Tanuki-Anime

Przecież to jest reakcja jak typowego nastolatka, w jakim ty świecie żyjesz? :D Chłop zauroczył się w 1 odcinku zwykłą (jak myślał) dziewczyną i brnie w to dalej. Nastolatek nie potrzebuje wielkich patosów i powodów emocjonalnych aby się zakochać, a przynajmniej ja tak twierdzę. Dany wygląd, który się komuś podoba często wystarcza i jest punktem zapalnym do początków znajomości.

Co prawda, to prawda. Sceny z Rem chyba nic już nie przebije.

Co do reszty to się nie zgodzę. Odkładając na bok jej przydatność, to w jakim jest stanie Emilia jest kumulacją wydarzeń z przeszłości, ale w sumie z drugiej strony faktycznie wygląda to mniej­‑więcej tak jakby Subaru zwyczajnie kociaka wygonił ze sceny, żeby Emilia przestała ciągle na nim polegać i na niego czekać, a skupiła się na przeszłości, wygrała oraz oswoiła się z nią, oraz aby sam Subaru miał szansę zastąpić Pucka. Tak czy siak, dalej twierdzę, że to po prostu wybuchła cała gorycz i strach z odzyskiwanych wspomnień i z świadomości jaka jest bezradna, nic nie wnosząca i nieprzydatna. Z jednej strony protag wykorzystał moment słabości dziewczyny, z drugiej ona się na to zgodziła. Zresztą…

Żeby się za bardzo nie rozpisywać, to podpisuję się pod wszystkim co napisałeś. Uważam dokładnie to samo, oprócz rzecz jasna samych emocji, ponieważ na mnie akurat ten odcinek zadziałał mocno, oglądając go odłożyłem na bok tonę cierpienia Subaru jakie do tej pory doznał. Niewykluczone, że zaraz po tym 'pozytywnym' momencie, pojawi się znowu krew, flaki i dramat protagonisty, nie zdziwię się. Dla mnie siłą Re Zero, prze ogromną siłą, są postaci. Oczywiście nadal uważam, że główny bohater i Rem to te, które ubóstwiam najbardziej i scena z tego odcinka tego ostatecznie i tak nie zmieni, ale mimo wszystko, każda postać ma w tej serii coś do powiedzenia, jest inna, a jednocześnie nie da się ich nie polubić.

aaaaaaa! Perfekcyjne odcinkiiiii!

 kliknij: ukryte  Szczególnie OttoTime i sama konfrontacja z Realize w tle, która świetnie się zgrała oraz wiadoma scena rozmowy z Emilią, chociaż rozmową tego nazwać raczej nie można. Tama pękła :o by następnie olśniewającą mocą ją załatać. Ewidentnie punkt zwrotny i przełomowy. Seiyuu spisali się genialnie. Po prostu ubóstwiam tą serię! Gęsia skórka na całym ciele i nie znika! Chcę więcej… teraz! :D

W ogóle to sam się sobie ogromnie dziwię, ale przestaje mi powoli brakować Rem. Chyba coś jest ze mną nie tak, albo ta dwójka ma zwyczajnie ogromny dar przekonywania. xD

I wiem też, że Subaru coś fajnego przeskrobał tej nocy jak ją zostawił, bo czytałem już komentarze innych, ale nie wiem co i bardzo dobrze. :D

I te słowa flashbackowe matki Subaru o tym, że nie ważne jak zaczynasz i jaki jest tego środek, ale ważne jak kończysz, tak mnie osobiście uderzyły, bo uważam już od dawien dawna dokładnie tak samo i to pod wieloma względami. ahhhh…

No i jeszcze ten tekst, że „jeśli nie chcesz to odwróć głowę” i co… w tył głowy? Weźże typie… samo sobie chcesz zniszczyć moment? xD

No i też nie zapominajmy o tym odbiciu twarzy Emili w oczach Subaru przez całą rozmowę, oraz momencie w którym na sam koniec ostatecznie i w oczach Emili odwrotne odbicie się pojawiło. Piękne.

Brawo White Fox! To jest właśnie tworzenie z sercem!

