Tanuki-Anime

Odcinek stojący pod znakiem trzech xd:
xdd statki walczące na lądzie
xddd statek płynący na łodzi/motorówce
xdddd walka Sheffield z Takao to chyba w paincie była rysowana
Tak poza tym to już jestem pewien, że fabuły raczej nie będzie i reżyser nie wie czego chce. Momentami chyba ma być poważnie, ale cała otaczka i fanserwis sprawiają, że wypada to dość absurdalnie. Nie żeby mi to przeszkadzało, ale jest to dość widoczna wada.
Pojawiła się również pierwsza syrenka i wygląda na to, że Sirens bardziej wykorzystują Sakura Enpire niż z nimi współpracują. Było jeszcze trochę japońskich okrętów (przede wszystkim Yukikaze i Takao) i Akashi ( kliknij: ukryte  nie spodziewałem się, że będę chcieli ją sprzątnąć xd) . Zabrakło za to jakiejś scenki z San Diego, ale to tylko drobiazg.

Fabuła w zasadzie nie istnieje; ubolewam bardzo nad decyzjami reżysera, co do skracania wątków z light novel, ale na szczęście całkowicie nie niszczy to bajki – co najwyżej jej potencjał już na starcie jest mocno ograniczony. Póki co większość żartów jest całkiem niezła (pomijając te o deskach i loliconową arystokratkę) i ilość parodii też jest dobrze wyważona. W zasadzie jest to Endro~ z większym zacięciem komediowym, co wcale nie znaczy, że jest lepsze, albo przynajmniej jest porządnym anime. Przeciętnak dla fanów gatunku, póki co.

Heh, nie spodziewałem się, że stroje kąpielowe dadzą już w trzecim odcinku. O dziwo obyło się bez większego fanserwisu tym razem.
No, i ten odcinek bardziej skupił się na Enterprise i jej motywach oraz autodestrukcyjnym sposobie walki.  kliknij: ukryte  I wygląda na to, że wątek z Yorktown może nabrać później większego znaczenia; aż żałuję, że nie pamiętam go za bardzo z gry.
Na brak fabuły już nie będę narzekał, ale przydałby się jakiś mocniejszy punkt zaczepienia – póki co akcja przechodzi od walki do walki i w zasadzie nic poza tym.
A, i San Diego zaliczyła kolejny świetny występ w tle.

Podoba mi się to, co zrobili z Kirito.  kliknij: ukryte  sprowadzenie go do roli warzywa (mam nadzieję, że chociaż do połowy sezonu) to całkiem niezła wymówka, by Alice mogła przejąć główną rolę.
Ogólnie odcinek niezły, ale to SAO więc i tak nie mam już żadnej nadziei.
No, i w ogóle gratulacje dla A­‑1 Pictures. Najpierw podzielili 48 odcinków na pół, i teraz znowu na pół. Naprawdę, to już jest okrutne przedłużanie cierpienia widzów, ale dobrze, że druga część tego sezonu będzie już w kwietniu, a nie za okrągły rok na przykład.

25

Spokojny, lekko zapychaczowy pierwszy odcinek. Głównie przypomniano najważniejsze rzeczy i pod koniec wprowadzono do fabuły.
Opening spoko, ending to sztosik.
No, i coś czuję, że ten arc może być trochę mroczniejszy od wcześniejszych…

czy DEEN kiedykolwiek zrobił dobrą adaptację?

Jedyne co mi przychodzi do głowy to KonoSuba. Choć w tamtym przypadku była to raczej zasługa dobrej ekipy produkcyjnej, która de facto składała się głównie z freelancerów.

