Tanuki-Anime

To ma bardzo dużo sensu. Bo scenek „jesteśmy przejazdem z A do B” z niską zabudową i małymi polami zaraz obok było nawet sporo.

Świetny film!

Pod kątem sportowym/ilości animacji 9/10. Cudeńko. Do pełnej dyszki zabrakło większej ilości „WOW” momentów. Ale spokojnie, te też są!

Duży/aż podwójny minusik za  kliknij: ukryte  przesadę z ilością flashbacków z przeszłości/dzieciństwa i scenek kocio­‑ptasich.

Drugi film ciągle bez daty premiery :( Nawet kinowej w Japonii :(

Ciężko powiedzieć. 2 albo 3 razy padło 50k, no i tutaj też to było niżej w komentarzach poruszone. To drobnostka, ale jakoś zostało w pamięci.

Ciekawy główny problem, nawet niezłe, ale również kompletnie nietrafione pomysły by go rozwiązać, bardzo słaba główna obsada, świetna obsada poboczna. Cholernie nierówna seria.

Ponad 8 godzin przed ekranem z główną paczką dziewczyn. I co? I żadnej nie polubiłem, a ich pomniejsze wątki były w porywach średnie. Więcej czasu poszło na projektowanie różnych strojów dla każdej (na wszystkie pory roku i różne pory dnia) niż napisanie im historii, jakiegoś charakteru czy sensownego rozwoju.

Yoshino.  kliknij: ukryte  Po zapytaniu jej dlaczego chce do Tokio odpowiada, że Tokio to Tokio. Zero uzasadnienia, że może tam dużo znajomych czy coś. Dorosła kobieta… Minus fest od samego początku, aż do końca. Uczciwie pracuje i się angażuje, ale to nie to.

Shiori.  kliknij: ukryte  Tu się wychowała, żyje, pracuje, jest szczęśliwa, a jej rodzina ma fajne wątki poboczne (rodzice farmerzy, siostra i lokalny kucharz). Lekki plusik.

Ririko.  kliknij: ukryte  No tutaj mamy przemianę, trochę oryginalne dziwności. Duży plusik.

Maki.  kliknij: ukryte  Porzucam aktorstwo, bo inna psiapsi ma angaże i karierę. Witki opadły mi do samej ziemi. Cały jej wątek aktorski okropny. Minus. Ale jej rodzina wypada super. Ojciec wspiera, odrestaurowuje bęben, macza paluchy przy ratowaniu dawnej szkoły. Jej brat pomaga przy kręceniu filmu organizując dzieciaki zombie. Ale to chyba nie tak powinno wyglądać projektując główną postać.

Sanae.  kliknij: ukryte  Z Tokio, z branży IT, więc rzuca pracę i robi zlecenia na wsi. I to tyle. Pomaga w projekcie przywrócenia świetności miastu, otwiera w nim biznes, ale to tyle. Minus i zero pozytywów.

Za to trójka seniorów: prezes Ushimatsu, prezesowa Chitose i mechanik Doku super. Prezes wręcz cudny. Zaangażowany, lekko szalony, fanatyczny i w pełni oddany społeczności/miasteczku. To jak wpleciono te 3 postacie w miasteczko to jeden z dwóch największych plusów tej serii.

Podejście dziewczyn do problemów też takie sobie.  kliknij: ukryte  Strona internetowa i następnego dnia mają być turyści? Event randkowy też mi się nie podobał. A to już 2 z 4 dużych pomysłów głównych bohaterek.

2 udane pomysły?  kliknij: ukryte  Skorzystanie z pomocy agencji i organizacja koncertu – to fajnie wyszło. Niby udana impreza, ale niesmak pozostał/ograno miasteczko w mediach. Odnowienie festiwalu z przeszłości/tańca/napisanie przedstawienia to już wyszło bardzo dobrze.

Osadzenie akcji w miasteczku o populacji 50 000 mieszkańców mi nie pasuje. Rozumiem szeroki problem, który tu poruszono, ale na ekranie wszystko się dzieje w kilku lokalizacjach/ulicach. Nie spina mi się to kompletnie.

Późniejszy wątek z pobliską wioską,  kliknij: ukryte  wykluczeniem komunikacyjnym, porwaniem/powstaniem, rozdawaniem przez rząd tabletów bez przeszkolenia, lokalnym zwyczajem z lampami – kapitalny!

Ciekawa rzecz z tym, że sporo sklepów jest zamknięta, ale  kliknij: ukryte  ludzie dalej sobie żyją na emeryturze nad sklepami. Taki mocno lokalny i jednocześnie poważny problem jeśli chodzi o ożywienie miasta. Nikt nie chce obcych ludzi/ mocnych zapachów (w przypadku lokali gastronomicznych) całymi dniami zaraz obok.

Zakończenie? Mega rozczarowało.  kliknij: ukryte  Aż się prosi o jakieś roczne podsumowanie. Dziewczyny się rozjeżdżają, ale za rok jakieś podsumowanie/spotkanie po roku czy coś.

Dobrze będę wspominał trójkę starszych bohaterów, sporo pobocznych (i ich mini wątki) i to że poruszono kilka ciekawy problemów dotyczących wyludniających się miasteczek.

Okruszkowe anime zen dla kociarzy. Nie jest to seria kulinarna.

O czym to jest? O restauracji ramen prowadzonej przez 5 kotów, które decydują się zatrudnić kogoś do pomocy i pada na Tamako. Ludzką dziewczynę, która musi się nauczyć jak pracować z kotami. Będzie ciepło, słodko i odprężająco. Trafi się też kilku problematycznych gości w restauracji, więc nudności od nadmiaru słodyczy i szczęścia nikomu nie grożą.

Minusy:
- Grafika. No paskudne to często stosowane CGI. Jest tanio. Znośnie, ale brzydko. Ale to anime pomysłem na siebie stoi, a nie grafiką.

Plusy:
+ Urocze parafrazy przysłów co epek.
+ Aktorzy głosowi. Wszystkie koty super. Poboczne postacie też bardzo na plus.
+ OP i ED. OP Suiyoubi no Campanella – Akaneko, ED Rikon Densetsu – Honjitsu no Osusume. Pogodne, wesołe, odprężające. Słuchałem za każdym razem z przyjemnością. Idealnie dopełniają anime. No i po ED są zawsze, krótkie bonusowe scenki.
+ Koty mimo, że chodzą na dwóch nogach i posiadają inteligencję na poziomie ludzi to ciągle są mocno kocie.
 kliknij: ukryte  Chodzą na palcach, wręcz potrzebują czesania (są po szkoleniu jak nie blokować zrzucanie sierści), ale preferują różne metody czesania i różne szczotki. Nie mogą jeść ludzkiego jedzenia (za dużo soli), lekko modyfikują menu w restauracji (toksyczna dla kotów cebula wyrzucona z klasycznych przepisów), a dla siebie w ramach posiłków dla pracowników gotują osobno. Uczciwa zasada: „Service first, flavor second” z powodu ograniczeń bycia kotami. W restauracji korzystają ze stołeczków/specjalnych podwyższeń by sięgać do lady/palników. Sprawy urzędowe załatwiają w płaszczu, żeby się wyróżniać na tle zwykłych dachowców. Jeden nawet gra w turniejach e­‑sportowych na bardzo taniej badziewnej mini myszce komputerowej bo jego łapy z kocimi palcami nie obsłużą „ludzkiej” profesjonalnej.
+ Anime jest mocno przyziemne.  kliknij: ukryte  Prawdziwa umowa z pracownikiem na okresie próbnym (jakkolwiek to działa w Japonii), naprawa zmywarki, wynagrodzenie za plakat promujący ręcznie robiony makaron. Koty oferują tutaj lepsze środowisko pracy niż wiele patologicznych „Januszexów”.
+ Matatabi nawet jest. Nie wiem dlaczego matatabi przetłumaczono jako catnip w mojej wersji, to przecież zupełnie inna rzecz dla kotów.

Czemu ocena tak wysoka? Bo wszystkich z załogi i otoczenia sklepu szczerze polubiłem!

Jestem kociarzem. Polecam. Zdecydowanie czekam na drugi sezon, a zakończenie wskazuje, że będzie więcej.

Men of culture, we meet again.*

Komedia erotyczna fantasy, osadzona w naszym współczesnym świecie.

