Tanuki-Anime

Przyjemna komedia z paroma naprawdę dobrymi pomysłami i świetnymi momentami zwyżkowymi. Jedyny minus to w sumie główny bohater Kotaro – który niby ma jakieś cechy pozytywne i niejako wpisuje się w archetyp tsundere, ale przez większość czasu jest nieprzyjemnym (dla widza) gburem­‑egoistą. Miał co prawda lepsze momenty, ale ogólnie, póki co, budowa i przedstawienie tej postaci to największa wada tego anime.
Na plus zdecydowanie projekty postaci i animacja (momentami), a o odcinku siódmym (który na dobrą sprawę można oglądać nawet osobno) napisałem już niżej.
A w ogóle jak na głupiutką komedię ze slapstickowymi gagami to to anime potrafi całkiem nieźle zaangażować emocjonalnie w paru momentach.
I oczywiście będzie drugi sezon. Widocznie w Japonii ta seria jest dosyć popularna, w przeciwieństwie do zachodniego fandomu albo to jest taki ukryty split cour…

zaczęło się od głupiutkiej komedii, a skończyło się na melodramatycznym romansie dwóch kłód… A po drodze meido zeszło na dalszy plan. Ogólnie jest to seria, która nie ma pojęcia czym właściwie chce być, co przekłada się na nudę, pustkę i ogólną niemrawość całego tego anime. I bohaterowie są w najlepszych momentach zdatni do oglądania, a w najgorszych strasznie irytujący, szczególnie główny bohater.
W sumie z zalet to tylko niezły soundtrack i genialny opening i ending – zdecydowanie lepsze i ciekawsze niż całe to anime.

tak, te zółte/zielone filtry wyglądały naprawdę kiepsko. A tak poza tym – w sumie może powinienem napisać, że po prostu podoba mi się tu ogólna estetyka/styl i szczególnie ruch/gestykulacja i mimika postaci. W lepszych warunkach mogłoby być oczywiście dużo, dużo lepiej, ale jest jak jest i przyznam, że jak już mi się jakaś seria spodoba, to patrzę przede wszystkim na te pozytywne momenty (animacyjnie i nie tylko), szczególnie że np. odcinek siódmy, jak teraz o nim myślę, trochę mi jednak zaburzył perspektywę ogólnej jakości wizualnej tego anime xd

Kurde, kończyć takim cliffhangerem… Mam dziwne wrażenie, że planowali na dwa coury i dopiero potem rozdzielili na osobne sezony. No bo w przeciwnym wypadku takie zakończenie – no, ciężko w ogóle tu uznać za zakończenie. I teraz trzeba czekać pół roku w niepewności…
A tak poza tym bardzo przyjemne anime. Proste w założeniach, ale te założenia realizujące nadzwyczaj dobrze. Bohaterowie bardzo sympatyczni, relacje między nimi ciekawe, odpowiednio rozbudowane, a tak poza tym masa świetnej akcji, dobrego humoru, a czasem nawet dramatu (vide odcinek 7). Jestem też pod wrażeniem, że ta seria tak dobrze wygląda, biorąc pod uwagę bardzo napięty harmonogram i ogólnie wszelkiego rodzaju problemy produkcyjnego, z którym musiał się zmagać zespół z Science Saru. Dlatego też trochę niepokoi mnie fakt, że następny sezon będzie już za pół roku, ale cóż – skoro tym razem udało im się wszystko zrobić bez większych turbulencji, to może następnym razem też się uda.

są już angielskie napisy :) (w wiadomych źródłach)

parę niezłych elementów, ale ogólnie miałko i nudno.

 kliknij: ukryte  Odcinek ósmy – Mayuri pokonał Pernidę. Odcinek dziesiąty – o, jednak nie xd. A za tydzień – o, jednak Shunsui nie pokonał Lille'a xd. A tak poza tym walki Mayuriego zawsze są jednymi z najfajniejszych i najbardziej szalonych i nie inaczej było tym razem. A tym razem nawet była pewna dawka emocjonalna, czyli pokazanie (prawie)ludzkiej strony naszego ulubionego szalonego naukowca.  kliknij: ukryte  No i oczywiście skoro mowa o Mayurim to oczywiście musiał zrobić deus ex machinowe kapsuły do leczenia i wskrzeszania trupów. Z pierwszych dwóch wyszli Toushirou i Rangiku, łącznie było ich cztery, więc jeszcze zapewne Kira i… ktoś jeszcze. W sumie Kubo naprawdę nie lubi zabijania pozytywnych bohaterów i na wszystkie sposoby kombinuje, by w jakiś sposób ich ratować, mimo pozornie śmiertelnych ran i niemalże pewnych śmierci.

Wow. Absolutne mistrzostwo. Czysta esencja emocji. Cudowna rzecz, zdecydowanie warta zobaczenia dla wszystkich fanów dobrej animacji i sportowej rywalizacji ogólnie pojętej.

