Tanuki-Anime

Druga część odcinka genialna. W sumie nie wiem nawet czy nie jest to przypadkiem najlepszy do tej pory odcinek tego anime :)  kliknij: ukryte  Assault vs moc fanserwisu! Aż szkoda, że ten nierówny pojedynek rozstrzygnie się dopiero w przyszłym tygodniu.
No i można już chyba stwierdzić, że ten sezon nie popełnia błędów poprzedniego i jest zdecydowanie lepszy. Nawet grafika trzyma już równy, wysoki poziom, bez takich spektakularnych spadków jakości.

A cycki w tej grze są?

Ino przede wszystkim jest zboczona i niewyżyta :)

No, to było pewne. Ciekawsze jest to, że przy okazji zapowiedzieli OVA. Nie wiem do końca po co, ale czym więcej to lepiej.

Trudno cokolwiek wnioskować o tym anime póki co… Z jednej strony jest to nieco nudnawe, potencjalnie schematyczne i o niczym, z drugiej zaś strony jest intrygująco, interakcje między postaciami, między główną parą przede wszystkim, są subtelne, naturalne, dość realistyczne, a więc pozbawione na razie częstego w anime przesadyzmu. Jeśli miałbym wybierać jakiś konkretny powód, by oglądać to dalej, to zdecydowanie byłaby to postać Yashiro – element, który niejako burzy schematyczność i zwykłość fabuły i sprawia, że pojawia się druga warstwa, która ma potencjał by być czymś więcej, ponad tą zwykłą, obyczajową historią.
Graficznie często jest krzywo, animacja jest dość oszczędna, ale twórcy nadrabiają to grą świateł, kadrowaniem, tłami i fajnymi, nieco retro, projektami postaci.

Zazwyczaj jestem zdania, że jeżeli w słodkodziewczynkowym anime pojawia się fanserwis, oznacza to, że twórcy sięgają po to, co „się sprzedaje”, nie mogąc zagwarantować sukcesu produktu samymi postaciami. Tutaj poniekąd też tak jest, ale zupełnie mi to nie przeszkadza. Jakoś to pasuje.
Niby­‑idolki, fanserwis, yuri­‑baity, niezła komedia  kliknij: ukryte  (piosenka o brokułach jako trauma to chyba najlepszy żart póki co) i dość sympatyczne, choć nieszczególnie oryginalne postacie. I jedna z nich to tsundere. Zawsze jakaś dodatkowa zaleta.
Oglądam dalej.

Pomysłowa księżniczka zafiksowana na punkcie porządnego snu i banda niekompetentnych demonów… Fajnie się to, na razie, ogląda. Przede wszystkim dobre wrażenie robi grafika, łącznie z projektami, lokacjami – wszystko ma taki fajny, nostalgiczny bajkowy charakter i jeszcze kolorystyka świetnie to podkreśla. W sumie mam nadzieję, że pojawi się jakiś dynamizm, coś co trochę rozrusza akcję, bo owszem jest słodko i zabawnie, ale senność bohaterki naprawdę udziela się widzowi… Na bezsenność i relaks polecam.

Czegokolwiek nie dotknie się ufotable zamienia się w żyłę złota. Kimetsu no Yaiba to serio przeciętniak – seria, która wyróżnia się tylko oprawą graficzną. Widocznie tyle wystarczy, by zyskać popularność. No i oczywiście nadal tu działa efekt legendarnego odcinka 19, bez którego o tej serii usłyszało by o wiele mniej osób.

Zdążyłem już nieco zapomnieć jak dobre i unikatowe jest to anime.
 kliknij: ukryte  Manservice, Sugimoto atakujący Rosjan sierpem i młotem xd, kolejny dziwaczny skazaniec

Pierwszy odcinek był, no, mocno średni, drugi zaś daje jakąś nadzieję – jest solidniej i może to pójść w dobrym kierunku. Z plusów, póki co, dobra rola Maki Kawase – czuje swoją postać i nie ma typowego słodkiego głosiku, znaczy brzmi bardziej neutralnie niż słodko – oraz tła z tymi takimi kwadracikami czy czymś tam latającym w rogach.

