Tanuki-Anime

Czwarty odcinek jak na razie najlepszy. Teledysk,  kliknij: ukryte  mimo że był dziełem oszusta, wyszedł obłędny. :D
Fajne są też smaczki w postaci nawiązywania do popkultury.
No i jest yuri – ci, co na to liczyli, powinni być zadowoleni. Co prawda  kliknij: ukryte  nie z udziałem głównych bohaterek (przynajmniej jeszcze nie), ale zawsze coś.
Na MAL­‑u czy innych stronach seria jest sklasyfikowana też jako „romans”. Ja w sumie najbardziej liczyłabym na trójkąt dziewczyny­‑Roddy. Zobaczymy.

Do ogólnych zachwytów, które wyraziłam w poprzednim komentarzu, dopiszę tylko jedno – muzyka jest absolutnie fantastyczna. Nie tylko piosenki, ale i motywy muzyczne, które pojawiają się przy scenach z poszczególnymi bohaterami (np. przy Sarze, tej prawdziwej). A powtarzanie utworów (i w raz z nimi scen) mi w ogóle nie przeszkadza, liczę tylko, że policjanci zaczną w końcu odgrywać ważniejszą rolę niż dotychczas. Na marginesie, dopiero tutaj odkryłam, jak Yoshimasa Hosoya świetnie śpiewa i ma przyjemny głos.

[link]  – no nie da się przynajmniej nie poruszać nóżką, nie da i już :)

Jeju, ale to było przyjemne i bardzo zabawne. Uśmiech nie schodził mi się z twarzy przy oglądaniu, nie brakowało też momentów, gdy parskałam na cały głos śmiechem. Gagi zdecydowanie bardzo udane.
Największy plus serii to Tanaka. Świetnie wykreowany główny bohater, niepodobny do kogokolwiek innego, którego znam. W dużej mierze to zasługa Kensho Ono – z każdym kolejnym odcinkiem coraz bardziej byłam zachwycona jego pracą. Nie wyobrażam sobie lepszego seiyuu na jego miejscu. O dziwo, zachowanie Tanaki nie wydawało mi się przesadzone – a przynajmniej nie miałam wrażenia, że twórcy przeholowali. W swojej apatii potrafił być rozbrajający. Na osobne oklaski zasługują jego komentarze do danych sytuacji – to one głównie sprawiały, że śmiałam się do monitora.
Inni bohaterowie też wypadli dobrze, na czele oczywiście z Ootą i jego niemal nieograniczoną chęcią wspierania Tanaki. Ich relacja wypadła naturalnie, dla mnie to anime mogłoby się kręcić tylko wokół tej dwójki, reszta zaś pojawiałaby się od czasu do czasu, gdy byłoby trzeba. Nie znaczy oczywiście, że koleżanki i koledzy byli źli, jednak to właśnie duet Tanaka­‑Oota zrobił całe anime.

No, to był ciekawy, odprężający seans. :)

W końcu! :) No, poziom sezonu wiosennego znacząco wzrósł. :D O tę serię możemy być spokojni.

Nie będę szczegółowo omawiać odcinka, napiszę tylko o jednym – przez większość czasu oglądałam go ze ściśniętym sercem, z uczuciem, że za chwilę, już za ten konkretny moment stanie się coś złego. To najlepiej świadczy, że twórcom udało się stworzyć odpowiedni klimat niepokoju. A gdy w końcu doszło to tego, do czego doszło… czapki z głów!

To jest tak cudownie porypane, że aż genialne. :D Mój faworyt w tym sezonie. Coraz bardziej podoba mi się też opening i ending, choć oczywiście w drugim odcinku show skradła  kliknij: ukryte  pieśń policjantów. Mam nadzieję, że w kolejnych odcinkach będzie ich więcej.

Scena po endingu – w „Mawaru Penguindrum” też mieliśmy  kliknij: ukryte  pocałunek. Widać, reżyser lubi ten zabieg (nie wiem, jak w innych jego dziełach).

Jak usłyszałam Roddy'ego, w pierwszej chwili pomyślałam: „Co tu robi Książę?” Miły moment. :) Widzę też, że i to anime wspomniało o przysmakach marsjańskich. :D
A ogólnie seria wygląda na jedną z tych porządniejszych w sezonie. Będę oglądać.

Coraz bardziej mi się podoba. Anime jest zabawne i pokręcone, a o to tu najbardziej chodzi. Czekam na więcej.

PS Ending wyborny. :D W ogóle ekipa Yanga powoli skrada moje serce. Niech będzie jej jak najwięcej.

Czytaj wszystko do końca i nie bierz tak wszystkiego do siebie. ;)

Nie biorę. A napisałam w punktach, bo tak mi było łatwiej i, jak myślę, jest przejrzyściej.
A komentarze, na które odpowiadam, czytam po kilka razy, o to się nie martw. Powinieneś mieć świadomość, że ktoś może na twój post odpowiedzieć, nawet jeśli nic nie zarzucasz – znaczy, nie wprost, bo tu bym polemizowała, ale już sobie daruję.

