Tanuki-Anime

Tylko że nic Thorkellowi nie odrosło, przyjrzyjcie się uważnie, nawet w tym podlinkowanym fragmencie odcinka widać, że nie ma części dwóch palców (bo też Thorfinn nie uciął mu jakoś bardzo dużo). Przy szybkiej akcji może się wydawać, że animatorzy popełnili błąd, no ale nie.

Zaczęłam oglądać, bo zobaczyłam, że Yuuma Uchida w obsadzie, i kurde, aż się zdziwiłam, że mi się spodobało. Od połowy odcinka protagonista jest świetny, jego seiyuu słucha się z przyjemnością – a ma co grać. Mam nadzieję, że później na powrót nie stanie się miękką kluchą jak na początku. Komiczne momenty nie zawsze dobrze wchodzą, ale na razie za bardzo to nie przeszkadza. Z chęcią zerknę, co będzie dalej.

*ekipy

Aha – bardzo ładny drugi ending.

I jak tu nie kochać ekipę Senku? Chrome to mój ulubieniec, potem Kinrou.

Zastanawiam się, czy zobaczymy jeszcze Taiju z Yuzurihą – jesteśmy przy 40 rozdziale, oni znów się pojawiają  kliknij: ukryte  w 64­‑65, więc jeśli tak, to na samym końcu sezonu. Ach, już słyszę ten pełen wzruszenia głos Taiju wykrzykującego „Senku!”.

Napisać to zdanie to jedno, zredagować odpowiednio akapit, by pasował do treści (nie napiszę przecież w losowym miejscu: „tsurune to dźwięk…”) – drugie. Zajmuję się już kolejną recenzją i nie bardzo mam ochotę myśleć nad tą opublikowaną. Będę jednak przy kolejnych tekstach bardziej uważać na szczegóły.

Hm, masz rację. Początkowo miałam takie jedno zdanie wyjaśniające, czym jest tsurune, w pierwszym akapicie, ale ostatecznie mi wypadło, a później… później, przyznaję się bez bicia, o tym zapomniałam czy może raczej nie pomyślałam, że powinnam się na tym skupić. Dopisywać czegoś w recenzji nie ma sensu (nie śmiem robić dodatkowej roboty redakcji), więc zostanie jak jest. Mój błąd.
Dziękuję za przeczytanie od deski do deski, mimo widzieć, że są czytelnicy nie ograniczający się jedynie do końcowego akapitu.

Też o tym czytałam. I się cieszę, że to wywalili, jakoś by mi  kliknij: ukryte  wątek romantyczny do Kakeru nie pasował.

Anime jest na podstawie powieści. Manga też jest, ale nie sądzę, by studio brało ją pod uwagę (wystarczy spojrzeć na zupełnie różne projekty postaci w mandze a w serii). Pierwowzoru nie znam, nie ocenię więc anime jako adaptacji, czytałam jedynie o paru drobnych różnicach (np. w powieści chyba wyjaśniono,  kliknij: ukryte  kogo woli Hana - jak się mylę, niech ktoś poprawi).

Moe dziewuszki są… ;>

Absolutnie nie odniosłam takiego wrażenia, że zbyt łatwo. Mówimy tu o wielomiesięcznym przygotowaniu, wiadomo, że wszystkiego nie pokażą. Zdobywanie czasów do kwalifikacji trochę im zeszło, a i kwalifikacje ledwo im poszły. I o jakich sukcesach mówimy? Mieli jakieś? Bo chyba nie chodzi o  kliknij: ukryte  dziesiąte miejsce w Hakone?
A pisząc o realizmie, chodziło mi głównie o ukazanie biegania (tak jak np. w Kuroko no Basket czy Haikyuu!! ocenia się mecze, czy mają realistyczne zagrania itp.). Nikt mi nie powie, że w Kaze… były jakieś supermoce, przyspieszenia nie z tej ziemi czy bieganie 100 metrów przez piętnaście minut. Oceniając bardziej całościowo, rzeczywiście dałoby się powątpiewać w pewne rzeczy, w ten sposób jednak nawet takie Giant Killing, chwalone w końcu za realizm, można podpiąć pod fantastykę.

Przeciętna seria z dobrym, bo nie starającym się komplikować wątków zakończeniem. Miło było zobaczyć bohaterów  kliknij: ukryte  po siedmiu latach – Luca i Quitterie wyglądali (wyglądały?) najlepiej.
Od tak piątego odcinka dało się tą serię oglądać, bo wcześniej… pisałam w pierwszym komentarzu.

