Tanuki-Anime

Przyjemna seria poboczna. Osoby, którym, jak mi, podobała się główna seria, miło spędzą czas, te zaś, które nie były przekonane do anime… cóż, po tych epizodach raczej nie zmienią zdania. Warto jednak obejrzeć przynajmniej ostatni odcinek, który dzieje się po głównej serii i spokojnie mógłby być początkiem drugiego sezonu. Już jestem bardzo ciekawa pewnego czarnowłosego pana, który się tam pojawia. :>

Cudnie było, jak wleciał pierwszy opening w dziewiątym odcinku. :D Liczyłam, że może i dla drugiego znajdzie się miejsce, ale niestety…

Niedługo ma pojawić się jakieś ważne ogłoszenie – błagam, nie dawajcie mi nadziei na szybką kontynuację…

Tak w ogóle po ostatni odcinku jeszcze bardziej chcę poznać bogów w świecie OR. To bardzo intrygujące byty –  kliknij: ukryte  potężne i przerażające.

Byłam absolutnie na sto procent przekonana (tak bardzo, że tego nie sprawdzałam, by się upewnić), że Fela gra Katsuyuki Konishi (jak ktoś kojarzy rolami: Otonoshin Koito w Golden Kamuy, Tengen Uzui w Kimetsu no Yaiba czy Kaburagi z Deca­‑Dence). Właśnie przeżyłam niewielki szok. O_o

Za to nie myliłam się co do tego, że ten sam aktor – czyli Satoshi Hino (zgadza się, wcześniej myślałam, że Konishi) – podłożył też wilczka w Benriya Satou­‑san.

Co do roli,  kliknij: ukryte  ja nie mam zastrzeżeń, dla mnie Fel brzmiał bez zarzutu.

No, racja, ten odcinek powinien pojawić się już w głównej serii. Ważne jednak, że jest i że poświęcili historii Oukena cały epizod, a nie połowę.

Z tym narzekaniem to była z mojej strony trochę ironia, chociaż, znając ludzi, i tak by się ktoś przyczepił, bo ludzie zwyczajnie lubią się czepiać :D

Mnie w ogóle nie przeszkadza, że dostaliśmy prawie cały odcinek o Gardarze, z prostego powodu – był tak samo świetny jak reszta odcinków i zwyczajnie go „pochłonęłam”. I sądzę jednak, że ten cały jego i  kliknij: ukryte  Arnheid wątek nie będzie bez znaczenia dla losów Thorfinna i Einara. Nie, to bardziej niż pewne, w końcu  kliknij: ukryte  prawie już czekała na nich wolność.

Boziu, jaki ten sezon jest fenomenalny. Nie powinnam w ogóle słuchać głosów, które przed emisją zapewniały, że to będzie nudne, że gorsze itp. Tjaaa, nuda… Chyba tylko dla kogoś, dla kogo liczy się wyłącznie wieczna akcja i fanserwis.

I BARDZO KURDE DOBRZE, że seria pozwala nam lepiej poznać poboczne postaci, ich historie itp. Zresztą, gdyby na ekranie był tylko Thorfinn, Einar i Canute, a reszta by była tylko potrzebnymi pionkami w fabule, to niektórzy też by narzekali…

A mnie się oczywiście bardzo podoba. Ousama Ranking nawet jako seria poboczna, gdzie każdy odcinek to oddzielna historia (nawet dwie) ogląda się dużo lepiej niż większość anime w sezonie.

Fajnie, że dostajemy odcinki poświęcone różnym bohaterom, nie tylko Bojjiemu. Boziu, zdążyłam zapomnieć, jak kapitalną postacią jest Hilling (czapki z głów dla jej seiyuu). Mam nadzieję, że swoje pięć minut będzie mieć też Wielka Czwórka (no, Dorshe już trochę było – ach, on i  kliknij: ukryte  Hilling to najlepszy ship!), zwłaszcza Bebin.

Wiedziałam, że na drugi sezon sobie długo poczekamy (bo nie wierzę, by WIT nad nim nie myślało, tym bardziej teraz, gdy wydali serię poboczną), miło więc, że można sobie umilić oczekiwanie takim przyjemnym seansem. :)

Potwierdzam, co napisane zostało w recenzji – bardzo rozczarowujący seans. :D I tak, szkoda Romany i Melana, najbardziej tego drugiego, bo Romana jeszcze coś tam robiła i miała jakieś znaczenie dla fabuły, a Melan to nie wiem, po co był, bardzo zbędna/niewykorzystana postać.

5/10, jeśli wyjdzie kontynuacja, wątpię, że zerknę, chyba że naprawdę nie będzie czego oglądać.

