Tanuki-Anime

Ale co się tu dziwić? Po prostu przyjmij do wiadomości, że wielu widzom seria bardzo przypadła do gustu i że zbiera świetne recenzje. Ja też nie podzielam zachwytu np. nad Komi­‑san, ale nie mam zamiaru płakać i przekonywać innych, że ta seria wcale nie jest taka fantastyczna.

Nie do końca tylko dlatego bo oryginalne ale m.in. stąd takie oceny. Są ludzie którzy wszystko widzieli i nie podoba się nic. Bo widzieli już tyle, że wszystko coś im przypomina itp. Stąd są skłoni dawać więc większości tworów oceny niskie ale jak coś jest oryginane/udziwnione (niepotrzebne skreślić) to od razu skłonni są zawyżyć ocenę.

Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam, ale twierdzisz, że część widzów ocenia wysoko OR głównie dlatego, że jest „inne graficznie” niż większość co widzieli? A że anime ma świetny scenariusz, wykonanie (reżyseria, animacja, seiyuu) czy wielowymiarowych bohaterów to jakaś bujda, nie, fani się zmówili, by tak mówić, żeby oszukać pozostałe osoby… Przykro się takie wnioski wzięte nie powiem skąd czyta, wybacz.

Wywoływanie emocji to już sprawa subiektywna – u jednych coś wywołuje, u innych nie. Rzucając przykładem, mnie nie ruszył w ogóle „Sonny Boy”, ale wiem, że na niektórych zadziałał mocno.

Niestety niema karykaturalna mająca jedną myśl na krzyż (chce być silny) persona jaką jest MC nie budzi mojej sympatii.

Tak bardzo nie… Znaczy to, że postać karykaturalna i z jedną myślą.

Cóż, nie dostrzegasz potencjału… co ja ci mogę na to powiedzieć? Ja dostrzegałam potencjał już na etapie zapowiedzi i absolutnie się nie zawiodłam. I nie tylko ja.

Niektóre z zalet mogą być tym większe jak ktoś ma obejrzanych setki serii i musi mieć coś oryginalnego lub udziwnionego. Ja taki nie jestem.

Hę? Serio tak uważasz? Bardzo krzywdzące twierdzenie, że ktoś ogląda tylko, bo „udziwnione”. Zresztą, uwierz, wielu widzów nie zabiera się za OR właśnie przez kreskę, której nie mogą przeboleć (bo dziecinna, bo zbyt prosta).

U mnie seria jak najbardziej emocje wywołuje i m.in. dla nich ją oglądam – niedawno zaczęłam powtórkę pierwszej połowy, właśnie żeby na nowo je przeżyć.

Co do Bojjiego czy Kage, drugoplanowi bohaterowie są o tyle na szczęście (na szczęście dla widzów nieprzepadających za protagonistami) interesujący, że nawet gdy księcia i jego przyjaciela nie ma na ekranie wciąż się kapitalnie ogląda. I to jest jeden z wielu plusów serii – fantastyczna obsada, nieważne, czy skupiają się na Bojjim, Domasie, królowej czy Miranjo, przyjemność z oglądania jest zawsze duża.

coraz bardziej zastanawiam się czy oglądam to samo co inni.

W sensie?
Acz, chyba się domyślam, o co chodzi…
Tak czy siak, jestem gotowa do dyskusji (byle na porządne argumenty!)

Wokal jest bardzo w porządku, ani przez moment nie czułam jakiegoś zgrzytu czy niedopasowania. Mam nadzieję, że wokalista otrzyma jeszcze wiele razy możliwość tworzenia dla anime. Z drugiej strony facet z King Gnu ma bardziej charakterystyczny wokal, no ale nie tylko na podstawie wokalu ocenia się openingu. Powiem tak, i nikt mojego zdania nie zmieni – drugi op (jako całość, piosenka i animacja) to nie tylko najlepsze otwarcie w zimowym sezonie (tak, wiem, sezon dopiero wystartował, ale nie wierzę, by się pojawiło coś równie fenomenalnego), ale i jedno z najlepszych w historii anime. Ot co!

