Tanuki-Anime

Zdołałam obejrzeć tylko dwa odcinki i na razie mam dość – jak ta seria próbuje być na siłę zabawna… a niestety rzadko się jej to udaje. Brakuje wdzięku, a protagonistkę chce sie walnąć w jej bujną czuprynę.

Z ciekawości zerknęłam na pierwszy odcinek – bo ogólnie nie miałam w planach – i jestem bardzo miło zaskoczona. Przyjemne, zabawne, z sympatycznymi i różnorodnymi postaciami, które mam nadzieję będziemy stopniowo coraz lepiej poznawać (no i dobrze, że nie są to same babki przy protagoniście…).
Przede wszystkim jednak – jakie to jest śliczne! Kreska jest piękna, wyrazista, z nasyconymi kolorami, na samą trawę aż chce się patrzeć.
Z wielką chęcią obejrzę kolejne odcinki!

Motyw superbohaterów i superzłoczyńców nie jest jakoś specjalnie moim ulubionym, ale tu bawiłam się dobrze. Początek trochę niemrawy, ale potem sama nie wiem, kiedy mnie seria wciągnęła i polubiłam całą zgraję – aż mi było szkoda się z nimi żegnać. Choć i tak najlepszy był Gladiator. :D Pretorianin też świetny –  kliknij: ukryte  niezła szuja z niego.

Ładne… i nic więcej. Strasznie średni film.

Absolutnie najbardziej urocze anime sezonu! A może i roku.
Wiedziałam, że może być przyjemna seria, ale nie sądziłam, że aż tak. Jest autentycznie zabawna – przy piątym odcinku popłakałam się ze śmiechu. :D Czuję, że jak już cała czwórka się spotka to będzie cudo!
Nie zgadzam się jednak, że długość odcinka jest w sam raz – dla mnie mogłoby być ciut dłuższe (szkoda, że sporo czasu zajmują opening i ending).

Jacy uroczy panowie! :D Takiej serii człek potrzebował – fani słodkich dziewczynek mają w czym przebierać, a seria ze słodkimi chłopcami zdarza się raz na święta <wciąż marzy, by dostać coś w stylu „Kimi to Boku”...>

Wracając do tytułu – fajnie, że nieporadność bohaterów pokazana jest w różny sposób, jak i to, jak reagują na swoje wpadki i do nich podchodzą. Czekam na więcej interakcji między panami – na razie zostali tylko po kolei przedstawieni, ale już pierwsza scenka między  kliknij: ukryte  Soumą a Hayate to było małe złoto. :D

Po takim hajpie naprawdę można było się spodziewać czegoś wybitnego… OK, opening cudny, ładnie całość wygląda, CGI aż takie złe nie jest, główny seiyuu świetnie się wczuwa w rolę, drugi plan wygląda w porządku (Aki Hayakawa!), ale, no, „efektu wow” nie poczułam ani razu przez te dwa odcinki. Ale będzie się oglądać dalej, może mnie z czasem anime przekona do siebie… Na razie 7/10, w porywach do słabego 8/10

Pomysł na sportówkę najdurniejszy o jakim słyszałam, różne brednie rzucane przez bohaterów, stereotypowi do bólu (a przynajmniej tak się zapowiadający) bohaterowie o dwóch cechach na krzyż, jakieś wymysły w postaci np.  kliknij: ukryte  potwora podpowiadającego zawodnikowi, co ma robić... a jednak ogląda się całkiem dobrze! Końcówka pierwszego odcinka wręcz wyborna, mam nadzieję, że i dalej akcja będzie tak fajnie przyspieszać i dostarczy fajnych momentów.

Zdecydowaną anime nie kroczy w kierunku najgorszej pozycji w swoim gatunku! :)

Nie, nie, Gizmo wprowadza cię w błąd. Jak napisał wyżej Ukloim, Bakuten to seria oryginalna z mangą jako dodatkiem.

Co do zarzutu.. tak, znam pojęcie „gimnastyki artystycznej” i trochę czytałam o nazwach (nie tylko na wikipedii – złośliwość niepotrzebna!). Ale będę brutalnie szczera – już nie pamiętam, dlaczego zdecydowałam się na pojęcie „rytmiczna”. Chyba miałam jedynie dopisać jakieś wyjaśnienie w nawiasie, ale ostatecznie uznałam, że sobie daruję (chyba myślałam, że redakcja i tak mi tę dygresję wykasuje, heh).

