Tanuki-Anime

Do mniej więcej połowy moje zainteresowanie serią wzrastało – ba, pomyślałam sobie nawet, że jeśli tak dalej pójdzie, będę „zmuszona” dać 9/10. Ale chyba za wcześnie wykrakałam, bo później już mi się oglądało coraz gorzej. Za dużo chcieli upchnąć w te 24 odcinki, nie udało się w pełni/dobrze pokazać żadnego meczu, większość to skróty, urywki albo rzucone informacje o wyniku. I nie mówię tu o jakichś mało ważnych starciach, tylko tych istotnych pojedynkach – nawet ostatni mecz potraktowano po macoszemu, ech.
Poza tym – powtarzalność. W anime śledzimy losy bohaterów przez ponad dwa lata, widzimy więc dwa (czy chyba nawet trzy) razy mecze rankingowe, dwa razy zawody dla początkujących, oczywiście jest też inter­‑high dwa razy. Niby mecze są różne, wyniki inne (tylko  kliknij: ukryte  Yusa wciaż wygrywa), no ale brakuje jakiegoś rozróżnienia, większej chwili oddechu między kolejnymi rozgrywkami, skupienia się na bohaterach – no ale jak to mieć, skoro to tylko 24 odcinki.
No właśnie, bohaterowie i strona obyczajowa też w większości zawalona. Kapitalny był odcinek jedenasty pt. „Fajerwerki”, gdzie wspólne świętowanie było jedynie tłem dla poważnej rozmowy między  kliknij: ukryte  Mizushimą a Sakakim; w ogóle wszyscy bohaterowie do tej pory w anime wypadali nad wyraz dojrzale i mądrze niż można się by było po pierwszym wrażeniu spodziewać. Liczyłam, że ich rozwój, emocjonalne rozterki itp. będą kontynuowane. Niestety, potem to już były niemal tylko mecze i skupienie się na Ryou (drugi fajny moment w anime to kiedy  kliknij: ukryte  Matsuda grał swój ostatni mecz – sporo banalnej dramy, ale nawet się wzruszyłam). Pomijam już fakt, że kompletnie twórcy nie mieli pomysłu na nowych pierwszoroczniaków.
Najbardziej chyba jednak mnie boli słabe wykorzystanie potencjału postaci Yusy, a szczególnie jego wpływu na młodszych kolegów, zwłaszcza Ryou. Za mało było między tą dwójką interakcji poza meczami, które lepiej by ukazały ich „więź sportową” i fakt, że właśnie Yusa, mimo że grali w jednym klubie,  kliknij: ukryte  był najważniejszym przeciwnikiem protagonisty. Sam Yusa wypadł jeszcze jako tako – najfajniej mi się na niego patrzyło przy scenach  kliknij: ukryte  z Riką/gdy chodziło o Rikę; pociesznie wtedy wyglądał. ;P

Koniec końców więcej niż 6/10 dać nie mogę. Czuję spory zawód, bo to naprawdę mogło być bardzo dobre połączenie sportówki i okruchów, gdyby tylko zdecydowano się rozłożyć fabułę na więcej sezonów (przynajmniej o jeden więcej).

Cudne i urocze anime, na razie z przewagą strony okruchowej, ale pewnie wkrótce zadzieje się grubsza sprawa.
Zabawne jest patrzeć, jak Kazuki panikuje i martwi się o Miri. :D Co do małej… cóż, trzeba mieć wysoką tolerancję na hiperaktywne dzieci, ale idzie się przyzwyczaić.
A, im więcej razy słucham openingu, tym bardziej go uwielbiam.

Zmoderowano bliźniacy, którzy rzekomo interesowali się dziewczynami, otaku, który myślał jedynie o mangach i były one dla niego wyznacznikiem postępowania, murzyn który świetnie gadał po japońsku i był niepewnym siebie „miękkiszonem”, itd. itd.

Po takim opisie już wiem, że nie warto z tobą dalej dyskutować.
A czytając resztę komentarza, zastanawiam się, jak ty oglądałeś serię? Bo chyba nie tylko drugą połowę obejrzałeś pobieżnie… Bo wyciągasz jakieś dziwne wnioski (że np. seria narzuca przesłanie „albo sport, albo nic”, co jest kompletną nieprawdą) czepiasz się pierdół (np. że dorośli faceci mieszkają razem – serio? to cię oburza?)

W każdym razie tak jak ja nie podałem wystarczającego uzasadnienia dla mojej oceny tak i ty tego nie zrobiłaś

Podałam – w recenzji. :) A że każdemu bohaterowi nie poświęciłam osobnego akapitu… cóż, pani redaktor by mnie udusiła za długość tekstu. :D

Dalszy wywód sobie odpuszczam.

„Niestety szybko okazało się, że oceniać ją muszą jakieś nastolatki czy inni niedojrzali widzowie”

Fajnie, że masz swoje zdanie na temat serii, ale miło by było, gdybyś wyrażał je bez obrażania tych widzów, którym anime się spodobało. Tak, nie jestem nastolatką (w chwili oglądania czy pisania recenzji też już dawno nie byłam), z dojrzałością też u mnie wszystko w porządku.