No Mal­‑u to klasyka gatunku. Od wielu lat przecież pilnowano pierwszego miejsca Fullmetal Alchemic, co pośrednio doprowadziło do zmian w liczeniu ocen i szeroko zakrojonej akcji przeciwko spam­‑kontom. Ogólnie z jakiegoś powodu duża część społeczności uznaje te rankingi i oceny za jakąś świętość, za którą trzeba walczyć z jak największą zaciekłością.

jest na pierwszym miejscu od czasu zakończenia emisji, a może nawet już była nieco wcześniej, jeśli dobrze pamiętam.

Jeden z najlepiej wyglądających odcinków tego roku. Ogólnie to anime ma całkiem sporo naprawdę dobrej animacji i ogólnie wygląda bardzo ciekawie i porządnie. Ale o tym rozpisują się już znawcy sakugi, ja wiem tyle że za odcinek siódmy odpowiadali głównie China i Itsuki Tsuchigami oraz Noriyuki Imaoka, czyli jedni z najbardziej utalentowanych artystów w branży.
A tak poza tym trochę mi się kojarzy z Nokotan z poprzedniego sezonu, tyle że tu jest mniej nawiązań do popkultury i absurdu oraz postaci mają jakieś charaktery. I oczywiście tytułowa Puniru jest absolutnie rozbrajająca, a to głównie dzięki właśnie animacji i świetnej grze Yuu Sasahary (jedna z moich ulubionych „mniej znanych” seiyuu).

szybko zerknąłem i błędu nie ma. Następne trzy odcinki już są na innych stronach zaznaczane jako osobna seria, więc jeśli już to by trzeba dodać kolejny ogryzek

aaa, faktycznie. Jakoś mi się zespolił z Shunem Enokido – mają trochę podobne nazwiska

jak to się ładnie mówi po amerykańsku – ale ugotowali. Wielkie brawa dla reżysera odcinka Koutarou Matsunagi, a jeszcze większe dla genialne Shuna Enomoto, który odpowiada za storyboard, „reżyserię animacji” oraz za sporą część sekwencji z tego odcinka. I w sumie ten odcinek aż tak się wyróżnia, bo do tej pory nie sądziłem, że to anime potrafi pokazywać takie tematy i uderzać w takie tony emocjonalne – a robi to przy tym bardzo dobrze, śmiało rywalizując z dużo „poważniejszymi” pod tym względem tytułami.
A tak na marginesie to się zastanawiam jakim cudem Momo i Okarun nadal żyją. No bo na przestrzeni tych siedmiu odcinków parę razy tak mocno oberwali, że powinny z nich zostać mokre plamy, a chyba nigdzie nie było wspomniane, że ich moce dają również superwytrzymałość i odporność na obrażenia (nie licząc przemiany Okaruna). Co prawda to tylko drobiazg i zapewne celowe uproszczenie ze strony twórców, ale i tak nie mogę przestać o tym myśleć xd

kanoniczność pierwszego filmu

 – co, jak, gdzie i kiedy? Proszę o wskazanie, bo trochę mnie to zaciekawiło, a jestem ślepy i średnio pamiętam o czym był ten film xd

takie idealnie średnie póki co… Jest komedia, bardziej melodramatyczne momenty, ogólnie coś dzieje i jakoś się to ogląda. Szkoda jedynie, że sama strona wizualnie jest również okrutnie średnia, a w zasadzie, nie licząc bardzo porządnego rysunku, wręcz słaba. Przynajmniej opening i ending to dwie świetne i piękne sekwencje i póki co to są największe zalety tego anime, co w sumie nie jest dobrym znakiem xd

odkopywania postaci ciąg dalszy xd  kliknij: ukryte  W sumie to całkiem zapomniałem o istnieniu Fullbringerów xd, a i Nel jakoś wyleciała mi z głowy… A oprócz tego jest jeszcze masa postaci na ekranie i całkiem sporo, których od wielu odcinków nie było, a pewnie jeszcze się pojawią. No, pewnie każdy dostanie swoje pięć minut, z naciskiem na „pięć” xd. Na pewno prędzej czy później będzie bankai Kyouraku, Yoruichi pokaże pełnię swoich możliwości, może nawet Urahara w końcu powalczy, a gdzieś mi mignął spojler, że Aizen też będzie miał swoją walkę (choć póki co odstawili go na boczny tor…). Tak czy owak mamy też nową arenę walk, tym razem w purpurze, bieli i czerni i paru innych kolorkach. Także następne odcinki to pewnie będą klasyczne bleachowe pojedynki i ewentualnie jakieś jeszcze zwroty akcji (pewnie związane z mocami Yhwacha i sposobami na pokonanie go). A, i jeszcze oczywiście jest Ishida (który, mam wrażenie, coś planuje/ukrywa) i jego konflikt z Ichigo (może to będzie finałowa walka tego sezonu?)