Tak, mnie oczywiście CGI nie przeszkadza, bo jest jednym z lepszych w ostatnich sportówkach, świetnie połączonym z tradycyjnym rysowaniem. Występy to uczta dla oczu.
Bohaterowie – wszyscy!- charakteryzują się różnymi osobowościami, ostatniæ rzeczą, którą można o nich powiedzieć jest to, że są nijacy. No i są mega sympatyczną paczką przyjaciół. :)
Co do Tsurune było najwyżej dobrośrednie, niczym się nie wybijające ponad przeciętność. Pod względem muzyki, animacji czy grafiki też Bakuten jest dużo bardziej interesujące.
Zgadzam się jedynie, że Biegacze to świetna sportówka.

A jakieś konkrety? O które postaci i sytuacje ci chodzi, bo nie podajesz żadnych przykładów (oprócz jednego, który jest tak zupełnie nie trafiony, że aż parskłam śmiechem, wybacz.)

Totalnie to do mnie nie dociera i chyba rzeczywiście trzeba wyłączyć myślenie by móc wystawić Ousama wysoką ocene i spokojnie potem spać.

O, kolejny, który obraża – choć ty pewnie nieświadomie – widzów, którym OR się podobało…

Ech, słabo. Piszę „słabo”, bo dobrze pamiętam, jak się ekscytowałam sezonami od WIT, czyli historią przed  kliknij: ukryte  przeskokiem czasowym. A teraz – zero większego zaangażowania, co najwyżej jakieś pojedyncze sceny mnie trochę ruszyły, bohaterowie, których wcześniej lubiłam, stali mi się obojętni. Plot twist z kliknij: ukryte  ojcem i Erenem banalny, zbyt szybki  kliknij: ukryte  sojusz bohaterów, którzy wcześniej walczyli przeciw sobie, bez przygotowanego planu ( kliknij: ukryte  „może uda się Erenowi przemówić do rozumu, a jak nie, to może wtedy to zabijemy”) Oczywiście cała ta  kliknij: ukryte  sprawa z ludobójstwem jest mocno skomplikowana i raczej nie ma rozwiązania, które by satysfakcjonowało wszystkich, ale i tak niedosyt, jak autor poprowadził fabułę i bohaterów jest bardzo duży.
Technicznie ujdzie – na pewno lepiej niż pierwszy finałowy part, ale też mnóstwo oszczędności w animacji, krzywizn itp. Z muzyki na duży plus najwyżej opening, no i miło, że pod koniec ostatniego odcinka przypomnieli jeden z najlepszych utworów serii.

4/10

Niestety, z niezrozumiałych dla mnie przyczyn postanowiono ją spłycić poprzez dość naciąganą fabularnie relację Bisco z Pawoo. nie żebym miał z tym problem, ale dajmy widzom do tego podstawy. Przez ten wątek i pojawienie się dziwnego trójkąta, który oczywiście dla wszystkich wokół wygląda zupełnie naturalnie, psuje to efekt początkowy.

Ano niestety… Sama zmiana nastawienia Pawoo do Bisco była jak dla mnie zbyt szybka, od  kliknij: ukryte  „chcę go ukatrupić!” od razu do  kliknij: ukryte  „no, no, nawet jesteś ładny”, bez etapów przejściowych, lepszego poznania się itp. Więc cała relacja wyszła mocno naciąganie, zwłaszcza że obok mamy BiscoxMilo z dziesięciokrotnie większą chemią. No ale to przecież to nie wypada, by dwóch męskich protagonistów w takich seriach połączyło coś więcej niż „braterska przyjaźń”, dlatego trzeba było dorzucić siostrzyczkę. ;P

Bardzo dobra – przede wszystkim autentycznie zabawna – komedia ze świetnymi bohaterami. Protagoniści to cudowna parka… tfu, duet, na którego interakcje przyjemnie się patrzy. W ich relacje jest takie jakieś fajne ciepełko. :) Drama? Nah, nie była przesadzona. Przewijające się bohaterki również na plus, gwiazdą serii jest jednak zdecydowanie Schwartz. Chcę osobne anime z nim roli głównej, choćbym to miał być najbardziej sztampowy isekaj świata! (oczywiście jeśli byłoby robione przez tę samą ekipę i z tym samym seiyuu – Kaito Ishikawa gra tu rolę życia)

