Tanuki-Anime

„Nigdy nie wiesz, co się za chwilę wydarzy i dlatego właśnie jest to takie fajne. Taki już jest baseball.”
Mam wrażenie, że powinienem najpierw obejrzeć Azumanga Daioh, ale nawet bez tego Nichijou jest naprawdę świetnym, niezwykle oryginalnym i odświeżającym anime. To ile absurdalnej, surrealistycznej komedii udało się tu wyciągnąć z prostych, a nawet ogranych już motywów i sytuacji jest naprawdę imponujące. A prócz tego seria oferuje dużo ciepła i sympatycznej, relaksującej atmosfery. Rzecz jasna wszystko to spajają świetnie wykreowane postaci, zarówno dzięki animacji, scenariuszowi, jak i bardzo dobrej pracy aktorów głosów (z których większość, jeśli dobrze kojarzę, poza Nichijou i paroma innymi anime wielkiej kariery niestety nie zrobiło).
O animacji rzecz jasna mógłbym pisać i pisać i pewnie nie potrafiłbym wyczerpać całego tematu, dlatego lepiej po prostu to skrócić do „Kyoto Animation zrobiło to, co robić umie najlepiej”. Na wyróżnienie zasługują również tła, które w swoim wykonaniu przypominają mi nieco starsze animacje.
No i ogólnie zatrudnienie Yuujiego Nomi do zrobienia soundtracku to był strzał w dziesiątkę. Sam kontrast między muzyką, a absurdalnością poszczególnych scen dodaje dodatkowej komedii, a tak poza tym jest to naprawdę świetna ścieżka dźwiękowa, która przez całą serię utrzymuje wysoki poziom.
Będę bardzo miło wspominał Nichijou i mam nadzieję, że w przyszłości KyoAni zrobi jeszcze coś podobnego (nie licząc Maid Dragon).

Akurat ten aspekt bardzo mi się podoba w tym anime. Może dla amerykańskich widzów nie jest to bardzo ciekawe, ale dla nas, Europejczyków, taki setting jest miłą odmianą i czymś, co prędzej by się widziało w jakiejś zachodniej animacji, a nie w anime.

Nie sądziłem, że kiedykolwiek napiszę to o bajce z ikemenami, ale kurde bele, przeurocza i milusia jest ta bajka xd
Ogólnie fajnie dla odmiany obejrzeć komedię obyczajową z męską obsadą – nie obraziłbym się, gdyby pojawiało się więcej takich serii. No i też jestem bardzo zadowolony, że nie jest to jakiś yaoi­‑bait, czy coś podobnego, choć niektórzy widzowie mogą się z tym nie zgodzić xd

Przyjemna bajka z całkiem sympatycznymi bohaterami, ale mam wrażenie, że cała jej jakość wynika z jakości oryginału, bo tak szczerze to adaptacja nic od siebie nie dodaje. Co prawda aktorzy głosowi spisują się bardzo dobrze, ale gdyby nawet tego zabrakło, to równie dobrze można by po prostu przeczytać mangę. Ogólnie fajnie się to ogląda, ale jeszcze przed premierą miałem wrażenie, że to będzie półka wyżej, gdzieś w okolicach Sono Bisque Doll. Tak czy owak to tytułowa Tomo stanowi największy plus, bo naprawdę rzadko zdarzają się romanse z tomboyami jako głównymi bohaterkami.

Wygląda na to, że może to być dość „rewolucyjna” seria.
Pierwszy raz główna bohaterka jest niebieska, a nie różowa (choć już Natsumi w Tropical Rouge miała biały strój). W dodatku jest chłopczycą, co też jest pewną nowością.
Potem też pojawi się chłopiec precure (szkoda jedynie, że jego strój nie jest bardziej męski xd) i dorosła bohaterka.
No i ogólnie cały ten motyw „hero girl” i charakter Sory sprawiają, że to może być najbardziej super sentaiowa/shounenowa seria Precure do tej pory xd. Choć z drugiej strony transformacja i jej strój są trochę idolkowe? i do przemiany używa mikrofono­‑długopisu?
Prócz tego główna bohaterka pochodzi z alternatywnego świata fantasy, co też jest dość ciekawe pod względem fabuły.
Ogólnie bardzo mi się podobały dwa pierwsze odcinki i mam nadzieję, że w kolejnych odcinkach będzie tylko lepiej.

