Tanuki-Anime

Hakone czas zacząć!
Kakeru jest uroczy z tym swoim nieogarnięciem w niektórych sytuacjach. Fajnie było znów zobaczyć Fujiokę.
 kliknij: ukryte  Biedny Shindo. Chociaż nie mogłam odgadnąć,  kliknij: ukryte  czy to on, czy Haiji zachorował, dopiero po komentarzach innych i zwróceniu uwagi na scenę wspólnego świątecznego posiłku, gdzie brakuje Shindo przy stole, zorientowałam się, co i jak.

Seans przyjemny, ale bez rewelacji, poczucia, że obejrzałam coś wyjątkowego. Już bardziej podobało mi się „Summer Wars” czy „Bakemono no Ko”, jeśli mowa o filmach M. Hosody. Momentami mocno irytowała mnie postać matki, lekceważąco – tak to odebrałam – odzywającej się do swojego męża i podkreślającej, że nie potrafi się on zająć domem. Aż mi go było szkoda. Z drugiej strony oglądanie po raz n­‑ty  kliknij: ukryte  faceta­‑fajtłapy w pracach domowych też nie było fajnie, ale tu przynajmniej można było się trochę pośmiać.

Miałam w planach to anime już od dawna, ale wzięłam się za nie dopiero dziś. I żałuję – żałuję, że tak z tym zwlekałam.
Co tu dużo mówić, seria świetna, wyróżniająca się pośród innych kreską, klimatem, dobrze poprowadzoną intrygą, muzyką i genialnymi bohaterami. Otus to dla mnie jedna z lepszych głównych postaci, jakie widziałam w dotychczas obejrzanych serialach, słucha się go z przyjemnością (ach, ten Shimono). Ale najbardziej mnie urzekła jego przyjaźń z Nino (zresztą też bardzo dobra postać), dawno nie widziałam tak pięknej, ale nie przesłodzonej i przedramatyzowanej relacji. Muszę przyznać, że scena,  kliknij: ukryte  gdy Nino przemawiał do Jeana po postrzale mocno mnie wzruszyła (Tsuda świetnie zagrał głosem). Z kolei na początki ich znajomości patrzyłam z szerokim uśmiechem na ustach. Zresztą, odcinek retrospekcyjny według mnie był najlepszy, właśnie przy jego oglądaniu poczułam, że patrzę na coś wyjątkowego. Inni bohaterowie też dają radę, nawet ci poboczni (Maggie, jesteś mistrzem!). No i ten opening!

O, ze scenki po endingu z 5 odcinka wynika,  kliknij: ukryte  że może za tydzień pojawi się w końcu Yuu Ishigami. Czekam, czekam, bo choć Chika jest genialna, to bardziej ciekawi mnie tamta postać.

A odcinek jak zwykle świetny.

Się wtrącę – od tytanów proszę się od… wiadomo co, akurat to anime z tej wyższej półki. Że cieszy się ogromną popularnością, nie znaczy, że trzeba je od razu stawiać obok prawdziwych hajpowanych pierdółek, jak to określasz.

Z resztą komentarza się zgadzam, znaczy poza oceną Slima, bo nie oglądam tej serii – rzuciłam po jednym odcinku.

Moim zdaniem narrator w tej serii to jedno wielkie cudo, te jego komentarze, wyjaśnienia terminów podawane poważnym tonem – palce lizać! Jest go wystarczająco, a na pewno nie za dużo. Aktora też dobrego dali do jego roli, słychać, że nieźle się wczuwa. Zresztą, wszyscy seiyuu dają radę – Makoto Furukawa stał się moim ulubieńcem, słyszałam go już w innych produkcjach, ale tu brzmi najlepiej (o, widzę, że zagra główną postać w „Dr. Stone”, to tym bardziej muszę się zabrać za to anime, gdy już zacznie wychodzić).

 kliknij: ukryte  Cieszy brak(przynajmniej na razie) jakieś gównodramy związanej ze statusem majątkowym głównej bohaterki, która ma zaaranżowane małżeństwo z innym bogatym blond chłopczykiem z drugiej takiej rodziny.

