Tanuki-Anime

Przepiękna animacja, ogrom energii, ogólnie bardzo szalony, dynamiczny i absurdalny odcinek. Na pochwałę zasługuje też reżyseria, muzyka, ogólnie bardzo żywa i niestandardowa kompozycja kadrów. W dodatku zaskakująco dużo żartów o seksie i przyrodzeniu, ale jako tako to pasuje do tego całego absurdu. Ogólnie póki co jestem bardzo na tak i mam nadzieję, że seria nie straci tego impetu w następnych odcinkach.

Zaczyna się z grubej rury, to jest próby samobójczej głównego bohatera, potem jest również niemalże utopienie, a wszystko kończy się dobrze, czyli wędkowaniem. Projekty postaci (szczególnie tych pobocznych i w tle) dosyć kreskówkowe, ogólnie atmosfera dosyć lekka, przynajmniej jeśli chodzi o wędkowanie. Wygląda na to, że dużo tu będzie o samym bohaterze i jego problemach i mam nadzieję, że twórcy nie zlekceważą wątków i fabuły związanej z jego depresją, a także nieuniknioną śmiercią (choć wiadomo, że w anime śmiertelność choroby jest decyzją reżysera/scenarzysty). Tak czy owak zapowiada się przyjemny, słodko­‑gorzki obyczajowy seans. A jak ktoś lubi tematykę wędkarską, to tym bardziej mu się spodoba.

Podwójna premiera, więc można od razu zobaczyć co to anime ma do zaoferowania… A do zaoferowania ma parę niezłych pomysłów i żartów, a prócz tego jakby niemrawość i ogólne poczucie nijakości… Przypomina mi to jakby rozwodnioną wersję czegoś dużo żywszego i wyraźniejszego, ale może w następnych odcinkach trochę się to rozkręci

to nie pochwała patologii, a czarny humor. Zresztą kot niby robi za yakuzę/alfonsa, ale praktycznie ogranicza się do przepychanek słownych – no bo to przede wszystkim komedia i chodzi o sugestię, a nie czyny, choćby po to by nie zmylać widza.
No, co prawda ten element jednak się wybija, głównie ze względu na ciągłe podtrzymywanie statusu quo przez fabułę, ale nie ma sensu doszukiwać się w tym czegoś głębszego. Lepiej po prostu przyznać, że się nie lubi tego rodzaju humoru i tyle…

wątpię że będzie drugi sezon. Zaadaptowano już cały materiał, a to anime to passion project i niejako hołd dla zmarłej autorki mangi… Jakby chcieli coś jeszcze dodać to pewnie zrobiliby to od razu, zamiast rezerwować cały nowy kontent na ewentualny kolejny sezon

Naprawdę chciałbym żebym ta seria bardziej mi się podobała… Poza paroma lepszymi momentami był to dla mnie mocno nierówny seans, głównie przez poczucie, że to anime za bardzo nie wie, czym chce być. Tak jak pisałem wcześniej, przede wszystkim mi zgrzyta ten kontrast między poważnym dramatem historycznym, a głupkowatą komedią. Ok, rozumiem, że bohaterami są dzieci i zarówno manga, jak i anime są zrobione dla dzieci, młodzieży, ale i tak zupełnie to nie usprawiedliwia tych wszystkich momentów, gdy anime niezgrabnie balansuje między dwoma zupełnie innymi nastrojami, tonami narracji. Dodatkowo antagoniści są tak karykaturalni i przerysowani, że ciężko ich brać na poważnie, a ogólnie całe te koloryzowanie i wyolbrzymianie akcji czasami zahacza o fantastykę, nie mówiąc już o tym, że anime parę razy łamie czwartą ścianę i wprowadza właśnie drobne elementy fantastyczne. Gdyby tylko bohaterowie byli ciekawsi i mieli głębsze charaktery, to może te wszystkie wady by mi tak nie przeszkadzały, ale niestety tak nie jest, a w zasadzie mam wręcz wrażenie, że niektóre postaci są ofiarami fabuły i tonu tego anime…
Dobrze, że przynajmniej animacja i grafika trzymają bardzo wysoki poziom, choć zdarzyło się parę słabiej wyglądających odcinków. Ale wynika to przede wszystkim z ogromnych ambicji i wysokiej poprzeczki, jaką postawiono ekipie (duże bitwy, dużo ujęć z końmi, ogólnie wiele scen wymagających wielkich nakładów pracy) oraz z najprawdopodobniej goniących terminów, przez co nie udało się wszystkiego dopracować tak bardzo jak chcieliby tego animatorzy i reżyser. Tak czy owak dostaliśmy anime niezwykle ambitne i kreatywne pod względem wizualnym, co już samo w sobie jest wielką zaletą.
Ogólnie temu anime przydałby się po prostu lepszy reżyser, który stanowczo by określił ton i klimat, który powinna mieć ta historia. Bo niestety jest to taki trochę miszmasz, przez co potencjalnie bardzo dobre anime jedynie wybija się minimalnie ponad średniość.

