Tanuki-Anime

Znaczy wiesz, ja robię sobie zwyczajnie jaja – o dziwo bardzo trafne stwierdzenie w przypadku tej serii. :D Mi naprawdę dobrze się to ogląda, pomimo wszelakich dziwactw jakie nam serwują.

I tak, zgadzam się z tobą. To jeden z lepszych isekajów jakie mamy. Posunę się nawet o subiektywne stwierdzenie, że jest to mocne top 2, zaraz po Re:Zero. Znam pewne momenty z nowelki, bo sobie je skutecznie (niestety) zaspoilerowałem, więc jestem ogólnie pod wrażeniem jak autor zbudował ten świat, postaci i jaki rozwój one zaliczyły na przestrzeni całej opowieści.

Co to za niedorzecznie przyjemny sezon?! xD
 kliknij: ukryte 
Najpierw gość przybity,
bo ruda mu zwiała starannie,
potem banan na twarzy nastaje,
gdyż misiami się zajął nienagannie,
następnie random umiera,
a on na ratunek pannie,
ona w podzięce mu się oddaje,
a jemu o dziwo nie staje,
baba z wrażenia się zmywa,
po czym gość ucieka w chlanie,
nagle przybywa blondyn wspaniały,
aby dostać zasłużone lanie,
a w nagrodę za ten czyn,
chce naprawić w protagu co się jeszcze nadaje,
wyruszając do czerwonych latarni,
by postawić maszt – naturalnie,
na wszelkie sposoby starają się coś zdziałać,
niestety nic nie pomaga – katastrofalnie,
więc konieczna będzie drętwota, mój Panie!

Lecz najpierw ucieknijmy w chlanie,
bo nic innego nam narazie nie pozostaje!

Poranna przechadzka działa na niego idealnie,
gdyż strzela z armaty na tyle starannie,
że słyszy go ktoś, kto nie powinien,
mój Panie! A w nagrodę liść trafia kapitalnie.

O dziwo samobójstw mu się zachciało, ot tak! Nagle!
Na szczęście bodyguard blondyn ponownie na ratunek damie,
przygarnia szczeniaka, bo mu go szkoda – naturalnie,
a ten się zgadza, gdyż nic mu nie pozostaje,
wyrusza w podróż ze swoim blondasem,
by zażyć przygody, zapomnieć o dramie.
Tylko nie zapomni swoich gaci!
W kapliczce są! Panie!

Dalej już mi się nie chce,
lecz niewątpliwe było to wspaniałe.
Chociaż muszę uczciwie przyznać,
że gdybym kontynuował swe zadanie,
to wyszłoby z tego najwspanialsze danie. :D

Piękna Rukia w tym bankai. Ogólnie nadrobienie na raz 6 odcinków wyszło mi na dobre. Przyjemnie się to ogląda. Natomiast na koniec muszę wspomnieć, że strasznie spodobała mi się postać tego Nodt Asa, z którym walczyli. Seiyuu naprawdę zrobił robotę przy tym charakterze.

To tylko pokazuje, że ludzie niczego się nie nauczyli.

To jest jakieś akceptowalne sao?! Chyba muszę dodać to do pilnych rzeczy do obejrzenia, bo to aż nierealne. :D

Wszystko zostało już napisane poniżej. Dla mnie perełka na miarę Otchłani i Kryształów z poważnymi ambicjami do stania się arcydziełem. Wystarczy utrzymać ten fantastyczny poziom. Tak jak w przypadku przytoczonych przeze mnie dwóch serii tak i tutaj oceniam z dużym kredytem zaufania i ogromnymi oczekiwaniami. Gdy nie runie – będzie cudo, gdy runie – wrócę oraz skoryguję to i owo.

Nie zawiodłem się. Świetna i emocjonalna w wielu momentach seria, która już ma zapowiedzianą kontynuację, więc nie było się czym martwić. Pozostaje czekać i oglądać.