5/10

Ale ten odcinek – poza końcowymi minutami – był zbędny. W pierwszej połowie znów musieliśmy patrzeć na dołującą się na siłę Tooru mającą wydumane problemy i oczywiście po raz setny trzeba było podkreślić, jaka ona wspaniała i że bez niej jest tysiąc razy gorzej. Szkoda mi Kyo, naprawdę – z jednej strony ona, z drugiej Kagura. Niestety, dalej nie zobaczyliśmy  kliknij: ukryte  jego prawdziwej postaci, choć zasugerowano, że coś jest na rzeczy; pewnie ujrzymy ją za tydzień.

Tak, pillary. Nazwa jest tłumaczona na filary (widzę nawet, że przez jedno „l”).
Co do mistrza, bardziej mi chodziło o jego spokój i dobroć, nierzadko tacy później okazują się mieć znacznie gorszą stronę, ale skoro w jego przypadku tak nie jest, to ok.

Super, że  kliknij: ukryte  nasi chłopcy znowu są razem. Zenitsu jak zwykle genialny.
Fillary dalej mnie do siebie nie przekonują, a ten ich mistrz wydaje mi się podejrzany (po komentarzach z innych stron widzę, że nie tylko mi).

Haha, widok  kliknij: ukryte  Ryokana Kurity z Eyeshielda 21 wywołał u mnie banana na ustach. Fajne są takie smaczki.

Sam odcinek też w porządku. Ta seria daje frajdę i o to przede wszystkim chodzi.

Huh, w końcu weszli –  kliknij: ukryte  Canute i Thorkell. Czekam na więcej, zwłaszcza na  kliknij: ukryte  przemianę Canute'a i jego sceny z Thorfinnem. Choć to pierwsze zobaczymy chyba dopiero w ewentualnym drugim sezonie.
Ogólnie – odcinek na plus, dużo bardziej mi się podobał niż poprzedni

No właśnie czekam najbardziej  kliknij: ukryte  na prawdziwą postać kota – co prawda sobie zaspoilerowałam, o co chodzi, ale zobaczymy, jak to pokażą w anime.

Jak postanowiłam, tak dałam anime drugą szansę. Po dwudziestu odcinkach, o ile w ostatnich pięciu nie nadejdzie jakaś wyraźna poprawa, lepsza drama albo jeśli na przynajmniej jeden epizod Tooru całkowicie nie zniknie z ekranu, sądzę, że takie 5/10 wystawię FB. No, może 6/10, za głos Miyuki Sawashiro jako matki (zawsze mi się miło ją słucha).
Problemem produkcji niewątpliwie jest główna bohaterka. Patrząc na jej zachowanie, aż chce się zakrzyknąć: o, jaki wyrośnięty przedszkolak! Wkurza. Jakoś się do niej przyzwyczaiłam i do jej głosu, jednak przez większość seansu miałam ochotę ją… uderzyć, co raczej nie najlepiej świadczy o postaci.  kliknij: ukryte  Jeszcze gorzej, że wszyscy, nawet jest nie od początku, się nią zachwycają, ją lubią, na wszystkich działa kojąco. Chciałabym wierzyć, że w dalszej historii pojawi się postać, która okaże się (do końca!) odporna na dobroć Tooru. Bo to, że się sama bohaterka zmieni, wątpię, musiałaby ta zmiana mieć bardzo poważne uzasadnienie – jeśli by miała wyjść „bo tak”, już lepiej, by zostało jak jest.
Nie no, serio, Tooru psuje przyjemność z oglądania, tak jak psuje  kliknij: ukryte  trójkąt romantyczny między nią, Kyo i Yukim. Zamiast kibicować któremuś, by związał się z dziewczyną, ja kibicuję obu, by żadnemu nie przypadła rola jej chłopaka. Tak więc wszelkie miłe sceny między Tooru a Kyo/Yukim, zamiast wzbudzać u mnie poczucie przyjemności i ekscytacji („o tak, pocałuj ją, chłopie!”), wywołują u mnie… no nie wiem, jak to nazwać… obojętność? Nie, coś innego, ale teraz tego nie nazwę. Już fajniej się patrzy na scenki ze specjalną dedykacją dla fudziosiek.
Poza tym nie przepadam, jak z bohaterki/bohatera w anime robi się męczennika na siłę.

