Tanuki-Anime

Ostatnie anime zimowego sezonu (i jedno z moich najbardziej wyczekiwanych) w końcu się pojawiło.

Powiedzieć, że wstęp był mało oryginalny, to mało powiedzieć… W jednym odcinku przynajmniej trzy spore sztampy –  kliknij: ukryte  trauma protagonisty po wypadku z partnerem, gra solo/w parze uzależniona od wyniku gry, jakby nie dało się rozmową przekonać bohatera, by jednak nie był uparty, no i „przyjaciel z dzieciństwa” Po serii z dorosłymi bohaterami liczyłam, że twórcy wymyślą coś lepszego.

Z drugiej strony, anime wypada bardzo przyjemnie. Jest lekko, humor dobrze wpleciony, bohaterowie sprawiają miłe wrażenie, choć na razie dobrze zostali nakreśleni tylko Mikoto i Tatsuru. Tego drugiego już uwielbiam, urocza bestia. :>

Animacja wygląda bardzo solidnie, zarówno w grze, jak i poza, kreska też mi się podoba. Cóż, pozostaje przymknąć oko na schematyzm – rozwój fabularny też pewnie nie zaskoczy niczym nowym – i cieszyć się seansem.

Seria cudna z przefajną ekipą, powiedziałabym, że czarny koń sezonu, ale…

ja się szykowałam na miłą i przyjemną rozrywkę, a tu prawdopodobnie mi już  kliknij: ukryte  ubili jedną z ulubionych postaci… Ech, nie spojrzałam wcześniej, że to od twórcy Akudama Drive i Danganronpy.

No tak, zapomniałam wyrazić swój szok, że mamy do czynienia z seinen. Znaczy wiem, że serie słodkodziewczynkowe często są skierowane do facetów, ale chyba zawsze będzie mnie to dziwić…

Po trzech odcinkach odpadam. Tak męczących, sztucznych, wyidealizowanych do granic możliwości okruchów życia dawno nie oglądałam – ba, czy w ogóle. Seria jest dalej napuszona i wpatrzona w siebie jak w obrazek, no i za ambicje brawa, tyle że to kompletnie nie działa. Okropne są te pojedyncze idealne kadry z cudnie rysowanymi postaciami – niby miało być ślicznie, ale w połączeniu z całością grafiki strasznie zgrzyta.
I ten fanserwis… podobno w mandze jeszcze jest gorzej… Szkoda, że twórcy anime nie pozbyli się go w zupełności, bo serio patrzeć na niektóre sceny to koszmar. Nie wiem, autor chyba nie wiedział, czym przykuć uwagę odbiorców albo bał się, że zwykłe życie gimnazjalistek nie wystarczy, więc postanowił tu dorzucić nóżkę, tam kawałek tyłka… I szczerze, nawet gdyby chodziło o studentki, czułabym się podczas seansu nieswojo.
Mocno też nie podoba mi się sposób rysowania twarzy, no ale to już moja sprawa.

Też miałam już nie odpisywać, ale twój komentarz – no dobra, jego większość – mnie tak załamała, że nie mogę przejść obojętnie. Tak, widać, że pisałeś na szybko.

Znów nie odpiszę na wszystko, więc proszę nie wyciągaj ponownie wniosku, że w kwestiach, które przemilczałam, się z tobą zgadzam – tak, zwyczajnie mi się nie chce pochylać nad każdym szczegółem twojego wywodu.

Robię to specjalnie, bo dużo osób ceni tą serię pod niebiosa nie zauważając niedociągnięć, a ja chciałem w prosty i szybki sposób pokazać, że jednak je posiada. Nie róbmy wyjątków tylko dla tej produkcji, a jak już chcemy przestać się czepiać, to róbmy to rzetelnie i w każdych seriach.