Do reszty nie chce mi się nawet odnosić, bo i tobie nie chce się podawać konkretów, tylko rzucasz ogólnie „za dużo tego”. Inna sprawa, że sam przyznajesz, że drugą połowę serii oglądałeś pobieżnie…

Tak czy siak, ja się oczywiście nie zgadzam z krytyką. :D Do tej pory, a zdążyłam obejrzeć sporo sportówek, uważam Biegaczy za jedną z najdojrzalszych i ogólnie najlepszych serii w swoim gatunku, z pięknym przesłaniem i świetnymi bohaterami. W sumie tylko Bakuten i SK8 mi się bardziej podobało – nie, nie radzę oglądać, bo jeśli to anime uznałeś „dla dzieci”, to tamte tym bardziej ci nie podejdą. :D

Zdołałam obejrzeć tylko dwa odcinki i na razie mam dość – jak ta seria próbuje być na siłę zabawna… a niestety rzadko się jej to udaje. Brakuje wdzięku, a protagonistkę chce sie walnąć w jej bujną czuprynę.

Z ciekawości zerknęłam na pierwszy odcinek – bo ogólnie nie miałam w planach – i jestem bardzo miło zaskoczona. Przyjemne, zabawne, z sympatycznymi i różnorodnymi postaciami, które mam nadzieję będziemy stopniowo coraz lepiej poznawać (no i dobrze, że nie są to same babki przy protagoniście…).
Przede wszystkim jednak – jakie to jest śliczne! Kreska jest piękna, wyrazista, z nasyconymi kolorami, na samą trawę aż chce się patrzeć.
Z wielką chęcią obejrzę kolejne odcinki!

Motyw superbohaterów i superzłoczyńców nie jest jakoś specjalnie moim ulubionym, ale tu bawiłam się dobrze. Początek trochę niemrawy, ale potem sama nie wiem, kiedy mnie seria wciągnęła i polubiłam całą zgraję – aż mi było szkoda się z nimi żegnać. Choć i tak najlepszy był Gladiator. :D Pretorianin też świetny –  kliknij: ukryte  niezła szuja z niego.

Ładne… i nic więcej. Strasznie średni film.

Absolutnie najbardziej urocze anime sezonu! A może i roku.
Wiedziałam, że może być przyjemna seria, ale nie sądziłam, że aż tak. Jest autentycznie zabawna – przy piątym odcinku popłakałam się ze śmiechu. :D Czuję, że jak już cała czwórka się spotka to będzie cudo!
Nie zgadzam się jednak, że długość odcinka jest w sam raz – dla mnie mogłoby być ciut dłuższe (szkoda, że sporo czasu zajmują opening i ending).

Jacy uroczy panowie! :D Takiej serii człek potrzebował – fani słodkich dziewczynek mają w czym przebierać, a seria ze słodkimi chłopcami zdarza się raz na święta <wciąż marzy, by dostać coś w stylu „Kimi to Boku”...>

Wracając do tytułu – fajnie, że nieporadność bohaterów pokazana jest w różny sposób, jak i to, jak reagują na swoje wpadki i do nich podchodzą. Czekam na więcej interakcji między panami – na razie zostali tylko po kolei przedstawieni, ale już pierwsza scenka między  kliknij: ukryte  Soumą a Hayate to było małe złoto. :D

Po takim hajpie naprawdę można było się spodziewać czegoś wybitnego… OK, opening cudny, ładnie całość wygląda, CGI aż takie złe nie jest, główny seiyuu świetnie się wczuwa w rolę, drugi plan wygląda w porządku (Aki Hayakawa!), ale, no, „efektu wow” nie poczułam ani razu przez te dwa odcinki. Ale będzie się oglądać dalej, może mnie z czasem anime przekona do siebie… Na razie 7/10, w porywach do słabego 8/10

Pomysł na sportówkę najdurniejszy o jakim słyszałam, różne brednie rzucane przez bohaterów, stereotypowi do bólu (a przynajmniej tak się zapowiadający) bohaterowie o dwóch cechach na krzyż, jakieś wymysły w postaci np.  kliknij: ukryte  potwora podpowiadającego zawodnikowi, co ma robić... a jednak ogląda się całkiem dobrze! Końcówka pierwszego odcinka wręcz wyborna, mam nadzieję, że i dalej akcja będzie tak fajnie przyspieszać i dostarczy fajnych momentów.

Zdecydowaną anime nie kroczy w kierunku najgorszej pozycji w swoim gatunku! :)

Nie, nie, Gizmo wprowadza cię w błąd. Jak napisał wyżej Ukloim, Bakuten to seria oryginalna z mangą jako dodatkiem.

Co do zarzutu.. tak, znam pojęcie „gimnastyki artystycznej” i trochę czytałam o nazwach (nie tylko na wikipedii – złośliwość niepotrzebna!). Ale będę brutalnie szczera – już nie pamiętam, dlaczego zdecydowałam się na pojęcie „rytmiczna”. Chyba miałam jedynie dopisać jakieś wyjaśnienie w nawiasie, ale ostatecznie uznałam, że sobie daruję (chyba myślałam, że redakcja i tak mi tę dygresję wykasuje, heh).

