Tanuki-Anime

Obejrzałem i w sumie nie wiem… Dużo się dzieje w tym filmie, a jednocześnie jakby mało. Poszczególne sekwencje spektakularne, ogólnie jest bardzo widowiskowo i warstwa „obyczajowa” też jest gęsta. No ale jakieś mnie to nie ruszyło i nie zainteresowało tak jak serie tv. A wizualnie jest to rzecz jasna majstersztyk, a tych fragmentów live action to w ogóle się nie spodziewałem. I przez cały film przewija się meta­‑komentarz na temat Gridmana jako takiego, trochę łamanie czwartej ściany, szczególnie biorąc pod uwagę w którą stronę idzie fabuła w drugiej połowie filmu.
No ale i tak do końca nie wiem co o tym sądzić. W sumie są tu najlepsze cechy obu serii tv, a jednak wydaje się to płytsze, mniej ciekawe, a czasami wręcz ma się wrażenie że ten film istnieje tylko dla mecha fanserwisu
Podobało mi się, bardzo mi się podobało, ale chyba jeszcze parę dni będzie mnie dręczyć ten film nim uporządkuję sobie myśli na jego temat xd

Nie Trigger, a Shaft. A Trigger to przecież spadkobiercy Gainaxu.

Drugi odcinek będzie trwać 85 minut. Premiera 4 listopada (w końcu xd)

Nie wydaje im się, tylko 90% anime powstaje z myślą tylko o japońskim widzu i nie będą się specjalnie starać, by zadowolić Amerykanów czy Europejczyków. Dużo też zależy od konkretnego przypadku, bo są anime, które świetnie oddają realia historyczne, inne kultury (np. Golden Kamuy), a inne lecą po łebkach, bo nie jest to dla autorów zajmujący temat albo zwyczajnie im się nie chce, bo produkt i tak się sprzeda.

 kliknij: ukryte  Ciekawe przedstawienie demonów. W zasadzie wręcz anime zręcznie zmyla widza tą historią, która przytoczyła Frieren. Bo na początku widz trzyma stronę Heitera, który okazuje łaskę, a potem się jednak okazuje, że Frieren miała rację i zarówno widzowie jak i bohaterowie byli naiwni, a demonica skorzystała z ich współczucia. Dostrzegam też podobieństwa między Frieren, a demonami i pewnie dlatego elfka nie daje się nabrać na ich grę. No bo w tej historii zamiary demonicy nie były złe z jej perspektywy. Para chciała odzyskać dziecko i ona myślała, że spełnia ich pragnienie, a jej zupełne nieposzanowanie i niezrozumienie ludzkiego życia i uczuć doprowadziło do tragedii. I w sumie to zmierza to trochę w tę stronę, że demony to rządne krwi bestie, a ich upodobnianie się do ludzi i granie na ich emocjach to jedna z metod „polowania”. Fajna jest właśnie scena, gdy demon­‑dyplomata rozgląda się po pokoju i od razu wymyśla historyjkę, która zmiękcza serca ludzi, którzy chwilę wcześniej próbowali zabić go i jego towarzyszy. No i w następnym odcinku będzie konfrontacja i ciekawe jak to się potoczy. Bo być może nawet Stark i Fern będą przeciwko Frieren, choć my, widzowie, wiemy, że ma rację.
No i też jestem ciekaw, czy w przyszłości pojawi się jakiś demon, który będzie walczyć ze swoją naturą i będzie próbować zrozumieć ludzi i zyskać „człowieczeństwo”...

nie kwestia budżetu, tylko świetnej ekipy animatorów, których udało się zebrać do tego odcinka. No i biorąc pod uwagę, że produkcja ledwo się trzyma, to ten i wszystkie poprzednie odcinki są tym bardziej imponujące. W sumie Jujutsu Kaisen to naprawdę ciekawy przypadek, bo myślę, że wiele innych serii w podobnych warunkach kompletnie by się rozsypały, a tu potrafią tydzień w tydzień robić świetnie wyglądające odcinki i to mimo tego, że czasami liczba key animatorów i 2nd key animatorów zbliża się do setki [link][link][/link]

Trzeci odcinek, a poziom animacji już spadł na prawie samo dno… Dobrze, że przynajmniej projekty postaci są solidne i w sumie reżyseria nieco ratuje sytuację.
A tak poza tym nieźle się to ogląda. Lekka komedyjka, ogólnie postaci nabierają nieco charakteru i w sumie się nie dłuży, choć fabuła jest dosyć szczątkowa.

