Tanuki-Anime

Kurczę, dosłownie sekundę po wysłaniu wiadomości zorientowałam się, że użyłam błędnej formy frazeologizmu: „Rozegrali to po linii najmniejszego oporu” powinno być.

Uff, koniec głupiego konkursu. Rozegrali to po najmniejszej linii oporu. I jeszcze ten zbieg okoliczności  kliknij: ukryte  z przejeżdżającym obok domu Tuesday panem.
W przeciwieństwie do chyba wszystkich nie zachwycam się „Loneliest Girl”, choć zgadzam się, że to ich jak na razie najlepszy utwór.
Co do występu Angeli… po pięciu minutach już go nie pamiętałam.

Dobra, koniec złośliwości. Z plusów to coraz bardziej podoba mi się Angela, fajno, że nie zrobili z niej typową „muszę wygrać za wszelką cenę”, że potrafi uczciwie rywalizować itp.
Pierwszą połowę oceniam na 5/10. Pierwsze cztery­‑pięć odcinków było bardzo porządne, mimo już na tym etapie występującej schematyczności, niestety, wejście konkursu rozwleczonego bodajże na pięć epizodów znacznie zmniejszyło moją przyjemność z oglądania. Więcej pisałam w poprzednich komentarzach, trafny jest też bardzo post Tassadara, zwłaszcza o bohaterach. Nawet czuję coś w rodzaju ulgi, że nareszcie rozpoczniemy nowy etap – oby lepszy i ciekawszy. Jeśli tak się stanie, nie wątpię, że moja końcowa ocena podskoczy o 1­‑2 (może 3?) oczka.

Mam podobne odczucia co poprzednik. Tak czy siak, jeśli szuka się czegoś spokojnego, anime nadaje się idealnie.
Gdybym miała wybierać, która część podobała mi się najbardziej, to chyba bym wskazała na pierwszą – pewnie przez jedzenie, heh. Trzecia natomiast przypomniała mi, jak słuchałam muzyki z kaset. :) Stare dzieje…

Czy mi się wydaje, czy kreska w ostatnim odcinku była wyjątkowo ładna? Znaczy patrzyło mi się tak dobrze jak przy pierwszych odcinkach.
Zgadzam się z komentarzem poniżej,  kliknij: ukryte  że coś za szybko został ubity ostatni demon. Reszta mi nie przeszkadzała, może tylko inaczej wyobrażam sobie  kliknij: ukryte  reakcję Hyakkimaru na odzyskanie wzroku (bo w sumie przyjął widzenie „ot tak”, nie był w szoku ani nic) no ale anime się kończyło, więc zabrakło czasu na roztrząsanie sprawy.
Cały odcinek dla mnie wygrywa Hyakkimaru  kliknij: ukryte  mówiący Dororo, że jest ładna.

Całość oceniam na duży plus. Dobrze było zobaczyć anime, które po prostu opowiada pewną historię, co więcej – opowiada interesująco, a do tego ma porządnych głównych bohaterów (pozostali też byli „jacyś”, irytowała mnie jedynie matka,  kliknij: ukryte  zwłaszcza zachowaniem w stosunku do Tahomaru – po ostatnim epizodzie zdałam sobie wyraźnie sprawę, że obydwaj synowie, choć w różny sposób, zostali porzuceni) Więcej nie napiszę, bo nie chce mi się wchodzić w szczegóły. Ogólnie – 8/10.

Aha –  kliknij: ukryte  Dororo po latach wygląda mi jak połączenie Mio z matką Hyakkimaru.

Dziękuję za komentarz.
Właśnie – bohaterowie. Gdyby byli przynajmniej choć trochę ciekawi, nie marudziłabym nad światem przedstawionym i fabułą, tylko cieszyła się ich historią, relacjami itp. Jak np. mam kibicować dziewczynom, skoro mnie zbytnio nie obchodzą? Czekam, aż skończy się ten głupi konkurs i anime wejdzie w nowy etap, w którym ważne postacie zostaną lepiej przedstawione, bo w tym cała nadzieja dla serii. Muzycznie się raczej nie zmieni.

Na marginesie, właśnie skończyłam oglądać „Sakamichi no Apollon” (dopiero po twoim komentarzu zauważyłam, że to anime od tego samego reżysera; genialna produkcja) i jak teraz mi szkoda, że w C&T Watanabe też nie poszedł po prostu w zwyczajną okruchowo­‑muzyczną historię, tym razem z utworami popowymi. No cóż, miał inny pomysł na nowe anime.