Główny bohater to masażysta/dietetyk/trener personalny z zawodu, a najważniejsze są jego liczne i ciekawe „pacjentki” z innego świata, które chcą poprawić swoją figurę. The characters are very well­‑rounded in many ways*. Seria zaskakująco informacyjna. Nie jest super zaawansowana, ale wydaje mi się, że lepsza Dumbbell Nan Kilo Moteru? pod kątem merytoryki. Nie wspominam za dobrze tamtej serii.

Mamy tu bardzo dużo nagości (istnieje wersja bez cenzury), ale to ciągle komediowa erotyka. Wybuchające t­‑shirty, spodenki, saunę, basen czy gorące źródła itd. Biusty, pośladki i fałdki falują na ekranie niemal bez przerwy.

*Fragmenty po angielsku zapożyczone z przezabawnej mini recenzji: [link]

Minusy:
- Tak  kliknij: ukryte  po mniej niż połowie to już tylko czysta erotyka komediowa. Troszkę szkoda.
- 2 postacie, których nie polubiłem.  kliknij: ukryte  Kobold i Smok.

Plusy:
+ Eeeee… no… merytoryka.  kliknij: ukryte  Deficyt kaloryczny już chyba w pierwszym epku jest wspomniany. Pokazane, że po diecie jak wracasz do złych nawyków żywieniowych/braku ruchu to bęben znowu rośnie. Zachwalanie pływania czy nawet chodzenia w wodzie. Wielokrotne podkreślanie rozciągania, masażu no i powtarzalności. Wspomnienie, że alkohol jest kaloryczny. Jest nawet nacisk na głębokie przysiady, a nie żaden kibel! Prezentacja kilku prostych ćwiczeń do robienia w domu/pracy zawsze na plus.
+ Obsada! Nie chce mi się wypisywać wszystkich fajnych „pacjentek”. Proporcje to 2 postacie co mi się nie podobały do 10 postaci bardzo na plus. To właśnie naprawdę oryginalnymi postaciami i ich problemami to anime stoi, więc nie będę spoilerował.
+ Humor!  kliknij: ukryte  Żarcik z ikrą mega dobry! Alraune po kawie genialna.
+ Często aktualizowany OP i ED. ED nawet wpada w ucho.

PS: Anime dostało dwa pełnowymiarowe (w tym przypadku też po 12 minut) dodatkowe epki.

Pierwszy sezon był naprawdę zły. Drugi wypadł dużo lepiej, ale czy to był wystarczająco duży skok jakości by polecić komuś to anime? Nie bardzo. To ciągle tylko wykastrowane z przecudownej muzyki, strasznie okrojone, ale jednak znośne do obejrzenia streszczenie doskonałych gier.

Minusy
- OP1, OP2. Często są serie gdzie OP prawie zawsze przewijam bo nudny/nieciekawy czy coś. Ale dwa kompletnie niesłuchalne OPy na dwa możliwe to już wyczyn wart wspomnienia.
- Jeszcze mniej muzyki znanej z gier niż w pierwszym sezonie. To ile musieliśmy czekać na nieśmiałe fragmenty motywu Godota to jakiś skandal. A, że w ogóle nie usłyszeliśmy nawet sekundy Inspection War Song to bluźnierstwo.
- Klasycznych muzycznych motywów gameplayowych w sumie aż do finału sezonu nie ma W OGÓLE. WTF? A jak już poleci to Objection! 2001 z pierwszej gry… bo tak.

Plusy

+ Równiejsza i ładniejsza grafika.
+ Nowy materiał. Sporo go i wysokiej jakości.  kliknij: ukryte  Ep6 z czasów szkolnych, cała nawet sensowna sprawa ep10­‑ep12 w pociągu i okruszkowy filler e14 z Pearl w roli głównej.
+ Turnabout Memories + Turnabout Beginnings + Bridge to the Turnabout naprawdę przyzwoicie pokazano/przełożono na animację do oglądania.
+ Animacja pompadoura Winstona Payne'a.

Ciężko podsumować ~16 godzin spędzonych z dwoma sezonami tego anime. Niby kiepskie to, ale jednak miło czas spędziłem i nie męczyłem się za bardzo podczas oglądania. Może czas na ekranizację Ace Attorney Investigations Collection? Dopiero co była oficjalna premiera na zachodzie. Do trzech razy sztuka!

Themes: Historical, Mythology

Skreślam takie serie równie szybko co azjatyckie live actiony kostiumowe/historyczne ;) Alergia.

Ale jak widzę tyle pozytywnych komentarzy to sobie zapisuje „na kiedyś” :)

CGDCT + Dungeon Keeper + ekonomia/zarządzanie/planowanie + komedia + ciut akcji. Dla mnie miód­‑malina kombinacja.

Troche zdziwiony jestem brutalnością. Nie żeby mi przeszkadzała. Ale przygotujcie się na: odcięte głowy, ręce, kałuże krwi, morderstwa i gwałty (gwałty oczywiście nie pokazane na ekranie, wspomniane jako rzecz która się dzieje w lochu), a tu tylko PEGI13.

Minusy:
- Największy minus to, że nie ma więcej. W takiej formie to bym i ze 48 epków chciał. Wielka szkoda.
- Rozmowy kwalifikacyjne.  kliknij: ukryte  Liczyłem na targowanie się, przedłużanie kontraktów, bunty/strajki. A Clay tylko stoi patrzy bo nie rozumie języków.
- Wątek z ojcem.  kliknij: ukryte  Naciągany, że nie zapytam wprost szefowej.

Plusy:
+ Clay i Belle. To jest anime o tym jak Clay uczy się zarządzać Lochem. Dosłownie. Coś jak obserwowanie jak 2 osoby pracują/codzienna rutyna bez jakiegoś większego celu na horyzoncie. Dla jednych to nuda, dla mnie świetny pomysł.  kliknij: ukryte  Niby jest to relacja szefowa­‑pracownik, gdzie obie dziewczyny są w sumie samotne (z różnych powodów) i zaczyna się znajomość/przyjaźń. Obie raczej z natury dobroduszne i sympatyczne, ale jednocześnie gdy sytuacja tego wymaga to… zabijamy. To nie jest pluszowo brokatowy „loszek pieszczoszek”.
+ CGDCT. Raczej prosta, sympatyczna grafika jeśli chodzi o modele postaci. Jest herbatka, jest gotowanie, jest spacer dla przyjemności  kliknij: ukryte  po sielankowej biomie „do polowania i innych takich” dla potworów. Strój  kliknij: ukryte  pokojówki też jest.
+ Dungeon Keeper. Jesteśmy tymi „złymi”.  kliknij: ukryte  Podpisujemy kontrakty z umarlakami/demonami, przebudowujemy loch co jakiś czas, ustawiamy patrole, zapewniamy loot, który sami produkujemy i rozkładamy.
+ Zarządzanie od mico  kliknij: ukryte  transportu materiałów do skrzyń ze skarbami, przejęcie kontroli jak umarlakiem po macro  kliknij: ukryte  przegląd całego piętra „na tablecie” i ruchu wszystkiego w czasie rzeczywistym, rozmowy z patrolem lokalnym, zarządzanie backupami pracowników/klejnotami.
+ Faks/drukarka!
+ Gobliny! Porzucono klasyczny gobliński patent:  kliknij: ukryte  „porywamy co się da i gwałcimy w nieskończoność żeby się rozmnażać” na rzecz czegoś… w stylu Warhammera.
+ Golemy!
+ Jest polityka i kontakty ze światem zewnętrznym.

Szkoda, że się skończyło tak szybko. Manga z tego co widzę dalej wychodzi (czerwiec 2024 najnowszy tom). Wyszło 5 tomów, 4 nawet oficjalnie na zachodzie. Sądząc po okładkach i fragmentach wyszukanych w necie to anime obejmuje całe pierwsze 3 tomy.

Chciałbym więcej :(

Dostałem polecajke już po pierwszym sezonie, że to solidne okruszki. Ale jakoś nie miałem gdzie tego wcisnąć to odpuściłem. No ale jak dowiedziałem się, że zaraz na jesieni 2024 będzie ciąg dalszy to włączyłem.

Co dostałem? Więcej niż się spodziewałem! A dokładniej: bardzo przyjemne okruszki o golfie na poważnie. Historia 15 letniej golfistki amatorki oczami byłego zawodowca na życiowym zakręcie.