Sądzę, że nawet jak taki czy podobny wątek się pojawi (mangi nie znam), to twórcy pokażą go w iście absurdalny i wywołujący ból brzucha ze śmiechu sposób.

No i? Wiadomo – jak się zna historię – o jaką dwójkę chodzi (a nie że np. o kogoś innego z Lanów; innej postaci o nazwisku Wei chyba nie było, ale ręki sobie uciąć nie dam).

Bardzo się cieszę, że wróciłam do oglądania tego anime po dłuższej przerwie. Jest naprawdę warte poznania. Pewnie gdyby było produkcji japońskiej, miałoby więcej oglądaczy, bo dużo osób narzeka na chiński – myślę, że niepotrzebnie, szybko można się przyzwyczaić i nawet kwestie brzmiące, jakby były czytane z kartki nie przeszkadzają w cieszeniu się seansem.
Graficznie to można tylko się zachwycać. Wei wygląda najlepiej. Na minus jednak animacja chodu bohaterów, wygląda sztucznie. Żółwia przemilczę…
Sama historia w pewnym momencie niesamowicie się rozkręca i z lekkiej, komediowej serii z wygłupami Weia robi się… no, takie coś. Od jedenastego odcinka (mój ulubiony) nie mogłam oderwać oczu od anime.  kliknij: ukryte  Powrót i zemsta Weia to już w ogóle miazga. Muzyka robi świetną robotę.
Oczywiście nie muszę mówić, że na duet Weia i Lana patrzy się z przyjemnością.

8/10

Potwierdzam to pierwsze, zdecydowanie najlepszy odcinek z dotychczasowych, każda historyjka genialna, mnie najbardziej podobała się ta ostatnia,  kliknij: ukryte  reakcje Miyukiego, gdy Betsy go obrażała, a on nie rozumiał – cudo :D No i pokazano pięknie, jak główny duet się o siebie troszczy.

Czy będzie to baja roku – ciężko na razie stwierdzić, ale jak zachowa dotychczasowy poziom, w rankingach uplasuje się wysoko. Na pewno już wiadomo, że to świetna komedia, która – przynajmniej u mnie – co odcinek wywołuje z kilka wybuchów śmiechu.

Przyłączam się do osób, którym anime się podobało. Od siebie dodam jedynie, że ubolewam, iż aktor odgrywający rolę wujka Wabisuke nie występował nigdzie więcej. Głos ma kapitalny, sceny z jego udziałem najlepiej mi się oglądało.

Na końcówkę czwartego odcinka mam jeden komentarz – ło cholewa! (napisałabym dosadniej, ale z wiadomego powodu nie mogę)

Za tydzień pewnie wszystko się wyjaśni i okaże nieporozumieniem, choć byłoby ciekawie,  kliknij: ukryte  gdyby to Ray naprawdę był szpiegiem.

Już w zapowiedzi 5 odcinka widać  kliknij: ukryte  Mio i Dororo obok siebie, więc raczej odpada, że to ta sama osoba (przynajmniej w serialu).

Przerwałam oglądanie tego anime na początku, w sumie nie pamiętam, czemu (chyba dlatego, że mnie inne serie zaintrygowały plus nauka, plus inne bzdety), ale po twojej recenzji, tamakara, muszę koniecznie wrócić. Dzięki! :)

Nawet nie zwróciłam na to uwagi. :D (znaczy na to z openingu)
W ogóle teraz pomyślałam, że wolałabym, by obeszło się bez  kliknij: ukryte  wątku romansowego, trochę się go boję, ale może niepotrzebnie i będzie równie dobry co reszta.

Dla mnie po prostu to była jakaś dziewoja (no dobra, nie „jakaś”, skoro się w openingu pojawia, ale nieważne), dopiero, gdy zobaczyłam, że ma pojawić się w najbliższym odcinku, sprawdziłam co i jak. Jak się zna pierwowzór (ja nie znam), wiadomo, że się inaczej na to patrzy i więcej się domyśla. Dlatego napisałam, że „nie krzyczy” – z punktu widzenia laika.