Energiczny, humorystyczny początek. Nie obraziłbym się gdyby tak zostało przez cały serial, ale Jun Maeda to Jun Maeda, więc można już obstawiać jak się potoczy. I w ogóle Ayane Sakura brzmiała jak Sakura Tange… Zawsze tak było?

Dosyć przyjemny, acz nieco koślawy i dziurawy fabularnie film w bleachowych klimatach. Na plus sympatyczne postacie, świetne projekty Kubo Tite i płynna, dopracowana animacja.  kliknij: ukryte  No i kurczę, Soul Society West Brand (?) – trudno się nie uśmiechnąć :)

To było dziwne… Nieco poważny klimat, walka z wrogiem ludzkości, Walkirie, Odyn, Ragnarok oraz… absurdalna technologia, słodkie dziewczynki, w tym tsundere. Cóż, jako gracz Azur Lane powinienem być przyzwyczajony, jednak nadal pojawia się dysonans poznawczy, szczególnie, że odcinek trwał całe 47 minut.
Graficznie jest solidnie, bez większych fajerwerków w bitwach, z odpowiednio wyważoną ilością CGI. Najlepiej póki vo sprawdza się animacja samych postaci – żywo, naturalnie, ekspresyjnie.
Po pierwszym epizodzie już mniej więcej wiadomo co to jest, więc pozostaje poczekać na pierwsze oznaki udziału pana Nagatsukiego w produkcji – trudno mi uwierzyć, że taki autor jak on, piszący takie, a nie inne light novelki, przyklepałby swoim nazwiskiem jakąś sztampę bez choćby jednego elementu „ekstra”.

W końcu!  kliknij: ukryte  Magiczny pojedynek bez durnych kręgów, inkantacji i zbędnego gadania. Magia w stylu bardziej europejskim, setting i ogólny klimat raczej też, choć póki co nic pewnego. Od następnego odcinka zaczyna się podróż, a Elaina zaprezentowała się jako całkiem rozsądna, dającą się polubić postać. Warto też wspomnieć, że grafika wygląda tak imponująco jak się spodziewałem, a może nawet nieco lepiej – przede wszystkim piękne, pełne koloru i życia tła, które też mają swój charakter, a nie są tylko typowymi dekoracjami fantasy. Oby poziom się utrzymał i oglądam dalej

Obiecujący początek. Przede wszystkim genialna grafika – choćby dla niej warto oglądać dalej.

Shaft w formie czy jednak nie? Trudno na razie stwierdzić… Taki mocno średni ten pierwszy odcinek. Ani nie zachęca, ani nie odstrasza. Trochę fajnej animacji, dobry opening i ending, fanserwis (nogi) i yuri­‑baity. Bez jakiegoś mniejszego lub większego twistu raczej się nie obejdzie, więc pozostaje czekać. Ostatecznie pan Saeki wydaje się być ogarniętym reżyserem…

Ależ szalony i widowiskowy finał!  kliknij: ukryte  Walka z pokemonowymi potworami przy akompaniamencie idolkowego popu. Czegoś takiego jeszcze nie widziałem…
Ostatecznie całkiem przyjemna bajka. Bardziej slice of life, fantasy i słodkie dziewczynki niż idolkowanie. Postacie przyjemne, grafika naprawdę dobra.

Mamy to…
[link]
Ktoś jest w ogóle zdziwiony? Ja niezbyt. Byłem pewien, że po Alicyzacji zekranizują Moon Crandle albo spin­‑offy. Wygrała opcja druga. Z jednej strony więcej SAO, z drugiej strony więcej męki… Ech, oby tylko ekipa produkcyjna była taka samo, to będzie przynajmniej na co popatrzeć.