O golfie nie wiem absolutnie nic. Wiedza nie jest wymagana, nawet jakieś co dziwniejsze sprzęty/postawy/uderzenia są tłumaczone. Pomaga też to, że Tonbo też nie ma pojęcia co robi. Sama metodą prób i błędów się uczyła. To dość ograny motyw w seriach sportowych z wybitnym samoukiem, ale tutaj bardzo sensownie podany.

A „poziom golfa” to pod sam koniec sezonu z Kutą na emeryturze to nawet mnie trochę przerósł. Zbyt skomplikowane nazewnictwo i mega niuanse się pojawiły. Ale i tak nie przeszkadzało to by się zachwycać Tonbo w akcji. Dwóch zawodowców gada o fizyce, kątach uderzenia, koszeniu trawy itd., a ona jest sobą.

Największy plusik? Naturalna chemia pomiędzy Tonbo a Igaigą. Wypalony, może w lekkiej depresji zawodowiec i cholernie zdolna amatorka, wulkan energii, który całymi dniami lubi grać w swój własny niekonwencjonalny sposób.

Z początku dużo humoru (celowe przeinaczanie imienia, „straszna twarz”), ale potem wychodzą okruchy. I on i ona po przejściach.  kliknij: ukryte  Długo nie wiadomo czemu Igarashi już nie gra („matchfixing”, za późno oddał bonus od gracza, któremu pomógł), żal z powodu stanu relacji z synem, odejście żony. A Tonbo po utracie rodziców ma bardzo mocne podstawy, żeby stronić od świata poza wyspą.

Miejsce akcji? Wyludniające się miasteczko na wyspie – taktyczny zabieg by nie rozszerzać za bardzo obsady. Można skupić się na głównych bohaterach.

U głównej bohaterki w takim wieku świetnie wypadła szkoła.  kliknij: ukryte  Jedyna gimnazjalistka na wyspie, niemal nauczanie indywidualne. ZERO szkolnych dram, które często są mocno wtórne. I ten esej na koniec.

Bardzo podobał mi się projekty postaci. Takie uproszczone/jak z serii dla dzieci. Zdecydowany plusik bo odważna decyzja, tanio wyszło no i miła odmiana na tle innych serii.

Wady? No nie ma, wszystko porządnie podane. Nic za bardzo nie zaskoczy, ale to co dostałem było w idealny proporcjach okruszkowo­‑sportowych. Dokładnie tak ciepła i pozytywna seria z dużą ilością sportu na poważnie siada u mnie idealnie.

Gdyby nie to że drugi sezon już zaraz się zaczyna to bym się wkurzył na kończenie. A tak, to już nie mogę się doczekać :)

PS: z ciekawości w golfowym klimacie sprawdziłem trailer Rising Impact: golf połączony z Dragon Ballem… chyba widziałem już wszystko… A Birdie Wing sprzed dwóch lat za to cuchnie generycznym shounenem na kilometr.

No właśnie w anime są momenty gdzie wspominają plotki z forum (piękne czasy gdy fora istniały, a nie jakieś discordy!), są „lagi postaci” gdy w realu ktoś coś robi, tylko patrzenie z perspektywy widza jak modele w grze, w mieście rozmawiają o plotkach to nie jest dobry pomysł na anime :D

Nie liczyłem też, że dostanę isekaia i śmiertelne/magiczne przeniesienie do gry na stałe. Granie w grę jest jak najbardziej w porządku. BOFURI bardzo mi się podobało. Ale tam grali przynajmniej i to event za eventem w nową zawartość ;)

Może kiedyś dam jeszcze szanse .hack//Sign, ale w bardzo odległej przyszłości. Bo lubię pograć w gry, często­‑gęsto też jrpg, ale obecnie człowiek ma tyle gier nakupowane, że nagle wchodzić na pełnej w 3­‑4 gry pod anime, które zniechęciło… no nie.

Czy coś wiem o uniwersum .Hack? Nic, a nic. Dlaczego w ogóle .Hack Roots? Bo ALI PROJECT – GOD DIVA (30th Anniversary Live version), usłyszane parę tygodni temu na jednej z nowych płyt ALI.

No i jeszcze to, że całe uniwersum chodzi za mną od ponad 15 lat. Ktoś kiedyś polecił, nawet poczęstował płytami DVD, ale płyty się zniszczyły przed seansem, albo już dostałem porysowane… Jakoś wryło mi się to w pamięć, mimo że to było wieki temu. Inna epoka „dystrybucji” anime. Więc czemu nie spróbować teraz?

Minusy:
- Anime o graniu w grę bez grania w grę. Ewenement.  kliknij: ukryte  Dosłownie jakieś 10 pierwszych epków to pogaduchy w różnych miejscach o grze. Żeby to jeszcze nerdowskie dyskusje były, który skill lepszy czy coś. To jest niestety gadanie o plotce/bugu/błędzie gry.
- Jak już cały pierwszy problem mamy rozwiązany to zaczyna się  kliknij: ukryte  fatalny romans, zaczynają z gry znikać ludzie „na poważnie” (coś jak uszkodzenia ciała gracza w świecie realnym), no ale wszyscy gramy dalej i szukamy przyczyn problemu z perspektywy gracza… Gdzie są służby? Administracja? Support momentalnie odcinający takie rzeczy…
- Niby fajnie że zastosowano dużo muzyki Ali Project, ale podkładanie obszernych fragmentów utworów z wokalem podczas akcji czy dialogów wypadło tutaj mega słabo. Reżyseria leży.
- Ogólnie to reżyseria leży. Kończy się jeden odcinek, potem nagle coś innego na ekranie. Niektóre sceny (nawet walki!) ucięte nagle i domyślaj się widzu co się stało, bo w kolejnym epku już wszyscy sobie gadają w mieście jakby nic nie miało miejsca.
- Fatalne projekty potworów jak już na ekranie jest „granie w grę”.
- Recycling assetów. Te same statyczne plansze/tła w kółko wałkowane. Do przesady.
- Tabby i Haseo. Jak parę głównych bohaterów ktoś wpisuje do minusów to wiedz, że nie jest dobrze.  kliknij: ukryte  Tabby chociaż na sam koniec odstawia grę i planuje na poważnie zostać pielęgniarką. Haseo dramat. Może z początku jego ciekawość/„oddanie świeżaka sprawie legendarnych kozaków” było nawet sensowne, to przemiana w zabijakę, potem nie drążenie tematu co Ovan robił poza grą przez kilka miesięcy i w końcu powrót do „normalnej postaci” po łomocie od A.I. (czy co to jest) bez żadnych wyjaśnień. Szkoda strzępić ryja.

Plusy:
+ Może plansze/krajobrazy niektóre. Niby sielankowe z żywą zielenią trawy i pięknym błękitem nieba, ale w oddali widać jakieś ogromne ruiny „czegoś”. Trochę Xenoblade mi się przypominało.
+ TaN.  kliknij: ukryte  Z początku typowa gildia rywali. Czyli nudne. Ale po rozwiązaniu, jak wrócili w nowych postać to i Tawaraya jak i Naobi + Ender ciągną całą fabułę do przodu bez zdradzania wszystkiego. Jak działają? Chyba legalnie bo mogą wezwać administrację by pozbyć się z gry handlarzami przedmiotami w realnym świecie. Mają też więcej możliwości niż gracze – podgląd na na strefę eventową, gdzie nawet komunikacja na zewnątrz jest odcięta, narzędzia analityczne itd.
+ Muzyka Ali Project. ED1 Boukoku Kakusei Catharsis wchodzi jak złoto nawet po mega słabych odcinkach o niczym. Soundtrack (słuchałem kilka razy osobno) też na plusik, a Sluggish Heart mogę słuchać w nieskończoność.

Czy się dobrze bawiłem? Nie. Gdyby tu była jakaś generyczna muzyka to dałbym ocenę 3/10.

Czy przynajmniej spróbuje poszukać co jest dalej bo seria to dopiero wstęp do gier? Absolutnie nie. Paczka trzech gier (odświeżone wydanie) w promocji jest za 16 PLN. Ale po kiego mam grać w gry jak dosłownie wszystkie główne postacie i sama gra/świat mnie nie interesują.

Chyba całe to .Hack nie jest dla mnie…

Ale i tak 10/10 bo muzyka Ali Project. Jestem fanboyem.