Na razie pokazałeś, że posiada drobne usterki/zgrzyty, które spokojnie da się znaleźć w każdej innej serii (znaczy podobne). Te drobnostki (!) nie sprawiają jednak, że anime nagle staje się złe, chyba że ktoś naprawdę ma bzika na punkcie ich wychwycenia (albo zajmuje się tym na poważnie – ot, łapacz błędów w anime, hehe).
Pisząc, że OR bardzo mi się podoba, pisząc o jego zaletach, ogólnie zachwycając się nim – bo jest czym! – nie chcę dawać do zrozumienia, że produkcja jest bezbłędna. Po prostu dla mnie na każdym polu robi tak świetną robotę, że nie widzę sensu czepiania się szczegółów. Jasne, mogę pisać w każdym komentarzu „tu i tu trochę gorzej, tu jakiś błąd, ale ogólnie spoko”, tylko po co, jak, powtarzam, nie wpływa to na mój ogólny odbiór anime?
Myślę, że inni myślą podobnie i z pewnością nie będą pisać komentarzy pod twoje dyktando. Równie dobrze ja mogłabym się zapytać, czemu ty zwracasz uwagę tylko na złe rzeczy (tfu – drobnostki!), a te świetne pomijasz dla własnej wygody? (podkreślę – „mogłabym”, więc nie musisz się tłumaczysz, spokojnie).

Uważam, że moje czepianie się jest w pełni sensowne, gdyż sama nie odpowiadasz na kilka moich argumentów i przykładów, jakby utwierdzając mnie w przekonaniu, że mam rację

Zmartwię cię – błędne przekonanie. Odpowiedziałam na to tylko, co zasłużyło na odpowiedź. Resztę uznałam za czepialstwo takiego poziomu, że nie warto się kłócić.

Widzisz, więc jednak są jakieś niedociągnięcia w nowym arcu pod względem technicznym

No tak, napisałam ogólnie, że poziom trochę spadł – skąd to zdziwienie? :D

Nie można też przedwcześnie pisać, że pozostawiają najlepsze na koniec lub na najważniejsze momenty. Poczekamy, zobaczymy. Obecnie fakty są takie, a nie inne. Nie wiadomo co się w tej kwestii wydarzy. Jeżeli się poprawią, okej. Zwrócę im (studiu WIT) wtedy honor.

Tu mógłby się Ukloim wypowiedzieć, on się bardziej na tym zna.

Na ten moment tak, bo są one nielogiczne.

Które? Konkretny poproszę (tak, wiem, miałeś już nie odpisywać, ale będę wdzięczna, jeśli na to jedno odpowiesz).

Można też pod to podpiąć bezsensowne ocenianie serii po połowie, jak to miało miejsce w przypadku OR i już teraz widać, że opadło to z poziomem.

Co opadło? Oceniasz drugą połowę po zaledwie trzech odcinkach? Myślałeś, że fantastyczny poziom animacji/grafiki będzie co tydzień? Że seria ma teraz „gorszy moment”, to uważasz, że już nie zasługuje na dobre opinie?

Gdybym się bardziej przyłożył i obejrzał raz jeszcze te trzy najnowsze odcinki skupiając się tylko na niedociągnięciach/błędach itp. to jestem prawie że przekonany (na 100% nie mogę być) iż znalazłbym tego więcej.

No ja też na pewno bym znalazła w każdej serii, którą obecnie oglądam, więcej niedociągnięć, ale po co? Nagrodę mi ktoś da za spostrzegawczość? Czasu mi szkoda?

 kliknij: ukryte  Niestety koty miały inny plan, ponieważ na przykład postanowiły otoczyć zrozpaczoną Hilling, która trzymała w ramionach rannego żołnierza i tak se stały i stały te koty w nieskończoność prawie i ino warczały zamiast skoczyć, zabić i po robocie. Powielało się to kilkukrotnie w nieco zmienionych formach, ale takich samych założeniach – wydłużanie bezsensowne, aby ten kto miał dotrzeć na czas, to zrobił.

Ciężko mi naprawdę na to czepianie – powtarzam się, ale będę nazywać rzeczy po imieniu – odpowiedzieć… Może jedynie, że znów wyolbrzymiasz.

 kliknij: ukryte  Wszyscy wiemy, że zapas potionów trzyma pod zbroją, bo nam to pokazali. Mi chodzi o to, że w kadrze nr. 1 Hilling nie ma przy twarzy żadnej rurki, a w kadrze nr. 2 już tą rurkę wyciągniętą do samego policzka posiada.