Pierwszy sezon miał dość sporo słabszych momentów, niektóre odcinki nie domagały pod względem animacji, tymczasem tutaj, po dwunastu odcinkach, jest lepiej albo zwyczajnie stabilniej.
W ogóle już jakoś od początku czułem, że właśnie teraz ta historia nabierze rozpędu. Mniej shounenowych klisz, a więcej budowania postaci, niekoniecznie nawet pierwszoplanowych i odkrywania kolejnych tajemnic najciekawszego aspektu tego anime, czyli świata przedstawionego. I chyba zmiana reżysera wyszła nieco tej serii na zdrowie – shaftowe rozwiązania nadal są bardzo widoczne, ale nie przysłaniają przynajmniej fabuły i nie są tanim efekciarstwem i gmatwaniem dla gmatwania.

Ależ to jest super koślawo narysowane… Naprawdę, naprawdę szkoda, bo jedbak do ecchi wymagane jest by postacie jako tako chociaż wyglądały. Ogólnie bardzo śmieciowa haremówka bez niczego specjalnego. Jedyne, małe trzeba przyznać, zalety to, kolejno, pomysł na fabułę (acz źle wykonany), główna rola Yoshitsugu Matsuoki (polecam zerknąć na scenę z beast mode :) i Momozono.
Wątpię, że w dwóch ostatnich odcinkach cokolwiek się zmieni, więc mogę już napisać, że raczej nie warto tego oglądać, choć ja oczywiście już dociągnę do końca.

w końcu to jedna z najczystszych i najpiękniejszych miłości jakie widział świat anime

Dość odważne stwierdzenie. Jak dla mnie romans Gary'ego Stu i Mary Sue nie jest w ogóle interesujący ani tym bardziej piękny.

Piękny film. Niekoniecznie wybitny, ale ciepły, bardzo autentyczny emocjonalnie i z genialną grafiką. Bohaterowie bardzo sympatyczni – nawet do handlarza masek nie czuje się jakieś większej niechęci. Podoba mi się też to, że ani razu nie przesadzono z dramą, bo Japończycy i szczególnie Mari Okada, mają do tego tendencję. Główny bohater nieco nijaki, ale Muge skradła cały show – mocno bezpośrednia dziewczyna, nieco wkurzająca i dziecinna, ale nie sposób nie wczuć się w jej niekoniecznie rozsądne decyzji i sytuację. Końcówka jedynie nieco przeciągnięta, przez co epilog został zepchnięty do napisów końcowych – nieco szkoda.

 kliknij: ukryte  Gabriel Miller zginął prawie tak samo jak Yoshikage Kira xddd. Nie no, dla mnie ta scena była dość zabwna. I w ogóle ten robot to ten twórca SAO? Jak to w ogóle możliwe? On nie zginął gdzieś w pierwszym sezonie? I czemu w ogóle on krwawił? Tam było ciało w środku czy co?

Pełna ekranizacja mangi. Będzie trzeci sezon. Było wcześniej zapowiadane, że odcinków będzie 63 – 25 + 25 + 13

Kurde, ostatnie odcinki naprawdę świetnie rozwijają postać Yukiego. Można powiedzieć, że to on jest gwiazdą tego sezonu obok Kyou i Rin. No, i Akito po tym odcinku wydaje się nieco bardziej ludzki.  kliknij: ukryte  W ogóle myślałem, że on jest gdzieś w wieku Shigure i reszty tych starszych, a jednak wychodzi na to, że jest niewiele starszy od Yukiego. I widać również, że Akito od samego początku nie był chorym sadystą, tylko coś w nim pękło, sprawiło, że się dość gwałtownie zmienił. Mam nadzieję, że w następnych epizodach pokażą, co sprawiło, że Akito jest jaki jest, bo póki co jest zły, bo po prostu tak, bo musi być antagonista.