Oglądałem wydanie DVD to absolutnie nie ma się do czego przyczepić pod kątem grafiki. Solidne 7/10 i to oceniając według standardów 2024 roku. Może nawet więcej, bo obecnie tyle CGI obrzydliwego wszędzie pchają…

Coś o serii: Seria z 2016 roku. Premiera była 2 lata przed boskim Yuru Camp. Mimo to klimacik, a nawet muzyka bardzo podobne. Ciekawe. Seria nie jest o wyścigach/zawodach, to takie profesjonalne jeżdżenie na rowerach szosowych, nawet z morderczymi podjazdami, ale rekreacyjne – bez ciągłej napinki na czas/wyniki.

Utwory z soundtracka takie jak ぽんたらいど, フォルトゥーナ­‑出会い-, らいだぁすぶぎぃ, フォルトゥーナ­‑さくせんかいぎ- można bez niczego przenieść do Yuru Camp i nikt nie zauważy. Harmonijka, gwizdy, gitary akustyczne, skrzypce. Totalna sielanka i relaks.

Zdecydowanie seria z gatunku CGDCT, ale jednocześnie są to CG mające  kliknij: ukryte  potworne zakwasy, obolały tyłek, skurcze w nogach uniemożliwiające jazdę/chodzenie i nawet mocno pocące się upale. Twarde babki!

Brakowało mi bardzo dalszego kroku w stronę przyziemnego realizmu. Na przykład: co się dokładnie je, gdzie się to je, dlaczego taka trasa, co jest ciekawego po drodze no i większego nacisku na sprzęt – a w przypadku rowerów to temat rzeka. Nie jest źle, ale mogło być lepiej. Lokalny event Autumn Ride był idealny!

Humoru jest akurat, powracające gagi śmieszą. Największa wada? No dziewczyny oprócz Ami kompletnie nijakie, bez historii. Mają po jednej jakieś wyróżniającej cesze i to tyle. Robią za tło dla Ami we wszystkich scenach. No, wiem, że format tylko 12 epków, więc gdzie tu jeszcze zmieścić rozwój dla każdej czy poważne nakreślenie postaci. Imienia żadnej nie zapamiętałem  – aż tak słabo. Ale gdy są w pełnej grupie na trasie to dobrze się patrzy.

Bardzo solidna seria z tych odprężających. Totalny relaks, świetna muzyka, szczypta humoru, zamknięta historia. Warto zdecydowanie! Mangi widzę jest sporo więcej i ciągle wychodzi, ale bez dźwięków i muzyki to nie będzie to samo.

PS: Chcę taka -paca czapkę xD

Bałem się tego seansu. Gry uwielbiam. Można nawet powiedzieć, że jestem fanatykiem – jedne z bardzo niewielu do których wracam co kilka lat. Pierwsza trylogia i potem dylogia Milesa to wg mnie arcydzieła. Świetne sprawy, śledztwa, przesłuchania, idealne stężenie „dziwności”/humoru/kryminału. I te mega przemyślane większe intrygi bijące na głowę niejeden serial/film. Cudeńka.

Samo wierne przeniesienie historii nie powinno być specjalne trudne. To czego się obawiałem najbardziej to udźwiękowienie.

W grach poza kilkoma kultowymi okrzykami dla paru postaci (Objection! Hold it! Take that!) nie ma udźwiękowienia dialogów.
Zamiast tego podczas grania gdy na ekranie pojawia się tekst to zawsze razem z dźwiękiem „pisania”. Żeby nie było zbyt monotonnie, ten dźwięk jest w różnym tempie – w zależności od dialogu – w emocjach ktoś mówi szybciej, a kropki i przecinki są uwzględnione. Inaczej brzmią krótkie zdania, inaczej długi wywód. Do tego dołączone są jeszcze dodatkowe efekty dźwiękowe („plumknięcia” z braku lepszego słowa) – inny dodatkowy dźwięk jest stosowany gdy postać odczuwa zdziwienie, szok/przerażenie, jest czymś zdenerwowana/z czegoś niezadowolona czy podkreśla jakiś istotny fakt podczas rozmowy. Dzięki temu dialogi są zróżnicowane, pełne emocji, żywe. Niby suchy tekst, ale wręcz przeciwnie. No i takie minimalne (ale jednocześnie wystarczające) „udźwiękowienie dialogów” dodatkowo podkreśla przecudowne ścieżki dźwiękowe. Uwielbiam muzykę z gier: zarówno „motywy gameplayowe” powtarzalne w całej grze jak i motywy dla konkretnych postaci.

No i żeby nie było za nudno, że same dialogi w sądzie (jak to w visual novelkach) są liczne elementy point and click, zbieranie dowodów, analizowanie ich, prezentowanie podczas spraw sądowych. Też do przerobienia na animacje.

Czy udało się przerobić 2 pierwsze gry o Phoenixie na anime?

Minusy:
- Nie ma drabin. PDK!
- Muzyka wypada blado. Najlepsze z najlepszych motywów z gier odpalają się tylko czasem i na krótko. Przepotężny minus dla mnie. To, że twórcy z grubsza wiedzą kiedy ją odpalić by był efekt to za mało.
- Nietrafiony pomysł z przesadnym odrzucaniem/powalaniem na podłogę mocą argumentów w sądzie. To nie Naruto…
- Ekranizacja dwóch gier w 24 epkach. Wycięto całe przeogromne Rise from the Ashes i skromne The Lost Turnabout.
- Graficznie ep01­‑ep12 to chwilami poziom fanartów na twitterze. Jest okropnie. Druga część ep13­‑ep24 zdecydowanie lepiej się prezentuje.
- Początek może skutecznie zniechęcić. Fabularnie pierwsze 3 sprawy: The First Turnabout, Turnabout Sisters, Turnabout Samurai wykonane słabo. Ale już kolejne 4: Turnabout Goodbyes, Reunion, and Turnabout, Turnabout Big Top, Farewell, My Turnabout wyszły przyzwoicie pod kątem fabularnym/tempa.

Plusy:
+ Jest Charley. PDK!
+ Ep13. Nowiutki materiał.  kliknij: ukryte  Fajnie rozszerzony wątek w porównaniu do tego co jest wspomniane w grach.
+ Fillery fabularne. Scenki na rowerze, w pociągu, w knajpie. Krótkie i fajne dopełnienie gier gdzie liczba „lokacji” była mocno ograniczona.
+ Bałem się głosów, ale jest porządnie. Szczególnie Maya/Wendy/Pearl/Franziska (mimo braku -fool tyrad) na duży plus za dopasowanie do postaci.
Męska obsada ujdzie. Miles i Manfred z początku mi nie leżeli, ale się szybko oswoiłem. Twórcy dali radę. Ale ja i tak wolę muzykę z gier niż głosy aktorów.

OP2 > ED2 > ED1 > wiercenie w zębach > paznokcie po tablicy > OP1. Brak mi słów, żeby opisać jak fatalny jest OP1. Koszmar.

Ale za to OP2 Johnny's West – Jinsei wa Subarashii. O jaki cudny muzycznie i jednocześnie „neutralny”. Dużo openingów widziałem spoilerujących, ale tutaj rozwiązano to genialnie. Dla kogoś nie znającego serii nie ma żadnych spoilerów, a fanowi w ułamku sekundy pod sam koniec animacji (gdy są grupowe plansze wyświetlone, przez jakieś 1,5 sekundny każda) przypominają się momentalnie całe sprawy. Dodatkowo postacie wtedy wykonują swoją „charakterystyczną animacje” z gier. Cudeńko.

Czy się dobrze bawiłem podczas seansu? No nie… To taki w sumie animowany recap/streszczenie gier wykastrowane z cudnej muzyki.

Nikomu kto nie grał w gry absolutnie nie polecam tego anime. Lepiej sięgnąć po gry: zostały już wydane w odświeżonych wersjach na: telefony/switcha/ps/xbox/pc. I są do wyrwania za grosze. Sprawdziłem chwilę temu to w cyklicznych promocjach ~40 PLN za cała trylogie.

Czy włączę drugi sezon anime? Tak. Kolejne 24 epki na pokazanie ostatniej gry z trylogii. Może być tylko lepiej. A i coś mi się o oczy obiło, że nowa kompletnie nowa sprawa jest.

Dungeon Keeper vibes? Namówiłeś :)

Leciutki i nienachalny romans/okruchy w bardzo ciekawym świecie pełnym magii. Niby nasza współczesność, ale pełna różnych mistycznych stworzeń prosto z folkloru wysp brytyjskich.