Jako osoba, która nie cierpi mahou shoujo, mówię z całym przekonaniem – to jest cudne! Specyficzne, szalone,zwariowane i bardzo zabawne. Podobają mi się postaci, Blue jest moją ulubienicą, heh.
Absolutnie nie przeszkadza mi, że na razie niewiele wiemy o świecie, co i dlaczego. Nie potrzebuję łopatologicznych wyjaśnień, ufam, że stopniowo twórcy będą przed nami odkrywać coraz więcej.

OP i ED wyborne.

Świetny pierwszy odcinek pod każdym względem – no, może CGI odstaje, oby go nie używali za często, heh. Przede wszystkim zwraca uwagę nuetuzinkowa reżyseria, dzięki której już na starcie anime ma swój styl (naprawdę ciężko mi to do czegokolwiek innego porównać). Komedia bardzo dobrze podana, parsknęłam parę razy. Dużo się dzieje, ale tempo o dziwo mi nie przeszkadzało. Protag fajny (seiyuu dobrze się bawi rolą), inne postaci też z chęcią bliżej poznam. Obawiam się jedynie o boginię, żeby nie była zbyt irytująca, ale się zobaczy. Na razie jestem bardzo zainteresowana – cieszę się, że po Benriya Satou­‑san i Zakupy Online mamy kolejny ciekawie zapowiadający się isekaj.

Przecież jest tytuł „Dr Stone: Ryuusui”. Specjal ma już z ponad pół roku, był ogłaszany równocześnie z trzecim sezonem, więc jeśli ktoś przegapił, no to nie wina anime… Jeszcze bym zrozumiała problem, gdyby tych odcinków specjalnych, serii pobocznych itp. było od groma i rzeczywiście wtedy można by było się pogubić/coś przegapić, ale tutaj?

Znakomite połączenie komedii, dramatu, okruchów życia i sensacji ze świetnymi bohaterami (nawet Miri z czasem staje się bardziej do strawienia). Po prostu anime sezonu. :) A na początku, jeszcze przed emisją, się śmiano, że to będzie podróbka SpyxFamily dla fanek BL… Nie, nic takiego – dla mnie jest wręcz dużo lepsze.

9/10

O, jednak zachowam rękę – dowiedziałam się, że tak, są już serie o restauracjach w innym świecie, Isekai Shokudou i Isekai Izakaya (i pewnie by się znalazły inne tytuły).

Nie – ty wręcz narzucasz autorowi pomysł, który uważasz za jedyny słuszny. Dość mnie to rozśmieszyło i dlatego zareagowała.

Szkoda tylko, że inny pomysł autora sprowadzał się do zrobienia tego samego co dziesiątki innych autorów, tyle tylko że z drobnym, wyróżniającym elementem w postaci unikatowego skilla bohatera, który i tak nic nie zmienia w utartym schemacie.

No chyba jednak nie tylko na tym polega pomysł autora… Poza tym, czy twój jest jakoś bardzo oryginalny? Nie oglądam/czytam za dużo isekajów czy ogólnie serii fantastycznych i podobnych, ale dałabym sobie rękę uciąć, że już ktoś wymyślił innoświatową/fantastyczną restaurację/knajpę itp. (najwyżej bym teraz nie miała ręki, heh).

Polowanie na najpotężniejsze potwory i zanoszenie ich ciał do kolejnych gildii na pewno nie zwróci na niego uwagi i pozwoli wieść spokojne życie.

Ale ty wiesz, że właśnie na tym między innymi polega komedia w tym anime? :D  kliknij: ukryte  Sam protag nie jest szczególnie silny, by nie powiedzieć, że słaby (choć się powoli rozwija), to Fel i Sui robią najważniejszą robotę i potem bohater musi „przepraszać”, że znów przyniósł ciało legendarnego potwora do obróbki (no bo Fel go upolował). Same jego miny, gdy otrzymuje wór złotych monet jako zapłatę, wiele mówią… Jedyny w tym minus, że seria wpada w powtarzalność – szkoda, że nie poświęcono więcej czasu  kliknij: ukryte  boginiom .

Mam też wrażenie, że nie zrozumiałeś sensu serii. Gildie, pokonywanie potworów, nabijanie poziomów itp. – bo rozumiem, że to masz na myśli, pisząc o utartych schematach – to jedynie otoczka dla tego, co w anime jest najważniejsze. Czyli gotowanie i prezentowanie różnych potraw. To jest główny punkt programu, dlatego, gdy opisujesz tytuł jako:

isekai z podróżnikiem, który zapisuje się do gildii i wycina wszystkie potwory na jakie napotka, przy okazji zajmując się gotowaniem.

to absolutnie nie masz racji. Znaczy, kładziesz złe akcenty, ale to już wystarczy, by przedstawić nieprawdziwy obraz anime. Ktoś, nieznający tytułu, to przeczyta i jeszcze się zrazi.

