Tanuki-Anime

No ale przecież dwójka wychodziła w 2019. Wtedy covida jeszcze nie było, a już w nim widać duży spadek jakości. Ja bardziej bym upatrywał powody jak już w innej ekipie produkcyjnej, a dokładniej konkretnych ludzi przy konkretnych epizodach. Chociaż co ja tam wiem… :D

Szczerze? Nie za bardzo siedzę w tym kto konkretnie jest odpowiedzialny za co w tym tytule, ale widać/czuć regres wizualny względem sezonu pierwszego. Nie wiem z czego to wynika, ale osobiście smutam, bo też polubiłem tą serię jeszcze w pierwszym sezonie, no i kinówka była znośna. ;D

W ogóle to jakim sposobem ja nie zauważyłem, że postanowili zanimować ten tytuł?! Kiedyś z przypadku pobieżnie przejrzałem pierwowzór, czyli komiks i był naprawdę uroczy i nie wiem jak to się stało, że pominąłem wszelakie informacje odnośnie ekranizacji tej serii. Natomiast wracając już do wersji tv i samego początku, to jak na razie przerosła ona moje oczekiwania i wyobrażenia. Dla mnie naprawdę zaczepiasto się zaczęło i nie spodziewałem się aż tak przyjemnego, urokliwego oraz zabawnego seansu. Jednak dobrze dobrani aktorzy głosowi i schludna animacja robią swoje. Z tych też powodów nie mam nawet teraz serca się do czegokolwiek przyczepić. I jeszcze ten fantastyczny op! Wizualnie może nic odkrywczego, ale muzycznie cudo, które idealnie wpada w ucho. Cieszyłem się jak dziecko przy oglądaniu tych dwóch pierwszych odcinków i już teraz nie mogę się doczekać następnych. Wyczuwam naprawdę pozytywne zaskoczenie sezonu i oby taki poziom jak teraz się utrzymał jak najdłużej.

Odpaliłem bez większego powodu i nadziei. Ta bogini niby taka wszechwiedząca, a już w 5 minucie nie zna imienia protagonisty i jeszcze nie wie jak się je pisze. Gituwa, nie powiem… wyczuwam scam z domieszką farta. Widzę, że jednak trzeba do tego podejść na luźno i bez szarych komórek, inaczej nic z tego. :D Ale tak ogólnie to zdzierżyłem irytujący charakter bogini i nawet śmiechłem raz czy dwa, więc może być przyjemnie. A! No i to Maeda, dlatego czekam na nieuniknione.

Nie planowałem, ale odpaliłem. Czuję się jakbym oglądał coś niezwykle odświeżającego. Podoba mi się, szczególnie wizualnie i klimatycznie. Będę kontynuował.

Jako fan muszę to napisać. Koszmarny drugi odcinek. Nieciekawy, niezabawny, a wizualnie najgorszy z dotychczasowych jakie kiedykolwiek zostały wyemitowane. Brzydkie kadry, koślawe i karykaturalne postaci, praktycznie zero animacji. Mam nadzieję, że to tylko jednorazowa wpadka, która przygotowuje nas na coś extra w kolejnych, bo inaczej przepowiadam najgorszy sezon haikyuu. Obym się mylił i żeby zatkali mi jadaczkę świetnie zrealizowanymi następnymi epizodami.

I właśnie coś sobie przypominałem z tą kostką, bo gdzieś już była o tym mowa i sobie przypomniałem, że nawet sam dyskutowałem na ten temat min. z tobą, ponieważ dyskusja dotyczyła wtedy twojej recki bodajże. :D Ah… te piękne czasy… I potwierdzam, recenzent może tak zrobić, ale czy powinien to już inna sprawa. ;)

Nawet pocieszny ten wstępniak, więc nie mam też serca już teraz wytykać znanych nam wszystkim już bardzo dobrze zabiegów. Po prostu liczę, że będzie to dobra rozrywka i oby lepsza niż drugi sezon, który mnie zawiódł.

