Tanuki-Anime

Anime zimy 2024 – Bucchigiri? Jedzenie w lochach? Zielarka? Frieren? Och, najwyraźniej nie oglądacie Ishury.

Kapitalna seria. Sama nie miałam jej w planach, w pewnym momencie przypomniałam sobie jednak pewien zapowiedziany tytuł (dokładnie plakat), no i się okazało, że to właśnie Ishura, seria z obecnego sezonu. Wciągnęłam się od pierwszego odcinka i szybko nadrobiłam zaległości i teraz czekanie na kolejny odcinek to prawie że męka, heh.

Anime może mieć dla wielu jedną zasadniczą wadę – prawie połowa to wprowadzenie, każdy epizod opowiada o innej postaci (innych postaciach). Dla mnie jednak twórcy świetnie sobie poradzili z epizodyczną formułą, prezentując grono bardzo dobrych, charakternych postaci – sama nie wiem, kogo z tych mega silnych bohaterów polubiłam najbardziej, każdy ma coś w sobie. Co jeszcze ważniejsze, mimo swoich ogromnych umiejętności, zręczności itp., nie ma się wrażenia, że są zbyt potężni. Powiedziałabym nawet, że udało się wykreować bardzo ludzkie, normalne jednostki – i tak, tyczy się to też nieludzkich istot.

Uwielbiam, jak seria przedstawia relacje między różnymi bohaterami, stawiając na długie rozmowy, co też oczywiście dla widza oczekującego wyłącznie akcji i bijatyk będzie nie do przejścia. Oczywiście mięska nie brakuje – a teraz, gdy przeszliśmy do głównej rozrywki, powinno być go coraz więcej – ale anime bardziej niż w nawalankę między postaciami celuje w bycie enigmatyczną opowieścią z wątkiem politycznym, gdzie wątek wielkiego turnieju toczy się niejako z tyłu, acz stopniowo seria do niego dochodzi. Po długim wprowadzeniu tytuł znakomicie spina wątki kolejnych bohaterów, odkrywa kolejne powiązania między nimi i tajemnice świata. To się po prostu ogląda z wypiekami na twarzy.

Boję się tylko dwóch rzeczy. Po pierwsze, że seria zostanie urwana albo niesatysfakcjonująco zakończona (chodzi mi głównie o wątek polityczny). Po drugie, że gdy już zacznie się turniej, anime zamieni się w typową naparzankę. Obym się myliła…

Tak czy inaczej – oglądać! Z zaznaczeniem, że seria jest dla wyrobionych widzów.

Pierwszym odcinkiem mnie seria jeszcze do siebie nie przekonała, ale po drugim już jestem całkowicie kupiona. To jest absolutnie uroczo głupiutkie, odjechane, twórcy się nie hamują i naprawdę jestem ciekawa, co im jeszcze przyjdzie do głowy. Bohaterowie powoli zaskarbiają sobie moją sympatię – na razie wygrywa Marito. :D

No cóż, nie podpisuję się pod zachwytami innych. I mówię tu ogólnie o serii, nie drugim sezonie, którego wyszły zresztą ledwo dwa odcinki (może już trzy – tak czy siak jak widziałam dwa). Anime złe nie jest, z pewnością się pozytywnie wyróżnia na tle romantycznych średniaków, ale nie nazwałabym je też czymś wybitnym. Osobiście nie umiem się do całej historii, jak i głównej pary przekonać, rozkoszować się jej rozwojem relacji itp. Odcinki oglądam z kamienną twarzą, żarty są na ogół nieśmieszne, wzruszające momenty… no, nie wzruszają. Dwa konkretne problemy serii:

- postać Anny: momentami wybitnie irytującą w swoim byciu i postawie wobec protaga; jeszcze bardziej razi mnie, jak jest przedstawiana – oczywiście jako ta najładniejsza, wyróżniająca się wśród innych dziewczyn, z ciągłym podkreślaniem jej wdzięków (ten opening…). Jak pojawi się anime romantyczne, w którym potencjalna partnerka głównego bohatera będzie normalną dziewczyną, nie wykreowaną na kolejną waifu sezonu, dajcie mi znać. Z drugiej strony są sceny, kiedy robi się z Anny  kliknij: ukryte  wielką bidulkę, jak w drugim odcinku, i tego też nie jestem w stanie kupić.

