Tanuki-Anime

Rzeczywiście, fajny!

Na marginesie, mam nadzieję, że z tą grubszą bohaterką nie zrobią zagrania „nagle bardzo schudnie, by po kilku odcinkach wrócić do poprzedniej wagi”, w trzech animcach się z czymś takim spotkałam, a może i w więcej tytułach, ale tylko te trzy pamiętam.

Schematy wylewają się z ekranu hektolitrami, nie zmienia to jednak faktu, że jest sympatycznie, a z każdym kolejnym odcinkiem pewnie będzie jeszcze przyjemniej. Z bohaterów na chwilę obecną najlepiej wypadają bracia, ciekawe, jak będą się prezentować inni członkowie klubu.

Po pierwszym odcinku jest, co tu dużo mówić, wspaniale. Teraz najmocniej czekam na animację do openingu – piosenka to cudo, najprawdopodobniej najlepsza z całego sezonu (na razie może się z nią równać tylko drugi opening do Vinland Sagi).

Dobre, powiedziałabym nawet, że bardzo dobre pierwsze trzy odcinki. Wiem, że można się do wielu rzeczy przyczepić, ale nie można odmówić serii intrygującego klimatu, a i reżyseria niekiedy też jest obłędna ( kliknij: ukryte  przesłuchanie tajemniczej kobiety – genialnie przedstawione). Bohaterowie również wydają się w porządku; muszę przyznać, że przy  kliknij: ukryte  śmierci Fumio zrobiło mi się autentycznie smutno, kliknij: ukryte  mimo że oglądaliśmy tę postać przez tylko jeden odcinek. Nad fabułą, światem przedstawionym, sensownością tego i owego nie chce mi się specjalnie zastanawiać. Jestem jak najbardziej pozytywnie nastawiona do serii, szkoda, że teraz trzeba czekać trzy tygodnie.

Link się nie otwiera (nie żeby było trudno znaleźć tę recenzję samemu).

Ech, zdałam sobie sprawę, co powinnam jeszcze dopisać w swoim tekście, dzięki.

Coraz lepiej, coraz ciekawiej… Drugi opening kapitalny.

Fajne! Seria ma tę lekkość, która sprawia, że mimo mocno sztampowego zawiązania fabuły (później pewnie też nie będzie jakoś bardzo oryginalnie, chyba że twórcy zaskoczą) ogląda się ją z czystą przyjemnością – przynajmniej w tym pierwszym odcinku. Od początku jest też wyczuwalna chemia między bohaterami, nie tylko między głównym duetem, ale też np. między Shiori Ichinose a Nijou (coś czuję, że jeszcze z kilka fajnych wymian zdań tych postaci usłyszymy w anime).
Piosenki niezbyt do mnie przemówiły, aczkolwiek od razu poznałam, że opening wykonuje OLDCODEX; zresztą, wokalista zespołu gra rolę Nijou.

Oby tak dalej!

Zwracam honor, ale to naprawdę trzeba mocno się przyglądać, by coś zauważyć, no a nikt nie będzie stopował anime co pół sekundy.

Całkiem fajne i pocieszne. :D Chłopcy mocno pogięci w pozytywnym tego słowa znaczeniu (jeszcze tylko zielonowłosego brakuje, ale zgaduję, że nie będzie zbytnio odstawał od kolegów), dziewczyna jak dziewczyna, ważne, że nie irytuje.

Tylko że nic Thorkellowi nie odrosło, przyjrzyjcie się uważnie, nawet w tym podlinkowanym fragmencie odcinka widać, że nie ma części dwóch palców (bo też Thorfinn nie uciął mu jakoś bardzo dużo). Przy szybkiej akcji może się wydawać, że animatorzy popełnili błąd, no ale nie.

Zaczęłam oglądać, bo zobaczyłam, że Yuuma Uchida w obsadzie, i kurde, aż się zdziwiłam, że mi się spodobało. Od połowy odcinka protagonista jest świetny, jego seiyuu słucha się z przyjemnością – a ma co grać. Mam nadzieję, że później na powrót nie stanie się miękką kluchą jak na początku. Komiczne momenty nie zawsze dobrze wchodzą, ale na razie za bardzo to nie przeszkadza. Z chęcią zerknę, co będzie dalej.

*ekipy

Aha – bardzo ładny drugi ending.

I jak tu nie kochać ekipę Senku? Chrome to mój ulubieniec, potem Kinrou.

Zastanawiam się, czy zobaczymy jeszcze Taiju z Yuzurihą – jesteśmy przy 40 rozdziale, oni znów się pojawiają  kliknij: ukryte  w 64­‑65, więc jeśli tak, to na samym końcu sezonu. Ach, już słyszę ten pełen wzruszenia głos Taiju wykrzykującego „Senku!”.

Napisać to zdanie to jedno, zredagować odpowiednio akapit, by pasował do treści (nie napiszę przecież w losowym miejscu: „tsurune to dźwięk…”) – drugie. Zajmuję się już kolejną recenzją i nie bardzo mam ochotę myśleć nad tą opublikowaną. Będę jednak przy kolejnych tekstach bardziej uważać na szczegóły.