trochę mam wrażenie, że Spy x Family średnio się nadaje do podziału na sezony albo po prostu reżyser trochę źle rozkłada akcenty. Ogólnie fajnie się to ogląda, ale ma się poczucie, że akcja trochę stoi w miejscu i te wszystkie odcinki czysto komediowe/obyczajowe zyskałyby, gdyby częściej działo się coś konkretniejszego, zmieniającego status quo.
Kilkanaście lat temu mogliby z tego zrobić pięćdziesięcioodcinkową serię i myślę, że trochę by to pomogło całości, biorąc pod uwagę jak epizodyczna jest cała fabuła.

Średnie to mocno z tego co pamiętam. Takie słodko – dramatyczne. Manga lepsza, ale tam jest więcej dramatu. W sumie to chyba tylko główny bohater jest w miarę ciekawy, a dziewczynka to uosobienie cnot wszelakich.

Opening to 100% Shaft. Ending oczywiście też wygląda świetnie.
A w ogóle ogląda się to dużo przyjemniej niż myślałem. Akcja jest na tyle szybka i przesiąknięta absurdem, że aż prawie nie widać, że fabuła i cała reszta jest mocno średnia xd

Walka Starka ze smokiem wyglądała jeszcze lepiej niż sobie wyobrażałem. I tak szczerze to nie pamiętam kiedy ostatni raz widziałem anime, w którym smok jest po prostu smokiem i nie zmienia się w słodką dziewczynkę albo coś podobnego xd

Główna bohaterka to typ aspołeczny i w dodatku ciągle się nad sobą użala, a fascynację kosmosem i obcymi można by podciągnąć pod syndrom gimnazjalisty… Ponadto większość odcinka wypełniają jej myśli i szczerze powiedziawszy bardziej mnie to irytowało i nudziło niż wzbudzało sympatię.
Wizualnie jest porządnie. Świetny rysunek, kolorystyka, projekty postaci, nawet tła wyglądają całkiem dobrze. Gorzej z animacją, ale jeśli będzie statycznie, a ładnie to mogę to wybaczyć.
I po cichu liczę, że całe to „jestem kosmitką” okaże się być metaforą, dzięki czemu seria zyska trochę głębi, jeśli już chce wnikać w takie tematy jak otwieranie się na innych, niezrozumienie, znajdowanie swojego miejsca w świecie i społeczeństwie. I prawdę powiedziawszy tytułowa telepatia nie musi być wcale tak dosłowna, bo prawdę powiedziawszy wszystko, co Akeuchi wyczytywała z umysłu Umiki to ogólniki, których można się domyśleć.

Póki co adaptacja jeden do jednego i w sumie bardzo dobrze. Ogólnie jest to mocno absurdalna komedia, z licznymi nawiązaniami, łamaniem czwartej ściany, a bohaterki są uosobieniem poszczególnych typów charakterów (trochę jak w Komi­‑san i paru innych tytułach). Główny bohater to zaś mężczyzna idealny, z jednej strony wariacja na temat typowych protagonistów tego gatunku, z drugiej zaś zupełne ich przeciwieństwo. Romans rzecz jasna też tu jest, ale to przede wszystkim komedia. W mandze też jest trochę fanserwisu, ale to bardziej dodatek i na razie trudno stwierdzić czy pojawi się też w anime.
Ogólnie pierwszy odcinek dość sprawnie pokazuje o czym to jest i jaki typ humoru występuje w tym anime.

W poprzednim sezonie opening robił Tetsurou Araki, a teraz Maasaki Yuasa… Aż strach pomyśleć kto będzie odpowiadał za animację kolejnego xd.
A sam odcinek to dość typowy odcinek komediowy, który jest bardzo sympatyczny, choć nie popycha fabuły do przodu. Zapewne w następnych epizodach będzie ciekawiej.

No i zapomniałem dodać, że ta sekwencja na początku była absolutnie genialna. Aż się przez chwilę zastanowiłem, czy przypadkiem nie zacząłem oglądać czegoś innego xd

Yuki Yase cinema.
Czarna komedia, ładna animacja, ogólnie mocno to odjechane i pełne energii. Ciekawe czy starczy pary i pomysłów, by było to równie przyjemne do oglądania do samego końca…

Animacja animacją, ale mam wrażenie, że Evan Call przechodzi samego siebie. Póki co chyba soundtrack roku moim zdaniem xd. No a jak już jestem przy muzyce, to coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że piosenka w openingu zupełnie nie pasuje i w zasadzie nieco wprowadza w błąd, co do klimatu i tematyki tej serii… Dobrze, że przynajmniej ending wypada dużo lepiej.