Racja, w końcu milet. :) Drugi ending podoba mi się nawet bardziej niż pierwszy. Co do openingów, sama nie wiem, oba kapitalne, ale też tak różne klimatem od siebie… Parę rzeczy mnie ciekawi w tym nowym, choćby kliknij: ukryte  moment z Deshą i mężczyzną zaraz po nim – a może to on sam kiedyś? No i boję się o  kliknij: ukryte  Hilling…

Czekanie na kolejne odcinki to tortura. :D

Poprzedni link nie działa (trochę się pospieszyłam, heh), ale teraz już oficjalnie: [link]

Pierwsze pięć minut dwunastego odcinka jest podsumowaniem dotychczasowej historii.

Co odcinek, to robi się ciekawiej i naprawdę nie wiadomo, czego się spodziewać. Dochodzą nowe postaci, z których jak na razie najlepsze wrażenie sprawia Ouken, ale i tak najbardziej czekam na poznanie  kliknij: ukryte  przeszłości Miranjo.

Przy koniku się uśmiałam. :)

Muszę to tu zostawić, muszę!

[link]

Panie i Panowie, najprawdopodobniej mamy już zwycięzcę w kategorii „najlepszy opening zimy 2022 roku”. A dopiero co sezon się zaczął.

Animacja od Shingo Yamashity, odpowiedzialnego za openingi do Jujutsu Kaisen.

Teraz dopiero zauważyłam, że ty dopiero po 5 odcinku – ile dobra jeszcze przed tobą! :D Jestem ciekawa, jak będziesz reagował na Bojjiego po 10 odcinku… :> Dodam też, że i na drugim planie robi się jeszcze ciekawiej.

Są mocno antypatyczni i nie wzbudzają sympatii a raczej irytują.

To ostatnie, co mogłabym powiedzieć o Bojjim i Kage…

I tak, seria jak najbardziej jest kapitalnie wykonana pod względem animacji, i to od pierwszego odcinka (choćby  kliknij: ukryte  pojedynek Daidy z Domasem), i jak na razie trzyma swój wysoki poziom (zobaczymy, co będzie dalej, oby nie zaliczyła wyraźnego spadku). Większym „problemem” jest tu wspomniany przez ciebie styl artystyczny, który może wielu zniechęcić („aaa, jak bajka dla dzieci, co za dziwne projekty postaci, duże nosy, dziwne podbródki”), dla mnie jednak bardzo on pasuje do baśniowego klimatu anime.

Jeju, jakie to jest absolutnie fantastyczne, ja się zachwycam tym anime i nic nie wskazuje na to, bym miała przestać. Emocje, jakie wywołuje, od rozbawienia, po strach, niepewność, smutek, nieważne, czy chodzi o bohaterów z pierwszego czy z dalszego planu – coś pięknego. W ogóle nad samymi bohaterami można się rozpływać, są świetni i niejednoznaczni i trudno określić, kto jest naprawdę dobry (no, oprócz naszej głównej dwójki), a kto zły, bo sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie i zapewne jeszcze nie raz seria nas zaskoczy. I jeszcze ta animacja… Nie wiem, czy jakieś inne anime w sezonie może OR pod tym względem dorównać, najwyżej MT. Podkreślam – „pod tym względem” – bo całościowo nie ma sobie równych.

Jeszcze jedno, bo mnie ciekawi:

ale wątek demona i innych mniejszych rzeczy był dla mnie do przewidzenia już od samego początku jego występowania

O jakich „mniejszych rzeczach” myślisz?

Tylko czy ta przewidywalność to jakiś wielki problem? :D Seria robi całą masę innych rzeczy świetnie, które są znacznie ważniejsze, i fakt, że coś się przewidzi na odcinek­‑dwa przed odpowiedzią bynajmniej nie zmniejsza przyjemności z oglądania – ja zbyt się cieszę seansem, by się zastanawiać, czy coś przewidziałam, czy dostało banalne rozwiązanie itp. Poza tym, jeśli chodzi o całość historii, to ciężko powiedzieć, jak dokładnie się potoczy, bo twórcy wciąż nas zaskakują.