Powrót do przeszłości, by opowiedzieć historię o Hanekawie, która jak dotąd była wspominana tylko we fragmentach.
Hanekawa to oczywiście plus sam w sobie, choć przyznam szczerze, że nie była to najbardziej interesująca część Monogatari.
Odcinek trzeci. Monogatari Dilemma, część trzecia. Czcionka użyta w komentarzu: nie wiem

kiepsko. Ja bym mógł całego Bleacha obejrzeć z angielskimi napisami, ale myślę że dla nowych widzów taka sytuacja musi być zniechęcająca

Z jakiegoś powodu Araragi stał się większym degeneratem niż był.
Ogólnie cały ten sezon jest „bardziej” i mówię tu o erotyce.
Najbardziej zapadła mi w pamięć pierwsza scena z Shinobu: ponad pół odcinka spędzonego na dialogu z nagą loli.
Przyznam szczerze: nie mógłbym być szczęśliwszy.
A w ogóle w Bakemonogatari Shinobu mnie intrygowała, a teraz szczerze ją lubię.
Duża w tym zasługa Maayi Sakamoto, która ma po prostu genialny głos.
Ale ten sezon przede wszystkim jest o siostrach Araragiego.
Tak mi się przynajmniej wydaje.
Odcinek z myciem zębów to według mnie idealne podsumowanie tego, czym w zasadzie jest Monogatari.
No i przede wszystkim jest pod wrażeniem, że naprawdę poświęcili na to cały odcinek: jednak reżyser naprawdę ma jaja.
Pojawił się też ktoś w rodzaju antagonisty, choć tak naprawdę Kaiki to po prostu zimny, wyrachowany kapitalista: póki co nie mam powodu by go nie lubić.
Ogólnie stężenie fanserwisu nieco mnie zaskoczyło, ale równocześnie zadowoliło.
Bo w gruncie rzeczy to był dobry fanserwis. Fanserwis oczyszczający duszę.
A ogólnie to miało być o siostrach Araragiego, ale tak szczerze nie odniosłem wrażenia, by były one bardzo ciekawymi postaciami.
W zasadzie tylko Karen jest w pewien sposób interesująca, ale to głównie zasługa pewnej kultowej w środowisku sceny, o której wspomniałem wcześniej.
W przyszłości życzę sobie więcej Shinobu.
Odcinek drugi. Monogatari Dilemma, część druga. Czcionka użyta w komentarzu: nie wiem

Dorzuciłbym jeszcze fakt, że seria świetnie parodiuje i pokazuje kulturę otaku. Aż w sumie trochę szkoda, że nie było tych elementów więcej.
No i uważam, że największa siła tej serii leży w postaci Marin: choćby z tego względu, że nie dość, że przełamuje stereotyp gyaru, to jeszcze jest otaku z krwi i kości, co tworzy dodatkową „więź” z wieloma widzami xd

Porzucenia bardziej wynikają z faktu, że minęło pół roku od premiery i nadal trzeba czekać na ostatni odcinek, który nie wiadomo kiedy – i czy w ogóle – wyjdzie. Sam się zatrzymałem na odcinku czwartym i po prostu czekam aż wyjdzie całość.
A akurat ta bajka ma dość specyficzny humor i nie każdemu musi się podpaść. Porównania do Konosuby też trochę nad wyrost, bo jedyne elementy wspólne to isekai, parodia i komedia – rodzaj humoru jest jednak zupełnie inny

Bardzo lubię Akademię Bohaterów ze względu na akcję i „główną fabułę”, ale takie odcinki jak ten, sprawiają, że naprawdę uważam ten tytuł za jednego z najlepszych battle shounenów. No i o ile nie jestem fanem dramatów, tak cały wątek rodziny Todoroki naprawdę wywarł na mnie duże wrażenie – w gruncie rzeczy rzadko się widzi w anime dobrze napisany i boleśnie realistyczny dramat rodzinny.