Hammann, Belfast, Queen Elizabeth, Prinz Eugen…
Wystarczyło, że się pojawiły i od razu bajka zyskała na jakości.
Fabuły jak nie było, tak z grubsza nie ma, ale ta fanserwisowo­‑absurdalna konwencja coraz bardziej mi odpowiada. Grunt, że pojawiają się ciekawsze okręty i walki trzymają poziom.
Z drobnostek to na pewno świetna rola San Diego (jeśli przez wszystkie odcinki będzie zostawać w tle w taki sposób zupełnie mi to nie przeszkadza), Laffey wypadła lepiej (scena z Jevelin na początku odcinka, a potem walka z Z23 – to było naprawdę dobre) i oczywiście Hammann.
No i oczywiście szacun dla Bibury za animację. Jest krzywo, są uproszczenia, tła też bywają puste, ale przynajmniej animacja jest żywa i kiedy potrzeba naprawdę dynamiczna.

To było… chaotyczne. Szczerze, bez znajomości gry za wiele bym nie skumał, albo uznałbym, że nie jest to zbyt ciekawe. Uznaję więc, że ten odcinek głównie był dla fanów, a jakaś składniejsza fabuła pojawi się za tydzień. No, i mam nadzieję, że animacja będzie trzymać poziom, bo już na starcie dostaliśmy parę naprawdę ładnie zainimowanych walk. Z takich większych minusów oprócz ogólnego chaosu to Unicorn i Laffey. Znaczy, wiadomka to jedne z popularniejszych postaci, ale przynajmniej dla mnie są dosyć wkurzające i póki co mocno pozbawione charakteru. Unicorn ma słodki głosik i nic poza tym, a Laffey ciągle chodzi przymulone i no, tyle… W grze jest jednak naprawdę dużo ciekawych postaci i mam nadzieję, że to one będą miały więcej czasu ekranowego. No, i jeszcze ciekawe było przedstawienie umiejętności Kagi i Unicorn. No, tego się nie spodziewałem. W zasadzie wyglądało to mocno absurdalnie, nawet biorąc pod uwagę z jaką serią mamy do czynienia. Z malutkich plusów to jeszcze krótki występ San Diego  kliknij: ukryte  mam nadzieję, że dadzą w którymś odcinku całą jej piosenkę… .
No, i to chyba tyle.
Czekam na rozwój wypadków

A, i ending jest genialny.

Teraz jest 8.96 i mam nadzieję, że spadnie. I w sumie interesujące jest to jak rośnie liczba oglądających na MAL­‑u. Nie wiem czy to Ufotable tak przyciąga, czy nastąpił jakiś głód shounenów wśród normików i fanów tego gatunku.

Największe pozytywne zaskoczenie sezonu. Zaczynając seans nie miałem praktycznie żadnych oczekiwań – słabe materiały promocyjne, niezbyt dobre studio… Jednak okazało się, że warto było dać tej bajce szansę. Naprawdę dobry slice of life z abstrakcyjnym humorem i świetnymi postaciami (z Shamiko na czele). Animacja częściej przypominała pokaz slajdów, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało podczas seansu (projekty postaci dużo nadrobiły w tym aspekcie).

Jednak akcja dzieje się w 2025 czy jakoś tak, więc można uznać, że jest to przyszłość

 kliknij: ukryte  Incest is wincest
Zakończenie nawet niezłe, ale nie podoba mi się to zboczenie Mizuhy. Jak dla mnie zostało to dodane na siłę i tylko po to, by zgadzało się z tematyką serii.

Dużo zmarnowanego potencjału, wynikającego z widocznych cięć względem materiału źródłowego. Wątek Sakury i Rin, Gilgamesz, Archer, wątek Ilyi – wszystko to można było rozwinąć, przedstawić w ciekawszy sposób. Słabo też przedstawiono rozwój głównej pary. Pod względem emocjalnym jest nieźle, ale rozwój umiejętności przypomina raczej dodawanie kolejnych power upów.
Postacie za to wypadły bardzo interesująco, ale nie wykorzystano ich potencjału.
Ogólnie niezłe anime, całkiem przyjemnie się ogląda, muzyka to super sztos, grafika też daje radę, ale mogło być lepiej.

Grafika jest paskudna, historia i postacie co najwyżej srednie, ale doceniam pracę reżysera. Ciekawe kadry, interesujące przejścia, muzyka dobrze współgrająca ze scenami. Gdyby wszyscy seiyuu się bardziej przykładali, a animacja byłoba choć trochę płynniejsza, byłby z tego naprawdę mocny średniak. Obecnie jest jednak tylko średnio, choć zdaje się, że sam pomysł wyjściowy miał większy potencjał.