- za dużo „wielkich, przełomowych momentów” między bohaterami. To już było wyczuwalne w pierwszym sezonie, w drugim niestety wygląda na to, że twórcy będą dalej iść tą drogą. Przez fakt, że co chwila dostajemy jakiś przełom, miłą scenę, zbliżenie (oczywiście okraszone wszystko odpowiednią muzyką i oprawą graficzną), po pierwsze, widz może czuć się znudzony, po drugie te naprawdę istotne punkty milowe w rozwoju uczuciowym bohaterów nie mają aż takiej siły, jaką mogłyby mieć, gdyby zostały należycie wyeksponowane. Przydałyby się z dwa odcinki oddechu, może skupienie się na innych postaciach (w sumie ubogość drugiego i trzeciego planu to kolejna słaba strona anime – niby są ci koledzy i koleżanki, ale robią głównie za dodatek do głównej pary), bo inaczej jak dojdzie do np. wyznania miłości czy pocałunku (nie znam mangi, nie wiem, czy któreś już nastąpiło), to będzie to wyglądało tylko jak kolejny odhaczony punkt w romantycznym programie.

Z plusów, poza ładną oprawą audiowizualną, widzę jeden – gra seiyuu protagonisty. Dobrze się go słucha.

Mashle wraca do bycia tym, co wychodziło mu najlepiej, czyli komedią. Kwikłam radośnie parę razy na tym pierwszym odcinku. :D Najbardziej mnie rozbroiło, jak rozwiązano problem  kliknij: ukryte  ucznia, który podsłuchał o tajemnicy Masha.

Opening jest genialny, szybko wpada w ucho i potem już nie wychodzi. Wizualnie też miło zobaczyć coś innego niż zwykle; w ogóle animacja i muzyka są świetnie ze sobą dopasowane.

Mało oglądałam w jesiennym sezonie, więc głupio mi stwierdzać, by to była topka sezonu, ale zdecydowanie seria na plus, wyróżniającą się, choć nie dla każdego. Ja akurat lubię takie połączenie groteski, absurdu, thrillera,grozy itp., więc bawiłam się doskonale.
Wciąż jednak trudno mi uwierzyć, że Marutę gra gostek od Brawlera z Akudama Drive, nawet mimo że w ostatnim odcinku, po  kliknij: ukryte  przeskoku czasowym, wypowiada się już swoim normalnym głosem. Ech, dlatego uwielbiam seiyuu – ciągle mnie któryś zaskakuje.

Świetne anime, najlepsze w sezonie z nowości, z bardzo ciekawymi i różnorodnymi bohaterami. Tsugaru jest genialnym protagonistą, cudnie zagranym przez Taku Yashiro (tą rolą i rolą Friede z najnowszych Pokemonów wszedł do mojego top seiyuu); Aya czy Shizuku bynajmniej mu nie ustępują; fajna chemia między główną trójką, zwłaszcza uwielbiam interakcje między Tsugaru a Shizuku (ich wymiana spojrzeń z ósmego odcinka to coś pięknego). No i jak dla mnie to anime ma najlepszego Sherlocka (w sensie z tych animowanych wariacji).

Mały (ale to naprawdę mały) zgrzyt mam z Upiorem, za nic nie mogę się przyzwyczaić do głosu Hiro Shimono (w sumie do innego bisza, którego gra w tym sezonie, jakim jest Leo w Lv1 maou to One Room Yuusha, też mi nie pasuje – najwyraźniej nie widzę Shimono w rolach biszów…) Reszta aktorów jest bardzo dobrze dobrana.