No, to było coś. Zdecydowanie coś…
Ale i tak najbardziej interesująca jest animacja: motion capture, potem animacja 3D, a potem rysunki nakładane na modele 3D – wygląda to naprawdę fascynująco i w połączeniu z akcją, muzyką i całym tym klimatem surrealnej psychozy, trudno oderwać wzrok od ekranu.

Shinobu Mustard, część trzecia
Śledztwo postępuje, a przy okazji również się komplikuje. Wizyta Araragiego w Niebie bardzo szybka, ale przy tym konkretna i interesująca. Główny podejrzany wydaje się być fałszywym tropem, bo okazuje się, że sprawcą może być kto inny, jeszcze nieznany osobnik, którego, być może, coś łączy zarówno z Shinobu, jak i z Suicide­‑Master. Przy okazji pojawia się limit czasowy w postaci nadchodzącej Kagenui, więc Araragi i reszta muszą się postarać i szybko rozwiązać zagadkę nim będzie za późno.

Shinobu Mustard, część druga
Ok, takiego rozwoju wydarzeń się nie spodziewałem. Ogólnie jest Shinobu, była też Mayoi i kultowe już przejęzyczenia.
Pod względem animacji jest bardzo źle – widać że produkcja ledwo co się trzyma xd. Ogólnie ruchu prawie nie ma, praktycznie wszystkie rysunki są krzywe, momentami też widać inne niedociągnięcia – po pierwszych odcinkach byłem optymistycznie nastawiony, ale wygląda na to, że jednak seans wersji blu­‑ray będzie wymagany xd. No i nadal nie ma openingu, ale nie jestem pewien czy to kwestia problemów produkcyjnych czy też po prostu decyzji twórców

Solidna komedia romantyczna. Ten „konflikt” w ostatnim odcinku nieco niepotrzebny, epilog mógłby być dłuższy, ale to drobiazgi – w mandze było tak samo i w sumie to anime jednak trochę cierpi z powodu tego, że jest aż tak dokładną ekranizacją… W sumie po przeczytaniu mangi trochę się nastawiałem, że jednak anime doda coś od siebie, trochę pozmienia, a jedyną przewagą względem komiksu, o czym zresztą pisałem wcześniej, jest gra seiyuu. No ale o takie odczucia obwiniam tylko siebie – czasem, jak widać, lepiej się wychodzi, gdy nie zna się przed seansem materiału źródłowego xd

po seansie brawa należą się głównie seiyuu i ekipie od marketingu, dzięki czemu to anime stało się dużo popularniejsze niż powinno…
A tak poza tym mam takie same zarzuty jak w poprzednim komentarzu, przy czym z każdym kolejnym odcinkiem pogłębiała się moja apatia względem tego tytułu. Trochę szkoda, nie często bowiem pojawiają się takie czysto absurdalne komedie, ale co poradzić… Ogólnie najlepsze z tej serii są i będą wyrwane z kontekstu klipy na youtubie, ale całość – no nie, jako całość to zupełnie nie działa

dziwna seria, ale podobało mi się. W sumie nawet za bardzo nie wiem jak do tego podejść xd. No ale będzie drugi sezon i może on rozwieje moje wątpliwości