Naprawdę sądziłeś, że nie zerknę jeszcze raz na pierwszy moment z rurką, aby przekonać się, czy masz rację? Zerknęłam i co?  kliknij: ukryte  Pierwsze ujęcie – nie ma rurki. Drugie – widok na niebo i chmurki, trwa to jakieś 2­‑3 sekundy. Dopiero trzeci kadr – ponowny najazd na królową, już z rurką przy twarzy. Oj, chyba musiałeś w przejściowym kadrze wyjrzeć akurat przez okno albo ziewnąć…

 kliknij: ukryte  Nie potrafię uwierzyć, że dla ciebie normalne jest to, że postać zyskuje na sile z samej chęci ochrony królowej, czy szacunku jakim ją darzy. Mam rozumieć, że bawimy się w dopuszczanie w tej produkcji znanego elementu z shounenów, czyli 'siły przyjaźni'?

Gdzie tu widzisz siłę przyjaźni?
Tak, jestem w stanie uwierzyć, że konieczność ochrony królowej daje bohaterowi przypływ nadludzkiej wręcz siły. I tak, chodzi o samą siłę, a nie zyskanie jakichś nadnaturalnych zdolności typu zianie ogniem.

 kliknij: ukryte  W pewnym momencie miałem wrażenie, że Dorshe nawet jakby został oskubany ze wszystkich kończyn i głowy, a co za tym idzie zostałby z niego sam kadłubek, to nadal by walczył z tymi kotami w imię ochrony królowej.

Oczywiście, bo to najlepszy ochroniarz. :)

Czemu te wszystkie osoby (wybacz, ale podepnę Cię Patko w to grono), po prostu nie napiszą prostego przekazu na wzór: „tak wiem, że seria ma niedociągnięcia w kilku elementach, jestem ich świadom i obiektywnie dyskwalifikują one tą serię z bycia arcydziełem, ale subiektywnie nadal bawię się przy niej znakomicie, przez co wady są dla mnie nieistotne”. To by wystarczyło (przynajmniej mi) w zupełności, ale nie, oni dalej będą iść w zaparte.

Może jeszcze podasz mi kilka innych formułek?
Bardzo uprzejmie – na razie uprzejmie – proszę, byś mi nie pisał, jak powinnam budować swoje komentarze i co powinnam w nich zawierać.
Wybacz, ale dalej „będę iść w zaparte”, jak twierdzisz, że serię uwielbiam. JA uwielbiam. DLA MNIE jest cudowna. Jeśli z czasem coś w niej nie zagra/coś mi wyjątkowo zgrzytnie (i nie, nie będą to pojedyncze zgrzyty), poinformuję o tym wszystkich użytkowników Tanuki, że oto moja ukochana seria czymś mnie zawiodła. Nie zacznę jednak jej krytykować, na siłę czepiać się itp. tylko dlatego, że ty czy ktokolwiek inny mi każe.

Ha, znów wyjdzie, że bronię serii, ale co tam!

Większość tych bullshitów, które wymieniłeś, to twoje czepianie się mocno na siłę – i to głównie szczegółów – bez obrazy. :) Żeby nie było, też mi się zdarzy czegoś nadmiernie czepnąć w jakieś serii, no ale jednak staram się, by owo czepianie się było choć trochę sensowne.

Jakoś rzeczywiście zauważalnie poszła w dół – dużo oszczędności itp. – ale z tego co czytałam po komentarzach najlepsze zostawiają sobie na najważniejsze momenty serii, więc pewnie jeszcze nie raz miło się zaskoczymy. Przynajmniej ja mam nadzieję, że dostaniemy z choć jedną walkę na miarę z pierwszego odcinka czy Dorshe­‑bestie.