Z innymi bohaterami mam znacznie mniejszy kłopot, ale im też daleko do ideału. Większość to chodzące stereotypy, do bólu przejaskrawione kreacje, które albo są przesadnie nieśmiałe/ciche, albo zbyt radosne, albo zbyt krzykliwe. Rozumiem – dać jedną osobę, która z początku wydaje się spokojna, ale później objawia swoją moc darcia paszczy, ale przy trzech­‑czterech niemal tak samo wykreowanych postaciach robi się to zwyczajnie nudne i irytujące. Szczęście w nieszczęściu, że najciekawszymi bohaterami okazała się trójka panów, których widzimy najczęściej, czyli Kyo, Yuki i Shigure. Na spięcia między dwójką pierwszych zawsze miło się patrzy, a Shigure jest uroczy  kliknij: ukryte  (choć i tajemniczy…). Całkiem dobre, mimo też pewnego przerysowania, są też przyjaciółki Tooru (Satomi Satō jako Saki Hanajima fajnie operuje głosem). Ze znaków zodiaku, poza wyżej wymienioną trójką, polubiłam najbardziej krówkę i konika morskiego.
Na marginesie –  kliknij: ukryte  jak dobrze zrozumiałam, zodiaki mają kolor włosów odpowiadający ich zwierzęcej postaci. Hatoriego to się z jakiegoś powodu nie tyczy? Zgodnie z wyglądem jego konika powinien mieć znacznie jaśniejsze włosy. Nie znalazłam informacji, by się farbował, a zbytnio wczytywać się w treści dotyczące mangi nie chcę. Nie pamiętam też, by w dotychczasowych odcinkach wyjaśniono tę kwestię – nie zdziwię się, jeśli była o niej mowa, a ja przegapiłam i teraz się niepotrzebnie czepiam.

Co do fabuły, jak widzę, na razie poznajemy po kolei poszczególnych bohaterów, nie jest więc ona zbyt wciągająca. Kolejne historie nie przedstawiają się intrygująco, ale jakoś się ogląda. Dramat na ogół dość płynnie przeplata się z komedią, ta zaś – cóż, wstawki humorystyczne nie są tu najwyższych lotów. W sumie dramy też nie powalają i są takie, jakie by pewnie niemal każdy wymyślił, gdyby to on brał się za napisanie FB. Z drugiej strony udziwnianie też by nie było dobre (zobaczymy, co będzie później).

Graficznie jest przyjemnie dla oka. Muzycznie – do zapomnienia, choć seiyuu dają w większości radę.

Chyba tyle. Intryguje mnie, co dalej, zgaduję jednak, że najciekawsze dostaniemy dopiero w drugim, a może nawet w trzecim sezonie.

Ale ta pani motylek jest irytująca, ledwo obejrzałam przez nią odcinek. Oby zabierała jak najmniej czasu antenowego.
Reszta w porządku.

Cóż, dalej jestem zachwycona serią, jej niespiesznym tempem akcji, bohaterami czy autentycznie zabawnymi wstawkami humorystycznymi; podkład muzyczny też robi fajną robotę, choć oczywiście każdy oglądający najbardziej czeka na  kliknij: ukryte  ten jeden utwór Mafuyu. Tym, że szykuje się tylko jedenaście odcinków, które dojdą najprawdopodobniej do 11­‑13 rozdziału mangi, zachwycona już jestem znacznie mniej, przynajmniej jednak, patrząc, jak studio z sercem adaptuje pierwowzór, dostaniemy porządne anime, bo nie wierzę, by druga połowa miała stać na znacznie niższym poziomie.

Muszę przyznać, że anime coraz lepiej mi się ogląda, sprawia autentyczną frajdę. Dobrze, że rzeczywiście chodzi tu o odbudowę świata, wykorzystanie nauki itp., a nie pójście w stronę nawalanek co pół odcinka. Kolejni nowi bohaterowie przedstawiają się w porządku, od razu polubiłam Chrome'a –  kliknij: ukryte  czekam na więcej jego akcji z Senku. Tylko dlaczego dziewczyny tak paskudnie wyglądają z twarzy? Te blisko położone oczu usta, brrr… Taka kreska, wiem, no ale miło się na nie nie patrzy.