Dla mnie – nadal bez wad. Anime sezonu i może i roku (konkuruje z Odd Taxi).

Wiem, że nie na temat, ale mnie to nurtuje:

Dissowane przez tutejszą redakcję Tokyo Revengers też bardzo lubię

O jakim krytykowaniu mówisz, skoro nikt z redakcji nie ocenił TR? :D (negatywnie czy pozytywnie).
A nawet jeśli byłaby jakaś ocena czy 2­‑3, to stawianie znaku równości między nimi a całą redakcją jest dość… zabawne. :)

Mangi nie znam, ale oni się chyba znali wcześniej niż ich pierwsze pokazane w anime spotkanie, o czym świadczy chociażby to, jak Yatora odzywał się do Ayukawy (używanie  kliknij: ukryte  przyrostka "-kun”). Możliwe, że dostaniemy później jakieś retrospekcje, a przynajmniej liczę, że tak się stanie. Choć oczywiście nie twierdzę też, że anime nie wycięło czegoś ważnego dla relacji bohaterów z dotychczas zaadaptowanych rozdziałów.

Cudny początek, ale to już na etapie zapowiedzi było jasne, że to mocny kandydat do anime sezonu, więc nie jestem zaskoczona. Bojji jest kochany, strasznie mi go szkoda – będę mocno mu kibicować, by dokopał wszystkim źle o nim myślącym/źle mu życzącym.

Fantastyczny opening.

Seria z kategorii „tak głupie, że aż śmieszne”. Mam wielką głupawkę podczas oglądania, oby tak zostało do końca. :D

PS Opening sezonu.

Meh, takie sobie. Seria z tych, w których twórcy będą usilnie starać się wmówić, że jest między głównymi bohaterami coraz większe chemia różnymi słodkimi/uroczymi scenkami, nieporadnymi reakcjami itp., a tu nie… znaczy na początek, bo może później się polepszy. Dziewczynę ma się ochotę wziąć za te jej warkocze i zdrowo walnąć, tak irytuje swoją idealnością; chłopaka ratuje przynajmniej seiyuu (choć oczywiście nie będzie to rola życia na miarę Senku), ale też mnie nie przekonuje. Słodko i uroczo? Nie, zbyt cukrowo, a przez co mdląco, niestrawnie i nudno. Aż dziw, że opening jest zaśpiewany normalnym kobiecym głosem, a nie głosem pięciolatki… Czekam na pojawienie się innych postaci, bo tylko one mogą sprawić, że seria stanie się zdatna do oglądania.

A tytuł anime sezonu wędruje do…

Nie żeby Idaten miał wielką konkurencję – lato bidne było w tym roku. Ale nawet jeśli seria byłaby emitowana w świetnym zimowym sezonie, też znalazłaby się u mnie w czołówce.

Nie przeszkadzały mi wiadome sceny i w ogóle ecchi, i mówię to jako osoba, która ecchi nie lubi.
Nie przeszkadzało mi zakończenie, dokładnie  kliknij: ukryte  jego urwanie. Bardziej boleję, że pierwowzór zawieszony, no ale może kiedyś coś ruszy.
W sumie – nic mi nie przeszkadzało. :D Bardzo dobra, porządnie wykonana, oryginalna seria z ciekawymi, znakomicie zagranymi (zwłaszcza Ysley) postaciami. Bosz, nie sądziłam, że polubię taką bohaterkę jak Miku… Kreska, kolorki, animacja – cudności, opening – cudności (ending nie moje klimaty). Bardzo podobało mi się,  kliknij: ukryte  że żadnej ze stron nie można kategorycznie określić mianem dobrych lub złych, dzięki temu cały konflikt przedstawiał się wyjątkowo intrygująco. Stawiam „tylko” 8/10, bo trochę do pełnego zachwytu zabrakło, no i bo  kliknij: ukryte  Nickelza szybko padł. :D

Ugh, to była w większości droga przez mękę, aż sama się dziwię, że dotrwałam do końca (ostatnie odcinki doobejrzałam bardziej na zasadzie „a, mało zostało, dociągnę” niż żywego zainteresowania, jak się seria skończy).

