Tanuki-Anime

Trzeba jednak przymknąć oko na te wszystkie głupotki/nieścisłości. Seria raczej o realizm się nie stara i trzeba to przyjąć, inaczej będzie się tylko zgrzytać zębami podczas seansu. Podoba mi się za to, że „antagonista” nie jest w zasadzie zły. Ma inne poglądy niż Senkuu, w dodatku dość sensowne i szczerze można się z nimi utożsamić. Bardzo spoko, że nie robią konfliktu na zasadzie dobro vs zło, tylko jedna droga vs inna droga. Jedyny naprawdę irytujący element to Taijuu, ale cóż, to tylko shounen.

Nie wiem, czy to prawda, ale ktoś na MAL­‑u pisał, że Kengan Asura i Dumbbell to to samo uniwersum.

Shingo Natsume zrobił nam krzywdę, porzucając tę serię.

Oto prawdziwe anime o napalonych nastolatkach! Reakcje przerysowane (szczególnie ta głównej bohaterki pod koniec odcinka), ale ma to swój cel i jest zrobione z sensem. A Izumi to amator:  kliknij: ukryte  otwarte drzwi, oglądanie bez słuchawek… Koleś chyba za bardzo się przyzwyczaił do siedzenia samemu w domu. A ogólnie to się nie spodziewałem, że tego „seksu” będzie aż tak dużo. Myślę jednak, że to jest początkowe zszokowanie widza i wprowadzenie w tematykę serii; następne odcinki raczej będą trochę spokojniejsze. Na razie podoba mi się bardzo i liczę na utrzymanie poziomu.

Kontrast między oryginalnością/jakością historii i bohaterów a wykonaniem/animacją przypomina mi troszkę SAO. Oczywiście w lżejszej wersji. Jest na czym oko zawiesić i oby było przez wszystkie odcinki, ale fabularnie raczej średniawka, ale na szczęście lekka i niespecjalnie wkurzająca. A ending to jeden wielki spojler, przynajmniej według mnie.

Animacja jest koślawa bardzo, plusik za ten język demonów i bardziej europejski setting fantasy. Zaskakuje za to muzyka, która jest (póki co) całkiem spoko i wpadająca w ucho. Co z tego wyjdzie – nie wiem  kliknij: ukryte  oby tylko anime nie doszło do TEGO momentu, jak raportują czytelnicy light novel. Tak, Latina w końcu dorasta i no… . Póki co raczej średnio, ale ogląda się przyjemnie. A, i trochę mnie wkurzało, że prawie przez cały odcinek Dale taszczył Latinę jak jakiś wór ziemniaków.

Oby tym innym studiem było Production IG. A z resztą tak długo jak większość ekipy produkcyjnej się nie zmieni, zmiana studia wpłynie tylko na animację.

Wahaha wara e ba sugoi ten toreru!

*ganbare beamu!*

Jedyne na co warto zwrócić uwagę to całkiem fajna animacja walk (nie wszystkich niestety). Jak na tak niski budżet poradzili sobie z tym całkiem nieźle. Momentami przypominało to trochę Triggera/Gainaxa jeśli chodzi o dynamikę i styl rysunku.

Bardzo spoko specjał. Fajne, nowe postacie (znaczy, może nie pamiętam ich z serii TV), interesujący wyścig, zgrabna, sensowna fabuła. Za minus można uznać nadmiar CGI, ale to tylko szczegół – reszta animacji jest na poziomie serialu.

Pal licho grafikę (która w najnowszym odcinku w końcu wyglądała dobrze), ale gościa od efektów dźwiękowych nie powinno się dopuszczać do pracy przy jakimkolwiek anime.

Nie ma w zwyczaju obniżać oceny za nijakie zakończenie, ale w tym przypadku mocno mnie kusiło. Szczerze – rozegrali to po najmniejszej linii oporu. Trochę szkoda, bo tak porządna bajka zasługiwała na świetne zwieńczenie.

*na początku odcinka Kyo czyta mangę z magazynu Hana no Yume, w którym wydawany był Fruits Basket, co znaczy tyle, że bardzo męski Kyo gustuje w gatunku shoujo :)
A tak btw Akito to serio psychol. Naprawdę, on musi chyba być czymś więcej niż tylko głową rodziny, skoro wszyscy mu pozwalają na takie rzeczy ( kliknij: ukryte  przemoc psychiczna wobec dziecka)

Początek na to nie wskazywał, ale wyszła naprawdę fajna komedia romantyczna. Przyjemny seans, humor (nawet jeśli fanserwisowy) na poziomie.  kliknij: ukryte  No, i z tym „myślałam tylko o seksie, a nie o pocałunkach” przypomniał mi się Clannad :)

Kurde, cała ta przeszłość Grishy to mógłby być materiał na oddzielny serial. Naprawdę dużo, dużo informacji i aż troszkę szkoda, że upchnięto to w jeden odcinek. Choć w sumie pewnie będą jeszcze do tego wracać. No, i jak po siódmym odcinku byłem trochę sceptycznie nastawiony do pomysłu na świat przedstawiony, tak teraz jestem całkowicie co do tego przekonany. I ending drugiego sezonu w końcu nabrał sensu…

Całkowicie podzielam twoje zdanie. Tooru lekko irytuje, ale ogląda się świetnie. Nawet drama (której zazwyczaj nie lubię) mi nie przeszkadza.