Z odcinka na odcinek jest coraz lepiej. Fabuła jest naprawdę przemyślana, zwroty akcji nadal podtrzymują tempo.  kliknij: ukryte  No, i związek Kazusy i Izumiego jest super uroczy. Mam nadzieję Sugawara tego nie zepsuje…

Trochę mi już ta myśl chodziła po głowie, ale dopiero teraz jestem bardzo pewien, że jednak Tooru to stereotypowy bohater haremówki. W zasadzie żeńska wersja Rita z To Love­‑Ru, jeśli już mam użyć przykładu. Miła, uprzejma dla wszystkich osóbka, większość przedstawicieli płci przeciwnej przynajmniej ją lubi, wszystkim pomoga i dzięki jej obecności problemy innych są rozwiązywane. Dosłownie to samo. Znaczy, zdaję sobie sprawę, że ten schemat występuje w mangach/anime shoujo dość często, ale nadal jest to trochę irytujące i rozczarowujące, że autorzy idą po najmniejszej linii oporu, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę, że Fruits Basket to całkiem przemyślana opowieść z wieloma naprawdę dobrymi bohaterami. No, i doszło do tego, że przemyślenia co do bohaterów mam podobne jak w przypadku To Love­‑Ru Darkness. Oceny to nie zmienia, nauczyłem się tolerować ten typ protagonisty, ale jednak wolałabym, żeby ktoś ciekawszy miał tutaj główną rolę.

Mówcie co chcecie, odcinek 19 to sztos nad sztosy, przynajmniej w tym roku, i nawet trochę żałuję, że nie oglądałem go na premierę. W zasadzie anime odłożyłem w kąt gdzieś po dziesiątym odcinku. Stety lub niestety, ale tempo akcji, a raczej przeciągane walki powodują, że Kimetsu no Yaiba jest dla mnie prawie nieoglądalne w trybie tygodniowym. W sumie nie wiem, po co adaptują to aż tak dokładnie; odcinków ma być tylko 26, a momentami przeciągają zupełnie jak w tych shounenowych tasiemcach. Chociażby odcinek 14, który w zasadzie był o niczym.
Bajka sama sobie zła nie jest – pojawia się trochę głupotek, niektóre postacie są serio irytujące, a antagoności całkowicie nijacy, ale ogląda się nieźle. Najlepiej kilka odcinków na raz. Inaczej może być trudno.

Już abstrahując od głównego sensu odcinka, po raz kolejny muszę sobie zadać pytanie: KIM, KURDE, JEST AKITO!? A raczej czemu ten psychopata jest praktycznie bezkarny i żaden z Soumów nie odważy się choćby źle o nim powiedzieć (znaczy, tak z grubsza)? Spodziewam się, że ma to coś wspólnego z klątwą  kliknij: ukryte  (przemiana z zwierzątka to chyba zbyt łagodny efekt; na pewno jest coś jeszcze) , ale, kurde, naprawdę mnie to intryguje. Całość fabuły jest naprawdę ciekawa, ale właśnie ten jeden wątek sprawia, że oglądam dalej.
A tak z plusów odcinka: dobrze, że Hiro trochę uświadomił Tooru jak bardzo jest miękką kluchą, ale wątpię, że cokolwiek to zmieni w jej charakterze.