Mówiąc szczerze, coraz bardziej mnie ta seria rozczarowuje. Pal licho średnią muzykę, gorzej, że bohaterowie wypadają nijako, ich relacje są słabo pokazane, przez co nie wzbudzają żadnych emocji, co najwyżej uczucie zirytowania,  kliknij: ukryte  gdy np. biedna Carol roni łzę po nieudanej próbie powstrzymania porywaczy Tuesday. Jeśli ma mnie takie coś poruszyć, wypadałoby wcześniej pokazać coraz lepszą więź między głównymi bohaterkami – w pierwszych odcinkach się to udawało, potem, a zwłaszcza od momentu wejścia show, było dużo gorzej.
W ogóle pomysł na talent show… Nie wiem, co jeszcze planują dla nas twórcy, ale coś czuję, że ta część okaże się najgorsza z całego anime (a przynajmniej mam nadzieję, że nie dostaniemy nic gorszego).  kliknij: ukryte  Nijakość muzyczna, wpakowanie do turnieju wielu ekscentrycznych postaci, które swoim wyglądem i zachowaniem miały chyba odwrócić uwagę od przeciętnych utworów, przewidywalność, drama z zazdrosną fanką – tak w skrócie można to podsumować. Został jeszcze finał, nie liczę jednak na zaskakujące rozwiązanie. Ale może w końcu coś ładnego zaśpiewają.
Inna sprawa – co jakiś czas się podkreśla, że muzykę teraz tworzy w większości sztuczna inteligencja, a dziewczyny to taki miły wyjątek. Niby ten wątek jest, mamy w końcu postacie Tao i Angeli, ale jakby w ogóle go nie czuć, nie zostaje on, jak na razie, dobrze wykorzystany. Na początku oglądania dziwiłam się, że zwykła historia o śpiewających dziewczynach nie rozgrywa się po prostu w realnym świecie, po co te Marsy i w ogóle, potem sobie doczytałam o SI i pomyślałam, że może twórcy przy okazji przedstawiania drogi bohaterek do sławy poruszą kilka ważnych tematów dotyczących kultury. Niestety, twórcy zadowalają się paroma ciekawostkami technologicznymi czy roboto­‑psiakiem w jury konkursu, a świat przedstawiony ogólnie wypada słabo, tak że znów, po 11 odcinkach, zaczynam sobie zadawać pytanie, dlaczego to nie zostało zrobione w formie zwykłych muzycznych okruchów, bez elementów sc­‑fi. Oczywiście jesteśmy na połowie anime i być może moje zastrzeżenia są przedwczesne, obecnie jednak czuję wielkie rozczarowanie z niewykorzystania potencjału założeń fabularnych. Może po zakończeniu show seria pójdzie w ambitniejszym kierunku i przy okazji przypomni sobie o bohaterach.

Dobre zakończenie i ogólnie bardzo porządna produkcja – można się było tego spodziewać po Ikuharze. Nie zachwyciło mnie jak „Mawaru Penguindrum”, zapewne przez to, że historia nie była tak rozbudowana, ale i tak seans był przyjemny, przeżywany z poczuciem, że oglądam coś porządnego, jak zauważył mój przedmówca – na poziomie. Z nowości to dla mnie najlepsza seria wiosennego sezonu.

W kwestii  kliknij: ukryte  zranienia Tuesday, kierując się napisem na pudełku, który otworzyła, stawiam na Cybelle – odcinek wcześniej rozmawiała z Tuesday o jej urodzinach. Do tajemniczego Tao taki napis mi nie pasuje. Jeśli zaś chodzi o Pyotra, nie mam podobnych wrażeń jak ty, ale zupełnie go nie odrzucam. Ot, na razie wydaje mi się niegroźną postacią. A może to ktoś spoza wymienionej trójki?

Hiro Shimono i Yoshitsugu Matsuoka mają frajdę ze swoich ról, przyjemnie się ich słucha. Na Zenitsu już widzowie psioczą, mnie się jednak podoba i bynajmniej nie irytuje. Parę razy się zaśmiałam przy jego akcjach. Inosuke też się fajnie zapowiada.
No, miałam porzucić, tymczasem chłopcy mnie przekonali, bym oglądała dalej.

Szkoda mi  kliknij: ukryte  Reo i Mabu :(

Pozostał jeden odcinek, zobaczymy, jak wszystko się rozwiąże.