Beznadziejny protagonista­‑płaczek, który niby na trochę się ogarnia, by za chwilę zachowywać się jak nie powiem kto, do tego niepotrafiący myśleć, kojarzyć i wykorzystywać informacji (głównie pomaga mu scenariusz i sympatia znajomych, sam nic by nie osiągnął). Reszta postaci najwyżej średnia, jedni słabo wykorzystani (ale rozumiem, że ich czas jeszcze nadejdzie), inni postępujący zgodnie z jakąś pokrętną logiką ( kliknij: ukryte  Kazutora, o tobie mówię), jeszcze inni nudni. Niby mangaka wymyśla im jakieś historie, przedstawia ich przeszłość itp., ale to wszystko jest okrutnie nijakie, a niemal wszystkim bohaterom brakuje charyzmy i charakteru. Polubiłam jedynie Kena i Manjirou, może jeszcze Chifuyu. Fabuła mało ciekawa, zwroty akcji nie robią wrażenia, plus różne dziury i nielogiczności fabularne (zgaduję, że w mandze przynajmniej część później jest wyjaśniana, ale teraz w anime słabo wyglądają). Przede wszystkim jednak seria jest okropnie brzydka, od projektów postaci do topornej animacji, aż przykro było patrzeć. Jedyny plus to muzyka, zwłaszcza opening.

No i ten słaby cliff na końcu… Byłabym w stanie wybaczyć, gdyby od razu ogłosili drugi sezon, no ale o dziwo (patrząc na popularność anime/mangi) nie ogłosili.

3/10

Nie twierdzę, że wszystkie argumenty w recenzji są trafne i że się z nimi zgadzam – jedynie wskazałam, gdzie należy szukać uzasadnienia oceny (i nie, nie jest to bronienie autora jak twierdzą co niektórzy – no ale tym już odpisywać nie będę, szkoda klawiatury). Sama lokowania produktu nie dostrzegłam, ale równie dobrze mogłam nieuważnie oglądać, no i już trochę minęło od seansu. Każdy zwraca uwagę na co innego i choć ocena grafiki wydaje się tą, w której najprościej o tak żądaną przez wielu obiektywność, to i tutaj subiektywne odczucia potrafią mieć sporo do gadania. Ja bym pewnie wystawiła 9/10, oczko odejmując za wspomniany osobisty brak zachwytu – graficznie seria musi mnie oczarować, bym zasługiwała na pełną ocenę (zdecydowanie wolę produkcje typu Great Pretender czy Heion Sedai no Idaten­‑tachi)

Ostatni odcinek znakomity, pozwalający nieco zapomnieć o średnim łuku Janandy – jeszcze milej, że od razu ogłoszono kontynuację.

Mimo jednak świetnego zakończenia i ogólnie miłych wrażeń po serii zdecydowanie wyróżniającej się z tłumu mam opory przed postawieniem oceny wyższej niż 7/10, z powodu wspomnianego wątku Tonari i dzieciaków. Niech zatem będzie mocna siódemka.

Recenzja dokładnie opisuje, dlaczego autor ocenia grafikę „tylko” na 8/10, a nie pełną dychę (czwarty akapit od końca).

Mnie osobiście Shinkai jakoś specjalnie nie zachwyca graficznie (znaczy – pod każdym względem mnie nie zachwyca). Ot, ładne, ale w sumie też… nudne? nijakie?