Real robo z naciskiem na „real”. Jest firma, są papierki do wypełnienia, a mechy wyglądają bardziej jak maszyny budowlane niż gundamy. Potwór wyglądał kiepsko, ale za to mechy prezentują się lepiej.

Udręczona dziewuszka i Tomokazu Sugita. A jako, że jest to poniekąd parodia to dziewuszka jest udręczona do przesady, a za to Tomokazu Sugita dla odmiany wypada dość nijako. Fabuły w zasadzie nie ma, więc przewiduję seans niekoniecznie angażujący, choć wystarczająco odprężający.
No i z tego wszystkiego najciekawiej wypada opening, który jest dość kreatywny wizualnie.

Tym razem główną bohaterką jest Kitasan Black i zapewne w trochę mniejszym stopniu Satono Diamond. Idolką Kity rzecz jasna jest Tokai Teio i nawet nieco ją przypomina, choć czeka ją długa i ciężka droga do sukcesów. Duramente to bardzo trudna rywalka, ale najpierw Kita będzie musiała przezwyciężyć swoje własne ograniczenia.

Fotograf z traumą i kierowca, który nie chce by ktokolwiek trzymał za niego kciuki… Zapewne obu panów połączy głęboka męska przyjaźń i razem przezwyciężą swoje słabości. Poza tym całość obserwujemy z perspektywy pana fotografa, a więc poznajemy parę podstawowych zasad wyścigów F4. Pojazdy rzecz jasna są w 3D, ale całość wygląda porządnie. Mam tylko nadzieję, że dramat nie będzie przesadzony i na głównym planie jednak będzie sport.

Tak myślałem, że będzie to podobne do Bofuri i wygląda na to, że się nie myliłem. Animacja ładna, bohater sympatyczny, jest też trochę nawiązań do kultury growej, więc pierwszy odcinek wypada pozytywnie. No i o ile Bofuri to były słodkie dziewczynki to zapowiada się na czystą serię akcji.

z tego co widziałem w materiałach promocyjnych do bohaterek dołączy jakiś czerwonowłosy chłopak i być może on będzie miał nieco dynamiczniejszy, bardziej ekspresyjny charakter.

Dwugodzinna premiera to w rzeczywistości cztery pierwsze odcinki, a ogólnie seria będzie mieć ponad 20 odcinków. Mam nadzieję, że poziom animacji gwałtownie nie spadnie, bo póki co pięknie to wygląda. No ale najlepsze są tła i soundtrack – tyle pięknych krajobrazów, tyle cudownej muzyki…
I na całe szczęście to nie jest dramat przez duże „D” lub tani wyciskacz łez. Jest melancholia, przemijanie, czerpanie z życia, pojawiają się też zabawniejsze momenty. W sumie pod tym względem to anime nawet się zbliża do klasycznych iyaskei'ów. No i przez te cztery odcinki praktycznie nikt nie podnosi głosu – nawet gra aktorska oddaje spokojny charakter tej serii. Ogólnie nie wykluczam, że potem pojawią się dynamiczniejsze momenty, ale nie o tym jest ta seria.
I na koniec: opening ładny, choć piosenka mi się nie podoba, ending całkowicie cudowny, a dwugodzinna wersja z japońskiej telewizji ma inny ending z animacją Kou Yoshinariego, więc na niego też warto zerknąć.

 kliknij: ukryte  No to Gojo robi pa­‑pa i to na bardzo długo, jeśli wierzyć czytelnikom mangi… No i Geto to nie Geto, co odpowiada na pytanie pozostawione przez końcówkę Jujutsu Kaisen 0. W sumie to nawet mi go trochę szkoda, bo chłop zginął z ręki najlepszego przyjaciela, a teraz jego ciało wykorzystuje jakieś coś, co niby ma podobny cel jak on, ale co do tego nie można mieć pewności.
A ogólnie nadal jestem pod wrażeniem jak świetnie wygląda to anime, szczególnie że warunki produkcyjne nie należą do idealnych. Mam nadzieję, że nie wykolei się to po drodze i do końca jakość animacji będzie utrzymywać się na podobnym poziomie.