Ogólnie to bawiłem się wybornie przy drugim sezonie. Według mnie jest on lepszy od poprzedniego, ale i jednocześnie w nim zaczęła już mnie troszkę momentami irytować główna bohaterka, wybawicielka wszystkich zbłąkanych duszyczek jakie spotyka na swej drodze. Nie twierdzę, że przez nią wrażenia z seansu są gorsze, po prostu czuję lekkie zmęczenie z obcowania z takim typem charakteru postaci. Strona techniczna tak samo ładna i estetyczna co w pierwszym sezonie, muzyka również na takim samym wysokim poziomie, a co najważniejsze, nawet jeśli nie różnorodna to należycie dopasowana do sytuacji. Historia także na plus, bo przede wszystkim się rozwinęła no i poznaliśmy główny motyw fabularny oraz zostało też odkryte kilka znaczących tajemnic. Największym dla mnie plusem tej serii nadal pozostają postaci, różnorodne, barwne i niektóre bardzo niejednoznaczne, patrz: Shigure, który nadal pozostaje dla mnie zagadką i dlatego właśnie cenię go najbardziej ze wszystkich. Sezon ten świetnie też bawił się z mieszanką różnorodnych emocji, raz kupa śmiechu, patrz: „coś w stylu Kopciuszka”, a drugi raz bardzo emocjonalne i wzruszające momenty, patrz: rozmowa Kyou z Kagurą, ale było tego oczywiście o wiele więcej i właśnie za to cenię ten tytuł najbardziej. Nawet jak było momentami zbyt słodko lub zbyt przedramatyzowane to też mi kompletnie nie przeszkadzało. Po prostu zwyczajnie ta seria taka jest od samego początku, a ja zostałem kupiony już wtedy w 100% i nadal mnie to trzyma, nawet ze zdwojoną siłą, więc nie mam prawa na te kwestie narzekać. Brawa też dla studia, bo zabrali się za starą opowieść i nie traktują jej po macoszemu. Robią wszystko jak należy i nie widzę spadków jakości, ciągle jest utrzymywany ten sam równy dobry poziom wykonania. Mam nadzieję, że ostatni sezon mnie nie zawiedzie i będzie na takim samym poziomie, od strony technicznej, po solidne zamknięcie fabuły, bo więcej mi do szczęścia naprawdę nie jest potrzebne. Tak więc, czekamy na finał!

Zawsze gdy nie umie się tworzyć recenzji, zawsze można iść w kontrowersyjne tytułu, nie?
Ale spokojnie, bo jestem świadom, że robisz to specjalnie. Powielasz co recenzję ten sam schemat, więc już mnie to nie dziwi, ale bawi niemiłosiernie. ;)

 kliknij: ukryte  Nie tylko ty płaczesz, Momoharu. Obiektywnie trzeba stwierdzić, że pod względem wizualnym ta seria była naprawdę bardzo słaba, ale to nie ma w ogóle dla mnie znaczenia, ponieważ to, jak dużo frajdy mi dostarczyła paczka bohaterów (ich charaktery oraz relacje) i solidnie opowiedziana historia jest niezaprzeczalne. Nie potrzeba ani fajerwerków wizualnych, ani (w tym konkretnym przypadku)  kliknij: ukryte  wygranego meczu przez protagonistów przez całe 50 odcinków aby odczuwać niesamowitą wręcz przyjemność z oglądania i okropnie wręcz żałuję, że to już się kończy. Oby powstała kontynuacja, która może nawet wyglądać gorzej niż ten sezon, bo jedyne czego potrzebuję, wymagam i oczekuję od tej produkcji to więcej tego co już otrzymałem. Emocji. Na uwagę jeszcze zasługuje fakt o którym pisałem wcześniej, przy okazji poprzednich epizodów. Wybitny całościowo trzeci opening i genialny muzycznie trzeci ending w wykonaniu Miyano Mamoru. Oba materiały wstrzeliły się w mój gust perfekcyjnie i pozostaną w mojej pamięci na zawsze. Czekam z wypiekami na twarzy na informacje o sezonie 2, musi powstać!

No nie ma sensu za bardzo się rozpisywać. Pomimo iż nie otrzymaliśmy jakiś konkretnych informacji w tym ostatnim odcinku to i tak był on dla mnie świetny, zresztą tak samo jak cały ten sezon. Oczywiście z racji tego, że jest to split cour to skończyli można powiedzieć w środku akcji, ale mi to kompletnie nie przeszkadza. Przez całą pierwszą część tego sezonu bawiłem się fantastycznie i gdy po pierwszym sezonie miałem jeszcze minimalne obawy co do historii, tak ten je rozwiał w moment dzięki dużej ilości wiedzy jaką otrzymaliśmy odnośnie świata przedstawionego, fabuły, motywacji jak i ogólnego rozwoju postaci, starych oraz tych nowych. W tym momencie nie boję się już stwierdzić z pełnym przekonaniem, że jest to jedna z najlepszych serii z puli tych jakie miałem okazję do tej pory obejrzeć i gdyby nie mój z góry już ustalony dawno temu system oceniania, to wleciałaby nota maksymalna z miejsca, a tak to muszę nieco obniżyć z kilku, tak naprawdę nieistotnych, bo technicznych powodów. Nie mogę się już doczekać drugiej części tego sezonu i tego co nam on zaprezentuje! Nawet specjalnie nie czytam nowelki, ponieważ chcę to przeżyć w postaci animowanej i to nie bez powodu, bo to co odwala studio White Fox w przypadku tej produkcji to nie byle dobra robota, to naprawdę genialna robota i tak samo powinno się określić pracę aktorów głosowych, do których nawet nie było kiedy się przyczepić, a chwalić to ich można by było po każdym epizodzie. Seria bez wątpienia wyjątkowa i w kilku elementach jedyna w swoim rodzaju. Dla mnie niezapomniana. Mam tylko nadzieję, że ten niezwykle satysfakcjonujący poziom ogólnego wykonania przynajmniej nie będzie tracił na jakości w przyszłości i dostarczy mi oraz wam kolejnych różnorodnych, ale w ostatecznym rozrachunku pozytywnych emocji.