Co do twoich „czepianek”, odniosę się tylko do niektórych:

 kliknij: ukryte  zmiany strony konfliktu co parę sekund

Serio uważasz to za coś złego?

 kliknij: ukryte  koty czekające ponad odcinek, aż ktoś Hiling i Dorshe heroicznie uratuje

Po pierwsze – kotami to bym ich nie nazwała…
Po drugie – nie wyolbrzymiaj z tym „ponad odcinek”. Cały czas kogoś hapały i gryzły, a że bohaterowie jakoś jak na złość nie chcieli zginąć, to już inna para kaloszy. Poza tym,  kliknij: ukryte  one były kontrolowane przez Miranjo, która też trochę się bawiła z Dorshe i Hillingiem – widać to szczególnie, gdy Apeas uratował królową i Miranjo wtedy na chwilę wstrzymała potworki, wiedząc, że zaraz ponownie zagoni je do roboty.

 kliknij: ukryte  za pierwszym razem rurka do napoju energetycznego Hiling pojawiająca się nie wiadomo skąd

Wszystko było ukryte pod jej zbroją.

 kliknij: ukryte  Dorshe dostający co chwilę siłę z czterech liter, aby sprostać wyzwaniu

Co jest w tym złego? Mam wrażenie, że w ogóle nie zrozumiałeś tej postaci i jej głównej motywacji i głównego celu –  kliknij: ukryte  ochrony królowej. A skoro królowa była w ciągłym niebezpieczeństwie, skoro za chwilę mogła zostać pożarta, jeśli on nie zdoła powstrzymać bestii – zwłaszcza że inni obrońcy już byli kaput lub nieprzytomni – normalne, że znajdował w sobie coraz to większą siłę i do końca zamierzał spełnić swój obowiązek. To absolutnie nie była moc „z czterech liter”. Już wcześniej było pokazane, że jest bardzo silny i zmotywowany.

 kliknij: ukryte  pokonane ciała kotów znikają w tajemniczych okolicznościach, żeby później równie tajemniczo się znowu pojawić

Nawet nie zwróciłam na to uwagi… Wolałam się skupić na ważniejszych rzeczach. :)

 kliknij: ukryte  z tej Hiling to w sumie też niezły mag tibijski, może pić i leczyć w nieskończoność

Ponownie – co ci w tym przeszkadza? Dlaczego uważasz to za „bullshit”? Taką autor wykreował postać i nie widzę w tym nic bezsensownego. Chyba że po prostu wzięło cię na złośliwości… no cóż…

 kliknij: ukryte  walkę Bojjiego z orkiem pozostawiam bez komentarza

No z pewnością większość się spodziewała, że dłużej potrwa i będzie efektowniejsza, no ale twórcy woleli zrobić inaczej…

Aż się boję pomyśleć, co jeszcze „złego” wypatrzyłeś…
Ale przynajmniej już nie mówisz, że seria jest przewidywalna…

Po dwóch odcinkach jest wybitnie.
Wybitnie średnio.
No chyba że chodzi o animację cycków, z tym się postarali, nic, tylko robić gify! (gdyby można było je dawać zamiast zrzutek…)

Złośliwości na bok – o ile pierwszy odcinek jeszcze był znośny, tak przy drugim już powoli tracę cierpliwość. Przedłużający się gag o tym, jak  kliknij: ukryte  Gojo czuje się skrępowany przy Marin – która w ogóle nie dostrzegła braku komfortu u kolegi – był nieśmieszny i po prostu nudny. Marin wydała mi się wręcz odpychająca, a Gojo zrobiło mi się szkoda. Na razie seria wygląda na stworzoną głównie dla pokazywania kobiecych wdzięków, acz słyszałam, że jednak jakiś tam rozwój u bohaterów i skupienie się też na pasji Gojo również istnieje (znaczy w mandze, w anime zobaczymy…), więc jeszcze nie skreślam tytułu.

Nie napisałam, że można skreślać – powiedziałam, że MNIE na tyle Futaba drażniła – a pozostałe postaci specjalnie nie zachęcały, choć źle się nie zapowiadały – że nie chciało mi się oglądać dalej. Tak ciężko to zrozumieć?
I przestań też wmawiać innym, że ja tak bronię OR, że nie pozwalam innym mieć u nim odmiennego zdania, bo doskonale rozumiem, że nie każdy się serią – z różnych powodów – zachwyci. Z drugiej strony dlaczego mam nie dyskutować z osobami o odmiennych poglądach? (nie, przedstawianie swojego zdania to nie wymuszanie na drugiej osobie zmiany własnego)
Serio, zluzuj, bo momentami czuję, że ty specjalnie czekasz na jakiś mój komentarz, by się przy… (nie, nie chodzi o czasownik „przyczepić”). Czasu ci się nie szkoda na takie głupoty?

