Tanuki-Anime

W pierwszym odcinku obserwujemy chłopaka próbującego popełnić samobójstwo na 10 różnych sposobów. Uwielbiam to. ╯✧∇✧╯

W tle nie do końca normalna agancja detyktywistyczna, Człowiek o 20 Twarzach, mordowanie piesków, Siła Przyjaźni™  kliknij: ukryte  (ale to Edogawa Ranpo – to musi być miłość! od pierwszego wejrzenia!), zaczątki melodramy z naciskiem na melo, egzystencjonalizm w połonącej fabryce oraz z d00py wyjęte cyberhakowanie, polegające na waleniu w cyberklawiaturę. Czyli mniej więcej to samo, co w Ranpo Kitan, tylko bez takiej groteskowo­‑festyniarskiej atmosfery. Wszelkie akcje pt. 'Jestem hardkorem!' w wykonaniu pomarańczowego dresa (oglądanie Naruto szkodzi) jak najbardziej na plus.

Kolejne anime (a nie wątpię, że będą następne) będące wariacją na temat twórczości Edogawy Ranpo proponuję stworzyć w konwencji musicalu. ♬ Ja noszem dres, dres spoko jest~♪ ♫

P.S. Boy Detectives' Club – czy to nie brzmi podejrzenie?  kliknij: ukryte  Jeżeli wiecie, o co mi chodzi… (≧∇≦)

P.S. II Oświadczyny już w pierwszym epizodzie. Fiu, fiu. Ta jutrzejsza młodzież nie traci czasu na podchody. \(ᐛ)/

Piękne. KyoAni może się schować. Mappa to nowa jakość.

Ale słaby odcinek 1. Na początek serwują nam narratora relacjonującego, co się wydarzyło pomiędzy sezonem 1 i 2 (i co byłoby o niebo ciekawsze, niż 1/2 pierwszej serii). Wystarczyło bzdurne przemówienie Kudelii w parlamencie i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wali się potęga Gjallarhornu, sieroty znajdują dom, gospodarka rozkita, Mars zamienia się w Zieloną Wyspę, ludzie są uśmiechnięci itp. itd.. W którymś momencie Tekketsu no Orphans ewoluowało w Troskliwe Misie.

Och i te pokraczne twarze i minimalna animacja. Jeżeli to jest dopiero pierwszy odcinek, to strach pomyśleć, co będzie dalej.

Nie wiem, co brali twórcy, ale mam pewność, że nie chciałabym tego spróbować. Psychodela. Przeskoki od komedii do horroru i MROKU są tak nagłe, że wprowadzają widza w stan otumanienia. I te dziwaczne najazdy kamery… W sumie idzie przywyknąć, ale nie nazwałabym seansu 'relaksującym'. To kino eksperymentalne? A może reżyser to maniak memów?

Ale i tak wygrywają widzowie „Battery”, którzy chcą 13‑latków oglądać w dwuznacznych sytuacjach…

To ta sama grupa, która podnieca się dziesięcioletnimi lesbijkami w Prisma☆Illya.

Bolączka masowego kina. Czy się komu to podoba czy nie, ma być bombastycznie i strzelankowo, inaczej widownia machnie ręką. A przynajmniej tak się ludziom na samej górze wydaje.

sądząc po komentach na różnych stronach to dużej części ludzi Fango się podoba

Serio nie mogę sobie wyobrazić, że taki farbowany gangsterek na LSD znalazł sobie fanów. o_O

Na moje oko to wygląda tak: twórcy uznali założenie serii za zbyt 'nudne', fabułę za pozbawioną akcji i postanowili nadać anime 'kolorytu' wrzucając postać Fango. Nadgorliwość to pierwszy stopień do piekła.

jakiś nauczyciel wykaże zainteresowanie, niech będzie jakiś sąsiad, ktokolwiek dorosły

Na pewno nie w Japonii.

LOLOLOL
Slova kreujący się na starego, zgorzkniałego wygę. Ale beka.

Btw są w ogóle jakieś stricte o Jakuzie?

Raczej nie powstają. Zorganizowana przestępczość to w Japonii nadal spory problem. Może przerzuć się na komedie? >P W takim Gokusen , główna bohaterka jest wnuczką oyabuna.

Baccano!
Saraiya Goyou jest świetne.
Jeżeli lubisz strzelanki, to polecam trylogię girls with guns: Noir, Madlax, El Cazador de la Bruja.
Michiko to Hatchin mnie osobiście straumatyzowało, więc nie polecam.

