Tanuki-Anime

Bardzo dobre. Miesiące letnio­‑jesienne uraczyły nas dwoma fajnymi przygodowymi shounenami (drugim oczywiście jest Dr. Stone), których najmocniejszą stroną byli przesympatyczni bohaterowie – sama nie wiem, którą ekipę bardziej polubiłam – oraz strona komediowa (poczucie humoru to oczywiście kwestia subiektywna, ja się jednak nieźle uśmiałam). Z fabułą bywało różnie, ale nie tak źle, by odrzucało.
Ze Strażaków zapamiętam też świetne piosenki przewodnie z pierwszej połowy serii, zwłaszcza ending.
Fajnie, że na drugi sezon nie będziemy musieli zbyt długo czekać.

Zasłużone 8/10. Myślałam nawet o 9/10, ale  kliknij: ukryte  wątek z mafią był taki jakiś banalny. Wcześniejsze odcinki podobały mi się dużo bardziej.
Świetne postacie. Chikahiro Kobayashi jako Legosi genialny, seiyuu od Haru czy Louisa również.
Dla mnie – najlepsze anime z jesiennego sezonu.

Nic nie wspomniano również o pracy aktorów głosowych którzy sprawili się dobrze – szczególnie, że była tutaj nowa osoba grająca Tilarnę.

Po tej uwadze widzę, że z tym podwójnym czytaniem recenzji to jakaś ściema. Chyba że znów mam do czynienia ze słynnym wyolbrzymianiem w komentarzach.

W pierwszej chwili naprawdę zdziwiłem się oceną bo jakbym nie znał tego tytułu to uznałbym to za całkowitą porażkę, nieposiadającą żadnych zalet. No dno totalne.

Ty też twierdzisz, że ocena 5/10 oznacza beznadziejne anime?

Dodatkowo dość ciekawie przedstawione
Zarzuty odnośnie animacji rozumiem bo budżet niestety zbyt walił po oczach.

A tu chyba coś się zgubiło (?), po „przedstawione”.

Mogę jedynie prosić o wybaczenie, że dokładnie nie omówiłam każdego elementu anime. Ale może to dlatego, że na np. wspomniane przez ciebie dialogi ja nie zwróciłam uwagi? Chemia to kwestia subiektywna, więc tu ciężko dyskutować.

Marzyłam o chociaż odcinku specjalnym – rzeczywiście, będzie. :D

Podpisuję się wszystkimi kończynami. Bardzo przyjemna seria. Szkoda, że nie ma co liczyć na drugi sezon. Może chociaż jakiś odcinek specjalny…

Daję tej serii z czystym sumieniem 8/10 – za niezwykle sympatyczną ekipę (zwłaszcza Chrome'a, Kinrou i Ginrou) i frajdę, jaką sprawiała mi co odcinek.
Tyle teraz czekać na drugi sezon…

I tutaj wychodzi Twój brak czytania ze zrozumieniem, bo czepiam się głównie oceny.

Ohohoho, dobre. Odbijanie piłeczki. „Nie, to nie ja nie umiem czytać ze zrozumieniem, tylko ty!”
Wybacz, ale skoro trzy razy podkreśliłaś, jak bardzo jadę po Toohru (cieszę się, że się przyznałaś do błędu), to nie dziw się, że odpowiedziałam, by bronić swojej recenzji. Długość odpowiedzi została wymuszona twoimi komentarzami – nie, nie chciało mi się tego pisać. Po prostu musiałam.

wciąż jestem zdania, że trzy aspekty można było zmieścić w jednym akapicie).

To twoim zdaniem. Ja, dla przejrzystości, podzieliłam to na trzy akapity, i tak mocno skracając, co miałam do napisania.

Tak, ocena 5 dla takiej serii jest strasznie niska i krzywdząca. Jak sobie wrzucę stastystyki Tanuka dla ocen shojo koło 5 mają np. Norn9: Norn + Nonetto, Fushigi Yuugi, Peach Girl. Poprzednia, słabsza odsłona Fruits Basket ma 9 (to jest trochę zawyżone). Poprzez porównanie do innych jest to dla mnie krzywdzące i zdania nie zmienię.