Po obejrzeniu nie czuję kompletnie nic. Ani rozczarowania, ani satysfakcji, ani ciekawości, ani jakichkolwiek emocji. Po prostu nic. Zbyt dużo wszystkiego, a zbyt mało niczego, albo raczej czegoś konkretnego w solidnej dawce. Miszmasz, niekontrolowany chaos fabularny i speedrun bez hamulców. Nawet żadna postać mi do gustu nie przypadła. Jedyne z czego zapamiętam ten tytuł to naprawdę bardzo dobra strona techniczna i tak samo fajny opening. Ogólnie to taka średniawa mi się wydaje i nie wiem czy nawet pochwycę za kontynuację (będę nie lada w szoku jak w ogóle powstanie), a za pierwowzór to tym bardziej.

Taki przeciętniak, ale jeden z tych lepszych, który dobrze się oglądało. Nie wiem jak mają się ukazane wydarzenia względem pierwowzoru, ale jeśli kiedyś powstanie kontynuacja to pewnie obejrzę.

Każdy ma swoją best, dla mnie akurat również best girl wygrała. ;)

A wiecie co wam powiem? A w ... to mam. Wychodzę.  kliknij: ukryte  Pomimo mojej pobieżnej znajomości komiksu, pomimo świadomości, że jest to bez wątpienia najgorszy sezon kucharzy ze względu na zniszczoną historię, pomimo tego, że jest to wszystko bez sensu, nielogiczne, wychodzące po za jakąkolwiek skalę absurdu, wymyślone oraz połączone naprędce bez jakiegoś ładu i składu przez autora pierwowzoru, pomimo… no i co z tego? Jakie to ma do cholery znaczenie, jak i tak pomimo tej wiedzy po raz kolejny bawiłem się przy kucharzach tak samo niesamowicie jak przy okazji wcześniejszych sezonów, a w szczególności przy 3 ostatnich epizodach – latające fraki i wybuchające budynki pomińmy – które nie dość, że były dla mnie osobiście/subiektywnie bardzo emocjonalne, bo zostało wykrzesane z nich to co w kucharzach było najlepsze, to jeszcze bardzo dobrze zamykają całą historię. Oczywiście pomijając pierwsze 10 odcinków tego sezonu, które w takiej postaci mogłyby w sumie nie istnieć, nawet w wersji mangowej. Jeśli chodzi o grono produkcyjne to do studia jak i aktorów głosowych nie mam żadnych zastrzeżeń. Ci pierwsi bardzo dobrze, a Ci drudzy bezbłędnie wykonali swoją pracę i dziękuję im za te pięć sezonów. Postacie również – oprócz większości tych nowych z ów sezonu, które całkowicie zbędne – nadal przesympatyczne i świetne, a zarazem są najlepszym aspektem tej produkcji według mnie. Ogólnie to perfekcyjny finisz (wspomniane 3 ostatnie odcinki), któremu nic nie brakuje, ale niestety zniszczonej pod koniec (końcówka czwartego i 10 odcinków piątego sezonu) – przez pośpiech – opowieści.

Hyouketsu no Kizuna to prequel pierwszego sezonu anime, a Memory Snow to poboczna historia dziejąca się w trakcie sezonu pierwszego, pomiędzy arckiem 2, a 3. Z tego co wiem, to Memory Snow adaptuje jakieś luźne bonusowe rozdziały – raczej nie trzeba ich znać, aby ogarniać główną historię, ale jak się jest fanem to jak najbardziej można obejrzeć. To taki dodatek. Więcej nie wiem, bo sam jeszcze ów filmów nie oglądałem.