Romans.
 kliknij: ukryte 
Z początku bardzo niezgrabny. Taki bardziej suchy eksperyment Eliasa. Jakby w ogóle poza kadrem główni bohaterowie ze sobą nie rozmawiali (np.: w podróży pociągiem), a w miejscu docelowym od razu się rozdzielają by szybko zbadać sytuację. Dalej w sezon długo są mocno na dystans i dopiero pod koniec jakieś sensowne wspólne ustalenia, sensowne emocje. Trochę to dziwne, że niewolnica nie próbuje wybadać granic swojej wolności z właścicielem. Ona się nie wychyla do przesady i jest posłuszna.

Oboje mają podkładki do takiego zachowania. Elias nawet nie wiadomo czym jest, ani wróżką, ani człowiekiem no i kompletnie nie rozumie ludzkich emocji. Chise: trauma od maleńkości, odludek niepotrafiący zaufać nikomu przez całe życie, a finalnie kończy jako nastolatka jako obiekt na magicznej aukcji – wybrała to zamiast samobójstwa.

Relacja rozwija się nie można zaprzeczyć. Od instynktownej przemiany w potwora w obronie, po zazdrość tak potężną, że niemal zabójczą. I to z powodu ciasteczek z nową przyjaciółką. Ona z kolei od bezgranicznego posłuszeństwa i nie zwracania na siebie uwagi „żeby nie podpaść” do zaufania. Ta raczej powolna ewolucja relacji może niektórych znudzić, ale mi się podobała.


Wyszło pół komentarza o romansie, ale tak szczerze tego całego romansu nie ma zbyt wiele, bo co i rusz na ekranie poznajemy nowe postacie mitologiczne. Ich problemy i historie. Tego jest tu najwięcej! I na to się patrzy świetnie! To tworzy cudowny klimat. Jest też odrobina akcji i szczypta humoru.

 kliknij: ukryte 
Silky jako gosposia, Black Dog jako chowaniec, koty!, Leannan Sidhe/Vampir, Spriggany jako przyboczni, Selkie, Will o' The Wisp, smoki (Nevin!), małe latające wróżki różnego żywiołu, centaury i całe królestwo wróżek z królową i królem na czele.


Nie podobał mi się złol:  kliknij: ukryte  Cartaphilus. Od początku do niemal końca sezonu taki typowy rozkapryszony chłopczyk lubiący przemoc i eksperymenty. Dopiero pod sam koniec dostaje backstory sensowniejsze (ale średnio ono go tłumaczy) i ma on duży wpływ na zakończenie, ale przez większość sezonu pasował tu jak pięść do oka.

Spodobał mi się za to Ashen Eye.  kliknij: ukryte  Nieludzki, dziwny, ciekawski, okrutny, nieprzewidywalny i jednocześnie mega potężny. Nagle Elias wydawał się malutki.

Muzycznie solidnie, ale jakoś żaden motyw muzyczny nie nie wyrwał z kapci podczas seansu. Za to ED1 Hana Itoki – Wa -cycle- (環­‑cycle-), o boziu jaki dobry. OP1 też bardzo przyjemny, ale już OP2 i ED2 to pomyłki… Nie można aż tak obniżać jakości na przestrzeni sezonu!

Wychodzi na to, że czasem warto odkładać w nieskończoność obiecujące serie ;) Teraz nie muszę czekać 6 lat na ciąg dalszy. Za tydzień albo dwa odpalam z przyjemnością OVA + ciąg dalszy.

Bardzo dobry sezon i jednocześnie niesatysfakcjonujące zakończenie serii.

Bardzo dobrze oglądało się PRZEWODNICZĄCĄ Kumiko.
 kliknij: ukryte  Na ekranie była masa mniejszych lub większych dram, a wszystko na jej głowie. Czuć było to przytłoczenie i mozolną walkę. Wszystkie „problemy” trzymały poziom. Było trochę tych służbowych: prywatne sprawy innych członków orkiestry, dziwne pierwszaki, kwasy po przesłuchaniach. Było tez trochę świetnych osobistych: plany na studia + presja z każdej strony na ten temat, konflikt z Reiną, utrata solówki i mimo tego ciągle bycie mega zaangażowaną przewodniczącą. Świetnie się patrzyło na zmagania Kumiko na przestrzeni calutkiego roku.


Muzyka.
 kliknij: ukryte  Cholernie mi jej brakowało… Żeby przez tyle sezonów chociaż jeszcze jednej perełki pokroju Rydeen nie zaserwować. Boli :( No niby dostaliśmy koncert na samym końcu, ale muzycznie to taki raczej bez walnięcia, a na ekranie zamiast zachwycać się grafiką/wykonaniem utworu poleciały fatalnie zrobione wspominki ze wszystkich sezonów/filmów…


Zakończenie/Epilog.
 kliknij: ukryte  Wygranie wymarzonego złota jakoś mnie nie ruszyło. Fajno, że Kumiko akurat tak skończyła kilka lat po ostatnim koncercie, ale co z resztą dziewczyn z paczki? Co z Shuuichim (spinka/ozdoba do notatnika to za mało)? Ehhhh… Spore rozczarowanie, a raczej ogromny niedosyt. Wszystkie 4 dziewczyny z głównej paczki polubiłem tak samo, a tu niemal nic… Żyje nadzieją, że może film podsumowujący coś kiedyś? Ehhhh. ..


PS: niby koniec, ale nie do końca. Do wydań Blu­‑ray/DVD będą dodane specjale. Łącznie 6. 2 już wyszły, kolejne 4: sierpień/wrzesień/październik/listopad.
Info o odcineczkach o czym są i kiedy premiera: [link]

PS1: Jak juz pokopałem w internetach to są to 3­‑4 minutowe zbiory grafik (bardzo ładne, jak prosto z anime), z pełnym udźwiękowieniem, ale bez animacji. Ot scenka w kawiarni czy podczas jazdy pociągiem. Oba specjale co widziałem dzieją się podczas czasów szkolnych.

No to teraz zostało dalej czekać na kolejny sezon Ao no Orchestra. I nadrobić w końcu Nodame Cantabile. Może jeszcze dam szansę Yoru no Kurage wa Oyogenai i GIRLS BAND CRY – ale w obu przypadkach strach przed generyczny rockiem póki co przeważa ;)

Komentarze na Tanuki to fajna rzecz. Pełne 2 lata upłynęły od mojego seansu z serią z 2006 roku, a ja dalej Pastis 51 nie spróbowałem. Zapomniałem. Dodany już do zakładek/koszyka. Przy następnym zamówieniu „prezentowym” sprawdzę.

Dalej nie znam mangi. Poniższe wrażenia, spisałem po obejrzeniu w całości serii z 2024 roku i DOPIERO PO TYM dodatkowo zrobiłem sobie przypomnienie wersji z 2006 roku. Zero podglądania!

Wniosek ogólny po nowej serii? A komu to potrzebne? A dlaczego?

Zamiast dużej ilości drineczków/alkoholi i ciekawych gości ze starszej serii dostałem grupkę uczniaków z kiepskimi dramami („Wnuczka”, „Koleżanka wnuczki”, Chen, „Ruda”, „Niebieska”) pod okiem barmana z doświadczeniem zawodowym, który też jest ciamajdą.

Wszystkie epki z historią Chena natychmiast do skasowania. Oglądanie bolało.

Motyw przewodni czyli  kliknij: ukryte  werbunek barmana przez cały sezon też mi się nie podobał. Odpowiedzi, typu „nie bo nie” gdy można mieć milion powodów by nie pracować w 5* hotelu z „elitarnymi” gośćmi z całego świata i to po nocach. A na koniec jeszcze kiepskie zakończenie: „to w sumie masz tu swój własny bar w barze” i napisy…

Sama postać Ryuu też słabo.  kliknij: ukryte  Jest go tu dużo poza barem. Średnio potrafiący w życie, kompletnie nieinteresujący się byłym współpracownikiem czy nauczycielem. Jego wybór, nie każdy lubi odnowić kontakty. No ale jak ich wątki się pojawiły to nagle wielce poruszony i przejęty przemianą byłego współpracownika i chorobą szefa. Nie dodaje mi się to w ogóle.

Na plusik wyraźny z nowości:  kliknij: ukryte  knajpa Ogura z jedzeniem i alkoholem. Właściciel robi robotę, ale jego imię nie pada ani razu. Wątek lekarka­‑pracownik biurowy też fajnie wyszedł. Ale w skali 12 epków to zdecydowanie za mało.