Coś czuję, że będzie mi ciężko ocenić całościowo anime…
Bo gdybym mogła dać jedną ocenę za początek, historię March i historię Gugu, a drugą za łuk Janandy, byłoby mi o wiele prościej. Pierwsze – 8/10, bez wahania. Drugie… wiem, wciąż się toczy, ale przyjemność z oglądania dość mocno spadła. Seria przestała mnie ruszać i na pojawienie się nowego odcinka reaguję „e, obejrzę później/jak mi się zachce”, a nie, jak wcześniej, „o, jest Fumetsu, trzeba obejrzeć!”. Do tego poziom graficzny wyraźnie spadł… Ech.
Będę jednak mocno trzymała kciuki za drugi sezon, bo bardzo chcę zobaczyć Księcia w animowanej wersji. :>

Wciąż cudowne. Jedyna seria sezonu, której kolejnych odcinków wypatruję z niecierpliwością. Oryginalna (a przy tym nie męczy podczas oglądania jak Sonny Boy), z fantastycznymi postaciami – Prontea jest absolutnie przekochany, mój ulubieniec (mam nadzieję też, że  kliknij: ukryte  Nickel jeszcze wróci). Podobają mi się też Demony –  kliknij: ukryte  niby na razie wciąż dostają łupnia i nie wyglądają na zbyt duże zagrożenie, ale jednak ze swoim szefem coś tam myślą i planują, więc Idatenom raczej tak łatwo nie pójdzie, by zupełnie pokonać wroga. Jak się nic nie spsuje, szykuje się najciekawsza seria Mappy od ładnych paru sezonów.

Jesteś okopana na swoim stanowisku i wierząca we własne zdanie nie jest w stanie spojrzeć na coś obiektywnie.

Okopana? Chyba nie myślałeś, że po dwóch­‑trzech twoich komentarzach klasnę w kolano i krzyknę „chryste, on ma rację, Odd Taxi wcale mi się tak bardzo nie podoba jak myślałam, muszę obniżyć ocenę!”. <wzdech>
Oczywiście, że wierzę w swoje zdanie, to nic złego. Nawet jak byś trafił z argumentami, ba, gdybyś podał je ze sto, swojej opinii bym nie zmieniła. Odd Taxi jest wspaniałą pod każdym względem serią, sprawiło mi sporo frajdy podczas oglądania, zmusiło do myślenia, analizowania po wiele razy wątków/zachowań postaci.

Sama w recenzjach często czepiasz się najmniejszego drobiazgu bo „nierealistyczny harem” bo „coś tam” całkowicie subiektywnie a tutaj ignorujesz.

No, czepiam się (a kto nie?), ale dlaczego miałabym się czepiać w OT, skoro seria mi się w całości podobała i nie dostrzegam żadnych poważnych wad ( kliknij: ukryte  super alpaki za takową nie uważam) w anime?

Niebezpiecznie zbliżasz się w kierunku wycieczek osobistych – proszę, zachowajmy poziom dyskusji i nie dawajmy Avellanie czy ICe powodów do moderatorskiej reakcji. ;( Choć w sumie ja powoli kończę, tylko jeszcze dwie sprawy:

 kliknij: ukryte 

Musiałby to być lekarz, rzeźnik lub myśliwy.

W sumie przypomniało mi się  kliknij: ukryte  - zarówno Yano, jak i Dobu wspominają jakiegoś znajomego lekarza nielicencjonowanego. Postać nie została pokazana (chyba?) i raczej nie był nim nikt ze znanych bohaterów (nikt mi nie pasuje), no ale daje do myślenia…

 kliknij: ukryte  Nic nie chciał zrobić niby ale nagle wyciągnął sznurek który każdy nosi ze sobą i fachowo próbował zabić spasionego morsa.

 kliknij: ukryte  On użył paska do spodni. W pewnym momencie Odokawa patrzy w lusterko i nie widzi Yamamoto, dlatego właśnie, że menadżer się pochylił, by zdjąć pasek.

Ale wymiana zdań była ok. Może kogoś dzięki temu to anime zainteresuje.

Oby!