 kliknij: ukryte  Tak w ogóle to dość zabawne, że niema postać nazywa się, hehe, Sayless. Super posunięcie twórców, naprawdę. A tak na poważnie to ostatnie dwa odcinki to jedbak WTF. Nie takie spore, ale jednak… ugh. Nie znam visual novelki, ale jednak boli fakt, że goście od anime adaptują to wszystko tak nijako i jeszcze tną w nieodpowiednich momentach. Naprawdę mi zabrakło rozwinięcie tutaj relacji Takuyi z Sayless. Końcówka odcinka 18 – całują się na pustyni. Odcinek 19 – timeskip o rok i MAJĄ DZIECKO. Noż kurde, aż mi się Clannad przypomniał, tyle tylko, że tutaj romans trwał jeden odcinek. A w ogóle z tym dzieckiem to są niezłe jaja… Paradoksy czasowe wymiękają – tutaj mamy najprawdziwszy paradoks międzywymiarowy! Córka MC to Yu­‑No! Ta, kurde, Yu­‑No, co się pojawiła na parę minut na początku całej serii. Powiem tak, zostałem grubo zaskoczony. No i wtf to jeszcze ta reakcja Takuyi, a raczej jej kompletny brak, gdy się zorientował, że ta naga dziewczyna szepnęła mu w wtedy, no właśnie, Yu­‑No. Znaczy, ok, pewnie zostawili tę rewelację na następne odcinki, ale no…
No i jednak nadal boli ugrzecznienie anime względem visual novelki. Widać mocno, że gra opierała się na zaliczaniu kolejnych panienek, abstrachując już od faktycznej fabuły. Uważam więc, że pozbycie się „mięska” to mimo wszystko nieporozumienie, bo twórcy adaptacji pozbawiają produkcji niewielkiego, ale przyciągającego uwagę plusa.
Chyba jednak lepiej by było jakby to anime powstało z dziesięć lat temu…

Tooru za dużo się nie zmieniła od początku anime, ale szczerze to jej obecność praktycznie nie przeszkadza. Przez większość czasu inne postacie są na pierwszym planie i są na tyle charakterne, że jedna średniawa główna bohaterka wszystkiego nie psuje. No, i mimo wszystko nie jest tak źle – Tooru też ma swoje momenty.

Robi się… ciekawiej.  kliknij: ukryte  Mamy już sadystkę, masochistkę, fujoshi, młodszą siostrzyczkę (meh), stalkerkę i ewentualnie lolicona (ziomek Keikiego) Została już tylko wiceprzewodnicząca pokazana pod koniec odcinka. Niby opening sugeruje zboczenia każdej kolejnej dziewczyny, ale w jej przypadku naprawdę nie mogę się domyśleć, co jest z nią nie tak. Tak czy siak, to anime to typowy średniak, ale jakoś miło się ogląda.

Po prostu piękny odcinek. Historia Kisy, jej problem, to jak Haru, Yuki i Tooru jej pomogli… Trudno nie uronić łzy. Dramat realistyczny, dobrze podany i nie przesadzony. Pokazano, że z pomocą bliskich osób da się wyjść na prostą, znaleźć chęć do dalszej walki. Jeden z lepszych epizodów zdecydowanie.

Wszyscy na początku się zastanawiali, jak właściwie działa King Crimson, ale Golden Experience Requiem zdecydowanie przebił nawet najbardziej absurdalne standy w JoJo. Myślę, że sam Araki do końca nie wiedział, co właściwie stworzył i to nie pierwszy raz, ale wybaczam.
I tak ten part był świetny.
Dobra, fabuła to maksymalnie 6/10 – pełna dziur, dziwnych przejść, plot armorów i nieścisłości… Bohaterowie to też dość nierówna pod względem charakterów i logiki zgraja, ale jednak zupełnie mi to nie przeszkadzało.
Albo jestem fanboyem, albo DavidPro udało się tak skutecznie zamaskować wszelkie wady pierwowzoru, że nie wpływa to na przyjemność z oglądania.
Tak czy siak, za samą grafikę (to już kwestia gustu jednak) i muzykę seria ta zasługuje na najwyższe noty.
Ja daję 9/10, czyli bez zmian. Poziom poprzednich części utrzymany.
Czekam na Stone Ocean, albo chociaż Purple Haze Feedback.

Sposób w jaki Thors masakrował kolejnych przeciwników przypominał mi walki z Asterixa i Obelixa.
 kliknij: ukryte  A tak w ogóle to oni sobie tak po prostu odpłynęli i nie zauważili, że nie ma Thorfinna? I kiedy on się w ogóle schował pod pokład?