Chciałabym napisać wielką laurkę dla tego genialnego anime, ale nie chce mi się produkować (ot, taki paradoks: chce się, a jednak nie chce), napiszę więc tylko: oglądać, do jasnej ciasnej, jeśli ktoś jeszcze tego nie poznał! Zresztą, recenzja i komentarze (z małym wyjątkiem) świetnie podsumowały serię, ja mogę się pod nimi jedynie podpisać.
Wincyj takich anime, wincyj!

PS Motyw muzyczny przewijający się podczas scen z Akirą i jego organizacją za każdym razem mnie rozbrajał, świetnie dopasowany.

Mnie to kopanie piłki rozśmieszyło, podobnie jak wywijasy Tanjiro w powietrzu. Ale już spokojniejsze momenty w anime, gdy nie walczą, ogląda się całkiem dobrze.
Muszę poczekać jeszcze tydzień z decyzją, czy porzucać, bo dopiero w następnym odcinku pojawi się dzikogłowy. Może on z blondasem uratują serial.

No zgadza się, post Weitera odpowiedział mi na moje pytanie…

Nudny odcinek, piosenki strasznie słabe. Miałam też wrażenie, że czasami było za dużo animacji/ruchu podczas występów, co przeszkadzało w oglądaniu i bynajmniej nie wyglądało naturalnie. No i pytanie zasadnicze - kliknij: ukryte  serio, czy prawie tylko różnego rodzaju cudaki, dziwnie wyglądające osoby lub takie, których wygląd kłóci się z preferowanym rodzajem muzyki, przez co wywołują u jury i publiczności ogromne oszołomienie, potrafią śpiewać na Marsie? Nie mają normalnych śpiewaków, zwyczajnie wyglądających, oprócz dziewczyn? Przy pierwszych występach z poprzedniego odcinka można było się jeszcze, na siłę, uśmiechnąć, ale co za dużo, to nie zdrowo.
Na plus postać Cybelle, przedstawia się intrygująco, mam nadzieję, że się jeszcze pojawi (chciałabym też zobaczyć więcej Erteguna).
Ogólnie – najsłabszy, a przynajmniej najmniej ciekawy z dotychczasowych odcinków, ale nadal to porządny serial, razem z „Shingeki no Kyojin” i „Sarazanmai” tworzący moje top3 obecnego sezonu. Reszta to średniaki.

PS Co do poziomu piosenek ze wszystkich odcinków, to niestety muszę się zgodzić, że większość utworów nie powala. Mnie osobiście urzekł tylko ending. Szkoda, że nie postawili na większą różnorodność – znaczy, pokazali ją, bo był i rock, i śpiew operowy, ale szybko one przepadły i wyszło, że najlepiej jest śpiewać ładne, popowe piosenki. Ech…

Sama już nie wiem, czy to oglądać. Zamiast wciągać coraz bardziej – odpycha. Walki prezentują się beznadziejnie (chyba zaczynam rozumieć, o czym pisał Maxromem w odpowiedzi na mój pierwszy komentarz), animacje przy nich są może nie tyle złe, co, nie wiem, niepasujące, dziwne (?). Dziewoja z piłkami strasznie irytuje,  kliknij: ukryte  na szczęście w następnym odcinku zostanie już zlikwidowana.
W 9 odcinku  kliknij: ukryte  twórcy zapomnieli pokazać, że drugi z atakujących demonów w pewnej chwili oddalił się od swojej towarzyszki. W jednej scenie jeszcze są razem, a za kilka sekund jest sama dziewczyna. Gdy bohater kazał siostrze zająć się demonem na drzewie, nie wiedziałam, o co chodzi. Tak mi się rzuciło w oczy.
Ogólnie spodziewałam się czegoś ambitniejszego, nienastawionego jedynie na przesadzone walki. Obejrzę jeszcze z jeden odcinek, może dwa, bo ma się w końcu pojawić dzikogłowy i wróci blondas, i zobaczę, czy sobie odpuścić, czy nie.