Cudowne, po prostu cudowne. Jeśli się nic nie popsuje po drodze, szykuje się anime sezonu. W tak marnym letnim sezonie nie będzie to jakąś wielką sztuką, ale z drugiej strony nawet w poprzednich sezonach, bardzo mocnym zimowym i wiosennym, ta seria też by nie była na straconej pozycji.

Tsugaru i Aya są genialni. Fajnie się dopełniają, a Taku Yashiro i Tomoyo Kurosawa świetnie się czują w swoich rolach.

Po kilkunastu minutach odcinka miałam dość i wyłączyłam. Mangi nie znam, więc nie wypowiadam się z punktu widzenia fanki z wielkimi oczekiwaniami, ale na to naprawdę nie da się patrzeć, więc doskonale rozumiem rozgoryczenie czytelników pierwowzoru.

Przyjemna seria poboczna. Osoby, którym, jak mi, podobała się główna seria, miło spędzą czas, te zaś, które nie były przekonane do anime… cóż, po tych epizodach raczej nie zmienią zdania. Warto jednak obejrzeć przynajmniej ostatni odcinek, który dzieje się po głównej serii i spokojnie mógłby być początkiem drugiego sezonu. Już jestem bardzo ciekawa pewnego czarnowłosego pana, który się tam pojawia. :>

Cudnie było, jak wleciał pierwszy opening w dziewiątym odcinku. :D Liczyłam, że może i dla drugiego znajdzie się miejsce, ale niestety…

Niedługo ma pojawić się jakieś ważne ogłoszenie – błagam, nie dawajcie mi nadziei na szybką kontynuację…

Tak w ogóle po ostatni odcinku jeszcze bardziej chcę poznać bogów w świecie OR. To bardzo intrygujące byty –  kliknij: ukryte  potężne i przerażające.

Byłam absolutnie na sto procent przekonana (tak bardzo, że tego nie sprawdzałam, by się upewnić), że Fela gra Katsuyuki Konishi (jak ktoś kojarzy rolami: Otonoshin Koito w Golden Kamuy, Tengen Uzui w Kimetsu no Yaiba czy Kaburagi z Deca­‑Dence). Właśnie przeżyłam niewielki szok. O_o

Za to nie myliłam się co do tego, że ten sam aktor – czyli Satoshi Hino (zgadza się, wcześniej myślałam, że Konishi) – podłożył też wilczka w Benriya Satou­‑san.

Co do roli,  kliknij: ukryte  ja nie mam zastrzeżeń, dla mnie Fel brzmiał bez zarzutu.

No, racja, ten odcinek powinien pojawić się już w głównej serii. Ważne jednak, że jest i że poświęcili historii Oukena cały epizod, a nie połowę.

Z tym narzekaniem to była z mojej strony trochę ironia, chociaż, znając ludzi, i tak by się ktoś przyczepił, bo ludzie zwyczajnie lubią się czepiać :D

Mnie w ogóle nie przeszkadza, że dostaliśmy prawie cały odcinek o Gardarze, z prostego powodu – był tak samo świetny jak reszta odcinków i zwyczajnie go „pochłonęłam”. I sądzę jednak, że ten cały jego i  kliknij: ukryte  Arnheid wątek nie będzie bez znaczenia dla losów Thorfinna i Einara. Nie, to bardziej niż pewne, w końcu  kliknij: ukryte  prawie już czekała na nich wolność.

Boziu, jaki ten sezon jest fenomenalny. Nie powinnam w ogóle słuchać głosów, które przed emisją zapewniały, że to będzie nudne, że gorsze itp. Tjaaa, nuda… Chyba tylko dla kogoś, dla kogo liczy się wyłącznie wieczna akcja i fanserwis.