Fantastyczna i szczegółowa strona techniczna oraz bardzo dobra jak na debiutantów gra aktorska. Muzyka również dobra. Nieznane wszystkim Studio CLAP pod tym względem wykonało naprawdę nienaganną robotę. Jeśli tyle wystarczy abyś dobrze bawił się podczas seansu, to polecam obejrzeć. Natomiast jeśli oczekujesz czegoś więcej, to osobiście raczej odradzam. Film, dzięki swojemu pomysłowi miał naprawdę duży potencjał. Ba, nawet po początku miałem nadzieję, że to udźwignie. Niestety cierpi on na jedną poważną wadę, a jest nią niewiarygodnie szybkie tempo z uwagi na długość jaką nam zaserwowano – czemu? Nie wiem. Już bez znajomości pierwowzoru da się wyczuć, że coś tutaj powinno jeszcze być, a tego nie było. A po głębszej analizie kilku opinii osób, które powieść znają potwierdzam powyższe słowa. Wycięto dużo elementów przez co historia wydaje się niejasna, niespójna i dziurawa, a w rezultacie rozwój relacji i działania podejmowane przez postaci wydawały się dosyć wątpliwe, nieracjonalne i sprzeczne, tak jakby z jednej strony nie byli świadomi konsekwencji, a z drugiej zachowywali się nad wyraz dojrzale jak na swoją sytuację życiową i wiek. Dodatkowo osobiście gryzą mnie też motywacje protagonistów, które oczywiście zostają na koniec w pewnym sensie sprowadzone na ziemię, ale ja już dawno temu postanowiłem żyć teraźniejszością i nie przejmować się smutną przeszłością i niepewną przyszłością. Mi tego mówić nie trzeba. Film natomiast stara się pomóc nam (widzom) poprzez decyzje postaci uświadomić sobie i im samym, że ta konkretna chwila nigdy nie wróci, że nie możemy jej marnować i potem żałować, że nie warto żyć przeszłością i przyszłością. Że warto żyć tu i teraz oraz czerpać z tego jak najwięcej się da. Tego chce nas nauczyć seans. Szkoda tylko, że Hanashiro i Touno musieli sobie w pewnym sensie życie zmarnować, aby nam (widzom) i sobie to uzmysłowić. Mówi się, że czasami potrzeba ofiar, aby dosięgnąć celu. Może to o to chodzi? Ostatecznie mają siebie, więc git. Prawda?

Rozumiem, że niektórym może się to spodobać, bo są ku temu pewne podstawy i jest trochę takich osób. Ja natomiast pomimo braku oczekiwań jestem rozczarowany i czuję niesmak, gdyż wiem że był tu wspomniany potencjał, który został zmarnowany przez zwyczajny brak czasu.

A… i jeszcze te nieszczęsne jelenie… Film trwa nieco ponad godzinę i marnują cenne co najmniej 3 minuty na rogatych jegomości. W ogóle to ciekawa sprawa, że Japończycy nie potrafią sobie z nimi poradzić i po tylu latach nadal rozwiązanie tego problemu zajmuje im te same 30 minut…

Ty… a może one też do tunelu lezą? Tylko torowiska i te nieszczęsne pociągi im przeszkadzają w dojściu do celu?
No dajcie im tam wejść w końcu!

Nie jakiś spektakularny, ale znośny i o dziwo przyjemny w odbiorze czworokąt romantyczny nastolatków. Oczekiwania były zerowe i oglądało się dobrze, dlatego polecam, lecz proszę się nie nastawiać na fajerwerki.

xD No to musiałem opacznie zrozumieć twój komentarz. W takim wypadku nie ma co się niepotrzebnie martwić. Ja mangi specjalnie jeszcze nie czytałem, znam tylko te kwestie o których wspomniałem tzn. że będzie dobrze, i nie mam odczuć takich jakie przedstawiasz. Niemniej nie jestem wszystkimi, więc z drugiej strony możesz mieć trochę racji. Ale to raczej czepianie się na siłę, tym bardziej mając świadomość, że wszystko później ma sens, bo nie można dostać od razu wszystkiego na tacy. Wręcz trzeba stopniowo przedstawiać konkretne elementy i czasami takie momenty jak ogólne zakłopotanie widza tym co ogląda są potrzebne do głębszego rozwoju później.

Nie jestem tutaj by zmienić twoje subiektywne odczucia, bo gust każdy ma inny, ale tylko nakieruję, że zachwyty to są nad nowelką. Pierwszy sezon spłyca wiele. Drugiego nie polecam, bo jest robiony gorzej technicznie, a spłyca jeszcze bardziej. Chcesz spróbować zrozumieć dlaczego jest taki zachwyt nad klasą elity? Trzeba się przemóc i poczytać powieść.

Nie żebym się nie zgadzał, bo muszę szczerze przyznać, że krótkimi momentami mam podobne odczucia, ale tylko przez chwilkę, natomiast znawcy mangi prawią, że ta seria dopiero się porządnie odpali później i Ruby również, więc im wierzę i oglądam z przeświadczeniem, że wszystko będzie miało sens oraz, że każda relacja jest w jakiś sposób znacząca i wpłynie na przyszłe wydarzenia.

Tak naprawdę to nie mam za wiele do dodania od ostatniego mojego komentarza. Ciężko mi nawet wyrazić odpowiednimi słowami to jak bardzo cenię ten tytuł. Dla mnie seria wspaniała, a rozwój relacji Yamady z Ichikawą został wykonany według mnie perfekcyjnie. Tutaj nie ma żadnej rysy. Wszystko jest nieskazitelnie czyste. Jeden z najlepszych romansów szkolnych jaki w życiu oglądałem i jestem wręcz wniebowzięty zapowiedzią kontynuacji oraz obecnością mangi na naszym rynku.