Hm, masz rację. Początkowo miałam takie jedno zdanie wyjaśniające, czym jest tsurune, w pierwszym akapicie, ale ostatecznie mi wypadło, a później… później, przyznaję się bez bicia, o tym zapomniałam czy może raczej nie pomyślałam, że powinnam się na tym skupić. Dopisywać czegoś w recenzji nie ma sensu (nie śmiem robić dodatkowej roboty redakcji), więc zostanie jak jest. Mój błąd.
Dziękuję za przeczytanie od deski do deski, mimo widzieć, że są czytelnicy nie ograniczający się jedynie do końcowego akapitu.

Też o tym czytałam. I się cieszę, że to wywalili, jakoś by mi  kliknij: ukryte  wątek romantyczny do Kakeru nie pasował.

Anime jest na podstawie powieści. Manga też jest, ale nie sądzę, by studio brało ją pod uwagę (wystarczy spojrzeć na zupełnie różne projekty postaci w mandze a w serii). Pierwowzoru nie znam, nie ocenię więc anime jako adaptacji, czytałam jedynie o paru drobnych różnicach (np. w powieści chyba wyjaśniono,  kliknij: ukryte  kogo woli Hana - jak się mylę, niech ktoś poprawi).

Moe dziewuszki są… ;>

Absolutnie nie odniosłam takiego wrażenia, że zbyt łatwo. Mówimy tu o wielomiesięcznym przygotowaniu, wiadomo, że wszystkiego nie pokażą. Zdobywanie czasów do kwalifikacji trochę im zeszło, a i kwalifikacje ledwo im poszły. I o jakich sukcesach mówimy? Mieli jakieś? Bo chyba nie chodzi o  kliknij: ukryte  dziesiąte miejsce w Hakone?
A pisząc o realizmie, chodziło mi głównie o ukazanie biegania (tak jak np. w Kuroko no Basket czy Haikyuu!! ocenia się mecze, czy mają realistyczne zagrania itp.). Nikt mi nie powie, że w Kaze… były jakieś supermoce, przyspieszenia nie z tej ziemi czy bieganie 100 metrów przez piętnaście minut. Oceniając bardziej całościowo, rzeczywiście dałoby się powątpiewać w pewne rzeczy, w ten sposób jednak nawet takie Giant Killing, chwalone w końcu za realizm, można podpiąć pod fantastykę.

Przeciętna seria z dobrym, bo nie starającym się komplikować wątków zakończeniem. Miło było zobaczyć bohaterów  kliknij: ukryte  po siedmiu latach – Luca i Quitterie wyglądali (wyglądały?) najlepiej.
Od tak piątego odcinka dało się tą serię oglądać, bo wcześniej… pisałam w pierwszym komentarzu.

5/10

Ale ten odcinek – poza końcowymi minutami – był zbędny. W pierwszej połowie znów musieliśmy patrzeć na dołującą się na siłę Tooru mającą wydumane problemy i oczywiście po raz setny trzeba było podkreślić, jaka ona wspaniała i że bez niej jest tysiąc razy gorzej. Szkoda mi Kyo, naprawdę – z jednej strony ona, z drugiej Kagura. Niestety, dalej nie zobaczyliśmy  kliknij: ukryte  jego prawdziwej postaci, choć zasugerowano, że coś jest na rzeczy; pewnie ujrzymy ją za tydzień.

Tak, pillary. Nazwa jest tłumaczona na filary (widzę nawet, że przez jedno „l”).
Co do mistrza, bardziej mi chodziło o jego spokój i dobroć, nierzadko tacy później okazują się mieć znacznie gorszą stronę, ale skoro w jego przypadku tak nie jest, to ok.

Super, że  kliknij: ukryte  nasi chłopcy znowu są razem. Zenitsu jak zwykle genialny.
Fillary dalej mnie do siebie nie przekonują, a ten ich mistrz wydaje mi się podejrzany (po komentarzach z innych stron widzę, że nie tylko mi).

Haha, widok  kliknij: ukryte  Ryokana Kurity z Eyeshielda 21 wywołał u mnie banana na ustach. Fajne są takie smaczki.

Sam odcinek też w porządku. Ta seria daje frajdę i o to przede wszystkim chodzi.

Huh, w końcu weszli –  kliknij: ukryte  Canute i Thorkell. Czekam na więcej, zwłaszcza na  kliknij: ukryte  przemianę Canute'a i jego sceny z Thorfinnem. Choć to pierwsze zobaczymy chyba dopiero w ewentualnym drugim sezonie.
Ogólnie – odcinek na plus, dużo bardziej mi się podobał niż poprzedni

No właśnie czekam najbardziej  kliknij: ukryte  na prawdziwą postać kota – co prawda sobie zaspoilerowałam, o co chodzi, ale zobaczymy, jak to pokażą w anime.