Przepraszam za offtop.

Chryste, ty się zawsze potrafisz przypie…
No ale cóż, przynajmniej robisz darmową reklamę OR, dzięki! :) (sprostuję jedynie, że Kage nie jest jazgotliwy ani nie drze się wniebogłosy – proszę się nie martwić!)

Ależ nie musisz się tak tłumaczyć ze swojego zdania, bo masz rację – protagonistka jest irytująca. :D Acz mnie bardziej drażni jej projekt (złośliwie nazywam ją młodszą siostrą Yotsuby, hehe), na głos zwróciłam mniejszą uwagę, może dlatego, że byłam w stanie wytrzymać tylko jeden odcinek. Tak – jeden. Właśnie przez Futabę.

Ech… Nie wzięło mnie. Seria za bardzo próbuje być cud miód palce lizać, a brakuje w niej naturalności. Jest wręcz zbyt ładna – tak, rozumiem zdziwienie, ale po wymianie zdań z innymi osobami wiem, że nie tylko ja odniosłam takie wrażenie. Kadr  kliknij: ukryte  z Akebi pokazującą się w mundurku mamie i siostrze aż razi, zwłaszcza że chwilę później jest już „normalny”, znacznie gorzej rysowany. Całość to takie – patrzcie i podziwiajcie, jak umiemy w animację, co z tego, jak wychodzi napuszone i bez wdzięku? Ot, sztuka dla sztuki.
Motyw  kliknij: ukryte  z pomyleniem mundurka – lepszego zawiązania akcji się nie dało wymyślić? Poczytałam też, że  kliknij: ukryte  Akebi chce znaleźć setkę przyjaciół (z Mala wzięłam, jak coś źle, to poprawcie) – bosz, znowu…

Zerknę jeszcze przynajmniej na jeden odcinek, ale ogólnie nie widzę siebie jako fanki serii.

No i się zaczęło ponownie… ciekawe, czy rzeczywiście też w tej części się skończy? :P

Odcinek w porządku, tyle mogę powiedzieć. Rozbawił moment z  kliknij: ukryte  ręką Pieck :D
Za to opening – fiu fiu, miodzio. Kolejny pretendent do otwarcia sezonu (choć wciąż w moim sercu przede wszystkim OR :>). Muzycznie nie moja bajka, ale jest moc, jest dramaturgia (nie wiem, czy odpowiednia dla nadchodzących wydarzeń, bo ich nie znam) i z każdym odsłuchaniem podoba mi się coraz bardziej. Animacyjnie też świetnie. Podobają mi się zwłaszcza dwa momenty – Eren idący na murze i jego ostatnie ujęcie. Zwłaszcza to drugie jest kapitalne.
Ending – baaardzo przeciętny.

Może nie powinien a jednak się zdziwiłem, że ludziom którym się nic nie podoba akurat to anime wprowadza w stan euforii.

To jakiś przytyk do mnie? Mnie się bardzo dużo anime podoba. :P

Póki co z wielowymiarowych bohaterów to mam zaprezentowanych dokładnie dwóch – kliknij: ukryte . Faktycznie to dwie najciekawsze postacie i dla nich oglądam.

Skąd, jest jeszcze  kliknij: ukryte  Bosse, Domas, Miranjo, Despa; Desha też się wydaje, że nie jest jedynie typem nikczemnika; w najnowszym odcinku pojawia się kolejna intrygująca postać (znaczy pojawia się ich więcej, ale na razie tylko jedna ma okazję się wykazać). Poza tym nie chodzi tylko o wielowymiarowość, ale i brak sztampowych kreacji i to, że naprawdę niczego nie wiadomo po bohaterach. Przykładowo,  kliknij: ukryte  Apeas wydawał się z początku jednym z większych walczaków (cholewa, wypadło mi z głowy lepsze określenie) serii, w którym Bojji będzie miał oparcie, a jak się potoczyło… Acz liczę, że jeszcze się opamięta.

Przeciętny bohater shonena ma więcej do przekazania – bo to dla mnie postać która to anime mocno niweczy. Lepsi bohaterowie są mieszani z błotem przez recenzję za brak wielowymiarowości a tu mamy takie coś z jedną myślą, mimiką i dażeniem do siły.