Super. Bardziej mi się podobała pierwsze seria, w drugiej, mam wrażenie, za bardzo i za dużo chciano, brakowało jakiegoś konkretniejszego podkreślenia głównego wątku/najważniejszych wątków. W sumie nie umiałabym powiedzieć w kilku prostych zdaniach, o czym był drugi sezon. Mnie osobiście się to nie podoba, ale nie na tyle, by anime zupełnie odrzuciło. Strona okruchowa też gorzej wypadła, w pierwszej części dało się odczuć więcej różnorodnych emocji. Najgorsze jednak, że świetne melodie zastąpiono nijakim czymś… serio, dopiero co skończyłam oglądać drugi sezon, a już nie pamiętam, jaka była w nim muzyka. Wielka szkoda, bo najczęściej występujący motyw muzyczny w pierwszym sezonie brzmiał rewelacyjnie. Chciałabym wiedzieć, za co ta 9 w recenzji, ale zabrakło akapitu wyjaśniającego… (teraz patrzę, że jedynka dostała za muzykę 7/10… o matko… tak, widzę, że recenzje pisały różne osoby).
Z rzeczy, które wyszły lepiej w dwójce, czy nie tyle lepiej, bo nie ma z czym porównać, co stanowiły plus sam w sobie, to Nodaime. Świetna postać, czułam pewną satysfakcję podczas  kliknij: ukryte  jego zwycięskich starć z Benten.
Co jeszcze mi się podobało w całym anime?
Kurczę, oczywiście, że przede wszystkim bohaterowie! Dla nich się to ogląda. Yasaburou – im więcej scen z nim widziałam, tym bardziej mnie urzekał. Dobrze widzieć głównego bohatera, który jest zwyczajny (w sensie nie ma przerysowanego charakteru jak wiele postaci w anime), ale nie nudny, pewny siebie, ale nie wyniosły czy zarozumiały. No i ten głos – Takahiro Sakurai wykonał świetny kawał roboty. Zresztą, to samo można powiedzieć o innych bohaterach. Z innych moich ulubieńców muszę wymienić:
- Yajirou ( kliknij: ukryte  żaba; mówiąc szczerze, przez te podobne do siebie imiona nadal nie potrafiłabym przypisać do poszczególnych braci ich nazw bez ściągi; jedynie Yasaburou mi się nie myli): z braci spodobał mi się najbardziej, a jego wątek w pierwszym sezonie najmocniej mnie poruszył. No i miał naprawdę przyjemny dla oka projekt ludzkiej postaci, nie wiem, czemu, ale rozczulałam się, gdy go widziałam. Szkoda, że przez większość swojego czasu  kliknij: ukryte  był płazem
- Benten: poproszę więcej takich kobiecych postaci, dobrze? Nie to co zwykle dostajemy… W pierwszym sezonie chemia między nią a Yasaburou była znakomita.
- Kinkaku i Gingaku: boziu, genialne bliźniaki, kradły każdą scenę, w której się pojawiły. Głosowo – rewelacja, zwłaszcza Kinkaku (ten więcej się odzywający) – nieważne co mówił, wystarczyło, że się odezwał i już mi się gęba śmiała. Nie wierzę, że jego seiyuu ma tak niewiele ról na koncie.
Reszta bohaterów też mniej lub bardziej mi się podobała, jednakże powyższe typy (wraz z Nodaime) to moi ulubieńcy.

Tyle. Jedynkę oceniam na 9/10, a dwójkę, mimo marudzeń na początku, na 8/10.

Dziękuję, w takim razie dam anime szansę.

Nigdzie nie napisałam, że sądzę, iż głos się zmieni. Ale tak, tylko ona była powodem, dlatego teraz się zastanawiam, czy nie wrócić (zwłaszcza że już sporo odcinków wyszło).
Nie musi ci być przykro, dziękuję jednak za troskę. :)

Kusi mnie, by wrócić do anime (porzuciłam po trzecim odcinku), ale ta główna bohaterka i jej głos… czy dalej też jest taka irytująca?

Najlepszy epizod jak do tej pory. Łezka poleciała pod koniec. Boli jedynie fakt niczym nieuzasadnionego  kliknij: ukryte  trzymania przez tyle odcinków Nezuko w pudle tylko po to, by miała fajne wejście w celu uratowania brata – no cóż, wina mangi.