Nie wiem, kto tak pisze, ale moim zdaniem trochę ma rację. Ja jestem zaznajomiona z dalszymi wydarzeniami z mangi (pobieżnie) i im bardziej się zastanawiam, tym bardziej odpowiadałby mi ten sezon jako film (trzeba pamiętać, że ma mieć tylko 10 odcinków, nie byłoby więc czymś niemożliwym skrócenie ich do nieco ponad 2­‑godzinnego seansu). Bynajmniej nie chodzi tu o cliffhangery, bo mimo że bardzo lubię Tytanów, to nie płaczę w pościel po obejrzeniu najnowszego odcinka i uświadomieniu sobie, że na kolejny muszę czekać tydzień. Oczywiście broń boże nie narzekam na obecną formę, jest w porządku, wszystko się ogląda świetnie.
Też wolę oglądać „co tydzień” – mówię tu, rzecz jasna, o seriach, które wychodzą aktualnie; nie wyobrażam sobie zainteresować się jakimś anime i powiedzieć: „a, dobra, obejrzę, jak pojawi się całość”. No ale wiem, że sporo osób tak robi.

Jeden z lepszych odcinków anime. Walki kapitalne. Armin i jego plan – też czapki z głów. Wiem, co dalej się stanie, więc nie przeżywałam tak jak nieobeznani z mangą (spoiler do mangi! –  kliknij: ukryte  chyba jestem w tej nielicznej grupie osób, którzy są zadowoleni, że to Armina uratują, nie Erwina, zwłaszcza po tym, co nasz chłopak pokazał w ostatnim odcinku), ale i tak oglądało się super.
Gdzieś czytałam, że ten sezon lepiej by się sprawdził w formie filmu – no, coś w tym jest…

Mnie też się bardzo podobało. Nie spodziewałam się tak zabawnego i lekkiego odcinka, uśmiech ani na moment nie schodził mi z ust. Najbardziej mnie urzekł Hyakkimaru, gdy powtarzał „X… chyba szczęśliwy”.

Recenzja zachęciła mnie do zabrania się za serię – na razie jestem po trzecim odcinku drugiego sezonu. Pierwszy był całkiem w porządku, oglądałam bez bólu oczu, a epizodyczność fabuły mi nie przeszkadzała (mangi nie znam). Kontynuacja rzeczywiście już od początku prezentuje się jeszcze lepiej, z przyjemnością więc będę kontynuowała seans. Dzięki!

Co do muzyki – racja, melodie w tle, openingi i pierwszy ending są nijakie, ale drugi ending to cudeńko, wpada w ucho od pierwszych sekund i zdecydowanie ma „to coś”, co go wyróżnia z muzycznego chłamu.

Wyborne. Mam nadzieję, że kiedyś pojawi się do tego filmu recenzja.

Bardzo mi się podobał występ bohaterów, zwłaszcza końcówka i solo Chiki. Nie znałam wcześniej koto, jak brzmi ten instrument itp., więc jeśli ich gra potrafiła mnie poruszyć, znaczy, że było dobrze. Sama seria dalej ogląda się bardzo przyjemnie, mimo schematyczności (podobno wina pierwowzoru, więc ciężko mieć pretensje do anime) czy przedramatyzowania. Ot, miły, okruchowy średniak.
Jestem ciekawa drugiej dziewczyny, ma się pojawić za tydzień. Po openingu widać,  kliknij: ukryte  że coś może być z nią nie tak (tajemnicza/mroczna przeszłość?)

Mnie w ogóle brak posunięć w fabule nie razi. Odcinek 3 i 4 tłumaczę sobie tak, że twórcy chcieli pokazać, iż dziewczyny napotkają różne przeszkody i nie będzie im ot tak łatwo zaistnieć na scenie. Może i pomysły na to nie były zbyt wyszukane, ale zawsze coś, no i można było się solidnie pośmiać. A cała seria ma mieć 24 odcinki, tym bardziej więc nie widzę powodów, by lecieć z fabułą na łeb, na szyję.

Zobaczymy. :) Ogólnie liczę, że w wątek romansowy będzie wmieszany Roddy, nieważne już, czy ma być trójkąt, czy coś innego. Najmniej mnie interesuje romans między samymi dziewczynami – wystarczy, by „romansowały sobie” na poziomie muzycznym, tzn. żeby tutaj między nimi była chemia.
Z drugiej strony, jesteśmy po zaledwie 4 odcinkach, ciężko więc oceniać, jak to wyjdzie.

ale chodziło mi o to, że nie oglądanie ich nie zwalnia z nie oceniania ich skoro bądź co bądź są częścią serii telewizyjnej

Czy tylko ja nie jestem w stanie pojąć tego zdania? :( Może za dużo „nie”?

Tfu, powinnam napisać shoujo­‑ai, jeszcze ktoś pomyśli, że jakieś mocne sceny się działy.