Jak już wszyscy piszą swój team, to ja też się dołączę, bo czemu by nie. :D Chociaż ja to już chyba pisałem przy okazji pierwszego sezonu, ale od początku #TeamMiku, natomiast jak zobaczyłem przemianę Nino (rzecz jasna w mandze), to teraz jestem #TeamMikuxNino. Niechaj trójkąt nas pochłonie! ^^

W sumie to PS 2 Szykuje się Pupa 2. XD

Nie darowałbym sobie gdybym nie obejrzał chociaż jednego odcinka tego cuda, szczególnie po tak barwnych komentarzach, a życie ma się jedno. Na wstępie przeczytałem sobie zajawkę Tablisa, aby odpowiednio się nastroić – mistrzowska, następnie zabrałem się za seans – zakochałem się 😍, a na koniec postanowiłem wyjść, daleko…

PS Zawsze czytam Tablisa, jako Tabilis. Tak jakoś fajniej brzmi. 😁

No nie będę ukrywał, że spodziewałem się czegoś gorszego. Faktycznie różnica względem poprzedniego sezonu patrząc tylko na stronę techniczną jest znacząca i gdy pierwszy raz ją ujrzałem w materiałach promocyjnych to ją skreśliłem w momencie, ale niespodziewanie dobrze mi się to oglądało i jakoś mi teraz nie przeszkadza już ta zmiana stylu. Oczywiście może być to za sprawą tego, iż sezon poprzedni widziałem dawno temu i do niego nie wracałem, więc może być też tak, że gdybym teraz odpalił sobie losowe momenty to byłbym oburzony oraz wytykałbym to i owo, ale nie zrobię tego, gdyż nie chcę sobie po prostu psuć pozytywnych emocji jakie wywołał na mnie ten wstęp. Oglądam dalej i stwierdzam, że zmiany w grafice mi nie przeszkadzają, a przynajmniej na razie. Natomiast nadal nie mogę się wyzbyć goryczy, że znam samo zakończenie pierwowzoru, które totalnie nie wpasowało się w moje gusta. Jak ja się modlę o filler end, jak nigdy. :D

Na razie jest mrocznie, ciężko, tajemniczo i klimatycznie, czyli w skrócie bardzo dobrze. Czekam w takim razie na moment w którym ma się to niby zepsuć, jak większość czytelników twierdzi.

że wystarczyłoby wstawić stare, ale nadal nieziemskie utwory Sawano z poprzednich sezonów

W celu sprostowania. Miałem tutaj na myśli stare, ale te lepsze pod względem wykonu i dopasowania do danej sceny utwory, gdyż w samym tym odcinku były osty w jego wykonaniu z pierwszego sezonu chociażby, ale według mnie ich zastosowanie w ów odcinku było złe pod względem: konkretnego doboru, czasu ich trwania, umiejscowienia w odcinku i ogólnej mieszanki. Nie pozwalały odpowiednio wczuć się w klimat co już napisałem wcześniej.

Tak na szybkości. Te już nawet lepiej brzmią według mnie, chociaż tworzone zapewne na mega speedzie: [link], [link] Ale tego typu przeróbek z minuty na minutę jest coraz więcej, więc śmiem wysnuć stwierdzenie, że za maks 1 dzień na światło dzienne wyjdzie ich tyle, że dosłownie każdy znajdzie coś dla siebie. Ale oczywiście żebyśmy się dobrze zrozumieli, że nie mam zamiaru tutaj wieszać psów na Mappie. Tak jak napisałem jeszcze w pierwszej linijce, naprawdę nie było źle, szczególnie wizualnie, ale mogło, a wręcz oczekiwało się, że będzie o wiele wiele lepiej, gdyż nie bez powodu te przeróbki powstają w takim tempie.

Kakashi całkiem poradził sobie w roli młodego Tybura, szkoda, że…

 kliknij: ukryte  nie przeżył chociaż 5 sekund własnej wojny.

