Tanuki-Anime

Pierwszy odcinek mnie odrzucił, ale po trzecim uważam, że jest to tak dziwne, że może być nawet ciekawe. Jest to chyba jedna z takich serii w której może się co odcinek wydarzyć dosłownie wszystko i będzie to jednocześnie chore, głupie i logiczne. Wyspa bez zasad to interesujący pomysł na historię, bo autor wrzuci co mu się podoba i będzie git.

Przyjemny wstępniak przed kolejnym sezonem. Dodam, że mam takie same odczucia jak użytkownik poniżej. Ciężko mi było rozpocząć seans, ale jak już to zrobiłem, to zleciało mi szybko i oglądało się lepiej niż Stone Wars.

Spodziewałem się tego komentarza. Dlatego moja obrona jest już przygotowana. Mianowicie, proszę przeczytać ze zrozumieniem co napisałem. Jedyne co to „te osoby o których wspominam”. Nigdzie nie napisałem, że WSZYSCY fani tacy są. Natomiast jeśli kierujesz się ostatnim zdaniem, to muszę Cię wyprowadzić z błędu, bo to nie o Naruto czy Boruto w nim chodzi, a o fanów czegokolwiek samych w sobie i ich podejście do tego, co darzą największą sympatią.

Eh…. nawet jak zlałem te kanony i skupiłem się tylko na głównej historii opartej na mandze, lecz pomijając krótkie widowiskowe momenty, a także sentyment do Naruto, to oglądało mi się tą serię naprawdę koszmarnie.

Nudna, głupia, bezsensu i z power levelingiem, który wyszedł przez okno już dawno temu, a mimo to zaślepieni fani zamiast spojrzeć na całość racjonalnym okiem, to na siłę doszukują się nie wiadomo czego i wychwalają pomysłowość Kisiela pod niebiosa. Tak, jest bardzo dobrym mangaką. Tak, darzę go ogromnym szacunkiem i podziwem, za to jaką historię stworzył i jak duży miała ona wpływ na moje dzieciństwo oraz dorastanie. Tak, uwielbiam Naruto i zamykam oczy na ubytki końcówki. No ale szanujemy się wzajemnie, proszę. Czasami mam wrażenie, że te osoby o których wspominam oglądają tylko tą produkcję i nic poza tym. Tak jakby byli zamknięci w własnoręcznie stworzonej bańce w której Boruto jest jedyne i wielkie, a poza nią nic już nie ma.

Ja podczas seansu porzucałem wielokrotnie i wracałem równie licznie. Gdyby nie stara gwardia, Kawaki, Amado i niedawno zaprezentowana Eida oraz „interesujące” wydarzenia z dalszych rozdziałów mangi jakie obecnie mają miejsce, to wywaliłbym całość na amen, bo nijak to nie przypomina starego dobrego Naruciaka.

Zwykła wydmuszka, która żeruje na popularności protoplasty, a jednak i tak przy nie trwam. Zapewne również obejrzę kontynuację, bo jam głupi i zaślepiony hipokryta, jak wszyscy fani… (nienawidzę tego)

Boże przenajświętszy… Jaki ten wstęp był NUDNY!
Szczerze to jest tragedia. Ta seria nie zasłużyła na tak genialne studio jak ufotable. Mam nadzieję, że walki (tylko dla nich oglądam tą pozycję) zaczną się szybko, bo inaczej sczeznę. Na szczęście ratuje to nieco nowy opening. Pod względem wizualnym nie ma niczego nadzwyczajnego, gdyż jego jakość jest praktycznie taka sama jak w poprzednich. Za to muzyka do mnie przemawia bardzo i jest dla mnie chyba najlepsza jak do tej pory. Szczególnie w momencie jak milet i wokalista MAN WITH A MISSION zaczynają śpiewać równocześnie.

Tak naprawdę nie ma co więcej dodawać. Stara i niesmaczna czekoladka zabójcy demonów z przepięknym jak zawsze papierkiem produkcji ufotable. Kto lubi, niech wcina, ja tam wywalam do kosza i wieszam papierek na ścianie.

