Tanuki-Anime

Kiedyś myślałem, że reżyser i scenarzyści SAO są choć trochę ogarnięci i świadomi ułomności pierwowzoru i gdyby tylko im się chciało potrafiliby troszkę pozmieniać, by nieco naprawić to, co Kawahara spaprał w oryginale, jednak ten odcinek pokazał, że stać ich tylko na durny filler, by przełożyć przebudzenie boga Kirito na następny odcinek… Ech. I w ogóle naprawdę zaczyna mnie irytować ta przerysowana brutalność. Na początku Alicyzacji był to bardziej efekt „wow, w końcu dali krew”, teraz jest to po prostu niesmaczne. Ile jeszcze kończyn zostanie uciętych nim Kirito pokona wszystkich jednym ciosem?

Ależ świetna była ta gra planszowa! I Salsa (znaczy osobowościowo, a nie smakowo xd)!
Nie wiem, tak jakoś nadal podoba mi się ta bajka. Fabuła wybrakowana i powolna, postaci od gruma i z ledwością zapamiętałem imiona głównej piątki, trudno też się tu doszukiwać czegoś serio oryginalnego, ale no, jakoś działa. Uwagę przykuwa parę interesujących konceptów związanych z magią i ten teges i przede wszystkim grafika. Sekwencja, gdy Salsa i tamte dwie wskakiwały do wody była naprawdę dobrze zaanimowana, od pierwszego odcinka również większość teł wygląda zaskakująco dobrze (podobnie z oświetleniem w niektórych scenach). Jedyne, co tak serio odstaje to idolkowe występy w 3D, ale na szczęście są krótkie i wbrew temu na podstawie czego seria jest są w zasadzie elementem pobocznym, bo same odcinki to w zasadzie CDCT i wprowadzanie kolejnych postaci.
Także ten – oczekiwania miałem zerowe i w sumie nie dostałem czegoś super ekstra, ale jest to zdecydowanie nieco lepsze niż idolkowa seria z odzysku. Oby tylko poziom utrzymał się do końca i kto wie… Może będzie nawet 7/10?

Pan bohater tak potężny, że tym razem pokonał c z a s i w dodatku zaśpiewał opening. Kurczę, przy takim rozmachu i z takim tempem to pod koniec serii może być rzucanie się galaktykami… :v

Kurde, myślałem, że będzie odprężająca komedia, ale postać Mami… Ech, nie psuje definitywnie seansu, ale jest to zdecydowanie charakter z kategorii najgorszych gnid. Z drugiej strony główny bohater jest super żałosny i jest sam sobie winien, że daje się łapać na takie sztuczki i jeszcze przeprasza, że nie robi czegoś po jej myśli. Ogarnięty facet od razu by spławił taką manipulatorkę, a tutaj to się będzie ciągnąć w imię komedii. Nadzieja w Chizuru, bo chyba tylko ona może uświadomić MC, że z Mami powinien definitywnie skończyć…

Ja pitolę, Tamaki po raz kolejny udowadnia, że jest rzadką w skali anime fanserwisową deus ex machiną. Naprawdę, te wszystkie momenty randomowej rozbieranki to już chyba tylko sztuka dla sztuki; jakby autor chciał dodać elementy ecchi, ale brakowało mu sensownych pomysłów i sytuacji, by je wprowadzić… Są więc dwie pieczenie na bezsensownym ogniu: akcja nie jest zakłócana przez zagrywki rodem z haremówek, a widownia dostaje to, czego pragnie (no, w sumie nie pragnie, ale można uznać, że zawsze nieco to podbija zainteresowanie). Sukces!

Ależ szarmancki ten nasz bohater! W jeden odcinek zrobił większy postęp romantyczny niż bohaterowie co niektórych haremów w parę sezonów. I to w dodatku ujarzmił tsundere! Cóż za bestia! I to kręcęcenie zamkiem było dość zabawne.