Na gorąco zaraz po obejrzeniu jestem osobiście zawiedziony. Rzecz jasna nie było źle, ale chyba oczekiwałem nie wiadomo czego i dlatego też taka, a nie inna moja reakcja. Mimo wszystko widziałem już multum fanowskich animacji tego momentu z komiksu i nie będę ukrywał, że niektóre były nawet lepiej wykonane niż to co zaserwowało nam Mappa w tym epizodzie, ale głównie ze względu na podłożoną muzykę, która jak jest tylko dobrze dopasowana to dodaje niesamowitych emocji i o wiele lepszego wydźwięku danej sceny czy dialogu. Tutaj Mappa według mnie totalnie sobie nie poradziła, ponieważ nie ukrywajmy, że wystarczyłoby wstawić stare, ale nadal nieziemskie utwory Sawano z poprzednich sezonów i byłoby już o wiele lepiej, a oni stworzyli jakąś przedziwną mieszkaną w której każdy kolejny ost kończył się w losowych miejscach przez co nie pozwalał wczuć się w klimat i wagę odcinka. Natomiast o samym przedstawieniu rozmowy Erena z Reinerem już nie chcę wspominać i się rozpisywać, bo to już totalnie nie sprostało moim oczekiwaniom i tym jak ja to widziałem oraz przeżywałem przy okazji lektury mangi czy nawet oglądania fanowskich tworów. Widać ewidentnie, że bardziej tutaj skupiono się na Tyburze, który poradził sobie dobrze, ale daleko mu do epickich przemówień np. Erwina. Natomiast jestem wręcz przekonany, że takie zdanie będą mieć głównie osoby, które znały już pierwowzór i były zaślepione poprzednimi wykonanami WITu (w tym ja), gdyż inni raczej będą wytykać wady gdzie indziej lub ich w ogóle nie dostrzegą. W tym momencie raczej wypada niektórym osobom po prostu przeprosić WIT za to, że się ich krytykowało w niektórych momentach, a tak naprawdę jak widać teraz, robili oni robotę często ponad stan i za to należy im się szacunek.

No nic… po prostu tak bywa. Znowu też sprawdza się, że nie warto myśleć na zapas i wymyślać sobie niestworzone rzeczy, tylko siedzieć spokojnie i czekać oraz cieszyć się z tego co się ma, bo mogło tego zwyczajnie w ogóle nie być. Tak więc, mimo wszystko nadal wierzę, że chociaż do scen akcji, osoby za nie odpowiedzialne, się przyłożą i wyjdą minimum bardzo dobrze, ale to dopiero przekonamy się za tydzień.

Nie spodziewałem się, że będzie mi się to aż tak dobrze oglądać. Myślałem, że do komiksu nie będzie mieć podjazdu, a tu proszę. Dodatkowo muszę sprostować to co pisałem przy okazji materiałów promocyjnych. Seiyuu do Miyamury pasuje jednak idealnie, a o Hori i Yoshikawie to wiadomo, wybory według mnie perfekcyjne już na starcie. Czekam na więcej!

Nie śledzę już mangi jakiś czas, więc nowy arc, który właśnie się rozpoczyna wydaje się być na pierwszy rzut oka troszkę kiczowaty i wymyślony na prędkości ze względu na chociażby motywacje antagonistów, ale poczekam i może się miło zaskoczę. Dodatkowo niby mieliśmy ekranizowane odcinki z treningów, których w pierwowzorze nie było, przed właściwą walką ze Spade, ale jest ogromna różnica względem ostatniego odcinka, a tym rozpoczynającym nowy łuk. Liczyłem na jakąś stopniową przemianę i płynne przejście, a tutaj mamy takie coś, szczególnie biorąc pod lupę Astę, który przypakował jak jakiś kulturysta, wygląda strasznie nienaturalnie, wręcz karykaturalnie i obleśnie, przez to nie idzie się w ogóle przyzwyczaić i ledwo dokończyłem ten odcinek. Oby dalej było lepiej.

Z racji, że zacząłem to próbowałem dokończyć, ale no… nie dam rady. Ta bogini jest tak niewyobrażalnie irytująca, że nie szło obejrzeć epizodu do końca bez przynajmniej kilkunastu zgrzytów zębami. Przerywam i wątpliwe, że kiedyś wrócę, no i jednocześnie nie doczekam się już na nieuniknione.

Trochę dziwny moment na zakończenie tego sezonu i sama końcówka wydaje się też być nieco przyspieszona, ale oczywiście nie zmienia to faktu, że przy tym tytule bawiłem się po prostu wybornie. Była to niezwykle urocza i kojąca opowieść o relacjach dwójki przesadnie słodkich oraz sympatycznych postaci. Wspomniany poziom słodkości też często wybijał tak poza skalę, że szło od tego momentami wybuchnąć :D, lecz jako wadę tego nie traktuję, ponieważ dawno czegoś podobnego nie oglądałem i przydała mi się taka seria, na poprawę humoru i przyjemne spędzenie czasu przy ekranie.

Warstwa techniczna niczym szczególnym się nie wyróżniała, zwyczajnie schludna i estetyczna, ale niezwykle uboga i bezanimacyjna.