I tak, traktuję shounen/seinen etc. jako gatunek, bo nie ma powodu, żebym tego nie robił. Określa to daną produkcję i tyle wystarcza.

Hm… eeee, no tak… w sumie pewnie się da. „Kto komu zabroni?” :D Wybacz, śmieje się trochę.
Aha, żeby była jasność – nie narzekam na wypowiedzi, które przekazują ważne informacje o fabule/bohaterach itp., choćby były w mało naturalny sposób podawane, ale na kwestie nic nie mówiące, które widz może sam sobie dopowiedzieć na podstawie tego, co się stało/dzieje na ekranie, które nierzadko sugerują traktowanie oglądającego jako debila, niestety. Jeden przykład podałam już w moim pierwszym komentarzu. Drugim może być test bohatera,  kliknij: ukryte  gdy po swoim monologu stwierdza, że nie jest w stanie uniknąć wszystkich pułapek (czy coś w tym stylu), gdy mniej więcej w tym samym momencie możemy się o tym sami przekonać, bo właśnie dostaje kłodą. :D Albo tekst zielonowłosego po przybiciu do drzewa, gdy mu się włosy zaplątały w siekierę/toporek… Może i w shounenach to norma, ale tutaj to razi wyjątkowo.

Ech, po drugim odcinku porzucam – czasem trzeba podjąć konkretną decyzję. O ile w takim „Fruits Basket” czy „Kimetsu no Yaiba” albo „Kono Oto Tomare” coś trzyma mnie przy oglądaniu, tak tutaj nic.

No to już nie wiem, co myśleć… Dziękuję za komentarz. Z ewentualnym porzuceniem oglądania poczekam jeszcze z jeden odcinek, może dwa. Zawsze przecież będę mogła wrócić, inna sprawa, że i tak wzięłam sobie sporo do oglądania w tym sezonie, a FB jest jedną z tych serii, co do której się waham.

W shounenach często to występuje, więc osoby, które się tego czepiają powinny raczej zmienić preferowane gatunki lub nie narzekać własnie na tą kwestię.

Po pierwsze – nawet tak pomyślałam, że w shounenach to tłumaczenie wszystkiego może być normą. Pierwszy raz widzę jednak produkcję, w której aż tak to razi od samego początku. Jakoś w „Soul Eater” czy „SnK”, czy w „Dororo” dało/da się uniknąć omawianego problemu.
Po drugie – shounen oznacza grupę docelową, a nie gatunek/gatunki.
Po trzecie – wyrażanie swojej opinii o tym, co się w serii nie podoba, nie jest czepianiem się.
Po czwarte – wymaganie od kogoś, by czegoś nie krytykował, bo tobie krytykowana rzecz nie przeszkadza, jest głupie (patrz – początek punktu „po trzecie”). A już irytujące do bólu jest sugerowanie odpuszczenia sobie oglądania.

Nie twierdzę, że nie pasuje – mnie się ten utwór, ten wokal po prostu nie podoba i nie zamierzam chwalić, bo inni to robią, bo takie mają być piosenki do romansów, bo jak nie pochwalę, to fanki miłosnych opowieści będą ryczeć z bólu, a tanuki upadnie przez moją niegodziwość. Bardzo bym chciała, by zostało to zaakceptowane.
Też czasami dziwię się, że komuś się coś, czym ja się zachwycam, mocno nie podoba, ale nie nazywam od razu jego zdania herezją.

Tyle w tym temacie. Przykro mi, że muszę tłumaczyć oczywistości.
Swoją drogą, jakoś w wiosennym sezonie żaden opening mnie nie porwał, choć może jak jeszcze z parę razy posłucham sobie kilku utworów, to będzie lepiej. Endingów mało jeszcze wysłuchałam, ale tu mamy przynajmniej drugą piosenkę do „Dororo”.

Jak będą dalej bombardować widza oczywistymi wypowiedziami i zbytnim tłumaczeniem wszystkiego, co się dzieje na ekranie, to nie wiem, czy wytrzymam. To na razie mój najpoważniejszy zarzut wobec tej serii. Ogólnie dalej ogląda się bez szału i emocji.
Czekam na bohatera z  kliknij: ukryte  maską dzika (na wszelki wypadek dam to jako spoiler) i na blondasa, zwłaszcza że głosy im podkładają kolejno Yoshitsugu Matsuoka i Hiro Shimono.

O, ktoś to nie umie w „każdy może mieć swoje zdanie, nawet diametralnie różne od twojego” :)

Wszystkie romanse powinny mieć takie piosenki.