No i wszystko odhaczone:
- groteskowa brutalność
- scena z tentaclami (Reki Kawahara to chyba większy fetyszysta niż co niektórzy mangacy ecchi…)
- patos

W sumie nie spodziewałem się niczego więcej. Jest tak jak było, czyli ech… W ogóle w openingu nasz bóg Kirito przywdziewa wdzianko czarnego siermierza niczym mahou shoujo. Ciekawe czy w samym odcinku też tak będzie wyglądać jego przebudzenie…

Całkiem niezły początek. Na plus grafika/animacja i to, że bohaterowie są dorośli (a czy dojrzali emocjonalnie to się okaże…). Postacie wypadają ogólnie dość sympatycznie, choć nie ma co oceniać po jednym epizodzie.

- nie chcę nic mówić, ale twórcy zmarnowali świetną okazję, by z pierwszej sceny zrobić nawiązanie do Skyrima…
- skupianie energii magicznej przez gwizdanie? Ciekawy koncept. A, czyli pewnie dlatego będą śpiewać…
- główna bohaterka tak bardzo zemdlała, że się opening odpalił xd

Całkiem niezłe. Animacyjnie przede wszystkim wypada bardzo przyzwoicie, ale akurat o ten aspekt nie martwiłem się zupełnie, bo Yokohama Animation Lab udowadniało już wcześniej, że nie są przypadkową zbieraniną nieumiejętnych animatorów, tak jak wiele innych nowych studiów. W sumie ciekawe czy będzie tu więcej magii, słodkodziewczynkowości czy jednak idolkowania… Po tym pierwszym epizodzie mam wrażenie, że twórcy choć trochę pójdą bardziej w stronę Uma Musume, gdzie na pierwszy plan wysuwał się element dodatkowy, a śpiewanie pozostało bardziej jako miły dodatek…

Niespodziewanie brutalne jak na bajkę o tak, ekhm, nieambitnych założeniach fabularnych… Ogólnie nawet niezły początek. Ponowne przyjście Jezu, znaczy Władcy Demonów™, trochę walki i przede wszystkim pokaz siły i zajedwabistości pana głównego bohatera. No mały plus suche żarty sprzed dwóch tysięcy lat i to, że siostra tej Mishy to najpewniej tsundere, wnioskując przynajmniej po wyglądzie…

Durne fest, ale sympatyczne. Ma to na pewno jakiś potencjał, szczególnie cała ta superbohatersko/power­‑rangersowa otoczka. I jest też promyk nadziei, że Retto nie będzie randomowym haremowym przegrywem, a bohaterem bardziej w shounenowym stylu. Logiki nie wymagam, ale momentami było troszkę zbyt chaotycznie.

Fabuła drugiego sezonu w zasadzie się jeszcze nie zaczęła… Odcinek pierwszy to pokazówka, ale dobrze zrealizowana i momentami dość zabawna (segment z kalendarzem był naprawdę dobry). W sumie aż ciekawe, że reżyseria się w ogóle nie zmieniła; wygląda więc na to, że w tym projekcie jest ważniejsza ogólna shaftowa wizja niż indywidualne reżyserskie zagrywki. No i opening oczywiście jest świetny. Tym razem dobrą piosenkę zestawiono z równie dobrymi wizualiami, co w poprzednim sezonie udało się połowicznie.
Odcinków znów będzie 24, więc czekam na następne i po cichu liczę, że druga część uniknie wad poprzedniej serii.

No i koniec. Poziom pierwszego sezonu podtrzymany, momentami było nawet nieco lepiej i ciekawiej. Szacun przede wszystkim dla animatorów i reżysera – widać, że twórcy starali się na 100%

Ależ genialny odcinek! Naprawdę, presja tłumu w Japonii może doszczętnie zniszczyć człowieka, tak samo nieporozumienia i brak wsparcia (ze strony nauczycieli i prawdopodobnie rodziców), ale Ishigami się nie poddał, a przewodniczący jako pierwszy go wsparł i niejako otworzył nową drogę życia.  kliknij: ukryte  No, i świetna była scena, gdy Ishigami odpowiedział tamtej dziewczynie na te wyzwiska . Kurczę, naprawdę świetnie napisana, bardzo emocjonalna historia. No i chyba ostateczny dowód na to, że Ishigami to jedna z najlepszych albo przynajmniej najciekawszych postaci w tym anime