Czekałem długo. Specjalnie unikałem spoilerów, specjalnie nie kupowałem jeszcze mangi, specjalnie chciałem wejść w to na czysto z tylko jedną nadzieją, że obejrzę coś wyjątkowego. I nie mogłem prosić o nic lepszego. Dla mnie to już teraz jest cudo emocjonalne pod wieloma względami przy którym nie zmarnowałem ani sekundy. Obym się nie przeliczył, ale nie pozostaje mi nic innego jak wierzyć, że w ciągu dalszym dostaniemy to samo, a może i jeszcze więcej interesujących wątków, intryg, emocji i zmian. Czas pokaże. Czas rozliczy.

Nie spodziewałem się, że będę bawił się tak wybornie przy tej produkcji. Muzyka, udźwiękowienie, gra aktorska, wykonanie techniczne, emocje, ogólna kompozycja całości przez studio, wszystko to tutaj świetnie ze sobą współgra, a jak dodamy tematykę jaką jest piłka nożna (dla mnie od pewnego czasu i do teraz po macoszemu traktowaną dyscyplinę w animacji japońskiej), która do momentu kontuzji była nieodłączoną częścią mojego dzieciństwa i dorastania (pozdro Chigiri – ty zerwałeś łańcuchy, za co szacun), to dostaję przepis na fantastyczną dla mnie sportówkę. Jedną z lepszych sportówek ogólnie, nawet jak momentami próżno doszukiwać się logiki, bo to nie o to chodzi w tej serii, a o emocje. Chociaż przyznam szczerze, że w pewnych kwestiach Blue Lock potrafi filozofować na potęgę. Nie przeszkadza to, wręcz urozmaica seans, a czasami nawet się z niektórymi stwierdzeniami zgadzam, szczególnie jak na tapecie mam Ego i jego wyjaśnienia konkretnych kwestii. Wkręciłem się w ten tytuł do tego stopnia, że zacząłem przeglądać różne materiały z mangi i tam to dopiero jest miazga. Już nie wspominając o wzorowaniu się autora na obecnych oraz starszych profesjonalnych i popularnych piłkarzach, co jeszcze bardziej potęguje pozytywne wrażenia podczas seansu. Według mnie autorzy komiksu znaleźli idealną kompozycję stylu wizualnego i pomysłu na sukces. Pozostaje tylko czerpać z tego garściami, póki wychodzi. Takim oto zrządzeniem losu Waneko zyskało kolejnego kupca mangi, którą się nawet nie interesowałem i przeszłaby mi obok nosa niezauważona, gdyby nie animacja. I nie dziwi mnie nawet tak szybka zapowiedź drugiego sezonu wraz z projektem filmowym, bo Blue Lock na to zwyczajnie zasłużył. Podsumowując: bawiłem się genialnie i nie bierzcie tego za bardzo do siebie, gdyż przemawia przeze mnie ogromny subiektywizm.

 kliknij: ukryte  Do tego tytułu idealnie pasuje określenie – sztos

Akademia nigdy nie schodzi poniżej pewnego bardzo dobrego poziomu. Oczywiście niezaprzeczalnie zdarzały się sezony gorsze, nudniejsze, gorzej wykonane. Nawet ten miał swoje trudniejsze momenty, czy to ze względów technicznych, czy naciąganych fabularnie elementów, ale ostatnie odcinki znowu wróciły na odpowiednie tory i pokazały to w czym ta seria jest według mnie najlepsza. Ogólnie jeden z tych lepszych sezonów Akademii Bohaterów.

Znaczy… nie wiem. :D Z tego co widzę, to pierwowzór nadal wychodzi, więc jakaś tam szansa na sequel istnieje. Nawet jak dobrze domknęli ten wątek, to z chęcią poznam ich dalsze relacje, dorastanie, pierwsze kłótnie i tak dalej. Nie znam w ogóle nowelki, więc nie wiem czego mogę się spodziewać. Ale nie ma co gdybać, bo równie dobrze może nic nigdy nie powstać, a sam pierwowzór zaraz się skończy i tyle.