Mocne 7/10, czy w sumie nawet 7,5/10

No cóż… Pierwsze odcinki zapowiadały coś dużo oryginalniejszego, ale w pewnym momencie, kolokwialnie mówiąc, coś „siadło” i ostatecznie wyszedł „tylko” porządny tytuł, wciągający głównie za sprawą świetnej relacji między protagonistami.

7/10

10/10, całkowicie zasłużone – przede wszystkim za emocje, jakie tytuł mi dostarczył przez te pół roku; anime robione z sercem, po prostu

Na jakiej podstawie porównujesz OR do Bolka i Lolka?
I drugie pytanie – ile odcinków zdołałaś obejrzeć?

Fenomenalny odcinek – animacja, praca kamery, reżyseria, praca seiyuu (ludzie wielbią Kajiego za ostatni sezon Tytanów, ale to tutaj odwala najlepszą robotę), mnóstwo akcji i treści, no i obłędna atmosfera. Walka  kliknij: ukryte  Bojji kontra Bosse zasługuje na długie oklaski i wszelkie wyróżnienia. (dodam, że w mandze wygląda ona znacznie zwyczajniej, więc kolejne brawa należą się twórcom za kreatywne podejście do pierwowzoru).

Zostały tylko dwa odcinki…

 kliknij: ukryte  Bo go kochała i szanowała. Widać było kadr jak patrzy na całującego się króla. Chciała zaznać uczucia miłości/bliskości nawet jakby była to tylko ułuda i uciec od niewolnictwa.

To zostało potwierdzone (w sensie w mandze, a my, w anime, później to zobaczymy), czy to bardziej twoja interpretacja? Bo  kliknij: ukryte  kadr pocałunkiem tak naprawdę niczego nie wskazuje.
Ja się bardziej przychylam do opcji innych, które widzę w komentarzach, że chodzi o  kliknij: ukryte  mentalność niewolnika; inni też piszą o  kliknij: ukryte  syndromie sztokholmskim, ale nie czuję się przekonana.  kliknij: ukryte  A to że zasłoniła króla, to aby już skończyć swoje marne życie, skoro potem się nie zregenerowała. Ale jak mówię, piszę o swoich domysłach (czy raczej innych), nie wiem, czy autor szczegółowo wyjaśnił sprawę.

Tak czy inaczej, spodziewałam się znacznie więcej po historii  kliknij: ukryte  pramatki tytanów, zasługiwała, by dokładniej ją przedstawić i wymyślić ciekawszy sposób  kliknij: ukryte  pozyskania mocy, bo zbieg okoliczności z tajemniczym zwierzątkiem jest strasznie meh (fakt, że autor wzorował się na istniejącym kiedyś stworzeniu, nie stanowi specjalnego plusa). Sama  kliknij: ukryte  Ymir wydała mi się bezpłciowa, nijaka, więc nie było mi jej żal i niczego nie poczułam,  kliknij: ukryte  gdy się otworzyła po przemowie Erena.

Wszyscy jarają się i prawie że mdleją z zachwytu nad tym sezonem (scenariuszem i wykonaniem), a ja jakoś nie potrafię go poczuć. Z pewnością lepiej wygląda niż poprzedni (Mappa się postarała po krytyce), ale no… Rozwiązanie, że  kliknij: ukryte  to Eren wpłynął na ojca, całe te linie czasowe, widzenie wspomnień, w sumie mam podobne wrażenia co Łowca Czarownic niżej. Nie był to jakiś rewelacyjny zwrot akcji.

Cóż, chyba wolałam Tytanów  kliknij: ukryte  przed przeskokiem czasowym i z kreską WIT.

Jak miło widzieć,  kliknij: ukryte  że protagonista nie wybacza z marszu osobie, która próbowała go zabić. Domas, musisz się bardziej postarać!

Poza tym – pełen informacji, brutalny odcinek. Ale dajcie mi już historię Miranjo…