Natomiast bez wątpienia do zapamiętania fantastyczna muzyczka z openingu!

No i na koniec warto nadmienić, że ze względu na takie, a nie inne zakończenie, bez drugiego sezonu się nie obejdzie. Pozytywny niedosyt powoduje, że cały czas chcę więcej, dodatkowo jest też ku temu inny solidny powód, gdyż seria jeszcze nie wyczerpała materiału i jest jeszcze wiele rzeczy do pokazania jak i powiedzenia, chociażby w przypadku tych wszędobylskich wskazówek w praktycznie każdym epizodzie odnośnie księżniczki Kaguyi, jej historii oraz jej powiązania z protagonistką, Tsukasą. Jestem ciekaw jak to jest rozwiązane w dalszej perspektywie i czy to będzie zaskakujący bad end, czy standardowy happy end, a nie chcę sobie psuć przyszłościowego oglądania zerkając dokładniej w pierwowzór.

Ogólnie seans udany i czekam na więcej!

Przedziwna seria. Niejednoznaczna i zaskakująca. Na pewno należy się jej duże uznanie za piękne, wielobarwne i niezwykle szczegółowe tła, przyjemną dla ucha i dobrze dopasowaną ścieżkę dźwiękową, oraz za niektóre epizodyczne opowieści, które były raz ciekawe, raz przyjemne i zabawne, a innym razem nieoczekiwanie brutalne i mroczne. Natomiast największy problem z tym tytułem mam w kwestii:
po 1. kreacji głównej bohaterki, która, jeśli weźmiemy pod uwagę poprawne chronologicznie ułożenie opowieści, zachowywała się nad wyraz nieracjonalnie np. gdy miała już jakieś doświadczenie z poprzednich momentów, co oczywiście nie oznacza, że jest to źle napisana postać, w tej nielogiczności było coś przyciągającego i wzbudzającego chęć do śledzenia jej poczynań wraz z jej emocjonalnym (lub tego brakiem) podejściem/reakcją w wielu sytuacjach. Natomiast jeśli uznamy, że przedstawione w serii historie nie były tzw. po kolei, ale kilka z nich było porozrzucane w różnych momentach czasowych (oprócz końcówki), to wtedy ocena protagonistki zmienia się diametralnie, gdyż wtedy możemy uznać, że każda jej reakcja była jak najbardziej odpowiednia i spowodowana brakiem doświadczenia lub już zdobytym wcześniej, wraz z rozwojem emocjonalnym, który następował stopniowo. Tak czy inaczej, jest to po prostu naprawdę interesująca i niejednowymiarowa postać, którą zwyczajnie polubiłem.
po 2. niektórych historii, które strasznie mnie zirytowały bardzo niewykorzystanym potencjałem. Ewidentnie w tych momentach było widać pewne braki u autora pierwowzoru lub po prostu brak chęci rozwinięcia czegoś co już się wprowadziło. Najbardziej pod tym względem utkwiła mi w pamięci opowieść z kwiatami, która miała niewyobrażalny wręcz potencjał aby pociągnąć ją dalej, niestety skończyło się na 10 minutach, które najlepiej zapomnieć, a można nawet pominąć i nic się nie stanie. Wydarzyło się to przynajmniej kilka razy, a negatywne odczucia z tym związane są potęgowane w momencie, gdy widzimy jak autor potrafi (gdy pewnie chce) stworzyć porządną (zaznaczmy, że nie mam tutaj na myśli poziomu skomplikowania, ale podejścia i odpowiedniego podzielenia wstępu, rozwinięcia oraz zakończenia) jednoodcinkową opowieść. Wtedy możemy zauważyć, że gdy autor naprawdę chce to może, lub miał farta. :D
Ostatecznie uważam seans za nieoczekiwanie udany, szczególnie biorąc pod uwagę moje odczucia w połowie seansu. Według mnie też ta różnorodność w tematyce historii lub klimacie i emocjach temu towarzyszących wyszedł serii raczej na dobre, spowodował chęć przemyślenia kilku kwestii raz jeszcze i zastanowienia się nad całą produkcją, czym naprawdę chce być oraz w jakie tony ostatecznie celuje. Uważam to za pozytyw, wraz z większością odcinków i samą końcówką, która niezwykle przyjemna oraz rozluźniająca. Idealnie wręcz nastrajająca na potencjalną kontynuacją, którą z wielką przyjemnością bym obejrzał.