Pod względem treści najgorszy sezon z dotychczasowych. Nudny, słaby i głupi. Seria z roku na rok się stacza jak SaO, co w sumie jest nawet trochę zabawne. Kontynuować seans oczywiście będę, ale tylko ze względu na studio.

Dla mnie ostatecznie historia oraz postaci do piachu.

A to wyszedł recap jakiś? Ja myślałem, że po prostu bez niczego dwutygodniowa przerwa. Sam miałem zapytać tutaj, czy ktoś zna konkretny powód, ale potem doszedłem do wniosku, że pewnie standardowy, jak to ostatnio niestety bywa.

Dziwny był to film. Osobiście jestem zawiedziony nie mając żadnych oczekiwań, a to na starcie już duża sztuka.

Pierwsza połowa okej, bo miała jakiś cel, druga zaś to jakiś stworzony naprędce abstrakcyjny do granic możliwości incepcjo­‑matrix po nadmiernym nażarciu się szaleju przez twórców.

Mało czasu na zżycie się z postaciami, drugi plan nie istnieje, za dużo wszystkiego i mało czegokolwiek sensownego.

CGI znośne jeśli porównam go ze standardowymi serialami, bo na poziom i budżet filmowy to za mało. Poza kilkoma ładnymi tłami było bardzo przeciętnie. A muzyki to w ogóle chyba nie było. Puścili jedną na chwilkę przy finale i zaraz przestali jakby sobie przypomnieli, że to miało być przecież bez dźwięku.

Gra aktorska też pozostawiała wiele do życzenia, ale gdy kiedyś tam dawno temu obejrzałem trzustkę i niewyobrażalnie się na niej zawiodłem między innymi z tego powodu, to ten aspekt już nigdzie nie będzie tak straszny jak tam. Więc słabo, trochę przeszkadzało, ale nie najgorzej.

Podsumowując ja nie jestem w stanie tego polecić komukolwiek, bo to jest wszystko i nic jednocześnie. Po prostu dla nikogo. No chyba, że zaczynasz swoją przygodę, taki łyknie wszystko i w nadmiernych ilościach – wiem z doświadczenia, gdy zaczynałem te ponad 10 lat temu oglądać dużo i często.

Dzięki za informacje odnośnie mangi. Rzadko bywam na stronie dango, więc nie miałem okazji zauważyć, że sięgnęli po ten tytuł. W ogóle to nie spodziewałem się, że ktokolwiek w Polsce zdecyduje się to widać. Bardzo miłe zaskoczenie. Na pewno zakupię tą serię.

Przez pierwsze 2 odcinki myślałem, że to będzie kolejne przeciętne romansidło z jakimś dziwnym protagonistą i ogólnie dziwnym motywem, ale jakże się pomyliłem.

Na ten moment z czystym sumieniem przyznaję, że jest to dla mnie złoto. Czyste złoto na które nie zasłużyłem, ale cieszę się niezmiernie, że zdecydowałem się kopać, aby może w końcu je odnaleźć. No nie będę owijał w bawełnę, zakochałem się. Zakochałem się w tym jak rozwija się relacja Yamady i Ichikawy. Dla mnie ten element jest wykonany po prostu perfekcyjnie i koniec kropka. Dawno nie widziałem czegoś takiego, aby relacja rozwijała się w tak uroczym, odpowiednim, idealnie wyważonym tempie bez niepotrzebnych przeciągań, ani odchyłów w jedną lub drugą stronę.

Jednocześnie śmieję się i płaczę ze wzruszenia przy oglądaniu ich poczynań. Aż sam się sobie dziwię, a może nawet i już boję jak bardzo wpłynęła na mnie ta seria. No ale piszę zwyczajnie szczerą prawdę, pod tym względem (pod względem rozwoju relacji chłopaka i dziewczyny ze szkoły) jest to dla mnie arcydzieło jakiego chyba nigdzie jeszcze nie uświadczyłem, a widziałem tonę romansów szkolnych.

No i jeszcze ta muzyka… Rany… Wizualnie jest okej, przyjemnie dla oka, ale to soundtrack zwalił mnie z nóg. Przy takiego typu produkcji serwować tak… Śmieszne, bo nawet nie jestem w stanie określić tych ostów. Tak nieskazitelnych, pięknych, perfekcyjnie wpadających w ucho, idealnie oddających klimat i emocje gdy następuje „kluczowy moment” (ale nie tylko) w odcinku gdzie główną rolę oczywiście grają Yamada i Ichikawa.