Nie znam wymienionych przez ciebie serii, więc tu się nie wypowiem. Nie bardzo jednak rozumiem porównywania pojedynczej oceny, czyli mojej, do ocen wielu osób z redakcji do innych serii. Przecież moja ocena nie jest tą najwłaściwszą, choć pewnie z racji, że została poparta recenzją, tak może wyglądać. No ale nie. Przykładów anime, gdzie ocena recenzenta znacznie odbiega od średniej ocen redakcji/użytkowników (w górę czy w dół) można wymienić wiele. Oburzanie się na to jest dziecinne.
Jeśli dla ciebie 5/10 jest oceną „strasznie niską i krzywdzącą”, to jak nazwałabyś oceny od 1 do 4? Katastrofalnie, niewybaczalnie, boleśnie dla świata animacji japońskiej niskie oceny, za które należy zakazywać oceniającemu oglądania anime”? Wyolbrzymienie celowe.
Moim zdaniem zbyt pewnie dajesz sobie prawo do mówienia, jaką ocenę dana seria powinna otrzymać (w recenzji), albo na podstawie swoich wrażeń, albo patrząc na średnią redakcji. Może kiedyś rzeczywiście pisanie recenzji będzie polegało na zbieraniu opinii osób z redakcji i wystawianiu anime pasującej wszystkim noty, obecnie jednak – i raczej długo jeszcze – recenzja to tekst od jednej osoby, która wyraża swoje zdanie, a nie ogółu.

Miałam nie odpisywać na tutejsze lamenty, bo oburzeni niesprawiedliwą/nieobiektywną/krzywdzącą bla bla bla, według nich, oceną danego anime zawsze się znajdą i wdawanie się w sprzeczki, które oni sami tworzą, niewiele ma sensu, ale nie mogę przejść obojętnie wobec zarzucania mi czegoś daleko mijającego się z prawdą.

Na początek uwaga ogólna do wszystkich: jeśli chce się odpowiadać na jakiś tekst, polemizować z nim, wytykać pomyłki itp., wypadałoby najpierw nauczyć się czytać ze zrozumieniem. Ba, nie tylko – ważne jest też, by czytać tekst w całości i nie pomijać z niego zdań niepasujących do naszych teorii.
Gdyby powyższa umiejętność została przez ciebie, Rinsey, wykorzystana, nawet przez myśl by ci nie przyszło, żeby pisać:

Ale dobra, już nawet nie czepiam się jechania na Toohru przez cały tekst (chociaż, serio, jeden akapit by wystarczył).

czy:

Na tym przykładzie, jak autorka nie lubi Toohru, spoko, ale niech się wyżyje w jednym akapicie, a potem niech jedzie dalej.

Pokaż mi, proszę, w jaki sposób przez całą recenzję „wyżywam się” na Toohru? Przykłady konkretnych zdań z każdego akapitu, no bo skoro zaakcentowałaś, że krytyka przebiega non stop, to znaczy, że ani przez moment nie daję spokoju bohaterce.
Masz problem w wykonaniem prośby? Oczywiście, że masz! Dlaczego? Bo zwyczajnie gadasz głupoty i wyolbrzymiasz pewne rzeczy, żeby ci tylko pasowało do komentarza. Toohru – konkretnie jej – poświęciłam jeden (!) akapit. Dwa kolejne po nim też w sumie o niej traktują, ale już w mniej bezpośredni sposób, skupiając się na innych kwestiach, które się z nią wiążą. O ile wątek romantyczny, w moich oczach, rzecz jasna, właśnie ona psuje swoją kreacją, o tyle jednakowe zachowanie innych postaci wobec niej jest samo w sobie niefajne, bez względu, czy się Toohru lubi, czy nie – skrytykowałabym to nawet, gdyby Honda przypadła mi do gustu.
A reszta recenzji? Pierwszy akapit – wstęp, parę podstawowych informacji o tytule; drugi – kilka dobrych (!) słów o wyjściowym pomyśle; trzeci i czwarty – krytyka fabuły (nie, fabuła to nie Toohru); piąty – omówienie pozostałych bohaterów; 6­‑8 – wiadome akapity; dziewiąty – o muzyce i grafice; dziesiąty – podsumowanie i ocena całości.