Z¹ jakiegoś powodu wszyscy określają Senjougaharę mianem „tsundere”.
Czym² jest „tsundere”?
W³ moim odczuciu to zwykła socjopatka, psychopatka, nazywajcie to jak chcecie: na pewno nie jest ani normalna ani tsun.
A⁴ ta Sengoku? Wąż – to powinna dawać do myślenia.
Jej⁵ historia w ogóle się nie klei. Że też w ogóle Araragi w to uwierzył. Widocznie musi lubić gimnazjalistki…
Skoro⁶ o nim mowa. Dwa słowa: Hiroshi Kamiya.
Jego⁷ głos bardzo pomaga. Szczególnie że mówimy o audiobooku.
Tak⁸. Z jakiegoś powodu ktoś pomyślał, że dorzucenie animacji do audiobooka to dobry pomysł. I w sumie miał rację.
Dobrym⁹ pomysłem było też wprowadzenie całego tego napięcia seksualnego: jest i fanserwis i dialogi.
A¹⁰ Suruga nie jest typem sportowym ani chłopczycą.
To¹¹ po prostu zboczeniec. Zboczeńka? Zboczeńczyca?
A¹² kota nie da się brać na poważnie. Miau to, miau tamto. To ma być potwór/zły duch?
Ale¹³ ogólnie to pasuje. Przecież to anime wcale nie bierze się na poważnie. Jest tu przecież nawet komedia, choć to chyba kwestia poczucia humoru.
Fabuła¹⁴ co prawda wydaje się być nieco schematyczna, ale do końca zachowywała świeżość.
Dwa¹⁵ asy w rękawie: M. Oshino, S. Oshino.
zwątpienie
zachwyt
zwątpienie
zachwyt
zwątpienie
zachwyt
zwątpienie
zachwyt
zwątpienie
zachwyt
Co¹⁶ przyniesie przyszłość? Chciałbym wiedzieć, naprawdę. Dałbym się pokąsać wampirowi, byle wiedzieć. A może jednak nie: jeszcze bym musiał pomagać przypadkowym dziewczynom, a to by było irytujące...
Z S R R K N I G H T
Odcinek pierwszy. Monogatari Dilemma, część pierwsza. Czcionka użyta w komentarzu: nie wiem

No ale akurat producentem Kubo­‑san jest Kadokawa. Mój błąd xd

Covid to raczej wymówka, by nie musieć się tłumaczyć widzom, że cały proces produkcyjny był oparty na chińskim outsourcingu i realnie nie mają już więcej skończonych odcinków. I oczywiście wszystkie anime, które w tym sezonie zaliczają obsuwy są finansowane przez Aniplex…

Odcinek trzeci mniej fanserwisowy, ale animacja nadal trzyma niezwykle wysoki poziom. Pojawiła się też nowa postać i zaczyna się robić dynamiczniej, co jest dobrym znakiem.

Oj, Thorfinn bardzo, ale to bardzo się zmienił. Ciekawe, co się wydarzyło, że aż tak złagodniał… A Einar przypomina trochę młodszego Thorfinna. A w następnym odcinku, sądząc po zapowiedzi, będzie trochę akcji – no bo w końcu w miarę spokojne wiejskie życie nie może trwać wiecznie

Wygląda na to, że jest to dość zapomniana seria, co w sumie mnie nie dziwi, biorąc pod uwagę bogaty katalog produkcji studia Shaft i fakt, że akurat to anime jest dość „bezpieczne” w porównaniu do innych produkcji tego studia xd. Ogólnie jest to przyjemna, absurdalna komedia z paroma naprawdę ciekawymi pomysłami i sympatycznymi bohaterami. Nie jest to nic nadzwyczajnego, ale jeśli ktoś potrzebuje na szybko czegoś w reżyserii Shinbou, seria ta nada się w sam raz. A i oczywiście opening jest równie świetny, co straszliwie mylący xd

No i w taki sposób umarła ostatnia cząstka męskości…
Chciałem napisać, że jest to moje anime sezonu, ale jeszcze się wstrzymam. Na pewno jest to jednak najładniejsza bajka tej zimy, choć z tego, co kojarzę Nier:Automata też ma trochę ładnej animacji, ale to raczej nie ten poziom…

a, takie wymysły… To już coś podobnego widziałem przy JoJo Stone Ocean i jakoś to przebolałem. Tak czy owak to równie niepokojące, co zabawne, że już wrzucają swoją propagandę nawet w zwykłe napisy do anime…

chyba uznali, że angielski tytuł nic widzowi nie mówi xd

nowomowy? Mogę prosić o jakieś przykłady, bo mnie szczerze zaciekawiłeś xd

Oglądać po angielsku też się da – można przy okazji poznać dużo słówek związanych z wędkarstwem xd

Bardzo przyjemne anime. Rakugo, trochę elementów nadprzyrodzonych, bogate tło historyczno­‑kulturowe i oczywiście dobrze zrobione okruchy życia. Ogólnie najlepszym elementem jest rakugo i samo słuchanie poszczególnych postaci to bardzo przyjemne doświadczenie. Ogólnie polecam, szczególnie osobom, które szukają anime skupionych na różnych elementach kultury japońskiej.

Dosyć obiecujący początek. Light novelka ma tylko dwa tomy, więc będzie to pełna adaptacja, humor jest niezły, postaci również, a ogólnie tsundere nigdy za wiele xd

Odcinki mają 12 minut, a nie 24, co w sumie może wyjść na dobre: przynajmniej jest mniejsza szansa utraty szarych komórek przy oglądaniu. A tak poza tym animacja jest średnia, a miejscami po prostu kiepska i zamiast perspektywy z pierwszej osoby jak w mandze mamy mieszankę tego i normalnych ujęć, co jest dosyć koślawe…