Jakbym miał oceniać tylko nową (z mglistymi uprzedzeniami, bo prawie nic nie pamiętałem ze starszej wersji) to 5/10. Finalnie daje jeszcze ciut niżej. Bo, już wiem że starsza seria jest lepsza.

A teraz co mi się rzuciło w oczy po dokładnym przewinięciu starszej serii:

 kliknij: ukryte 
Graficznie lepszy klimat ma bar, raczej zawsze ciemne wnętrze, postacie i oświetlenie podświetlone dodatkowo – chodzi mi o efekt graficzny. Jakby z przytulnym barowym blaskiem. I te piękne grafiki na początku.

Lepszy OP i ED. OP Natural High „Bartender” o kilka klas. I ten drineczek robiony na końcu w formie live action z przepisem. A czasem są fotki prawdziwych barmanów i drinków z konkursów na samym początku.

Zdecydowanie więcej alkoholi i drinków. Więcj informacji o tym co jest pite, skąd pochodzi itd.

Same historie może pośladów nie urywają, ale soldine barowe orkuchy.

Forma też mi bardziej starsza leży. Narrator, eksperci, goście z poprzednich epków też się wtrącają. Obsada z grubsza ta sama, a można lepiej ją wykorzystać. Szczególnie tego barmana z baru „K” – Kazuharę.

Super smaczek: W starszej wersji jest kultowa butla spirytusu z zieloną etykietą od Polmosu.


Nowa seria? Nie polecam. Starsza ma lepsze darmy, lepszy klimat, więcej alkoholi/drineczków. Ale jest też bardziej abstrakcyjna w narracji (bez przesady) i klimat ma trochę bardziej nadęty. Nowsza seria wyszła bardziej spójna fabularnie, ale jednocześnie wyszła z tego nijaka drama o nijakim barmanie.

Piękna komedio­‑drama. Nie przesłodzona i nie za smutna. Komedii więcej, ale proporcje ciężko mi ocenić, bo okruszki bardzo sensowne wpleciono żeby balansować humor.

Samo w sobie zabawne,  kliknij: ukryte  że cały świat podchodzi neutralnie do odmłodnienia.

Forma raczej krótkich scen/pomysłów, ale jest zachowana ciągłość czasowa no i nie czuć w ogóle tego poszatkowania.  kliknij: ukryte  Tu wspomniane wakacje/miesiąc miodowy/wybór stroju kąpielowego, a za kilka epków mamy to przed oczami. Albo: na ekranie pojawia się „rywal dziadka” z młodości, a potem pomaganie mu „po starej znajomości” w robocie fizycznej i jednocześnie swatanie wnuków.

Nawet serwowane nam ograne motywy znane z co drugiego współczesnego anime  kliknij: ukryte  (lokalny festiwal sportowy, szkolny festiwal gdzie różne klasy coś przygotowują, festiwal w yukatach) pchają do przodu na poważnie wątki wnuków.

Nie brakuje romantycznych wspomnień z młodości – raczej takich bardziej gorzkich/historycznych ( kliknij: ukryte  dziadkowie poznali się zaraz po wojnie, aranżacja małżeństw itp.), a na co dzień naturalnych przekomarzań ( kliknij: ukryte  „oczywiście, że nie obchodzimy 58. rocznicy nie jesteśmy dziećmi!” – a i tak tak każdy coś przygotował).

Miło, że twórcy eksperymentują z „odmłodnieniem”.  kliknij: ukryte  Dziadek na chwilę wraca do starego wyglądu albo później babcia traci pamięć, ale ciągle zostaje młoda itp. Poznajemy też inną parę z podobnym „problemem”. I to taktyczne postarzenie się, żeby bilety na pociąg do Tokio były tańsze!

Pięknie wyszły sceny  kliknij: ukryte  z odwiedzinami u starszej siostry (wymagającej już opieki) czy u rodziny córki w Tokio. I ten wnuk wyglądający identycznie co dziadek!

Jako kociarz bardzo doceniam ilość kotków. Żadnej roli w anime nie odgrywają, nikt nawet kota nie posiada, ale są w kółko na planszach przejściowych pomiędzy scenami.

Seria szczerze bawi i wzrusza.

Za  kliknij: ukryte  Initial D: Sad Jabłkowy + sekcja emerycka ASG dorzucam wielkiego plusa do oceny. Sklep z  kliknij: ukryte  haramaki też czegoś mnie nauczył, bo nie wiedziałem, że to się tak nazywa.

Seria zdecydowanie idzie do przodu. Dopiero co Rudy był zboczonym bobasem, a tu takie zmiany. I ciągle ma to coś, że nawet w bardziej okruchowej części czas mija błyskawicznie. Magia.

 kliknij: ukryte 
Bardzo podobał mi się początek i ustatkowanie się/porządkowanie życia, nagle dorastające siostry w życiu. Potem wyprawa, utrata Paula (świetna walka z hydrą!), odzyskanie matki, ale w wymagającym opieki stanie, zdrada małżeńska, zbyt wyrozumiała Sylfie i happy ending… Tutaj o dziwo nie jak zwykle w jakiś sposób rozczarował/znowu okazał się typowym zwyrolem Rudeus (były z jego strony opory, wyrzuty sumienia) tylko rozczarowało podejście Sylphie do „haremu”. Oj za słodko się zrobiło.
Miło, że drgnął też wątek z teleportacją z oryginalnego świata.
Po Roxy, strach się bać gdzie nas zaprowadzi wątek Eris…


Cholernie ciekaw jestem w jaką stronę pójdzie seria w trzecim sezonie i dalej. Okładki kolejnych novelek bardzo ciekawe.
Dziwnie czytać w internetach opinie, że anime wyprzedziło mangę i że dodatkowo jest lepsze. Za to ligth novelka już skończona. Trzeci sezon anime potwierdzony. Czekam!

Chyba ślepy jestem coraz bardziej. Nie jestem w stanie wychwycić niuansów graficznych w modelach postaci czy w ogóle zmiany studia. Graficzka/widoczki znowu cieszyły oko. Jak przeciętny widz (czyli ja) nie zauważył zmiany to znaczy, że dali radę! Oczywiście oprócz tego paskudnego CGI użytego na skuterach/autach – to się od razu rzuciło w oczy.

Dungeon Meshi dopiero co obejrzane mnie nie zachwyciło ani pod kątem obozowania, ani gotowania. Byłem na głodzie kulinarno­‑wycieczkowym przed seansem.

Czy jak się wam film z 2022 nie do końca podobał to warto sięgnąć po trzeci sezon? JESZCZE JAK! Jaki to był dobry sezon!

Minimalne zwątpienie było tylko nas samym początku:  kliknij: ukryte  zaczęto od krótkiego backstory Rin. Wspomnienia z dziadkiem jak była jeszcze w takim wieku, że wchodziła pod stół na stojąco. Że nagle kolejna linia czasu. To by było za dużo mieszania. Na szczęście to tylko króciutkie wspomnienie.

Na ekranie znowu DIY/pro tipy kampingowe:

 kliknij: ukryte  Palniki alkoholowe z puszek robione w szkole, sezonowania drewna w ramach i na potrzeby klubu, kombinowanie z kiełbasą własnej roboty, czy WĘDZENIE orzechów i serów.

Oczywiście ciągle bardzo dużo gotowania i spożywania. Same nowe dania. Multum ich. Gotowanie przepiękne, dużo etapów przygotowywania – uczta dla oczu.

Znowu dostajemy nowe lub mocno zmienione konfiguracje kempingowe:

 kliknij: ukryte 
Rin+Ayano+Nadeshiko. KOLEJ ZĘBATA! KOLEJ KURDE ZĘBATA! Dotarcie do obozu na dwa sposoby, wiszące mosty hurtem, obozowanie/gotowanie.

Chiaki+Aoi+Ena + opiekunka Toba. Taki skład już mieliśmy, no to żeby nie było wtórnie, cała wyprawa jest relacjonowana Nadeshiko podczas obowiązków klubowych ze sporą porcją zabawnego zmyślania i koloryzowania (dodanie Chikuwy i Hanpena!). Na ekranie często podczas opowiadania jest „Nadeshiko reaction cam” i to taki interaktywny. Genialny zabieg!