Wcale nie taki zły ten koniec, ALE… i tak nie tak powinno do tego dojść. W zasadzie zabrakło łączności akcji. Trudno jakoś emocjonalnie się odnieść do decyzji bohaterów, skoro zabrakło czasu, by dać im jakieś logiczne podwaliny i dobrze wszystko uzasadnić. Nie wiem w sumie czemu twórcy tak to rozegrali. Chyba lepiej by było, gdyby wycinali od początku i już od pierwszego odcinka przyspieszyli rozwój akcji. Tak serio to z bajki, która mogła wywołać jakieś emocje zrobiło się coś super nijakiego.
No i jest jeden minus, którego twórcy nie mogli uniknąć: Shinako. Serio, cały konflikt fabularny tak naprawdę wynika z jej ciągłego niezdecydowania i braku wzięcia spraw w swoje ręce. Irytująca postać po prostu.
I najlepiej będę z tego anime wspominał grafikę. Ładna kreska, płynna animacja, miejscami naprawdę bardzo dobre tła. Widać, że goście z Doga Kobo się przyłożyli i zaciągnęli do pracy naprawdę ogarniętych animatorów.
Podsumowując: lekki zawód

Bardzo satysfakcjonujący finał. Anime od początku do końca bardzo solidne. Świetny, nietuzinkowy humor, ciekawa reżyseria i naprawdę dobrze napisane, choć niezbyt skomplikowane, postacie. Jednym z lepszych elementów było też pokazanie realiów mangowego biznesu – chyba niewiele anime potrafi to ująć w tak realistyczny, wyważony sposób. Ogólnie oczekiwania spełnione, a nawet w sumie trochę więcej – raczej na początku nie spodziewałem się, że moja bajka sezonu to właśnie będzie ten tytuł

Liczba osiemnastu odcinków wynikła z błędnej interpretacji oryginalnego japońskiego newsa. Od początku była mowa o 12 odcinkach + 6 dodatkowych, które miały być emitowane w internecie. Błędnie jednak założono, że to 6 odcinków będzie pełnowymiarową kontynuacją emisji telewizyjnej – tak naprawdę chodziło w tym o krótkie klipy (czy coś tam) puszczane po odcinkach na AbemaTV i dopiero teraz wszyscy się w tym połapali. Znaczy, na Twitterze twórcy potwierdzil, że odcinków będzie dwanaście. Swoją drogą czytałem na MAL­‑u, że nawet Japończycy początkowo źle zainterpretowali informację ogłoszoną przez twórców serialu…

Mam wrażenie, że praktycznie wszyscy bohaterowie z tego anime to ciepłe kluchy. Tak serio to wystarczyłoby trochę zdecydowania ze strony Shinako, by rozwiązać wszystkie problemy relacjowo­‑uczuciowe. A tak jest po prostu przeciąganie liny, robienie z igieł wideł i zastępowanie szczerej rozmowy jakimiś fochami i nieporozumieniami. I na dodatek za tydzień ostatni odcinek, więc zakończenie będzie najpewniej z dupy, choć przynajmniej szybko rozwiąże wszystkie wątki. W ogóle z takim tempem prowadzenia akcji serio myślałem, że odcinków będzie 18 i zaadaptują całą mangę. Wychodzi więc na to, że w momencie w którym akcja zaczynała się rozkręcać, coś już wychodziło na prostą, nastąpi gwałtowny koniec. Ogólnie anime jest przyjemne, grafika jest naprawdę dopracowana, ale myślę, że po ostatnim odcinku dominujące będzie srogie rozczarowanie.