Podsumowując – na 10 akapitów mających po te przynajmniej dziesięć linijek tylko o jednym da się powiedzieć, że konkretnie „jedzie” po Toohru. Jeśli chce się być upartym, można dołożyć tamte dwa wspomniane akapity, ale nadal to tylko 30% całego tekstu. W pierwotnym założeniu rzeczywiście miało być tego trochę więcej, ale sobie odpuściłam, pisząc:

Mogłabym się dłużej pastwić nad główną bohaterką, ale wiem, że odbiór postaci zależy zawsze od widza i chociaż mnie Tooru wyraźnie denerwowała, w innych osobach może wzbudzić sympatię.

co poniekąd pasuje do twoich słów:

Ja ją lubię inni nie, przyjęłam.

Nie trzeba tego komentować.

Napisałaś jeszcze:

że przez sam fakt nielubienia głównej postaci nie powinno się aż tak obniżać oceny całego anime, na które składa się bardzo wiele innych elementów.

Kolejna bzdura i dowód, że jednak ktoś tu powinien popracować nad umiejętnością czytania ze zrozumieniem. Ręce opadają. Nie wierzę, by recenzja była jakoś bardzo nieprzejrzysta, akurat na porządku, nie mieszaniu poszczególnych kwestii zawsze mi bardzo zależy. Nie piszę też skomplikowanym językiem. Jak można zatem pisać, że krytykuję anime tylko za główną bohaterkę, skoro bardzo wyraźnie napisałam, co mi się jeszcze nie podoba w serii? Ba, nie trzeba nawet wchodzić do recenzji, tylko spojrzeć na ostatnie recenzje na stronie głównej (FB jeszcze przez jakiś czas będzie tam wisieć) i przeczytać ostatnie zdanie ze wstępu, żeby dowiedzieć się, co jeszcze zostało skrytykowane w anime.

Na koniec – serio uważacie (ty i Zachajv), że 5/10 to strasznie niska ocena? Wy wiecie, że skala ocen zaczyna się od 1/10? Między 5 a 7, czyli oceną, według ciebie, Rinsey, najmniejszą z właściwych, jakie powinno się przydzielać omawianej serii, są tylko dwa punkty. Jedna gwiazdka. Gdzie tu skrajność?

Narzekajcie sobie na krytykę ulubionych tytułów. Oburzajcie się, że ktoś miał odwagę (ładnie to napisała Salva) przedstawić swoje zdanie na temat jakiejś serii, które, mówiąc delikatnie, nie pokrywa się z waszym. Proszę bardzo. Ale łaskawie proszę też, by przy okazji nie kłamać na temat recenzji, którą ocenianie, nie wymyślać rzeczy, których w niej nie ma i nie wyolbrzymiać innych.

Zerknęłam z ciekawości na pierwszy odcinek. Cóż, przerwali  kliknij: ukryte  historię Pichu/Picachu w najciekawszym momencie – już wolałabym zobaczyć,  kliknij: ukryte  jak trafia do profesora niż jego losy z rodziną Kangaskhanów.
Gou wygląda sympatycznie, a z głosem Daikiego Yamashity to już w ogóle.

Ale „meh” jest nowy ending, zwłaszcza animacyjnie się nie popisali. Z drugiej strony po genialnym „Veil” niemal wszystko będzie brzmiało co najwyżej średnio.
Na opening też się jakoś specjalnie przyjemnie nie patrzy (pierwszy był lepiej pomyślany), muzycznie jednak jest ok.

Będę tęsknić za poprzednimi utworami.

Idzie mocno w dramat ta seria –  kliknij: ukryte  kolejny z chłopaków może pochwalić się złym rodzicem; oblewanie niemowlaka wrzątkiem, brrr… Realizacja jest jednak na bardzo dobrym poziomie, na razie więc to nie razi, wręcz przeciwnie – intryguje. Z niecierpliwością wyczekuję kolejnych odcinków.
Super, że w tym sezonie dostaliśmy dwie różne sportówki: jedną poważną, z dramatami rodzinnymi, drugą bardziej komediową. Obie naprawdę dobrze się oglądają.

Jest świetnie. Lekko, zabawnie, często prawie płaczę ze śmiechu. Tak jak po drugim odcinku Black mnie oczarował, tak po trzecim moim ulubieńcem stał się Purple. Pewnie w kolejnym znów coś się zmieni, zwłaszcza że  kliknij: ukryte  w końcu dojdzie ostatni z chłopców. Ogólnie zresztą wszyscy dają radę, dziewczyna też.

Razem z „Beastars” i „Hoshiai no Sora” to moje Top3 sezonu.