Ja słyszałam o 24 odcinkach, znaczy ktoś na innej stronie tak napisał w komentarzu, więc nie mówię, że to coś pewnego (teraz sprawdziłam na Wikipedii – też jest podana liczba 24).
Tamakara – nie, nie krzyczy. Jeśli to rzeczywiście  kliknij: ukryte  miłość Hyakkimaru, to mam nadzieję, że  kliknij: ukryte  wątek romansowy będzie dobrze poprowadzony.

Oj, mam odmienne odczucia. Dla mnie jak na razie wszystkie odcinki trzymały bardzo dobry poziom, również ten czwarty – podobało mi się szczególnie zagranie,  kliknij: ukryte  że nie mieliśmy do czynienia z demonem w sensie potworem, a przeklętym przedmiotem. Zobaczymy, jakie jeszcze typy demonów zobaczymy. Również jeśli chodzi o wywoływanie emocji nie mam zastrzeżeń – akurat ja poczułam flow :D. Hyakkimaru jest rewelacyjnie wykreowany, kliknij: ukryte  moment z końca trzeciego odcinka, gdy pierwszy raz poczuł ból i był tym faktem zaskoczony – świetny, podobnie jak początek czwartego epizodu, gdy stał na deszczu. Rzecz jasna forma „jeden odcinek­‑jeden demon­‑jedna część ciała” może w pewnym momencie wywołać znużenie, ale jeśli anime będzie dalej tak dobrze robione jak dotychczas, a poszczególne historie będą trzymały poziom, to nie mam nic przeciwko. Choć myślę, że do końca nie będzie tak schematycznie. Jeśli już miałabym się do czegoś przyczepić, to do tego, że dopiero na końcu każdego epizodu widzimy, co odzyskał bohater – i weź potem czekaj tydzień na jego reakcję, heh.
Ja się bardzo cieszę, że dostałam takie anime – które potrafi opowiadać historie, a akcja nie gna do przodu jak opętana.

Na innej stronie ktoś stwierdził, że animacyjnie jest to lepsze niż większość tańców w anime o idolkach, heh.
Muzycznie to niestety jednak uszy trochę krwawią. :> Dlatego wolę oglądać na wyłączonym dźwięku.

No patrzcie, jak się bardzo czegoś chce, to się to dostaje. Marzyłam, by ktoś napisał recenzję HTR, bo uważam, że ta seria jest niedoceniona i niestety przeszła bez większego echa – no i proszę – jest! :) Do tego bardzo dobra i sensownie napisana, choć nie z każdym jej punktem się zgadzam, ale to drobiazg – nie będę się rozwodzić, by nie wyszło, że bronię anime na siłę. Dla mnie HTR jest serią lekką i nieodparcie sympatyczną, nie jakąś bardzo wybitną, bo też nikt od niej wybitności nie wymaga, ale – własnie – dającą niezłą rozrywkę na 12 odcinków. Mam nadzieję, że świeżo opublikowana recenzja, mimo że ocenia anime na „tylko” 6/10, sprawi, iż więcej osób weźmie się za seans. Ja chyba tak niedługo zrobię – i to już po raz trzeci.

Ogółem po paru epizodach formuje się tu coś na kształt dysfunkcyjnej rodziny, której członkowie raz chcą się nawzajem pozabijać, a kiedy indziej wspólnie jedzą ramen i grają w baseball.

Najlepsze. :) W ogóle cieszę się, że bohaterowie zostali docenieni. Mnie najbardziej przypadli do gustu, nie licząc głównego duetu, Saitou, Shunsuke (zwłaszcza jego sceny z Banbą i z tym jego znajomym, nie pamiętam, jak się zwał), Enokida i Feilang. Warto też podkreślić, że mimo występowania w anime postaci małej dziewczynki, nie jest ona irytująca, co się niestety często zdarza w innych produkcjach, do tego dobrze się wpasowuje w resztę ekipy i nie sprawia wrażenia dodanej do serii na siłę na zasadzie „bo małe dziewczynki są fajne i popularne”.