Jedna z lepszych bajek w tym sezonie. Odprężająca, zabawna, ze świetnymi postaciami. Szkoda, że został już tylko jeden odcinek. Będę tęsknić

Nie chcę nic mówić, ale Diavolo jest hot.

No, teraz to dopiero mam mętlik w głowie. Zawsze, gdy się myśli, że już wszystko jest dość jasne, twórcy dowalają coś nowego, co totalnie wywraca świat przedstawiony do góry nogami. Nie mam pojęcia, jak to się łączy, jaki jest pomysł, żeby to wyjaśnić, ale jestem zaciekawiony. Choć z drugiej strony pojawia się niepewność, czy to już nie jest zbytnie przekombinowanie…

Świetny news. Obstawiałem maksymalnie 52 odcinki, ale widać, że TMS Entertainment bierze się bardzo poważnie za tę ekranizację.

Mnie to denerwują ci wszyscy „aktorzy”, którzy podkładają tu głosy. Słabą grafikę, fabułę – potrafię zrozumieć, ale tak słabe aktorstwo – to już porażka.

Kurde, Mappa jednak potrafi zrobić świetną animację walki (nie pierwszy raz w tej serii). No i cieszę się, że teraz aż do końca będzie ciągła akcja. Pojedyncze historie były spoko, ale nie zawsze potrafiły tak wciągnąć. Jednak ciągła fabuła zdecydowanie ożywia to anime.
No, i w tym odcinku była kolejna wersja endingu. Warto zobaczyć, chociażby ze względu na końcowy kadr.
I jestem już pewien, że jeżeli zakończenie nie będzie rozczarowujące, Dororo zostanie jedną z najlepszych bajek tego roku.
Naprawdę solidna robota.

Haru też był świetny w tym odcinku. Bardzo dobrze wprowadzona postać

Ten sezon ma 10 odcinków. Łącznie z poprzednią „częścią” 22.

Możnaby długo narzekać na dziury fabularne, liczne plot armory (Mista vs Prosciutto, Bruno vs Boss) i nielogiczności („usunięcie” Fugo, naginanie zasad działania Golden Experience), ale tę serię ogląda się tak przyjemnie i tak bardzo wciąga, że te wady, które normalnie dyskwalifikują anime (vide SAO) zupełnie tutaj nie przeszkadzają. Ogromna w tym zasługa postaci (przede wszystkim Giorno, o którym niżej), ogólnej dziwaczności (Baby Face,  kliknij: ukryte  torture dance) i świetnych, jak zwykle w JoJo, walk. No i cała ta gangsterska, poważna atmosfera w zderzeniu z absurdalnymi wydarzeniami, patosem i dramatyzmem tworzy naprawdę fajny efekt czarnohumorowej groteski.
A nawet jeśliby tego wszystkiego nie było, mógłbym tę serię oglądać tylko dla Giorno (ewentualnie Doppio). Dużo jest opinii o tym, że Giorno bardzo przypomina Jonathana z pierwszej części i można się z nimi po części zgodzić. Jest trochę z niego Gary Stu, ale w takim pozytywnym względzie. Nieustępliwy, sprawiedliwy, bezlitosny. Jak dla mnie wzór badassa, ale nie takiego czystego twardziela jak Jotaro, tylko delikatnego, broniącego swoich przyjaciół i ideałów badassa. No, i Giorno jest po prostu piękny. Ten sezon JoJo jest naprawdę gejowy (Pesci x Prosciutto, Tiziano x Squalo, Cioccolatta x Secco) i trudno uciec od tego oddziaływania. Aż się dziwię, że ta część nie jest popularna wśród yaoistek, bo materiału na shipy tu naprawdę sporo.
A wracając do ogólnej jakości serialu, nie możnaby nie wspomnieć o animacji i muzyce. Nie chcę się rozwodzić nad genialnością i pomysłowością projektów postaci, bo to dość oczywisty wniosek, ale chciałbym się trochę skupić na tłach. O ile z poprzednich odsłon JoJo trudno mi sobie przypomnieć jakieś bardziej charakterystyczne widoczki (ewentualnie Morioh, ale to głównie ze względu na kolorystykę), tak tutaj w praktycznie każdym odcinku są piękne, dopracowane tła. Byłem ostatnio w Wenecji i Rzymie, wiem jak to wygląda w rzeczywistości i muszę naprawdę pochwalić Arakiego i gości z DavidPro. Kawał dobrej, artystycznej roboty.
A muzyka… No, Yugo Kanno to zaufany kompozytor, który praktycznie nigdy nie zawodzi. Il Vento D'Oro to jeden z najlepszych kawałków jakie kiedykolwiek słyszałem w anime i bardzo polecam, by się z nim zapoznać.
Ogólnie bawię się świetnie i bardzo żałuję, że anime zbliża się do końca. Będę tęsknić za tą cotygodniową dawką absurdu i akcji. Tymczasem jednak oglądam dalej.