Shinobu Mustard, odcinek pierwszy
Jest Araragi, jest zagadka do rozwiązania i jest oczywiście grasujący wampir, który dla naszych bohaterów jest enigmą, ale my, widzowie, dobrze już wiemy o kogo chodzi. Historia poświęcona przede wszystkim Shinobu, choć akurat ona jeszcze się nie pojawiła. Ogólnie seria łapie produkcyjną zadyszkę, ale póki co nie odbija się to aż tak znacznie na warstwie wizualnej – mimo wszystko dobre storyboardy i tła wynagradzają brak ruchu.

fascynujące, bardzo puchate, milutkie i odprężające anime, a przy tym autentycznie zabawne i pełne ciepła.
Z tego, co wyczytałem w internecie miasto z anime jest wzorowane na Colmar we Francji i po szybkim przeglądzie zdjęć podobieństwo jest wręcz uderzające. No i właśnie mamy tu bardzo europejskie dekoracje, a przy tym japońską kulturę, typowo japońskie postaci i oczywiście japońskie mundurki szkole… Wiadomo, setting jest dosyć umowny i chodzi tu o atmosferę, a nie spójność, ale muszę przyznać, że jest to bardzo unikatowe połączenie. Zresztą jest to też jedno z bardziej unikatowo wyglądających anime jakie widziałem, przynajmniej jeśli chodzi o tła i ogólnie lokacje.

cute girls doing cute things – gatunek anime gdzie obserwujemy losy słodkich dziewczynek robiących wszelakiego rodzaju słodkie rzeczy na słodki sposób

Acerola Bon Appetit, część druga
I w ten sposób kończy się ta krótka, gotycka historia o początkach Shinobu, a raczej Kiss­‑Shot Acerola­‑Orion Heart­‑under­‑Blade… Wizualnie bardzo ładnie, fabularnie również, ogólnie relacja między Suicide Master, a Shinobu bardzo ciekawa, choć trwała tylko dwa odcinki. Openingu nie było, ale jest szansa, że pojawi się w wydaniu blu­‑ray, bo tak już bywało w serii Monogatari. W przyszłym tygodniu odcinka nie będzie, za to za dwa tygodnie zaczynamy Shinobumonogatari, czyli nadal pozostajemy w wampirzych klimatach, choć tym razem nie będzie gotyku, a będzie Araragi xd

Pewnie nikt jeszcze nie obejrzał, bo jeszcze nie ma nawet angielskich napisów. No ale twój komentarz przypomniał mi o tym filmie, trochę poszukałem i podobno ktoś napisy zrobi i pojawią się „niedługo”

Acerola Bon Appetit, część pierwsza
Poprzednio mieliśmy opowieść o dojrzewaniu, a teraz przechodzimy do gotyckiego horroru. Wizualnie jest bardzo ciekawie – są „kinowe paski”, piękne, szczegółowe tła (przede wszystkim gotycki zamek) oraz mocne, dramatyczne cienie. Ogólnie mocno to przypomina trochę starsze serie pana Shinbou, można też doszukać się pewnych wizualnych nawiązań do Kizumonogatari. Fabularnie też jest ciekawie, szczególnie że pierwszy raz od dawien dawna pojawiają się nowe postaci, z czego jedna z nich, Suicide­‑Master jest w dodatku narratorką tej historii. A wszystko powoli zmierza do przemiany księżniczki Aceroli w wampira i mam nadzieję, że będzie to moment spektakularny i epicki

humor sytuacyjny, bardzo naturalny, ogólnie seria jest bardzo blisko realizmu, szczególnie uczuciowego. A całość polega na tym, że haremu nie ma, bo główny bohater to po prostu „odpowiedni człowiek w nieodpowiednim miejscu w odpowiednim czasie”, a trzy bohaterki są „przegranymi heroinami”, więc traktują bohatera jako przyjaciela/kogoś kto wysłuchuje ich rozterki. Jest to więc trochę romans z perspektywy piątego koła u wozu – w klasycznych haremówkach takie postaci jak Nukumizu robią za tło/postaci poboczne. Całość też zahacza o parodię, a może reinterpretację romansu/haremu, szczególnie w tych momentach, gdzie jest pokazywana „nostalgiczna, magiczna młodość”, czy to w ujęciach szkoły, uczniów, zachodach słońca itd – ogólnie pierwszy ending idealnie ilustruje ten klimat.
A tak poza tym jestem dwa odcinki do tyłu, więc też mogło się minimalnie zmienić.