Dobra… zmieniam zdanie. Ten odcinek jednak nie był zbędny, a przynajmniej pod pewnym względem. Udany koniec solidnej historii, chociaż sądzę, że też trochę wyidealizowany. Ogólnie miała swoje wzloty i upadki, momenty nużące i przekombinowane, ale w ostatecznym rozrachunku bawiłem się przy niej naprawdę bardzo dobrze. Niewiele jest takich opowieści, rzekłbym nawet, że nie znajdzie się niczego podobnego, chociażby z tak dobrym protagonistą, dlatego tak cenię tą serię i cieszę się, że mogłem w końcu poznać jej finał na który czekało się bardzo długo. Jak napisałem wcześniej, tak napiszę i teraz, jestem usatysfakcjonowany.

Kolejny już genialny odcinek, a przynajmniej dla mnie, który tylko poszerza wiedzę widza i rozwija coraz bardziej postaci. Oczywiście nie odpowiada na wszystkie pytania już teraz wprost, ale przynajmniej nakierowuje na konkretne możliwości, a to już coś i dzięki temu też chce się oglądać dalej. Może wobec tego za tydzień dowiemy się chociaż, czy tworzy te alternatywne ścieżki (i w nich postacie cierpią z powodu jego śmierci), czy też to była tylko iluzja na potrzeby drugiej próby, a końcówka daje właśnie nadzieję na ewentualną odpowiedź. Ten odcinek to bardzo dobry przykład na to, że wcale nie potrzeba jakiś makabrycznych scen gore, aby czuć emocje, wzruszenie lub przyjemność z oglądania.

Ja bym brał ją w ciemno, nawet jeśli miałby mnie czekać pokaz slajdów. Zbyt się wciągnąłem i zbyt postacie polubiłem, aby tak to miało się dla mnie skończyć.

No i ja bardzo dobrze o tym wiem. Żarty se stroję. :D Sam jestem zszokowany, jaka tutaj jest rozpierducha na maksa. Wszędzie akcja, tam walka, tu tańce, tam walki, tu bębny, a nad głową, tak jakby obok… atomówki zrzucane przez bogów. Idzie się pochlastać i pogubić. Chaos, to się nazywa chaos pełną gębą. xD

Ja tam w tytule widzę Boga, nie wiem jak ty. :D A do liceum można chodzić nie będąc nastolatkiem, więc no… ;P

 kliknij: ukryte  On nie tworzy nowej linii czasowej, on się cofa do tyłu w tej samej tzn. ona go cofa, Satella rzecz jasna. To tak jakbyś odpalił przewijanie filmu do tyłu, a zatrzymanie następuje w jednym z zapisów Subaru. Na ten moment jest to sanktuarium podczas pierwszej próby. Znaczy, ja to tak interpretuję, bo też troszkę inaczej zrozumiałem słowa Roswaala. Nie czytałem tak daleko nowelki, więc nie wiem jak to naprawdę działa i czy ma jeszcze jakieś ukryte smaczki.

Dobra, przynajmniej teraz wiadomo gdzie się podział robot.  kliknij: ukryte  Poszedł popływać.
No, ale szkoda, że nie wyjaśnili mi co z tą kopią Kirito, którą zrobił Higa i jaki dokładnie mieli plan. Jedyna rzecz jaka mnie zainteresowała pod koniec, a poszła w błoto… Seria gniot, logiki zero, fan minimalny i to tylko dzięki stronie technicznej oraz soundtrack'owi The Human Empire Army. A najbardziej przeraża fakt, że „Kirito Powróci”. :D Oby Progressive przynajmniej w minimalnym stopniu zatarł tę plamę, ponieważ ponoć ta seria jest tym, czym chciałbym aby było SaO od samego początku, ale to wiem tylko od osób trzecich, dlatego poczekam i przekonam się sam, bo to coś też miało być okej, a wyszło… no wiemy jak.

„Inwestycja z ochroną kapitału.” xD

Mi osobiście jedenasty epizod bardzo się podobał i szczerze powiedziawszy ostatni jest dla mnie już trochę zbędny, ponieważ wybrałbym taki finał w ciemno, a to za sprawą ładnej otoczki w końcówce oraz już zbyt częstego i niepotrzebnego przedłużania lub kombinowania we wcześniejszych odcinkach. Szkoda, że nie znam pierwowzoru, bo bardzo chciałbym wychwycić ewentualne różnice i jakoś to skonfrontować ze sobą, ponieważ czułem momentami jakby były wycinane jakieś sceny i dialogi, ale oceniając sam seans jako całość oraz to jak mnie wciągnął do tej pory, to nie mam chyba większych zastrzeżeń. Długo czekałem na tą kontynuację i sam finał Oregairu, w końcu się doczekałem, ostatni odcinek przeboleję, gdyż (o dziwo) czuję już lekkie zmęczenie i ostatecznie uznam, że jestem usatysfakcjonowany i raczej było warto. No chyba, że odpicują jakieś szmery bajery w 12 to będziemy korygować. :D