W ogólnym rozrachunku wyszła przyjemna, ale zdeczka przewidywalna seria. Oprawa audio­‑wizualna nierówna i ostatecznie przeciętna, ale nadrabiały postaci oraz ich pogłębiająca się relacja. Natomiast dla mnie i tak wygrywa Itsuki, zabawny typo. Chociaż przyznam, że w pewnym momencie już zaczęły mnie nieco irytować  kliknij: ukryte  te podchody Mahiru już po tym jak ewidentnie się w nim zakochała i niezdecydowanie Amane wynikające z jego ogólnej dobroci, szacunku oraz niskiej samooceny. Na szczęście w miarę zgrabnie domknęli wątek, więc kontynuację z miłą chęcią się obejrzy jak w ogóle powstanie. Ostatecznie moja ocena i tak będzie lekko zawyżona, ponieważ ogólnie lubię romanse, zawsze miło mi się je ogląda i nawet jak posiadają wady, to mi to nie przeszkadza. Mimo wszystko od tego typu serii (nie licząc pojedynczych przypadków) zaczynałem te 10 lat temu lekką ręką. Kiedyś to pochłaniałem ich ogromne ilości, w końcu też zabrakło serii jakie mogłem obejrzeć z tego gatunku i skończyłem tak, że mi się na jakiś czas przejadły. Natomiast teraz zawsze miło wracam do tego typu pozycji, dobrze spędzam przy nich czas i zawsze są mi bliskie. ;)

Najlepszy sezon DanMachi. Tak, przebił nawet ten pierwszy, ponieważ nie dość że powraca do tego co seria potrafi robić najlepiej, czyli prezentować epickie oraz brutalne zarazem starcia na śmierć i życie z potowrami, a także bossami dungeonu, to dodatkowo (biorąc pod uwagę moje prywatne preferencje) porzuca w niebyt na rzecz tego wątku postać za którą przepadam najmniej z tego uniwersum, czyli Aiz, a rozwija i to w jak satysfakcjonujący sposób tą, która jest jedną z moich ulubionych już od pierwszego sezonu, czyli Ryuu. Po prostu wszystko co dla mnie pozytywne w tej serii, otrzymałem skumulowane właśnie tutaj i nawet jeśli były słabsze lub głupsze momenty, to traktuję 4 sezon jako nagrodę za przebrnięcie przez te wszystkie według mnie przeciętne jakie miały miejsce wcześniej, chociaż zdaję sobie sprawę, że zaistnieć musiały, aby chociażby niektóre postaci mogłby brać czynny udział w obcnych wydarzeniach.

 kliknij: ukryte  Oczywiście przed samym finałem nie byłem w stanie wytrzymać i zaspoilerowałem sobie ciąg dalszy z nowelki względem między innymi relacji Bell­‑Ryuu i niestety z mojej perspektywy nie była to za bardzo satysfakcjonująca lektura, ponieważ w wielkim skrócie na obecną chwilę mamy ewidentną kopię relacji Emilia­‑Subrau­‑Rem z Re:Zero i chyba nie muszę pisać gdzie wstawić jaką postać z DanMachi, bo wierzę, że każdy się tego spokojnie domyśli. Ja jako fan Rem i Ryuu ubolewam, ale wiadomo, że to kwestia prywatnych upodobań, kto za jaką postacią bardziej przepada i kto komu bardziej kibicuje, że się tak wyrażę.

Dlatego nie mam o to większych pretensji, bo nie odebrało mi to przyjemności z oglądania tego sezonu i z tego też powodu już nie mogę się doczekać kolejnego, ale napomknę, że jeśli powstanie (a raczej tak się stanie) to będzie sielankowy, taki przejściowy powiędzy większymi wątkami rozwijający niektóre postaci ich wzajemne realcje oraz przeszłość.

