Tanuki-Anime

zgadzam się, Saori Hayami to jednak poziom niżej niż Ogata w pierwszej adaptacji. Za to Yuuki Kaji jako Clef brzmi cudownie i seiyuu głównych bohaterek też wypadają bardzo dobrze.
A ogólnie moja reakcja jest bardziej stonowana, ale to pewnie dlatego, że pierwszą adaptację oglądałem niedawno i nadal jest bardzo świeża w mojej głowie, więc pierwszy odcinek tej serii aż tak mnie nie poruszył (szczególnie, że jest bardzo podobny do początku starszej serii). Jestem ciekaw jak bardzo będzie się różnić ta seria w kolejnych odcinkach, bo mówiąc szczerze po prostu liczę na to, że ta seria będzie po prostu inna w różnych aspektach niż oryginał

w sumie to nawet dosyć oryginalny pomysł na fabułę. Oczywiście niż wyszukanego i wyrafinowanego to nie jest, ale pierwszy odcinek był całkiem fajny i jeśli ta tendencja się utrzyma to wyjdzie całkiem sympatyczne, lekkie i przyjemne anime.

Długo by można się rozpisywać o tym jak świetnie jest to anime, ale napiszę tylko że jest to po prostu jedna z najlepszych serii tego roku i gorąco polecam ją wszystkim, nie tylko fanom Precure.

animacja mocno średnia, choć nie tragiczna. Zupełnie nie podoba mi się wygląd potworów i też wolałbym normalne mechy zamiast tych dziwnych lewitujących tegesów. No, mocno średni ten początek, ale może się jeszcze rozkręci

fajne, choć nie uśmiałem się tak bardzo jak się spodziewałem. Przede wszystkim strona wizualna jest znakomita i ta seria to po prostu cukierek dla oka niezależnie od tego czy żarty trafiają czy nie. No i oczywiście fanserwisu nigdy za wiele xd

no i jeszcze w Yani Neko bohaterowie, mimo masy wad, byli w pewien sposób sympatyczni i relacje między nimi były autentycznie ciepłe i szczere w jakiś pokrętny sposób, a i nawet ich uzależnienia i autodestrukcyjny tryb życia był częściowo uzasadniony przez okoliczności. A tutaj jakoś ciężko mi się przejmować bohaterką, która ma w miarę poukładane życie i świadomie je sobie rozwala  kliknij: ukryte  tylko dlatego, że czuje się winna samobójstwa matki. No ale może o to tu chodzi – żeby widz po prostu „delektował” się cierpieniem i przekraczaniem granic moralności, a nie współczuł bohaterkom

naiwnie myślałem, że będzie to bardziej podobne do Yani Neko, ale ta seria (póki co) traktuje siebie bardzo poważnie i jest to po prostu dramat, a raczej tzw. misery porn skoro głównym celem tego anime jest obserwowanie cierpienia uroczych (i hojnie obdarzonych przez naturę) dziewczynek (no, w zasadzie kobiet, bo chyba wszystkie postaci są dorosłe). Koledzy z discorda od razu mnie pocieszyli, pisząc że w następnych odcinkach, gdy zaczną pojawiać się kolejne postaci, zrobi się z tego bardziej czarna komedia i chyba tylko dlatego będę to jeszcze oglądać. I gdyby ktoś się zastanawiał jakiego rodzaju okropności pojawiają się w tej serii to są to m.in.  kliknij: ukryte  samobójstwo, prostytucja, oszustwa, zdrady etc – to tak w ramach zachęty lub ostrzeżenia

uhh, ta piosenka z endingu jest… no, zupełnie mi się nie podoba, że tak to ujmę

świetne anime, świetnie zrealizowana historia, która szanuje inteligencję widza i pozostawia wiele niedopowiedzeń, bo nie wszystko musi być powiedziane lub pokazane wprost, by odpowiednio wybrzmiało

no średnie raczej. Elementy związane z kaiju są najciekawsze, reszta nie wybija się ponad przeciętność.

 kliknij: ukryte  To byłoby ciekawe, gdyby faktycznie uśmiercili Orihime, ale tak szczerze to wątpię, że to się stanie. Bleach bardzo, bardzo nie lubi uśmiercać pozytywnych bohaterów i już parę cudownych „zmartwychwstań” w tej serii było lol

nie oglądałem. Ale z tego co mi wiadomo Ave Mujica jest „poważniejsze” i bardziej melodramatyczne, a YumeMita to pełna energii i szaleństwa mieszanka komedii i dramatu.

chore anime, naprawdę chore. I „chore” znaczy bardzo, bardzo dobre.

Bardzo intensywny początek. Trochę się pogubiłem, ale oglądało się to bardzo fajnie, więc mam nadzieję, że wraz z kolejnymi odcinkami poszczególne elementy tego niezwykle bogatego i ciekawego świata przedstawionego będą się stawać co raz bardziej jasne xd

przyznam, że nie zwróciłem na to szczególnej uwagi. Tak czy owak zobaczymy, co dalej. Póki co pierwszy odcinek mnie nie porwał.

póki co jakoś bez niespodzianek (wiadomo, klasyka gatunku: dziewczyna­‑odrzutek i popularny przystojniak, który nagle zaczyna się nią interesować). Oczywiście najciekawszy i najbardziej oryginalny element to kaiju i ciekawe jak zostanie wykorzystany w kolejnych odcinkach  kliknij: ukryte  (oczywiście poza byciem metaforą akceptacji siebie, swojej odmienności, swojego ciała itd.)