Odcinek 3 – KEIKAKUDOORI
Angelo to taki uroczy psychopata. I w dodatku urodzony gangster.

Będąc przy wiernym odwzorywaniu, czemu Vanno żegna się lewą ręką? Szczegół, a wkurza.

Epizodyczność nie jest zła. Największy błąd jest w samym założeniu: na perwszy plan wchodzi intryga, bohaterowie są tylko tłem, ale żeby taki zabieg się udał szpiegowskie akcje muszą mieć ręce i nogi. A z tym średnio, o czym świadczą takie aberracje jak 'walnij kogoś w głowę, to mu ustąpi amnezja', szef wywiadu, który robi sobie tour całego świata (przy okazji zajmuje się cosplayem – odcinek we Francji) czy niemiecki wywiad czasu II wojny przedstawiony jako zbieranina partaczy, którym na myśl nie przyjdzie sprawdzenie ubrania osoby podejrzanej o szpiegostwo.

P.S. Stawka większa niż życie była lepsza.

Anime do których scenariusz pisała Okada widziałam zaledwie kilka i wszystkie oceniam pozytwynie (oprócz Fractale - ale to był zbiorowy projekt), więc to z twojej strony raczej subiektywne odczucie.

Myślę, że wymiana kadr niewiele by pomogła temu anime. Samo założenie (multum postaci na 12 odcinków, historia na 24 odcinki upchnięta w 12) skazywało to anime na niepowodzenie. Czyli wychodzi na to, że najbardziej winny jest producent. XD

Czyli w ogóle nie było sensu walczyć z Czyri Peperem, tylko uciec i powiadomić Jotaro przy pomocy Echoes o tym, kto jest jego juzerm.

Gdyby go nie zatrzymali (chociaż przez parę minut), byłby na statku przed Jotaro. Czemu Koichi nie powiadomił Jotaro? Bo tak. Taki niedźwiadek o bardzo małym rozumku. (☉∇⊙)ﾉ Czemu Otoishi po przegranej nadal próbował zabić Josepha? Bo tak. Widocznie lubi polować na starszych panów. ヽ(‘◇‘)ノ Tym podobne 'przyćmienia umysłu' to małe piwo.

To raczej nie wina Okady (prędzej reżysera za brak kontroli nad projektem). Problem tkwi w zbyt dużej liczbie postaci jak na 12­‑odcinkową serię.

Mnie najbardziej drażni całkowite wymazanie hamonu z historii. Nawet podstarzały, niedołężny Joseph miałby go wystarczająco dużo żeby się skutecznie bronić. Gdyby chociaż powiedziane było, że Joseph utracił wszystkie moce w wyniku jakiegoś asspulla. Ale gdzie tam! – nadal może używać Hermit Purple. Tak to jest, kiedy autor mangi tworzy każdą część dla nowej grupy czytelników. Wcześniej stworzone reguły można wyrzucić, bo i tak nikt ich nie pamięta.

Proszę, ubijcie Yuukiego w ostatnim epizodzie. ;-; On ciągnie tę serię w dół niczym wir wodny. Kolejny Gary Stu do kolekcji. To self­‑insert autora?

pedof

Masaki jest legalna, ma 17 lat.

Tak właśnie jest.

Anime powinno być otagowane jako yuri i koniec, kropka.

A jednak brak profesjonalizmu.

Czekam aż jakieś anime, które zawiera majtkowy humor i falujące biusty nie dostanie tagu ecchi albo anime z magical girls nie zostanie otagowane jako magical girls, bo komuś w redakcji przeszkadza ecchi i nie lubi magicznych dziewczynek. Swoją drogą, taki zabieg (o ironio!) szkodzi właśnie osobom, które nie przepadają za yuri: ktoś przeczyta recenzję, sprawdzi tagi – yuri brak, a tu voilà! – yuri w pełnej krasie! I będzie klął w żywe kamienie.

P.S. Tak żeby być konsekwentnym to Utena powinna dostać tag shounen­‑ai/yaoi, ze względu na biseksualizm paru postaci męskich.

P.S.II Czemu anime na podstawie eroge mają w tagu gra (bishoujo) zamiast gra (eroge) albo gra (visual novel)? Podczas gdy DRAMAtical Murder jest oznaczone jako gra (inna)? Znaczy się jaka? A Togainu no Chi ma tag gra (otome) – nie wiem, czy śmiać sie czy płakać? °ヘ° Ludzie w redakcji w ogóle wiedzą, co to jest gra otome?