Ależ SZTOS sezon!

Haikyuu!! To the Top 2 po 13 odcinku (koniec)

Rzecz jasna 12 odcinków, mój błąd. ;P

Wielka szkoda, że przez większą część seansu strona techniczna poszybowała tak bardzo w dół względem sezonów poprzednich. Już pierwsza część To the Top pokazała tendencję spadkową pod tym względem, ale myślałem, że jest to spowodowane materiałem źródłowym, który ewidentnie był przejściowy i brak mu było momentów uniesienia, niestety nie dość, że w tej części w większości utrzymali pogorszoną jakość wizualną, to na dodatek pomimo lepszej zawartości mangi jeszcze ją momentami pogorszyli, aż do stanu przeciętności i w moim odczuciu tą sytuację niewiele ratują te kluczowe momenty, w których niezaprzeczalnie jakość grafiki na pewną chwilę poprawiali. Pokazuje to raczej, że jak chęci są to potrafią, niestety często nie idzie to w parze z czasem pracy i pieniędzmi na to przeznaczonymi. Koronawirusowe tłumaczenia też nie za bardzo do mnie przemawiają, ponieważ widać po innych konkretnych produkcjach, że nie ma to większego wpływu. Tak czy siak, koniec przedłużania, faktem po prostu jest, że seria wizualnie była przeciętna za wyjątkiem konkretnych scen. Niemniej nie ma to dla mnie tak naprawdę większego znaczenia, ponieważ nawet chwilami było to brzydkie, to nadal stare dobre Haikyuu, które w pozostałych aspektach mnie osobiście kompletnie nie zawiodło. Postaci, ich relacje, rozwój historii czy nawet muzyka. Wszystko trzymało taki sam wysoki poziom jak wcześniej, ale to też zasługa materiału źródłowego. Jeśli mam decydować, to był najgorszy sezon z dotychczasowych patrząc ogólnie, ale porównując z wieloma produkcjami jakie wychodzą co sezon, był o wiele lepszy od nich. Najważniejsze natomiast dla mnie jest to, że bawiłem się po prostu świetnie, jak co sezon. Czekam też z niecierpliwością na kolejne, ponieważ dopiero po turnieju i timeskipie zaczną się fajne rzeczy, oby tylko mieli chęć zekranizować całą mangę.

Troszeczkę nudnawy i nieco gorszy sezon od poprzedniego, ale w sumie i tak jestem zadowolony z seansu. Po prostu dostałem to czego chciałem, czyli kolejną dawkę Jezuska w akcji.

W ogóle to nie wiedziałem, że niedawno nowelka się skończyła na 32 tomie i już autorzy rozpoczęli kontynuację. Ciekawe w sumie… jest w ogóle ktoś kto jest na bieżąco z pierwowzorem i może rzucić garścią porządnych spoilerowych informacji? Nie boję się ich, bo serię i tak oglądam dla rozrywki i nic poza tym. :D

Co do anime to też z przyjemnością obejrzę kolejne sezony, jak oczywiście powstaną.

Bardzo dobry odcinek. Jak już poniżej Nick wspomniał oparty głównie na rozdziale 98, ale i też na końcówce 97, pewnie dlatego też użyli tytuł właśnie z tego chaptera. Dobry klimat, rzekłbym nawet, że lepiej mi się to oglądało teraz niż czytało wcześniej i chwilami też się uśmiałem, o dziwo. Wszystkie sceny wykonane zgodnie z mangą, oprócz nic nie znaczącej dla fabuły sceny z chodzącą na czworaka Pieck, o której już wspominałem i która była zaistniała wcześniej w komiksie, ale ją wywalili. Dali teraz i git. Nic wartego zapamiętania, ale odnotowuję. Reszta bez zmian. Czyli dostaliśmy to o czym napisał poniżej Nick, dodatkowo również krótką rozmowę dziadka z wnukiem, oraz najważniejsze, czyli to co pokazano po endingu. Spotkanie. Następny odcinek będzie najistotniejszy z dotychczasowych, przełomowy. Nie tylko dla fabuły i wyjaśnienia kilku ważnych kwestii (więc proszę uważnie oglądać), ale również dla relacji pomiędzy Erenem i Reinerem oraz ich obecnym stanie emocjonalnym. Oby seiyuu Tybura, czyli Kazuhiko Inoue podołał wyzwaniu. Nie znam gościa za dobrze (wiem ino, że Kakashiego podkładał) i chyba nie miał jeszcze okazji wygłaszać pompatycznych przemówień, ale wiem jedno, jak dużo trenował to może z tego wyjść nawet Erwin v2. Na koniec mam tylko nadzieję, że osoby odpowiedzialne za 5 odcinek tego nie zepsują, ponieważ będzie tutaj nie lada wyzwanie, aby nie przedobrzyć i po prostu zwyczajnie odpowiednio operować pomiędzy scenami przemówienia i rozmowy. Ja nie mogę się już doczekać! ;)