Proszę, nie porównuj Bojjiego do przeciętnego bohatera shounena. Taki to mógłby się od Bojjiego uczyć. Książę jest silny (duchem, acz…), sprytny, myślący, acz czasem zdarza mu się wyciągać błędne wnioski, wiara w siebie popycha go do przodu mimo chwil zwątpienia czy opinii innych osób. Mówisz, że jest gorszy niż postać z shounena? No to weźmy przykład - kliknij: ukryte  w trzecim bodajże odcinku Bebin przekazuje mu informację, że Kage odszedł i że się już więcej nie zobaczą; wcześniej Kage obiecał zostać przy księciu na zawsze. Co by zrobił przeciętny bohater shounena? Ano by zaczął rozpaczać, przecież mówił, że zostanie, jak on mógł, i dopiero po dalszym rozwoju sytuacji – do którego by doszło oczywiście nie za sprawą działań bohatera – poznałby prawdę. Co robi Bojji? Idzie do odpowiedniej osoby – znaczy węża, heh – by wypytać o szczegóły zniknięcia przyjaciela. Więc wybacz, ale w życiu się z tobą nie zgodzę, że Bojji jest słabą postacią.
Mimikę to Bojji ma bogatą, jak i inni bohaterowie, tu się naprawdę czepiasz.
Myśl o byciu silnym prowadzi go do przodu, ale nie jest jedyna. Motywacja bardzo w porządku, choć oczywiście to nic nowego w świecie anime.

Niestety spodziewałem się wiele więcej po Kage. Po dobrym wejściu okazał się kliknij: ukryte To powoduje, że w obliczu innych wątków ten główny jawi się jako banalny i mało interesujący.

„Moc przyjaźni” jest tu dobrze i szczerze ukazana. Kage jest rzeczywistym wsparciem dla Bojjiego, bez którego chłopak, mimo wielkich chęci i zapału, aż tak daleko by nie zaszedł. Nie jest to tylko rzucanie słowami „bądź silny! dasz radę!”.
„jak Bojji musi być silny. Aby być silny” – musi być silny, by móc przejąć tron i by pokazać niedowiarkom, że jest coś wart; musi być silny dla samego siebie, by przetrwać w świecie, jakim żyje; nie wiem, jak można było tego nie zrozumieć.

Cóż, przynajmniej przy Komi­‑san i Sonny Boy się zgadzamy.

Odpowiadając na twoje wątpliwości, bo chyba sporo ich masz, skoro tak bardzo tłumaczysz się z własnego zdania:

- tak, czepiasz się :D kompozycja, przejścia, dopasowanie ujęć jest bardzo przemyślane i widać, że ktoś nad tym posiedział, nim zatwierdził całość; no i pewne połączenia obrazów każą się mocno zastanowić nad niektórymi sprawami (np.  kliknij: ukryte  umieszczenie Daidy i lustereczka zaraz przy Bebinie/wężu, Kage/jego mamie i Bojjim/Hilling może sugerować, że i pomiędzy pierwszą dwójką jest w jakimś stopniu ważna więź)
- nie, nikt orgazmu na widok openingu nie dostaje (dla twojego dobra radzę ci następnym razem pomyśleć z pięć razy, zanim zdecydujesz się wstawić tak beznadziejny tekst)
- tak, opening to arcydzieło, a im więcej razy go oglądam, tym bardziej będę się upierać przy swoim zdaniu ;) jak ktoś twierdzi inaczej – jego sprawa

Inne openingi, które dotychczas już wyszły, nawet nie mają startu do OR. Najlepiej wypada Sono Bisque, ale tylko animacyjnie, bo piosenka jest przeciętna i z nieciekawym wokalem. To samo Akebi – interesujące graficznie, utwór mocno meh.

dokładniej od 0:45.

A do którego momentu? Bo chyba nie powiesz, że do końca? Część po  kliknij: ukryte  Bojjim/Despie jest niesamowita, wręcz stwierdzam teraz, że najlepsza z całości (z początku zachwycałam się pierwszą połową ze względu na animację). Pozornie ot, pokaz krajobrazowych slajdów, ale gdy się zrozumie, co tak naprawdę przedstawia, to potrafi złapać za gardło ze wzruszenia, zwłaszcza że dodatkowo towarzyszy temu fragmentowi najlepsza część piosenki.