No cóż, autor najwyraźniej miał inny pomysł na swoją (!) serię. I nie, twoje propozycje nie nasuwają się same.

Poza tym, o ile dobrze pamiętam, na początku serii było mówione, że  kliknij: ukryte  bohater nie chce się wychylać i że chce prowadzić spokojne życie. Zbudowanie własnej restauracji i rozwijanie marki by mu w tym raczej nie pomogło…

Cudna seria ze świetną komedią i sympatycznymi bohaterami. Warto obejrzeć szczególnie dla Morlocka – absolutnie genialny staruszek! :D No i to anime z jedną z najpiękniejszych kresek jakie widziałam. Mam ogromną nadzieję,że kiedyś doczekamy się kontynuacji.

8/10

Świetna seria, chyba najbardziej niedoceniana w sezonie. Na końcu nawet miałam ściśnięte gardło… dobra, przyznaje się, kilka łez poleciało… Dobrze przynajmniej, że i  kliknij: ukryte  złolom się dostało, zwłaszcza  kliknij: ukryte  blondasowi – to jest ten typ postaci, której życzysz jak najgorszej śmierci.

8/10

Zapomniałam się zalogować – to rzekłam ja, Patka. :)

Oj, ja się bardzo nie zgadzam. Anime jak najbardziej ma dających się lubić bohaterów – Einar, Ketil, Snake, nawet ten Olmar wzbudza jakieś pozytywne emocje (choć głównie rozbawienie). Dla mnie już ta ekipa plus kilka postaci pobocznych, które pewnie później lepiej poznamy, wypada lepiej niż bohaterowie z pierwszego sezonu. I tak, tyczy to się też Thorfinna. Owszem, mógł wzbudzać niechęć sezon wcześniej, ale teraz zbyt się zmienił, by widzieć w nim tylko nabuzowanego chłopczyka żądnego krwi.

Dopiero po szóstym odcinku zorientowałam się, kim są postacie z końca openingu. Brawo ja…

Drugi sezon jak na razie jest dużo lepszy i ciekawszy niż pierwszy mimo że mniej się dzieje. Absolutnie kocham więź między Thorfinnem a Einarem. W ogóle Thorfinn… jak ty się chłopaku zmieniłeś…

Ok, ta seria mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło. Spodziewałam się niskich lotów produkcji z biszami z głipiutką fabułą, przy której będzie można się pośmiać (niezamierzenie), a tu dostałam całkiem fajne anime ze (jak na razie) sprawnie poprowadzoną akcją, charakternymi bohaterami i zabawną komedią (tym razem zamierzoną). Reżysersko też się to dobrze trzyma.
Pierwsze cztery odcinki były dość lekkie klimatem, w piątym już zrobiło się poważniej. I tak jak się boję, żeby twórcy nie przesadzili z powagą i nie zatracili lekkości, tak tu było ok, podane ze smakiem i świetnie wyreżyserowane.

Na tę chwilę mocne 7/10 i mam wielką nadzieję, że anime utrzyma swój poziom.

Jak na antologię różnych mrocznych i makabrycznych historyjek jest bardzo nierówno. Znakomite są epizody „Dziwaczne rodzeństwo Hizikuri”, „Balon śmierci”, „Warstwy strachu”, „W czterech ścianach” i „Ukochany zwierzak Souichiego”, inne co najwyżej przeciętne. Najchętniej bym obejrzała sezon w całości poświęcony Souchiemu i jego biednej rodzince. :D