Może troszkę niejasno napisałem, więc już prostuję to co zagmatwałem. :D Nie twierdzę, że 16 odcinków to za mało na pierwszą część, ale ogólnie na cały sezon, ponieważ nie mam wiedzy czy faktycznie podzielą to na part 1 i part 2. Jeśli to jest już potwierdzone, to 16 odcinków w pierwszej części wydaje się być optymalne, ale też zgadzam się z tobą, że najlepiej byłoby zakończyć part 1 po arcu w Marley, niemniej z racji tego, że mamy właśnie 16, a nie 13 odcinków wynika z tego, że przerwa nastąpi, jak dobrze zauważyłeś, w trakcie kolejnego arcu Wojny o Paradis. Powyższe moje stwierdzenie, że osoby nie znające pierwowzoru będą mieć niezły ból głowy od zakończenia partu 1 nie było przypadkowe, gdyż uważam, że najprawdopodobniej zrobią przerwę w momencie 'latającej głowy', co według mnie byłoby perfekcyjnym cliffhangerem, chociaż z drugiej też strony uważam, że 16 odcinków może być zbyt małą ilością, aby sensownie dojść aż do tego momentu z mangi, no chyba, że powycinają to i owo, ale już to robią, więc nie jest to niemożliwe. Tak czy siak, czekam na rozwój wydarzeń. :)

To niezły speedrun. Ale na szczęście ogólny zarys i większość najbardziej istotnych rzeczy pozostała bez zmian, więc osoby tylko oglądające nic bardzo ważnego nie straciły. Natomiast faktem jest, że dużo wycięli scen przez co niektóre działania postaci mogą wydawać się lekkomyślne i bez sensu. Jeśli ktoś chce sobie przeczytać dla porównania to w tym epku pokazano wydarzenia pomiędzy drugą połową 95 rozdziału, a pierwszą połową 97. Komu się nie chce, a chciałby wiedzieć pokrótce co wywalono (zmieniono), to wygląda to tak:  kliknij: ukryte 
1. Krótką rozmowę z Magathem już na wyspie Paradis przy morzu na temat planu zdobycia mocy pierwotnego.
2. Praktycznie całą taktykę zniszczenia muru Maria, a w tym przy okazji dokładne wytłumaczenie jak Reiner, Annie i Bertholdt zamierzają działać po rozwaleniu muru.
3. Spłycenie historii wieśniaka, który się powiesił i wywalenie dosyć dużej ilości znaczących dialogów powyższej trójki na temat min. dalszych działań.
4. Wywalenie wstępu ze śledzenia Kennyego przez Annie, przez co sama scena i motyw jej działań może wydawać się niezrozumiała.
Reszta już okej. Może się wydawać, że to dużo, ale wydaje się, że jak już musieli coś wywalić to chyba wybrali najbardziej odpowiednie do tego sceny. Niemniej mnie osobiście trochę irytowało pominięcie planu rozwaleni muru i dalszych działań, które tłumaczyły poczynania postaci bardziej klarownie niż to co ostatecznie nam zaserwowano w odcinku.

W ogóle to ciekawi mnie ilość odcinków jaką zapowiedziano. 16 to mało, bardzo mało. Pytanie czy zamierzają zrobić part 2 jak poprzednio, jeśli tak to nawet mniej­‑więcej wiem w którym momencie mogą ten 1 zakończyć – no nie powiem, jeśli ten moment się sprawdzi to przysporzy wiele ludzi o porządny ból głowy. Natomiast jeśli nie, to koniec – ale to raczej niemożliwe.

Ciekawe czemu inwalidzi w tej serii mają tak dużo czasu antenowego, prawda? 🤷‍♀️🤔🤭😂