Żeby nie było, że tak bezkrytycznie patrzę na otwarcie – posłuchałam sobie pełnej wersji utworu. O matko… to chyba już nie wiem który raz, gdy pełnej wersji świetnego otwarcia ledwo da się słuchać (np. „Odd Taxi” czy „Kiseijuu”). Znaczy, mam na myśli tę część niewykorzystaną w anime. A już myślałam, że dostanę więcej wspaniałości… Z drugiej strony należą się brawa dla osób odpowiedzialnym za tworzenie openingu, że potrafili dobrać do niego najlepszą część z bądź co bądź nie do końca udanego kawałka i tym samym stworzyć fantastyczny numer.

Ale co się tu dziwić? Po prostu przyjmij do wiadomości, że wielu widzom seria bardzo przypadła do gustu i że zbiera świetne recenzje. Ja też nie podzielam zachwytu np. nad Komi­‑san, ale nie mam zamiaru płakać i przekonywać innych, że ta seria wcale nie jest taka fantastyczna.

Nie do końca tylko dlatego bo oryginalne ale m.in. stąd takie oceny. Są ludzie którzy wszystko widzieli i nie podoba się nic. Bo widzieli już tyle, że wszystko coś im przypomina itp. Stąd są skłoni dawać więc większości tworów oceny niskie ale jak coś jest oryginane/udziwnione (niepotrzebne skreślić) to od razu skłonni są zawyżyć ocenę.

Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam, ale twierdzisz, że część widzów ocenia wysoko OR głównie dlatego, że jest „inne graficznie” niż większość co widzieli? A że anime ma świetny scenariusz, wykonanie (reżyseria, animacja, seiyuu) czy wielowymiarowych bohaterów to jakaś bujda, nie, fani się zmówili, by tak mówić, żeby oszukać pozostałe osoby… Przykro się takie wnioski wzięte nie powiem skąd czyta, wybacz.

Wywoływanie emocji to już sprawa subiektywna – u jednych coś wywołuje, u innych nie. Rzucając przykładem, mnie nie ruszył w ogóle „Sonny Boy”, ale wiem, że na niektórych zadziałał mocno.

Niestety niema karykaturalna mająca jedną myśl na krzyż (chce być silny) persona jaką jest MC nie budzi mojej sympatii.

Tak bardzo nie… Znaczy to, że postać karykaturalna i z jedną myślą.

Cóż, nie dostrzegasz potencjału… co ja ci mogę na to powiedzieć? Ja dostrzegałam potencjał już na etapie zapowiedzi i absolutnie się nie zawiodłam. I nie tylko ja.

Niektóre z zalet mogą być tym większe jak ktoś ma obejrzanych setki serii i musi mieć coś oryginalnego lub udziwnionego. Ja taki nie jestem.

Hę? Serio tak uważasz? Bardzo krzywdzące twierdzenie, że ktoś ogląda tylko, bo „udziwnione”. Zresztą, uwierz, wielu widzów nie zabiera się za OR właśnie przez kreskę, której nie mogą przeboleć (bo dziecinna, bo zbyt prosta).

U mnie seria jak najbardziej emocje wywołuje i m.in. dla nich ją oglądam – niedawno zaczęłam powtórkę pierwszej połowy, właśnie żeby na nowo je przeżyć.

Co do Bojjiego czy Kage, drugoplanowi bohaterowie są o tyle na szczęście (na szczęście dla widzów nieprzepadających za protagonistami) interesujący, że nawet gdy księcia i jego przyjaciela nie ma na ekranie wciąż się kapitalnie ogląda. I to jest jeden z wielu plusów serii – fantastyczna obsada, nieważne, czy skupiają się na Bojjim, Domasie, królowej czy Miranjo, przyjemność z oglądania jest zawsze duża.

coraz bardziej zastanawiam się czy oglądam to samo co inni.

W sensie?
Acz, chyba się domyślam, o co chodzi…
Tak czy siak, jestem gotowa do dyskusji (byle na porządne argumenty!)