Pa licho logikę, pa licho plot armor, to się serio ogląda bardzo dobrze. :D

Z tej IV to niezłe dark fantasy się powoli robi. Lubię to, ale bez nielogicznego plot armoru nie widzę ratunku. :D

Ciekawy i niespodziewany zabieg z tym, że dungeon jest [spoiler]w gruncie rzeczy jak żywy organizm, bohaterowie są traktowani w nim jak bakterie, a gdy za bardzo uszkodzą dungeon, to przyzywana jest „katastrofa”, którą idealnie można porównać do antybiotyku zwalczającego infekcję jaką są w tym przypadku poszukiwacze przygód.[/spoiler] Oczywiście mniejsza w tym momencie o logikę i przewidywalność kolejnych wydarzeń, samo podobieństwo mi się podoba, może z tego wiele ciekawych sytaucji wyniknąć w przyszłości w aspekcie fabuły, a oglądanie o dziwo sprawiało mi przyjemność, więc sezon uważam za udany. Na pewno był lepszy niż dwa poprzednie, które były dla mnie rozczarowaniem, więc to miła odmiana rzucająca wyzwanie sezonowi pierwszemu – jednak nadal najlepszemu wedle mojej opinii. Tak czy inaczej warto było nadrobić zaległości i już teraz zabieram się za ciąg dalszy, który jest obecnie emitowany w sezonie zimowym.

Zamaskowano spoiler.

Po nadrobieniu serii muszę uczciwie przyznać, że oglądało mi się ją o wiele lepiej niż czytało. Mappa obiektywnie wykonała genialną robotę pod każdym możliwym technicznym względem, która jednocześnie po części przykrywa braki jakie według mnie ten tytuł posiada i trzeba to docenić, pytanie tylko jakim kosztem.

Ogólnie według mnie anime lepsze od mangi, więc czekam na kontynuację.

Nie wiem czemu akurat mi odpowiadasz, ale okej. :D Wspomnę jedynie, że porzuciłem chyba w trakcie drugiego odcinka, bo już nie pamiętam. :P

Mimo iż nie uważam Bleacha za arcydzieło, to cieszyłem się podczas seansu jak małe dziecko, które już teraz nie może się doczekać ciągu dalszego i całe szczęście, że nie skusiłem się na mangę, gdy miałem okazję. Dzięki temu pozytywne wrażenia z oglądania są jeszcze potężniejsze i z mojej perspektywy dużo rzeczy się wyjaśniło, co mnie dodatkowo cieszy oraz plusuje przy ocenie całości. O muzykę się nie obawiałem, bo to Shiro Sagisu, więc klasa sama w sobie, ale o techniczne sprawy owszem, lecz oczekiwania zostały spełnione i ogólnie mam wywalone na małe niedociągnięcia tu i tam w różnych aspektach. Bawiłem się znakomicie i tyle mi wystarcza.

Ten ost skrzypiec nigdy mi się nie znudzi.

Uważać się możesz, ale nim nie jesteś i ja też nie, bo nieznany jest próg po którym można się za taką osobę uważać, a o byciu taką już nie wspominam. Po prostu im więcej obejrzysz tym masz szersze spojrzenie i bardziej obiektywnie możesz coś ocenić, dlatego ogólnie rzecz biorąc im więcej tym lepiej, więc w twoim przypadku ja jestem bardziej zaawansowanym widzem od ciebie, co nie znaczy, że nim jestem. Kwestia porównania nas dwóch.

Nie oceniam opinii samej w sobie, ale z czego ona może wynikać jak 3 i kolejnych sezonów nie widziałeś? Opierać się na opinii innych przy wyborze tytułu do seansu można, ale oceniać bez zaznajomienia się z nim to już niekoniecznie. To tak jakby ja po obejrzeniu 6 odcinków One Piece stwierdził, że seria jest koszmarna, bo mi się te 6 odcinków nie podobało, a tego nie robię, bo po pierwsze nie podobały mi się z przyczyn czysto subiektywnych, a po drugie tak jak wspomniałem nie widziałem ciągu dalszego, więc nie mam prawa oceniać całego tytułu, czy też jego większości, gdyż dalej emisja trwa.

To ja również.

🤦‍♂️

Dzięki dobry człowieku. ;)

9 odcinek to jakie rozdziały mangi? Muszę sobie zerknąć, bo takiej rozwałki to ja się nie spodziewałem, nawet znając jakieś tam przecieki. xD