Też czuję trochę niedosyt. Jakoś nie byłam w stanie polubić całej piątki chłopaków (choć też mnie żaden nie odrzucał), a bez tego ciężko o kibicowanie im na turnieju. Bardziej mnie zaciekawili przeciwnicy, np. bliźniaki (na marginesie, niezłe dupki), ale też zabrakło czasu, by ich dobrze pokazać.  kliknij: ukryte  Finał mnie nie ruszył i mało mnie obchodziło, czy wygrają, czy nie, a jak się okazało, że wygrali, moja reakcja ograniczyła się do – no, fajnie. No i  kliknij: ukryte  wątek z wypadkiem Masy – słabe. Mimo wszystko oglądało się jednak przyjemnie i nie odradzam, jeśli ktoś zastanawia się, czy zabrać się za tę serię, choć też specjalnie nie polecam.

Też mam nadzieję, że początkowa formułka i przedstawienie bohaterów nie będzie się przewijać przez każdy odcinek serii, która jak na razie jest znakomita. Obok Neverlandu, Boogiepopa i Dororo dla mnie mocny kandydat na anime sezonu.
Nie mogę się napatrzyć na głównych bohaterów ani nie mogę się ich nasłuchać. Coraz bardziej lubię też Chikę, czekam również na pojawienie się innych postaci. Opening to cud, miód i orzeszki.

PS Ściano­‑podryw mnie rozwalił. :D

A ja sobie jednak odpuszczam. Drugi odcinek oglądałam ze znudzeniem, chciałam wyłączyć jeszcze przed połową, ale pomyślałam, że obejrzę do końca – nic się nie zmieniło, a do tego epizod poraził mnie swoją logiką dotyczącą dziewczyn i ich nauki – serio, usilniej i gorzej nie dało się tego wytłumaczyć, byle tylko coś było. Humor też nieśmieszny. Opening jest mdły, ale to najmniejszy problem, bo można przewijać. Dalej mi się podoba główny bohater, Yotsuba też jest pozytywną postacią, kreska w porządku, jednak to za mało. Inna sprawa, że mam co innego oglądać – a każda z tych serii jest lepsza (przynajmniej na swoim obecnym etapie) od przygód korepetytora i pięcioraczek. Ale nie zdziwię się, jak to anime w rankingach (sezonu, roku) będzie zdobywało wysokie miejsca – po prostu zwyczajnie nie jest ono dla mnie (i w ogóle haremy).

Zapowiada się super, zobaczymy, czy kolejne odcinki będą równie ciekawe i zabawne.
Narrator jest obłędny, zwłaszcza gdy tłumaczy poszczególnie strategie. :D
Dialogi/monologi bohaterów tak samo.
Ale już zupełnie mnie wzięła kreska, konkretnie projekty głównych postaci, zwłaszcza Miyukiego. Fajnie patrzeć na coś innego niż zwykle, nieprzesłodzonego.
Opening nawet intrygujący, ale będę musiała go jeszcze z parę razy przesłuchać.

Kolejny tytuł, którego nie miałam w planach, a któremu postanowiłam dać szansę. Spodziewałam się czegoś w bardzo poważnych klimatach, a tu proszę, sporo jest scen do uśmiechu (ojciec mnie rozczulił), główny bohater też nie jest jakimś sztywniakiem. O dziewczynach na razie się nie wypowiadam.

Nie przepadam za haremami, ale temu tytułowi postanowiłam dać szansę. Pierwszy odcinek nawet mi się przyjemnie oglądało. Bardzo fajny główny bohater, z dziewczyn jak na razie najbardziej polubiłam Yotsubę. Kreska jest „miła” dla oka, a muzyka – dla ucha. Z chęcią popatrzę na kolejne epizody, gdy się pojawią.