Główna piątka + siostra Aoi + Opiekunka Toba. Niby też już było, ale Chiaki przyjeżdża sama dzień wcześniej i kombinuje z bezalkoholowym drinkiem, Aoi wpada na chwile nowym rowerem. Nie ma absolutnie wtórności.


A z tym, że Nadeshiko staje się  kliknij: ukryte  na naszych oczach mikolem to juz przesadzili. Mózg rozwalony. Oczywiście pozytywnie! Nawet podzielam fascynacje pociągami troszkę. Nie robię zdjęć i nie oglądam na żywo, ale pociągi mają w sobie to coś, czego nie mają auta czy samoloty. Moc, solidność, historię, duszę.

Zakończenie:  kliknij: ukryte  zaczyna się nowy rok szkolny, nasze dziewczyny już w drugiej klasie, nowy narybek klubowy na horyzoncie (dziewczyna od rysowania na tablecie z koleżanką poznana wcześniej przez Ene). Dla mnie to wystarczający „rozwój” serii. Dziewczyny dalej się uczą obozowania, testują nowe sprzęty, inwestują w to swoje oszczędności, eksperymentują z jedzeniem, zwiedzają bliższą i dalszą okolice. Ja się zdecydowanie nie nudzę i nie odczuwam stagnacji.

Oficjalny soundtrack już wyszedł. Kolejne 100+ minut autorstwa Akiyukiego Tateyamy. Chłop wie co robi, dalej jest super.

Czyli z filmem ostatecznie wyszło kliknij: ukryte  , że tak jakby go nie było. Dziwne. Może jest plan do zakończenia szkoły prowadzić „szkolną” linie czasu, a potem dorosłą?

Miałem to szczęście, że 3 sezony i film obejrzałem w ciągu 4 miesięcy. A teraz razem ze wszystkimi muszę poczekać typowe 2­‑3 lata na więcej… Będę tęsknił!!! Jakie to było odprężające doświadczenie!

Do wydania BD/DVD mają być dodane 3 speciale po 7 minut. Całość dopiero pod koniec października. Lepszy rydz niż nic.

PS: CGI mało jest, ale jest mega paskudne! Jak niczego nie przegapiłem to dotyczy tylko aut/skuterów. Akceptowalne cięcie kosztów.

Ocena na głównej stronie namówiła. Miałem opory bo mam alergie na historyczne/kostiumowe/cesarsko­‑dworskie produkcje. Kompletnie nie trawie takiego settingu.

No i jak miło mnie ta seria zaskoczyła!

Sherlock Holmes w spódnicy (bez Watsona, ale z normlanym doświadczeniem zawodowym) w cesarskim haremie i okolicach rozwiązuje przeróżne sprawy. Jest też szczypta romansu. Ten nasz Sherlock – imieniem Maomao – oczywiście trochę dziwny i jedocześnie pozytywnie zakręcony na punkcie swojej ulubionej dziedziny.

Może nie ma Watsona, ale za to może jest… Mycroft?  kliknij: ukryte  Tatusiek wydaje się jeszcze większym kozakiem od zagadek/intryg.

Maomao w akcji cudownie się ogląda. Dużo obserwowania, myślenia, kombinowania, komentowania w myślach i celowego zamknięcia się kiedy sytuacja tego wymaga. Może nawet ciut za dużo tego „ja się nie wychylam” bo prowadzi to do kilku komplikacji fabularnych, ale i taka postawa wobec „przełożonych” się broni w całości. Do tego obserwujemy ją na ekranie przez ponad rok. Powoli zyskuje zaufanie u różnych potężnych osób.

Humoru nawet sporo, ale takiego w punkt i szczerze zabawnego. Nic wymuszonego. Pasuje idealnie do raczej neutralnej atmosfery serialu.

Trochę z początku setting rozczarował. Niby fajno, że taki bardziej chiński niż japoński, ale zdecydowanie zbyt słodko było.  kliknij: ukryte  Niby to odcięty od świata harem, na ekranie hurtowy skup niewolników, a tu tylko niewinne chłosty za niedopilnowanie obowiązków, bo strażnik pozwolił zachować służce część trującego pudru. Dopiero później robi się (przynajmniej chwilami) mniej kolorowo: powieszenie służki od miodu.

Sprawy/zlecenia z serii:

Wyleczenie –  kliknij: ukryte  misja od samego Cesarza – „tej niebieskiej” (za chiny *żarcik!* nie wiem jak odmienić imię Lihua xD) Maomao cierpliwie podchodzi do tematu z początku, potem furia i powolne leczenie. Super!

Podwójne samobójstwo  kliknij: ukryte  w burdeliku. Trucizna na górnej warstwie drineczka. Plusik głównie za to, że dostaliśmy finał: obie strony się dogadały i bez skandalu dla problematycznego klienta jak i burdeliku.

Otrucie oficera.  kliknij: ukryte  Przedawkowanie soli u kogoś kto nie czuje słonego smaku, pomysłowe!

Wybuch  kliknij: ukryte  magazynu z żywnością. NUDA!

Otrucie kupca kliknij: ukryte  , czyli młodszy brat wykańcza starszego z zazdrości. Niby nic ciekawego. Wystarczy wspomnieć „przypadkiem” w gospodzie o wodorostach, które akurat są trujące i morderstwo przyklepane. Tutaj odkrycie czemu ofiara zapadła w śpiączkę było fajne. Dotarcie do kucharzy, kupca, badanie wodorostów. Solidne podejście.

Testament kliknij: ukryte  i trzej bracia. Tuuuurbo Nuuuda! Chociaż nawet ta sprawa zostaje fajnie podsumowana przez Maomao: że nie idzie ustalić czy ojcac też nie zabili zamachowcy, żeby to mniej doświadczeni synowie wykonali nowe elementy konstrukcji w świątyni. Ale to tylko domysły zielarki bez dowodów. Takie smaczki ratują gorsze sprawy.

Róża kliknij: ukryte  niebieska na zamówienie tatuśka. Ograny motywy, ale w tamtejszych realiach zrobić szklarnie z ogrzewanym powietrzem i tego non stop jej doglądać. Fajno wyszło.

I najlepsze, że kilka z powyższych spraw łączy się w jedną większą intrygę. Nawet sensowną!  kliknij: ukryte  Podstawy/drobniejsze wydarzenia starannie zaplanowane i dobrze przemyślane. Niestety finał spisku jest fatalny. Miałem nadzieję, że połącznie kropek przez Maomao to dopiero przedsmak do dalszego śledztwa, selekcji podejrzanych i udowodnienia komuś winy, a dostałem przedramatyzowaną Hollywoodzką akcje i uratowanie księciunia w ostatniej sekundzie, kosztem własnego zdrowia oczywiście. Oj jak to to bolało :(

OP1 Ryokuoushoku Shakai – Hana ni Natte (花になって) Cudny. OP2, ED1, ED2 już meh.

Soundtrack niestety nudny. Turbo chiński/azjatycki. Gdybym nie doczytał podczas słuchania, że za jeden krążek z trzech odpowiada Kevin Penkin to bym nie poznał. Motywy nawet przyjemne, od razu się kilka przypomina, ale kompletnie nic się nie wybija ponad „fajne, ale nie chce mi się więcej tego słuchać”. Szkoda, szkoda. Z drugiej strony co taka historyczna drama detektywistyczna może więcej muzycznie zaoferować?

Oglądało się fantastycznie. Daje mocno naciągane 9 na szynach. Gdyby tylko  kliknij: ukryte  lepsze mniejsze sprawy dostarczyć i lepiej zakończyć ten nieszczęsny główny spisek to byłoby luźno 10/10.