no cóż, można by powiedzieć, że klasyka anime oryginalnych z obsadą głównie żeńską. Mamy tu poważną, chłodną dziewczynę i… może nie wulkan energii jak zazwyczaj, ale z pewnością jej przeciwieństwo. Najciekawszy jest oczywiście aspekt cyrkowy i występów akrobatycznych, choć po pierwszym odcinku ciężko powiedzieć, by mogły one jakoś szczególnie zachwycić widza. Rozkład jazdy można mniej­‑więcej przewidzieć, a ja oczywiście na tę jazdę się piszę, więc oglądam dalej

ekhm, no… z pewnością jest to anime, które może przetestować wrażliwość i tolerancję widza na wszelkiego rodzaju obrzydliwości. Gorzej, że poza szokowaniem za dużo tu nie ma – cóż, z pewnością dla niektórych to wystarczająco, by to oglądać (w końcu jest to anime, które wygląda naprawdę dobrze), ale ja jednak liczę, że chociażby główna bohaterka pokaże jakieś inne cechy charakteru poza byciem beznadziejnym przypadkiem nałogowej palaczki. Bo póki co ciężko nawet współczuć, bo nic poza przerysowaniem tu za bardzo nie ma.

absolutne mistrzostwo. Wiele się wydarzyło w tym pierwszym odcinku, ale może to i nawet lepiej, że od razu wszystko wyłożono na stół zamiast rozwlekać i dawkować w kawałkach. Tak czy owak prolog za nami, bohaterka ma jasny cel, a jak to się potoczy – no, powtórki z Małej Syrenki z pewnością już nie będzie xd

Solidny wstęp. Dobrze, że od razu wyemitowali dwa pierwsze odcinki, dzięki czemu mamy kompletny kawałek historii i nie będzie trzeba czekać zbyt długo na właściwą fabułę. O animacji nie będę pisać, bo to trzeba po prostu zobaczyć, natomiast najciekawszy aspekt to oczywiście bardzo ciekawe i unikatowe tło historyczne – akurat bardzo mało wiem o tym okresie w historii i pokazanych w anime miejscach i kulturach, więc ma to też pewien aspekt edukacyjny (z tego co mi wiadomo to zarówno autorka mangi, jak i twórcy anime bardzo przyłożyli się do researchu, więc pozwolę sobie im zaufać póki co xd).

Robi wrażenie, szczególnie wizualnie. Absolutnie unikatowo wyglądająca produkcja. No a tak poza przepiękną stroną wizualną i niezwykle interesująco ukazaną estetyką steampunku jest też potencjalnie ciekawa fabuła. Dla zainteresowanych warto też zaznaczyć, że póki co jest to bardziej seria przygodowa z dodatkiem humoru (głównie w postaci bardzo kreskówkowych rysunków i przezabawnego antagonisty) i szczyptą dramatu (a jak dużo będzie dramatu faktycznie, to się okaże później)

bardzo miło, że od razu dali trzy odcinki na premierę. Ogólnie całkiem ciekawie to wygląda – połączenie energicznej, przerysowanej komedii i dramatu. Muzyki póki co za dużo tu nie ma, ale to nie wada, a w zasadzie coś, co wynika z fabuły, a debiut zespołu to pewnie będzie mocny punkt kulminacyjny.

Świetne anime, szczególnie wizualnie, ale raczej nie dla każdego. To dosyć specyficzny tytuł, taki „romans bez romansowania”, bo nie padają tu żadne wielkie słowa jak „kocham cię” (znaczy w podobny sposób jak w innych anime, gdzie jest to wielkie wydarzenie), a wszystko opiera się na subtelnościach, niedopowiedzeniach, a „mięsko” jest jakby poza ekranem, poza zasięgiem widza. Prócz tego sporo autentycznych alkoholi i klasycznego dla takich tytułów promowania turystyki, hoteli i restauracji (tutaj, z tego co się orientuję, są to praktycznie zawsze prawdziwe miejsca). No ogólnie super rzecz i gorąco wszystkim polecam.

punkt 2 – no, na tym polega żart. To powinno być śmieszne, haha, itd…
punkt 3 – ogólnie to problem całej mangi. Autorzy nie wiedzą, co robić z Saitamą, więc wymyślają coraz bardziej absurdalne powody, by albo odciągać go od fabuły albo robić z niego niedojdę, co nie ma pojęcia co się wokół niego dzieje – oczywiście ma jeszcze swoje walki i epickie momenty, ale w sumie bardziej jest on postacią poboczną w tej historii, a za głównych bohaterów robi cała ta zgraja nudnawych, jednowymiarowych bohaterów (znaczy to jest parodia i na tym polega żart, że są przerysowani i schematyczni, ale świadomość tego wcale nie sprawia, że ciekawie obserwuje się ich poczynania.)
Także anime poza pierwszym sezonem jest co najwyżej średnie, a i manga nie jest dużo lepsza. Akurat materiał w następnym sezonie to jeden z lepszych i prawdopodobnie ostatni moment zwyżkowy z mangi, ale z taką realizacją (pal licho animację, ale tu już w ogóle podstawy scenariusza i reżyserii kuleją) nic z tego nie będzie

Na potrzeby tej i podobnych serii ukułem jakże kreatywny termin „kirara slop”, który w zasadzie wyczerpuje i zawiera w sobie wszystko, co można napisać o tym anime. „Slop” ma konotacje czysto negatywne, jednakże w tym znaczeniu zmierza bardziej ku neutralności – znaczy to tyle, że określa coś bliższego średności, a które realizuje klisze w sposób na tyle sztampowy, by rzeczywiście można to było nazwać „slopem”.