Do mniej więcej połowy moje zainteresowanie serią wzrastało – ba, pomyślałam sobie nawet, że jeśli tak dalej pójdzie, będę „zmuszona” dać 9/10. Ale chyba za wcześnie wykrakałam, bo później już mi się oglądało coraz gorzej. Za dużo chcieli upchnąć w te 24 odcinki, nie udało się w pełni/dobrze pokazać żadnego meczu, większość to skróty, urywki albo rzucone informacje o wyniku. I nie mówię tu o jakichś mało ważnych starciach, tylko tych istotnych pojedynkach – nawet ostatni mecz potraktowano po macoszemu, ech.
Poza tym – powtarzalność. W anime śledzimy losy bohaterów przez ponad dwa lata, widzimy więc dwa (czy chyba nawet trzy) razy mecze rankingowe, dwa razy zawody dla początkujących, oczywiście jest też inter­‑high dwa razy. Niby mecze są różne, wyniki inne (tylko  kliknij: ukryte  Yusa wciaż wygrywa), no ale brakuje jakiegoś rozróżnienia, większej chwili oddechu między kolejnymi rozgrywkami, skupienia się na bohaterach – no ale jak to mieć, skoro to tylko 24 odcinki.
No właśnie, bohaterowie i strona obyczajowa też w większości zawalona. Kapitalny był odcinek jedenasty pt. „Fajerwerki”, gdzie wspólne świętowanie było jedynie tłem dla poważnej rozmowy między  kliknij: ukryte  Mizushimą a Sakakim; w ogóle wszyscy bohaterowie do tej pory w anime wypadali nad wyraz dojrzale i mądrze niż można się by było po pierwszym wrażeniu spodziewać. Liczyłam, że ich rozwój, emocjonalne rozterki itp. będą kontynuowane. Niestety, potem to już były niemal tylko mecze i skupienie się na Ryou (drugi fajny moment w anime to kiedy  kliknij: ukryte  Matsuda grał swój ostatni mecz – sporo banalnej dramy, ale nawet się wzruszyłam). Pomijam już fakt, że kompletnie twórcy nie mieli pomysłu na nowych pierwszoroczniaków.
Najbardziej chyba jednak mnie boli słabe wykorzystanie potencjału postaci Yusy, a szczególnie jego wpływu na młodszych kolegów, zwłaszcza Ryou. Za mało było między tą dwójką interakcji poza meczami, które lepiej by ukazały ich „więź sportową” i fakt, że właśnie Yusa, mimo że grali w jednym klubie,  kliknij: ukryte  był najważniejszym przeciwnikiem protagonisty. Sam Yusa wypadł jeszcze jako tako – najfajniej mi się na niego patrzyło przy scenach  kliknij: ukryte  z Riką/gdy chodziło o Rikę; pociesznie wtedy wyglądał. ;P

Koniec końców więcej niż 6/10 dać nie mogę. Czuję spory zawód, bo to naprawdę mogło być bardzo dobre połączenie sportówki i okruchów, gdyby tylko zdecydowano się rozłożyć fabułę na więcej sezonów (przynajmniej o jeden więcej).

Cudne i urocze anime, na razie z przewagą strony okruchowej, ale pewnie wkrótce zadzieje się grubsza sprawa.
Zabawne jest patrzeć, jak Kazuki panikuje i martwi się o Miri. :D Co do małej… cóż, trzeba mieć wysoką tolerancję na hiperaktywne dzieci, ale idzie się przyzwyczaić.
A, im więcej razy słucham openingu, tym bardziej go uwielbiam.

Zmoderowano bliźniacy, którzy rzekomo interesowali się dziewczynami, otaku, który myślał jedynie o mangach i były one dla niego wyznacznikiem postępowania, murzyn który świetnie gadał po japońsku i był niepewnym siebie „miękkiszonem”, itd. itd.

Po takim opisie już wiem, że nie warto z tobą dalej dyskutować.
A czytając resztę komentarza, zastanawiam się, jak ty oglądałeś serię? Bo chyba nie tylko drugą połowę obejrzałeś pobieżnie… Bo wyciągasz jakieś dziwne wnioski (że np. seria narzuca przesłanie „albo sport, albo nic”, co jest kompletną nieprawdą) czepiasz się pierdół (np. że dorośli faceci mieszkają razem – serio? to cię oburza?)

W każdym razie tak jak ja nie podałem wystarczającego uzasadnienia dla mojej oceny tak i ty tego nie zrobiłaś

Podałam – w recenzji. :) A że każdemu bohaterowi nie poświęciłam osobnego akapitu… cóż, pani redaktor by mnie udusiła za długość tekstu. :D

Dalszy wywód sobie odpuszczam.

„Niestety szybko okazało się, że oceniać ją muszą jakieś nastolatki czy inni niedojrzali widzowie”

Fajnie, że masz swoje zdanie na temat serii, ale miło by było, gdybyś wyrażał je bez obrażania tych widzów, którym anime się spodobało. Tak, nie jestem nastolatką (w chwili oglądania czy pisania recenzji też już dawno nie byłam), z dojrzałością też u mnie wszystko w porządku.


Do reszty nie chce mi się nawet odnosić, bo i tobie nie chce się podawać konkretów, tylko rzucasz ogólnie „za dużo tego”. Inna sprawa, że sam przyznajesz, że drugą połowę serii oglądałeś pobieżnie…

Tak czy siak, ja się oczywiście nie zgadzam z krytyką. :D Do tej pory, a zdążyłam obejrzeć sporo sportówek, uważam Biegaczy za jedną z najdojrzalszych i ogólnie najlepszych serii w swoim gatunku, z pięknym przesłaniem i świetnymi bohaterami. W sumie tylko Bakuten i SK8 mi się bardziej podobało – nie, nie radzę oglądać, bo jeśli to anime uznałeś „dla dzieci”, to tamte tym bardziej ci nie podejdą. :D