W sumie to anime opiera się na prostych założeniach, ale bardzo skutecznie je wykorzystuje. A to głównie zasługa odpowiedniego dynamizmu, swego rodzaju rytmu, który widać czy to w fabule, czy w bohaterach, czy nawet w kompozycji. Przy czym jest to seria autentyczna emocjonalnie, z sympatycznymi, dającymi szybko się polubić bohaterami. A najlepszy jest fakt, że póki co wszystko się kręci wokół przyrodzenia i jaj Okaruna xd. W sumie to myślałem, że tego typu humor już mnie nie śmieszy, a jednak da się jeszcze z tego zrobić coś fajnego.
 kliknij: ukryte  No i nie spodziewałem się, że akurat Aira będzie miała syndrom gimnazjalisty.

ten film to akurat tytuł, który może dotknąć duszy i jeśli dotknie, to się to dotknięcie odczuwa… A jak nie dotknie, to można, a nawet trzeba, obejrzeć dla animacji, bo to jest jedno z najładniejszych anime ostatnich lat, a może nawet jedno z najładniejszych w ogóle.

kiedyś napisałem wiersz pochwalny o Kei'u Oikawa'ie, teraz wypadałoby coś napisać o Oshiyamie i Fujimoto, ale… brak mi słów w sumie. Obejrzałem coś wspaniałego i niepowtarzalnego i po prostu nadal nie mogę jakoś uwierzyć, że to obejrzałem… Co prawda do dziesiątki trochę zabrakło, ale to drobiazg, naprawdę minimalna rzecz.

 kliknij: ukryte  Heh, Aizen nie musi nawet wstawać z krzesła, by pokazać, że jest silniejszy niż wszyscy wokół razem wzięci.A tak poza tym trochę odcinek przejściowy, czyli bohaterowie zbierają siły, posiłki przybywają  kliknij: ukryte  (ogólnie nie jestem fanem odgrzewania postaci, ale i tak – Grimmjow <3 – mam nadzieję, że będzie miał okazję się wykazać xd), ogólnie cisza przed burzą.

Kto by pomyślał, że zrobią w Precure prawdziwy romans… Oczywiście niezbyt się orientuję w standardach tej marki, ale chyba to naprawdę pierwszy raz, gdy zrobili porządny wątek romansowy i to dotyczący głównej bohaterki, a nie postaci pobocznych. I w ogóle ten sezon nieco bawi się znaną formułą, oferując dużo nowych i ciekawych rozwiązań. W sumie to nawet bliżej temu sezonowi do takich bardziej klasycznych „magicznych” serii dla dziewcząt niż standardowej dla Precure akcji i fabuły w stylu super sentai.
Przede wszystkim dużo miejsca poświęca się tu rozwojowi postaci, co naprawdę bardzo dobrze wychodzi. Wystarczy spojrzeć na taką Yuki czy Mayu, które na przestrzeni kilkunastu odcinków przeszły naprawdę ciekawe, realistyczne przemiany. I nawet taka prostolinijna Komugi zalicza jakiś progres, są wprowadzane wątki, które powoli dodają głębi jej charakterowi.
Przyznam również, że pojawienie się antagonistów, a także Niko bardzo pomogło i teraz już widać wyraźnie o czym właściwie jest ta seria i w jakie metafory, w jaki morał celuje fabuła. Szczególnie ostatni odcinek, gdzie w końcu skonfrontowano Gaou z Komugi i resztą bardzo fajnie pokazał czemu ten sezon ma jednych z ciekawszych, niejednoznacznych antagonistów.
Hirogaru Sky postawiło, przynajmniej z mojej perspektywy, poprzeczkę bardzo wysoko, a Wonderful Precure, choć jest zupełnie odmienną serią, tym oczekiwaniom sprostało i mam nadzieję, że ten wysoki poziom utrzyma się już do samego końca.

Są tu naprawdę fajne momenty, ale ogólnie raczej średnio i bez polotu. Takie w sam raz do oglądania raz w tygodniu, ale po zakończeniu emisji pewnie dosyć szybko zapomnę, że to w ogóle oglądałem…

w Polsce dystrybucja anime nadal raczkuje, a w zasadzie nie istnieje. Było ostatnio trochę filmów anime w kinach, ale to głównie ochłapy rzucane przez Crunchyrolla, a tak poza tym ani zewnętrznie ani wewnętrznie nie ma żadnych działań. Jedynie, jak w tym przypadku, filmy anime pojawiają na festiwalach/kinach studyjnych. Wydań DVD/Blu­‑ray też chyba nie ma, a przecież kiedyś były i to podobne niezłe – widocznie to mało opłacalny biznes. Tyle dobrego, że przynajmniej parę większych serwisów streamingowych oferuje anime z polskimi napisami, a czasem nawet dubbingiem.
A o telewizji to nawet nie ma co mówić – obecnie to nawet Pokemonów nie ma (pewnie ze względu na Netflix),

Będzie 7 listopada na Amazon Prime. Szkoda, że nie było w polskich kinach, ale cóż… I tak obstawiałem, że znacznie później to obejrzę, więc nie będę narzekać