I BARDZO KURDE DOBRZE, że seria pozwala nam lepiej poznać poboczne postaci, ich historie itp. Zresztą, gdyby na ekranie był tylko Thorfinn, Einar i Canute, a reszta by była tylko potrzebnymi pionkami w fabule, to niektórzy też by narzekali…

A mnie się oczywiście bardzo podoba. Ousama Ranking nawet jako seria poboczna, gdzie każdy odcinek to oddzielna historia (nawet dwie) ogląda się dużo lepiej niż większość anime w sezonie.

Fajnie, że dostajemy odcinki poświęcone różnym bohaterom, nie tylko Bojjiemu. Boziu, zdążyłam zapomnieć, jak kapitalną postacią jest Hilling (czapki z głów dla jej seiyuu). Mam nadzieję, że swoje pięć minut będzie mieć też Wielka Czwórka (no, Dorshe już trochę było – ach, on i  kliknij: ukryte  Hilling to najlepszy ship!), zwłaszcza Bebin.

Wiedziałam, że na drugi sezon sobie długo poczekamy (bo nie wierzę, by WIT nad nim nie myślało, tym bardziej teraz, gdy wydali serię poboczną), miło więc, że można sobie umilić oczekiwanie takim przyjemnym seansem. :)

Potwierdzam, co napisane zostało w recenzji – bardzo rozczarowujący seans. :D I tak, szkoda Romany i Melana, najbardziej tego drugiego, bo Romana jeszcze coś tam robiła i miała jakieś znaczenie dla fabuły, a Melan to nie wiem, po co był, bardzo zbędna/niewykorzystana postać.

5/10, jeśli wyjdzie kontynuacja, wątpię, że zerknę, chyba że naprawdę nie będzie czego oglądać.

Jako osoba, która nie cierpi mahou shoujo, mówię z całym przekonaniem – to jest cudne! Specyficzne, szalone,zwariowane i bardzo zabawne. Podobają mi się postaci, Blue jest moją ulubienicą, heh.
Absolutnie nie przeszkadza mi, że na razie niewiele wiemy o świecie, co i dlaczego. Nie potrzebuję łopatologicznych wyjaśnień, ufam, że stopniowo twórcy będą przed nami odkrywać coraz więcej.

OP i ED wyborne.

Świetny pierwszy odcinek pod każdym względem – no, może CGI odstaje, oby go nie używali za często, heh. Przede wszystkim zwraca uwagę nuetuzinkowa reżyseria, dzięki której już na starcie anime ma swój styl (naprawdę ciężko mi to do czegokolwiek innego porównać). Komedia bardzo dobrze podana, parsknęłam parę razy. Dużo się dzieje, ale tempo o dziwo mi nie przeszkadzało. Protag fajny (seiyuu dobrze się bawi rolą), inne postaci też z chęcią bliżej poznam. Obawiam się jedynie o boginię, żeby nie była zbyt irytująca, ale się zobaczy. Na razie jestem bardzo zainteresowana – cieszę się, że po Benriya Satou­‑san i Zakupy Online mamy kolejny ciekawie zapowiadający się isekaj.

Przecież jest tytuł „Dr Stone: Ryuusui”. Specjal ma już z ponad pół roku, był ogłaszany równocześnie z trzecim sezonem, więc jeśli ktoś przegapił, no to nie wina anime… Jeszcze bym zrozumiała problem, gdyby tych odcinków specjalnych, serii pobocznych itp. było od groma i rzeczywiście wtedy można by było się pogubić/coś przegapić, ale tutaj?

Znakomite połączenie komedii, dramatu, okruchów życia i sensacji ze świetnymi bohaterami (nawet Miri z czasem staje się bardziej do strawienia). Po prostu anime sezonu. :) A na początku, jeszcze przed emisją, się śmiano, że to będzie podróbka SpyxFamily dla fanek BL… Nie, nic takiego – dla mnie jest wręcz dużo lepsze.