W sensie, że takie mdłe, które się zapomina minutę po odsłuchaniu? Spoko. Dla mnie to nie problem, mogę przecież przewijać opening. Na szczęście samo anime – przynajmniej na razie – jest ciekawsze.

Nigdy w życiu nie słyszałam tak mdłego openingu. Ending wcale nie jest lepszy.
Przy drugim odcinku naszły mnie pierwsze myśli, by porzucić oglądanie, ale wytrwałam. Poczytałam sobie też komentarze ludzi, którzy znają mangę i którzy przekonują, że historia jest bardziej skomplikowana niż się wydaje i nie skręca w stronę taniego męskiego haremu (choć tutaj w tagach on jest, komu więc wierzyć…). No nic, zobaczymy.
Gdyby tylko Tooru nie była taka jaka jest… Słucham jej z czystą nieprzyjemnością.

Oj, to może być genialne. A na pewno nietuzinkowe. Obecnie jestem w trakcie oglądania „Mawaru Penguindrum” i podobieństwa aż biją po oczach – w końcu ten sam reżyser, może też i inne osoby, nie chce mi się sprawdzać. MP ogląda mi się wyśmienicie, więc jeśli „Sarazanmai” będzie choć w połowie tak dobre, tak ciekawe, tak przemyślane i świetnie wyreżyserowane – więcej mi do szczęścia nie będzie potrzeba. W końcu jakaś świetna seria się zapowiada, a myślałam, że niczego takiego w wiosennym sezonie nie znajdę.

Wygląda toto fajnie, choć kliknij: ukryte  ten robotocoś na końcu… Chyba będę musiała przymknąć oko na takie pomysły. Ale bohaterowie sympatyczni, a seiyuu Robiego wykonuje genialną robotę.

Jak na razie w tym sezonie początek żadnego anime nie wywołał u mnie wielkiego poruszenia – ot, lepiej lub gorzej zapowiadające się średnie lub porządne serie. Tym bardziej liczę na „Sarazanmai” (o Tytanach nie mówię, bo to klasa sama w sobie).

Kolejny serial, które początek oglądało się jako tako, bez szału. Motyw eksploracji nowego świata daje naprawdę wiele fajnych możliwości, a widzę, że idą w kierunku słabego  kliknij: ukryte  „muszę za wszelką cenę zdobyć jakąś roślinkę, wtedy będę wielki i potężny”. Walki ocierają się o kicz. Główny bohater to typowy gość o super umiejętnościach, rzucający od czasu do czasu zabawnymi tekstami. Było takich już mnóstwo. Już bardziej mi się spodobał jego klient,  kliknij: ukryte  no ale to była tylko postać epizodyczna.
Obejrzę kolejny odcinek, może też trzeci, ale coś czuję, że porzucę, zwłaszcza że wzięłam sobie do oglądania sporo w tym sezonie.

Miło wrócić do serialu. Szkoda tylko, że  kliknij: ukryte  Hyakkimaru znów niczego nie odzyskał. Ale scena  kliknij: ukryte  w gorących źródłach zabawna. :)
Bardzo podoba mi się nowy ending. Zwłaszcza początek pięknie brzmi, choć też przejmująco smutno.

Obejrzałam początek i nie wiem, co specjalnie napisać. Ni ziębi, ni grzeje, a jeśli już, to bardziej to pierwsze. Kiepskie CGI, wróżki wyglądają paskudnie (lepiej już z projektami ludzkich postaci), walki jakieś takie… niby ma wyglądać super, a wychodzi w moim odczuciu słabo. Główna bohaterka jeszcze mnie nie zirytowała na maksa, ale się bardzo stara.  kliknij: ukryte  Najgorszy był moment, gdy przejęła wróżkę – wyszło sztampowo, oczywiście nagle, oczywiście przypadkiem, bo dziewoja poczuła chęć „uratowania „wróżki”. O przedstawieniu założeń świata przedstawionego i wprowadzeniu do fabuły napisali moi przedmówcy. Jeszcze by było pół biedy, gdyby anime było oparte np. na mandze, a przecież mamy do czynienia z serią oryginalną.
Z tylko czystej ciekawości zerknę na kolejne odcinki.

A mnie się na razie podoba. Pierwszy odcinek oglądało mi się miło, parę razy się nawet uśmiechnęłam i zaśmiałam. Momenty dramy też jakoś nie przeszkadzają – ot, człowiek się przyzwyczaił (aczkolwiek jęknęłam, gdy usłyszałam o pochodzeniu z różnych światów – oby nie wałkowali tej kwestii w kolejnych odcinkach). Od razu można poczuć fajną chemię między Chiką a Takezou; mam nadzieję, że reszta członków klubu też okaże się taka fajna i że stworzą super paczkę, na której przygody będzie się patrzyło z przyjemnością. Więcej nie pragnę.