niby taki trochę banał ubrany w piękną warstwę wizualną, ale bardzo podoba mi się to anime, szczególnie po ostatnich dwóch odcinkach. To chyba faktycznie jest jeden z tych przypadków, gdzie ciężko wskazać obiektywne zalety i całość sprowadza się do podobania lub niepodobania się…

Okrutna Baśń o Przepięknej Księżniczce (w wolnym tłumaczeniu)
Tym razem coś czego nikt się nie spodziewał, czyli krótki odcinek specjalny ekranizujący opowiadanie z Monogatari Series Heroine Hone, które służy również za prolog Acerola Bon Appetit z Wazamonogatari.
Część tej historii, a raczej pewne jej elementy, mogliśmy już zobaczyć w Zoku Owarimonogatari, więc bardzo fajnie było zobaczyć całość, szczególnie w tak ciekawej formie. Ogólnie ma to formę baśni, której narratorką jest Maaya Sakamoto, a wizualnie przypomina to trochę ilustracje przestrzenne albo bardziej wycinanki – no nie wiem konkretnie jak to nazwać, ale bardzo ładnie i stylowo to wygląda. Trochę to przypomina sekwencje w wykonaniu Hajime Uedy, ale to inny styl – zresztą, z tego co wiem, cały ten odcinek to była animacja 3D (stylizowana właśnie na takie książkowe wycinanki czy coś w tym stylu).
Słowo „okrutne” bardzo dobrze podsumowuje tę historię i naprawdę nie dziwię się, że przez całą serię Shinobu woli nie mówić o swojej przeszłości, szczególnie o tym, co się działo zanim została wampirem. No i właśnie na tym odcinek się kończy – o przemianie w wampira będzie właśnie Acerola Bon Appetit, które prawdopodobnie zacznie się w następnym odcinku.

*miało być: półka wyżej oczywiście xd

Dobra, jelenie na bok…
Największa zaleta to gra seiyuu. Słychać, że zarówno Saki Fujita, jak i Megumi Han oraz cała reszta obsady po prostu świetnie się bawią i wyciągają ze swoich ról maksimum.
No a tak poza tym całość składa się z memów, nawiązań do gier/anime/mangi/kultury japońskiej etc. oraz absurdalnych żartów, które sprowadzają się głównie do tego, że Koshitan jako jedyna normalna reaguje na różne dziwne rzeczy, które wokół jej się dzieją. I tak szczerze, to tak średnio połowa albo nawet mniej tych żartów jest śmieszna, a reszta to po prostu absurd dla absurdu bez żadnej substancji. Nie pomaga też fakt, że fabuły nie ma i charaktery postaci są bardzo szczątkowe, przez co wszystko dzieje się jakby w próżni… No ale ogląda się to nieźle, bo jednak to anime potrafi być miejscami kreatywne i zaskakiwać widza. Animacyjnie co prawda jest mocno średnio, ale wizualnie też czasami bywa ciekawie, ale z dużym naciskiem na „czasami”.
Ogólnie przed emisją i już w trakcie pojawiało się dużo porównań do Nichijou, ale jednak Nichijou to zdecydowanie półka niżej i też trochę inny typ humoru – bo tam wszystko opierało się na przerysowaniu codziennych, zwyczajnych sytuacji, a tutaj wszystko jest tak abstrakcyjne i absurdalne, że nie ma żadnego zaczepienia w rzeczywistości.
No ale oczywiście humor to sprawa mocno subiektywna, więc warto sprawdzić samemu…

Absolutnie ładne i urocze. No i jakoś nie zwróciłem na to uwagi przy czytaniu mangi, ale te wszystkie fucki są naprawdę zabawne xd – no ale duża w tym zasługa seiyuu xd

odcinek czwarty i piąty wyglądały nieco słabiej (głównie ze względu na duże ilości mocno średniego cgi), natomiast szósty już prezentuje się znacznie się lepiej.
No i oprawa wizualna chyba już do samego końca pozostanie dla mnie jedyną niepodważalną zaletą tego anime, bo do całej reszty nadal nie mogę się przekonać.