Tak, mnie oczywiście CGI nie przeszkadza, bo jest jednym z lepszych w ostatnich sportówkach, świetnie połączonym z tradycyjnym rysowaniem. Występy to uczta dla oczu.
Bohaterowie – wszyscy!- charakteryzują się różnymi osobowościami, ostatniæ rzeczą, którą można o nich powiedzieć jest to, że są nijacy. No i są mega sympatyczną paczką przyjaciół. :)
Co do Tsurune było najwyżej dobrośrednie, niczym się nie wybijające ponad przeciętność. Pod względem muzyki, animacji czy grafiki też Bakuten jest dużo bardziej interesujące.
Zgadzam się jedynie, że Biegacze to świetna sportówka.

A jakieś konkrety? O które postaci i sytuacje ci chodzi, bo nie podajesz żadnych przykładów (oprócz jednego, który jest tak zupełnie nie trafiony, że aż parskłam śmiechem, wybacz.)

Totalnie to do mnie nie dociera i chyba rzeczywiście trzeba wyłączyć myślenie by móc wystawić Ousama wysoką ocene i spokojnie potem spać.

O, kolejny, który obraża – choć ty pewnie nieświadomie – widzów, którym OR się podobało…

Ech, słabo. Piszę „słabo”, bo dobrze pamiętam, jak się ekscytowałam sezonami od WIT, czyli historią przed  kliknij: ukryte  przeskokiem czasowym. A teraz – zero większego zaangażowania, co najwyżej jakieś pojedyncze sceny mnie trochę ruszyły, bohaterowie, których wcześniej lubiłam, stali mi się obojętni. Plot twist z kliknij: ukryte  ojcem i Erenem banalny, zbyt szybki  kliknij: ukryte  sojusz bohaterów, którzy wcześniej walczyli przeciw sobie, bez przygotowanego planu ( kliknij: ukryte  „może uda się Erenowi przemówić do rozumu, a jak nie, to może wtedy to zabijemy”) Oczywiście cała ta  kliknij: ukryte  sprawa z ludobójstwem jest mocno skomplikowana i raczej nie ma rozwiązania, które by satysfakcjonowało wszystkich, ale i tak niedosyt, jak autor poprowadził fabułę i bohaterów jest bardzo duży.
Technicznie ujdzie – na pewno lepiej niż pierwszy finałowy part, ale też mnóstwo oszczędności w animacji, krzywizn itp. Z muzyki na duży plus najwyżej opening, no i miło, że pod koniec ostatniego odcinka przypomnieli jeden z najlepszych utworów serii.

4/10

Niestety, z niezrozumiałych dla mnie przyczyn postanowiono ją spłycić poprzez dość naciąganą fabularnie relację Bisco z Pawoo. nie żebym miał z tym problem, ale dajmy widzom do tego podstawy. Przez ten wątek i pojawienie się dziwnego trójkąta, który oczywiście dla wszystkich wokół wygląda zupełnie naturalnie, psuje to efekt początkowy.

Ano niestety… Sama zmiana nastawienia Pawoo do Bisco była jak dla mnie zbyt szybka, od  kliknij: ukryte  „chcę go ukatrupić!” od razu do  kliknij: ukryte  „no, no, nawet jesteś ładny”, bez etapów przejściowych, lepszego poznania się itp. Więc cała relacja wyszła mocno naciąganie, zwłaszcza że obok mamy BiscoxMilo z dziesięciokrotnie większą chemią. No ale to przecież to nie wypada, by dwóch męskich protagonistów w takich seriach połączyło coś więcej niż „braterska przyjaźń”, dlatego trzeba było dorzucić siostrzyczkę. ;P

Bardzo dobra – przede wszystkim autentycznie zabawna – komedia ze świetnymi bohaterami. Protagoniści to cudowna parka… tfu, duet, na którego interakcje przyjemnie się patrzy. W ich relacje jest takie jakieś fajne ciepełko. :) Drama? Nah, nie była przesadzona. Przewijające się bohaterki również na plus, gwiazdą serii jest jednak zdecydowanie Schwartz. Chcę osobne anime z nim roli głównej, choćbym to miał być najbardziej sztampowy isekaj świata! (oczywiście jeśli byłoby robione przez tę samą ekipę i z tym samym seiyuu – Kaito Ishikawa gra tu rolę życia)

Mocne 7/10, czy w sumie nawet 7,5/10

No cóż… Pierwsze odcinki zapowiadały coś dużo oryginalniejszego, ale w pewnym momencie, kolokwialnie mówiąc, coś „siadło” i ostatecznie wyszedł „tylko” porządny tytuł, wciągający głównie za sprawą świetnej relacji między protagonistami.

7/10

10/10, całkowicie zasłużone – przede wszystkim za emocje, jakie tytuł mi dostarczył przez te pół roku; anime robione z sercem, po prostu

Na jakiej podstawie porównujesz OR do Bolka i Lolka?
I drugie pytanie – ile odcinków zdołałaś obejrzeć?