9/10

O, jednak zachowam rękę – dowiedziałam się, że tak, są już serie o restauracjach w innym świecie, Isekai Shokudou i Isekai Izakaya (i pewnie by się znalazły inne tytuły).

Nie – ty wręcz narzucasz autorowi pomysł, który uważasz za jedyny słuszny. Dość mnie to rozśmieszyło i dlatego zareagowała.

Szkoda tylko, że inny pomysł autora sprowadzał się do zrobienia tego samego co dziesiątki innych autorów, tyle tylko że z drobnym, wyróżniającym elementem w postaci unikatowego skilla bohatera, który i tak nic nie zmienia w utartym schemacie.

No chyba jednak nie tylko na tym polega pomysł autora… Poza tym, czy twój jest jakoś bardzo oryginalny? Nie oglądam/czytam za dużo isekajów czy ogólnie serii fantastycznych i podobnych, ale dałabym sobie rękę uciąć, że już ktoś wymyślił innoświatową/fantastyczną restaurację/knajpę itp. (najwyżej bym teraz nie miała ręki, heh).

Polowanie na najpotężniejsze potwory i zanoszenie ich ciał do kolejnych gildii na pewno nie zwróci na niego uwagi i pozwoli wieść spokojne życie.

Ale ty wiesz, że właśnie na tym między innymi polega komedia w tym anime? :D  kliknij: ukryte  Sam protag nie jest szczególnie silny, by nie powiedzieć, że słaby (choć się powoli rozwija), to Fel i Sui robią najważniejszą robotę i potem bohater musi „przepraszać”, że znów przyniósł ciało legendarnego potwora do obróbki (no bo Fel go upolował). Same jego miny, gdy otrzymuje wór złotych monet jako zapłatę, wiele mówią… Jedyny w tym minus, że seria wpada w powtarzalność – szkoda, że nie poświęcono więcej czasu  kliknij: ukryte  boginiom .

Mam też wrażenie, że nie zrozumiałeś sensu serii. Gildie, pokonywanie potworów, nabijanie poziomów itp. – bo rozumiem, że to masz na myśli, pisząc o utartych schematach – to jedynie otoczka dla tego, co w anime jest najważniejsze. Czyli gotowanie i prezentowanie różnych potraw. To jest główny punkt programu, dlatego, gdy opisujesz tytuł jako:

isekai z podróżnikiem, który zapisuje się do gildii i wycina wszystkie potwory na jakie napotka, przy okazji zajmując się gotowaniem.

to absolutnie nie masz racji. Znaczy, kładziesz złe akcenty, ale to już wystarczy, by przedstawić nieprawdziwy obraz anime. Ktoś, nieznający tytułu, to przeczyta i jeszcze się zrazi.

No cóż, autor najwyraźniej miał inny pomysł na swoją (!) serię. I nie, twoje propozycje nie nasuwają się same.

Poza tym, o ile dobrze pamiętam, na początku serii było mówione, że  kliknij: ukryte  bohater nie chce się wychylać i że chce prowadzić spokojne życie. Zbudowanie własnej restauracji i rozwijanie marki by mu w tym raczej nie pomogło…

Cudna seria ze świetną komedią i sympatycznymi bohaterami. Warto obejrzeć szczególnie dla Morlocka – absolutnie genialny staruszek! :D No i to anime z jedną z najpiękniejszych kresek jakie widziałam. Mam ogromną nadzieję,że kiedyś doczekamy się kontynuacji.

8/10

Świetna seria, chyba najbardziej niedoceniana w sezonie. Na końcu nawet miałam ściśnięte gardło… dobra, przyznaje się, kilka łez poleciało… Dobrze przynajmniej, że i  kliknij: ukryte  złolom się dostało, zwłaszcza  kliknij: ukryte  blondasowi – to jest ten typ postaci, której życzysz jak najgorszej śmierci.

8/10

Zapomniałam się zalogować – to rzekłam ja, Patka. :)