Ubóstwiam i nie przestanę, bo przecież jestem już na takim etapie, że ja chciałbym oglądać zwyczajną ich rozmowę o byle czym godzinami, a odcinki trwają zaledwie 20 minut. Dla mnie to jest katorga obserwować ich tak krótko… Chciałbym móc oglądać to wiecznie.

Chyba już jest coś ze mną nie tak…

Jest to niesamowicie trzymająca w napięciu seria do samego końca. Oczywiście z czasem doszedłem do jednego prostego wniosku:  kliknij: ukryte  nieważne jak, nasz manipulator zawsze ostatecznie wygra. Natomiast w żadnym momencie nie przeszkadzało mi to podczas seansu. Naprawdę genialnie się bawiłem i jest to dla mnie bardzo duże oraz pozytywne zarazem zaskoczenie.

Lecz nie da się ukryć, że mój zachwyt wynika z faktu iż bardzo lubię postaci, które są kreowane przez autora/autorów na manipulatora.  kliknij: ukryte  Nie inaczej jest w przypadku Katagiriego, który od razu mi się spodobał, a z czasem jeszcze bardziej, gdy coraz częściej wychodziła na jaw jego psychopatyczna i bezwzględna natura.

Może to świadczyć źle o moim guście, ale ja po prostu jestem na tak. Tytuł dla mnie niezwykle wciągający przy którym czasu nie zmarnowałem i szkoda, że do teraz nie podano żadnych informacji o kontynuacji, tym bardziej, że skończono ten sezon praktycznie w środku akcji.

Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Manga zaczęła w tym roku wychodzić w Polsce, więc nawet jeżeli kontynuacji się nie doczekam, to za mangę na pewno pochwycę.

I ciekawe jest to, że pisząc ten komentarz nie zdawałem sobie jeszcze sprawy, że scenariusz do tego odcinka (jednocześnie rozdział mangi) został napisany na podstawie prawdziwych wydarzeń z Japońskiego Reality Show.  kliknij: ukryte  Niestety finał z prawdziwego życia skończył się tragiczniej, bo nie było takiego Aquy w pobliżu, aby mógł uratować Hane Kimurę od śmierci.

the perfect catch, my hero

Ale tak serio, ta seria jest przerażająco prawdziwa.

Jest to jedna z najbardziej zaskakujących, intrygujących, tajemniczych i nieprzewidywalnych serii z jakimi miałem styczność ostatnimi laty. Dodatkowo bije od tego aura czegoś więcej, że nie jest to coś zwykłego, a wręcz przeciwnie coś ambitnego, z zaplanowaną od początku do końca historią lecz dawkowaną nam stopniowo przez autora pierwowzoru.

Nie można też pominąć świetnej jakości technicznej, tak rzadko spotykanej w seriach tv i genialnie dobranej muzyki, która fantastycznie odzwierciedla klimat tego jakże wciągającego swoją prezencją uniwersum.

Mam też takie dziwne wrażenie obcowania z czymś co jest mieszanką neverlanda i shinsekai yori. Na pewno nie traktuję tego jako wadę, bo jeśli wazystko pójdzie dobrze, to wyjdzie z tego coś niezapomnianego, nietuzinkowego i wartego polecenia.

Podsumowując, jak na razie ogląda się to fantastycznie i już nie mogę się doczekać kolejnych epizodów.

Opening to piep…. arcydzieło. [link]

Ale perełka się trafiła. Czasami takie osoby jak Mitsumi są potrzebne w grupie i szczerze zazdroszczę jej, bo nawet się specjalnie nie stara, a zbliża do siebie ludzi i sami ludzie wokół niej się do siebie powoli zbliżają. Wspaniała i nie do podrobienia lub wyuczenia cecha. To po prostu się ma, albo nie. Nieświadomie bawić, intrygować i przyciągać innych swym zachowaniem.

Ależ ja się świetnie bawię przy oglądaniu tego. Fajnie było wrócić. Postaci niezmiennie tak barwne, że banan sam się ciśnie na usta i nie zamierza zniknąć, nawet po obejrzeniu odcinka.

Co więcej, nagłe pojawianie się kolejnych wynalazków, jednocześnie nie widząc jak powstają (tak jak to miało miejsce chociażby w sezonie pierwszym) kompletnie mi nie przeszkadza. Zapewne przez to, że przy okazji drugiego sezonu troszkę zrzędziłem na logikę pewnych elementów, ale już przy tym sezonie zmieniłem podejście. Chcę się przy tym po prostu dobrze bawić i jak na razie takie nastawienie tylko plusuje. A brnięcie ku końcowi i rozwiązaniu zagadki stojącej za petryfikacją ludzkości jeszcze bardziej podsyca pozytywne wrażenia. Oby tak dalej już do samego końca.