Drugi sezon potwierdzony i czekam! Oby znowu 24 epki na raz do emisji, bo kontynuacje po 12 epków co kilka kwartałów zaczynają mnie drażnić…

 kliknij: ukryte 

Loot/broń z potworów. Jakieś tam kolce jadowe, sam jad/trucizna, elementy niejadalne jako przynęta na inne typy potworów z innych części lochu. O skarbach można opowiadać „na przyszłość”, nie zabierając ich ;) Co się z nich na powierzchni robi itd A tak to trochę monotematyczne „zabić, zeżreć, zapomnieć”.
Potwory – wystarczy dodać demony (mięso z innego wymiaru). Pierwsza lepsza Castlevania i demonów na pęczki. Jakieś skrajnie złe/wypaczone potwory rodem z Podmroku D&D też by były ciekawe.
Najbardziej to mi mimika żal, że zrobili z niego nudnego skorupiaka XXL…
Największy problem – tutaj mam dodatkowy zarzut, o którym nie wspomniałem w pierwszym komentarzu. Gdyby seria dostała ciągiem 48 epków to by nie było problemu. Ale tyle backstory podać przed jedno, a może dwuletnią przerwą w emisji? Tak nie wolno…

Seria komediowo­‑podróżnicza z dodatkiem gotowania. Bardzo ładna trzeba przyznać. Animacje robią świetne wrażenie. OP1 BUMP OF CHICKEN – Sleep Walking Orchestra fantastyczny – za każdym razem oglądałem i słuchałem z przyjemnością. Ścieżka dźwiękowa w kilku momentach naprawdę super – szczególnie motyw podczas gotowania, ale kilka innych motywów, już dostępnych na promujących soundtrack filmikach też od razu rozpoznałem. Oficjalny dwupłytowy OST dopiero pod koniec lipca wyjdzie. Zapisałem sobie datę i posłucham.

Prawie wszystko leci w spoiler, bo bez konkretnych przykładów co jest cacy, a co jest be ciężko coś napisać. Mangi nigdy na oczy nie widziałem, oceniam tylko anime.

Pierwszy problem:  kliknij: ukryte  Za dużo komedii. Najbardziej w całym sezonie rozbawił mnie Senshi trzymający cały czas tacę z jedzeniem dla Shuro. Przez calutką walkę z przemienioną siostrą. Mycie Senshiego by był mniej odporny na magię i mógł chodzić po wodzie też na plus. „Senshi przystojny klon” czy „Senshi elf” też rewelacja. Jego pantyshoty genialne. Ale reszta humoru no jest… taka sobie. Średnio mi aż tyle komedii pasuje do main questa. Wiem, że humor jednemu będzie pasował, a innemu nie, ale przez to, że jest go aż tyle to nie czuć zaangażowania postaci w ich główny cel, nie czuć presji czasu, nie ma sprzeczek/napięcia co dalej, zero oczekiwanego fanatyzmu brata – wyszedł spacer po loszku na wesoło. Po mojemu seria powinna pójść mocniej w podróżniczo/kulinarnie elementy, a po drodze nauka/humor, co jakiś powrót do miasta czy coś, ALBO skupienie się na ratowaniu siostry. Połączenie dwóch skrajnie różnych tematów mi po prostu nie gra.

Drugi problem:  kliknij: ukryte  Jedzenie nie jest ciekawe. Mykonoidy za mało ludzkie, podwodny koń/kelpie (ludzie od zawsze jedzą konie), jajka kur i węży, mięso drobiu i węży, mięczaki, skorupiaki (mimic tak zmarnowany :( ), różne warzywa, ale w kształcie ludzkich głów. Nic nadzwyczajnego. Trochę sytuacja jak z Ishuzoku Reviewers. Ale tam mimo wszystko było „dziwniej”/odważniej.
Niestety wszystko co upolowane jest przygotowywane i przyprawiane „po ludzku”. Mam na myśli: na kształt znanych widzom dań. Do zjedzenia jest niemal wszystko. Brakuje praktycznego podejścia – część składników jako „skarby”, część do zastosowania jako broń w przyszłości – to by poszerzyło lore. No i dość mało czasu na ekranie jest poświęcone gotowaniu i jedzeniu – ot 2­‑3 ujęcia na składniki i jest już koniec. Ujęcie „zmieszaj mąkę z drożdżami” i kilka sekund później na ekranie pojawia się już upieczone ciasto drożdżowe… Za mało na mój gust przygotowań bo lubię gotowanie na ekranie. Zachwytów nad jedzeniem, delektowania się też za mało! Robaki­‑skarby i kamień do pizzy z łusek smoka + piec ze smoczego truchła podpalonego przez przypadek na calutki 24 epkowy sezon to bieda…

Trzeci problem:  kliknij: ukryte  Dziwny balans/system umierania. Przez bite pół sezonu, czyli aż do smoka, nie wiemy o nim prawie nic. Dopiero po ledwo­‑ledwo wskrzeszeniu siostry i po walce z przemienioną siostrą, gdzie mamy nagle na ekranie trupy hurtem system robi się jasny. I może nawet zniechęcający do całości? Byle trup był w jednym miejscu, obrażenia nie mają za bardzo znaczenia i łatwe wskrzeszonko. Pożarcie w całości/utrata zwłok i jest mega problem.

Największy problem:  kliknij: ukryte  Nie czuje drużyny. Że mają wspólny cel, że się uzupełniają, znają od lat czy coś. Nie gra mi to. A jak dochodzi ten nieufny i niewdzięczny (co za oryginalny koncept!) „kot” to już tragedia się robi. W skrócie: On chce wszystko jeść, ona zawsze się oburza, a i tak to zje ze smakiem, krasnolud gotuje, jest u siebie bo mieszka w lochu i celu żadnego nie ma, a niziołek no też nie ma żadnego celu i próbuje wbić do głów wszystkim trochę rozumu… Kiepskie party jeśli chodzi o grupę ze zbyt małą ilością członków, bez kluczowych klas i celującą w samobójczy speedrun lochu. A potem ucieczkę w głąb lochu przed prawem.

Żeby to była grupa desperatów, parszywa dwunastka/suicide squad czy coś – wtedy rozumiem, że nikt nikomu nie ufa, nikomu na nikim nie zleży. A tu mamy kilku Cejrowskich/Makłowiczów (co nie jest wadą!), którzy na farcie przechodzą loch. Nie pasuje mi taka drużyna.

Zdaję sobie sprawę, że mój największy problem z serią, pod sam koniec sezonu zostaje obalony. Ale dzieje się to w taki sposób, że zniechęca mnie to trochę do ciągu dalszego. Jest trochę o rodzinie Chilchuka (zdecydowanie zbyt mało ciągle o nim wiemy), są w końcu motywacje Laiosa (żal, że zostawił ją samą w wiosce i poszedł bawić się w wojaczkę) no i jest cała przeszłość Senshiego. Ale nie podoba mi się podejście do widza, że przez 20+ epków, oglądam świetnie dogadujących się „randomów”, a potem nagle zwierzenia przy ognisku. Nie klei mi się to. Zdążyłem zobojętnieć na postacie, a tu nagle wyznania i sytuacja typu: „angażuj się widzu bo się drużyna na poważnie kształtuje!”. I za takie rozwiązanie do solidnego 7/10 dodaje minusa.

Nie kupuje też za bardzo argumentów, że Dungeon Meshi to naturalne podejście do przygody fantasy.  kliknij: ukryte  No fajnie, że mają wok/tarczę czy śpiworki, ale mamy na ekranie loch z nielimitowanym dostępem do wody, suchymi sterylnymi korytarzami, toaletami, a nawet miastem z budynkami (z pełnym umeblowaniem!), do tego oczywiście wszędzie albo opał albo magia podgrzewania używana w kółko… Senshi nawet drożdże ma zawsze przy sobie i masę soli czy pieprzu. Nie kupuje argumentu „realistyczny loch!”. Zrozumiałem, że akurat ten loch jest jaki jest bo tak został stworzony i jest w sumie żywym organizmem – sam się naprawia, balansuje, czy nawet reaguje na zapotrzebowania poszukiwaczy. Oryginalna przygoda – nie zaprzeczam, są poruszone przyziemne problemy drużyny w lochu, ale wykonanie takie w sumie z braku lepszego słowa… komfortowe. Tak, ten loch jest przyjazny.

Niby wyżej prawie samo narzekanie, ale są wątki które zainteresowały:  kliknij: ukryte  Władca lochu/szalony elf z obrazów i dalszy los siostry, która wygląda, że zachowała część osobowości mimo zmienionej formy. Ciekawe. Budowa/ekosystemy lochu też interesujące – wszystko się może zdarzyć, a sądząc po zakończeniu to na początek drugiego sezonu dostaniemy steampunk. To że część poszukiwaczy nie gra uczciwie i zarabia na zabijaniu i wskrzeszaniu też na plus. „Złe elfy” pokazano dosłownie przez kilka chwil, ale zainteresowały. Zrobiło się na tyle ciekawie, że obejrzę w przyszłości ciąg dalszy, ale jakoś wybitnie nie czekam. W sumie to tylko Senshiego mi będzie szczerze brakowało.