PS Tetsuki (kolega Chiki) nie dość, że wygląda prawie jak Sousuke z „Free”, to jeszcze przemawia głosem tego samego seiyuu.

Na razie jestem na tak. Nie zachwyciło jakoś mocno, ale też nie odrzuciło – na plus na pewno kreska, projekty postaci, które do mnie bardzo przemawiają, klimat i czekająca nas historia. Na minus, jak już jeden z przedmówców zauważył – za dużo momentami gadania, wyjaśniania typu „śnieg mnie uratował”. Sceny walki też nie zawsze są w porządku – rozumiem, że miało być efektownie, ale trochę przesadzili, chociażby z  kliknij: ukryte  tą siekierą.
Innych tytułów z ufotable nie znam, nie będę więc narzekać i przewidywać, że na pewno będzie źle (i to ledwo po jednym odcinku). Nie oczekuję niczego wybitnego, ale myślę, że dostaniemy porządną serię – przynajmniej tak się zapowiada.

Nie miałam w planach, ale postanowiłam zerknąć na pierwszy odcinek. Pierwowzoru i wcześniejszej wersji anime nie znam, nie podniecam się więc jak niemal wszyscy inni.
Początek całkiem przyjemny, parę razy się nawet uśmiechnęłam. Tooru jeszcze mnie nie irytuje i niech tak zostanie – choć ten jej słodki głosik… Na szczęście oprócz niego jest nam dane wysłuchiwać także głosów takich seiyuu jak Yuuma Uchida czy Nobunaga Shimazaki – tego drugiego ledwo poznałam w swojej roli.
Sama historia przedstawia się interesująco (fakt, że nie wiem, jak się potoczy, jest kolejnym plusem). Końcówka najlepsza – aż żałuję, że nie ma jeszcze kolejnego odcinka. Do starszej wersji nie mam zamiaru zaglądać.
Na minus – momenty, gdy Yuki jest przedstawiany na ślicznym, błyszczącym tle – no błagam, może i kilkanaście lat temu było to super, ale teraz wygląda kiczowato i beznadziejnie i mam nadzieję, że takich scen z „jaki­‑ten­‑Yuki­‑jest­‑piękny” będzie jak najmniej.
Czekam na kolejne odcinki.

Coś to anime nie za popularne tutaj… Przynajmniej nie widać tego w komentarzach. A szkoda, bo złe nie jest (oceniam obydwie części, tzn. pierwszą i to, co dotychczas wyszło z drugiej – filmu nie widziałam), wręcz przeciwnie, z każdym kolejnym odcinkiem wciąga coraz bardziej, mimo prostoty historii. Oczywiście dla mnie jako polskiego widza dodatkowym plusem jest cieszenie się polskimi akcentami, których jest naprawdę dużo i nie są byle jakie – wystarczy napisać, że dwójka polskich pianistów ma niemałe znaczenie w fabule.  kliknij: ukryte  Martwi tylko, że z Lecha, który początkowo jawił się jako zwykły, sympatyczny chłopak, chcą zrobić dupka, ale może się to odkręci – jestem po 9 odcinku, który kończył się w momencie spotkania jego i Kaia. Inna sprawa, że również z racji pochodzenia (miejscowość niedaleko Żelazowej Woli – fajno, że została pokazana – znaczy Żelazowa Wola, a nie moja miejscowość, heh) oglądanie i słuchanie Chopina jest dla mnie przyjemnością. Choć i tak największy plus mają u mnie twórcy za puszczenie „Lacrimosy” – obłędny utwór.
Jak napisałam – historia jest prosta, ale wciąga. Do 5­‑6 odcinka oglądałam bez większego przekonania, a potem już poszło z górki i teraz ubolewam, że drugi sezon jest dopiero nadawany, ech. Momentami może przeszkadzać nadmierne dramatyzowanie, przeżywanie czy nagłe zmiany emocji i dziwna logika bohaterów, któż tego jednak nie zna w anime?…
Na wielki plus, że w drugiej serii zrezygnowano z modeli 3D na rzecz zwykłych, statycznych ujęć – w końcu i tak chodzi tu o muzykę. Nawet jeśli zostało to podyktowane niższym budżetem (od razu mówię, że nie mam bladego pojęcia, jak to działa), nie ma co narzekać. Minusem jest z kolei niestety widownia, gdzie postaci często wyglądają na wycięte z kartonu, nie mówiąc już o ich powtarzaniu się (panią z długimi włosami i wysokim czołem wyłapałam już chyba z 4 razy, pewnie do końca serii pojawi się jeszcze z dwa). Zresztą, niekiedy nawet bohaterowie na pierwszym planie tak się prezentują, nie przeszkadza mi to jednak zbytnio w oglądaniu.
Ogólnie – przyjemna seria. Jestem bardzo ciekawa, co będzie dalej.

Rozumiem i szanuję. :)