 kliknij: ukryte  Myślę, że ten odcinek już dobrze wyjaśnił, że to nie kwestia podejścia, chęci tylko klątwy. Akito jest bogiem zodiaków, ma władzę nad ich duszami (cokolwiek to oznacza) i nie mogą mu się sprzeciwić. Tak serio to chyba tylko Tooru jest w stanie w jakikolwiek sposób wpłynąć na Akito i coś z nim zrobić

1: niezły początek, fajne ujęcie na tyłek Kirino
2: eeeeee
3: niepotrzebna drama
4: fanserwis
5: niepotrzebna drama (booże, strasznie wkurzająca jest ta Ayase…)
6: przyjemny odcinek, ładnie pokazana relacja dwójki postaci
7: pierwszy segment fajny, potem tragedia  kliknij: ukryte  wydanie light novel? Serio? Durnota do potęgi
8: tragedia straszna  kliknij: ukryte  ta cała rozmowa z ludźmi od anime to super cringe i w ogóle absurdalna sytuacja
9: fajny, przyjemny odcinek
10: fajny odcinek oprócz wkurzającej Ayase i Kanako
11: dobry odcinek (w końcu Kirino zachowała się naprawdę ludzko :)
12: ładne, w miarę satysfakcjonujące zakończenie  kliknij: ukryte  nawet jeśli wraz z pierwszym odcinkiem specjalnym pójdzie do śmieci i motyw „muszę gdzieś wyjechać, ale nie wyjadę, bo chcę zostać z ukochanym” jest ograny do bólu

Ogólnie przed tą serią myślałem, że lubię tsundere, ale po styczności z Kirino mam wątpliwości co do swojego gustu. Mary Sue + skrajnie wkurzający i niepotrzebnie chamski charakter to naprawdę ciężkie do przetrawienia połączenia. Niemniej, w jakiś dziwny sposób ją polubiłem. Nie jest to super dobrze skonstruowany charakter, ale jakoś tak naturalnie wypada ze swoim nieznośnym zachowaniem. Ogólnie trudno być obojętnym wobec takiej bohaterki i tak jak wkurzała tym ciągłym biciem i czepianiem się o wszystko biednego Kyousuke, tak naprawdę podobało mi się, gdy zdobywała się na jakieś miłe gesty i w mniej agresywny sposób okazywała swoje uczucia.
A najlepszą postacią i tak jest Kuroneko. Świetna rola Kany Hanazawy.

Przyjemnie się to ogląda. Ciekawy koncept, bohaterka nadmiernie głupkowata, ale sympatyczna, humor lekki i przystępny. No, i to chyba pierwsze anime, gdzie protagonista zbiera wokół siebie harem złożony z przedstawicieli obojga płci… Warto też dodać, że muzyka jest naprawdę dobra, a fabuła… Dobrze się bawi, kiedy jest jak jest, więc nie mam jakichś wielkich wymagań co do oogiku lub plot twistów i tak dalej…

Kurde, ja oglądam tę bajkę, żeby się śmiać, a nie czuć… Nie no, fajnie, że od czasu do czasu pojawia się poważniejszy wątek, który dodaje troszkę realizmu. I Miko to naprawdę fajna postać – jestem ciekaw jej dalszych interakcji z głównymi bohaterami.

Haru mówi że ma 18 lat

 – błąd. W odcinku siódmym Rikou mówi, że Haru jest niepełnoletnia (!)

No i koniec. Dziwnie to rozegrali wypuszczając odcinki akurat w taki sposób, ale ok.
Ogólnie spoko. Ciekawie poprowadzona akcja, świetna grafika i muzyka, postacie też dość interesujące, choć mogło być lepiej. Bywało parę gorszych momentów, fabuła momentami zgrzytała i Michiru potrafiła być irytująca jako główna bohaterka, ale to raczej dobre wady. Trigger, jak zwykle dostarczył solidną serię akcji ze wszystkimi charakterystycznymi dla tego studia wadami i zaletami.

Jeśli te trzy endingi będę zrealizowane w technice animacji totoskopowej, to będzie super.