Do spoilera – pierwszy raz o tym słyszę O_o (ta emotka tak bardzo mi tu pasuje…).
I więcej nie wiem, co napisać.

Dobra, sprawdziłam sobie na różnych stronach i podawane jest albo yaoi, albo shounen­‑ai (albo, jak na tanuki, nie rozróżnia się tych tagów). Jednak… ani przez moment oglądania Given czy pisania o nim nie pomyślałam, że to może być yaoi, czyli coś „cięższego”. Zresztą, z tymi klasyfikacjami…

Na marginesie, tak jak wyraziłam na końcu recenzji nadzieję na podobnie dobre serie w przyszłości, tak po niedawnym przeczytaniu „Ten count” znacznie ona spadła. Ale może anime mnie pozytywnie zaskoczy. „Złamanych skrzydeł” nie czytałam.

Hę? No raczej nie yaoi…

Też się nad tym zastanawiam. To w sumie mój pierwszy dość poważny zgrzyt związany z serią, mam nadzieję, że wytłumaczenie jest sensowne (nie chce mi się zaglądać do mangi).

Rzeczywiście, fajny!

Na marginesie, mam nadzieję, że z tą grubszą bohaterką nie zrobią zagrania „nagle bardzo schudnie, by po kilku odcinkach wrócić do poprzedniej wagi”, w trzech animcach się z czymś takim spotkałam, a może i w więcej tytułach, ale tylko te trzy pamiętam.

Schematy wylewają się z ekranu hektolitrami, nie zmienia to jednak faktu, że jest sympatycznie, a z każdym kolejnym odcinkiem pewnie będzie jeszcze przyjemniej. Z bohaterów na chwilę obecną najlepiej wypadają bracia, ciekawe, jak będą się prezentować inni członkowie klubu.

Po pierwszym odcinku jest, co tu dużo mówić, wspaniale. Teraz najmocniej czekam na animację do openingu – piosenka to cudo, najprawdopodobniej najlepsza z całego sezonu (na razie może się z nią równać tylko drugi opening do Vinland Sagi).

Dobre, powiedziałabym nawet, że bardzo dobre pierwsze trzy odcinki. Wiem, że można się do wielu rzeczy przyczepić, ale nie można odmówić serii intrygującego klimatu, a i reżyseria niekiedy też jest obłędna ( kliknij: ukryte  przesłuchanie tajemniczej kobiety – genialnie przedstawione). Bohaterowie również wydają się w porządku; muszę przyznać, że przy  kliknij: ukryte  śmierci Fumio zrobiło mi się autentycznie smutno, kliknij: ukryte  mimo że oglądaliśmy tę postać przez tylko jeden odcinek. Nad fabułą, światem przedstawionym, sensownością tego i owego nie chce mi się specjalnie zastanawiać. Jestem jak najbardziej pozytywnie nastawiona do serii, szkoda, że teraz trzeba czekać trzy tygodnie.

Link się nie otwiera (nie żeby było trudno znaleźć tę recenzję samemu).

Ech, zdałam sobie sprawę, co powinnam jeszcze dopisać w swoim tekście, dzięki.

Coraz lepiej, coraz ciekawiej… Drugi opening kapitalny.

Fajne! Seria ma tę lekkość, która sprawia, że mimo mocno sztampowego zawiązania fabuły (później pewnie też nie będzie jakoś bardzo oryginalnie, chyba że twórcy zaskoczą) ogląda się ją z czystą przyjemnością – przynajmniej w tym pierwszym odcinku. Od początku jest też wyczuwalna chemia między bohaterami, nie tylko między głównym duetem, ale też np. między Shiori Ichinose a Nijou (coś czuję, że jeszcze z kilka fajnych wymian zdań tych postaci usłyszymy w anime).
Piosenki niezbyt do mnie przemówiły, aczkolwiek od razu poznałam, że opening wykonuje OLDCODEX; zresztą, wokalista zespołu gra rolę Nijou.

Oby tak dalej!

Zwracam honor, ale to naprawdę trzeba mocno się przyglądać, by coś zauważyć, no a nikt nie będzie stopował anime co pół sekundy.

Całkiem fajne i pocieszne. :D Chłopcy mocno pogięci w pozytywnym tego słowa znaczeniu (jeszcze tylko zielonowłosego brakuje, ale zgaduję, że nie będzie zbytnio odstawał od kolegów), dziewczyna jak dziewczyna, ważne, że nie irytuje.