Wokal jest bardzo w porządku, ani przez moment nie czułam jakiegoś zgrzytu czy niedopasowania. Mam nadzieję, że wokalista otrzyma jeszcze wiele razy możliwość tworzenia dla anime. Z drugiej strony facet z King Gnu ma bardziej charakterystyczny wokal, no ale nie tylko na podstawie wokalu ocenia się openingu. Powiem tak, i nikt mojego zdania nie zmieni – drugi op (jako całość, piosenka i animacja) to nie tylko najlepsze otwarcie w zimowym sezonie (tak, wiem, sezon dopiero wystartował, ale nie wierzę, by się pojawiło coś równie fenomenalnego), ale i jedno z najlepszych w historii anime. Ot co!

Racja, w końcu milet. :) Drugi ending podoba mi się nawet bardziej niż pierwszy. Co do openingów, sama nie wiem, oba kapitalne, ale też tak różne klimatem od siebie… Parę rzeczy mnie ciekawi w tym nowym, choćby kliknij: ukryte  moment z Deshą i mężczyzną zaraz po nim – a może to on sam kiedyś? No i boję się o  kliknij: ukryte  Hilling…

Czekanie na kolejne odcinki to tortura. :D

Poprzedni link nie działa (trochę się pospieszyłam, heh), ale teraz już oficjalnie: [link]

Pierwsze pięć minut dwunastego odcinka jest podsumowaniem dotychczasowej historii.

Co odcinek, to robi się ciekawiej i naprawdę nie wiadomo, czego się spodziewać. Dochodzą nowe postaci, z których jak na razie najlepsze wrażenie sprawia Ouken, ale i tak najbardziej czekam na poznanie  kliknij: ukryte  przeszłości Miranjo.

Przy koniku się uśmiałam. :)

Muszę to tu zostawić, muszę!

[link]

Panie i Panowie, najprawdopodobniej mamy już zwycięzcę w kategorii „najlepszy opening zimy 2022 roku”. A dopiero co sezon się zaczął.

Animacja od Shingo Yamashity, odpowiedzialnego za openingi do Jujutsu Kaisen.

Teraz dopiero zauważyłam, że ty dopiero po 5 odcinku – ile dobra jeszcze przed tobą! :D Jestem ciekawa, jak będziesz reagował na Bojjiego po 10 odcinku… :> Dodam też, że i na drugim planie robi się jeszcze ciekawiej.

Są mocno antypatyczni i nie wzbudzają sympatii a raczej irytują.

To ostatnie, co mogłabym powiedzieć o Bojjim i Kage…

I tak, seria jak najbardziej jest kapitalnie wykonana pod względem animacji, i to od pierwszego odcinka (choćby  kliknij: ukryte  pojedynek Daidy z Domasem), i jak na razie trzyma swój wysoki poziom (zobaczymy, co będzie dalej, oby nie zaliczyła wyraźnego spadku). Większym „problemem” jest tu wspomniany przez ciebie styl artystyczny, który może wielu zniechęcić („aaa, jak bajka dla dzieci, co za dziwne projekty postaci, duże nosy, dziwne podbródki”), dla mnie jednak bardzo on pasuje do baśniowego klimatu anime.

Jeju, jakie to jest absolutnie fantastyczne, ja się zachwycam tym anime i nic nie wskazuje na to, bym miała przestać. Emocje, jakie wywołuje, od rozbawienia, po strach, niepewność, smutek, nieważne, czy chodzi o bohaterów z pierwszego czy z dalszego planu – coś pięknego. W ogóle nad samymi bohaterami można się rozpływać, są świetni i niejednoznaczni i trudno określić, kto jest naprawdę dobry (no, oprócz naszej głównej dwójki), a kto zły, bo sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie i zapewne jeszcze nie raz seria nas zaskoczy. I jeszcze ta animacja… Nie wiem, czy jakieś inne anime w sezonie może OR pod tym względem dorównać, najwyżej MT. Podkreślam – „pod tym względem” – bo całościowo nie ma sobie równych.

Jeszcze jedno, bo mnie ciekawi:

ale wątek demona i innych mniejszych rzeczy był dla mnie do przewidzenia już od samego początku jego występowania

O jakich „mniejszych rzeczach” myślisz?