Tanuki-Anime

dobra, już kij z tą animacją, ale fabularnie i ogólnie jest to naprawdę mętne. A w zasadzie nie ma tu ani fabuły ani bohaterów. Kolejne scenki następują po sobie, bo czemu nie, bohaterowie są tak pasywni, że w zasadzie robią za reprezentację widzów, a suspensu, tajemnicy i czegokolwiek też tu nie ma, bo bohaterowie nic nie robią – ani nie próbują uciekać (okej, teraz pewnie już nie mogą, ale wcześniej? Przecież nie wiadomo, czy klątwa już wtedy trzymała ich w mieście, czy nie), nie próbują zrobić czegokolwiek z klątwą, w zasadzie to po prostu plączą się po ekranie, by być świadkami kolejnych dziwacznych wydarzeń.
W sumie jedyna zaleta to kreatywność Junjiego Ito w wymyślaniu makabrycznych, absurdalnych i ogólnie niepokojących obrazów – no ale właśnie za to by można pochwalić mangę, a ciężko znaleźć jakieś zalety, za które można by pochwalić tylko anime.

Ogólnie jestem zdania, że braki w animacji można, a nawet trzeba, nadrabiać szeroko pojętym stylem. I, jak widać, twórcy tego anime wyznają podobną filozofię. Bo sama animacja jest tutaj bardzo oszczędna, ale za to wszystko inne wygląda naprawdę świetnie i unikatowo. Projekty postaci (które są dziełem Lily Hoshino) są bardzo dobre, tła – akwarelowe, kredkowe, ogólnie w stylu książkowych ilustracji – również oraz ogólnie staranna, żywa paleta barw i to wszystko dopełnia pergaminowy (jeśli się nie mylę) filtr oraz mocne kontury przy rysunku postaci, dzięki czemu całość ma bardzo fajny, ilustracyjny charakter. A całości dopełnia całkiem przyjemny soundtrack, za który odpowiada Yoko Shimomura.
A pod względem treści na myśl przychodzi Little Witch Academia, tyle tylko że to anime naprawdę jest robione dla dzieci. Jest tu nawet powoli zarysowywany konflikt między magią a techno­‑magią, ale bardziej metaforycznie, idąc w stronę dyskusji o „ułatwieniach i automatyzacji technologii vs żmudnej, a jednak autentycznej pracy ludzkich rąk” (lub coś w tym stylu xd). Ogólnie całkiem nieźle się to ogląda, choć poza grafiką i muzyką nie ma tu póki co elementów, które od razu kupiłyby widza. Może w kolejnych odcinkach się rozkręci, szczególnie że jest tu jakaś powoli rozwijająca się fabuła i tajemnica/intryga…

Shinobu Mustard, część czwarta
Historia sprawnie posuwa się do przodu, pojawiają się nowe hipotezy i podejrzenia. Następuje też przebudzenie Suicide­‑Master, czego skutki zobaczymy w kolejnym odcinku.

właśnie skończyłem i fakt, że robię to dopiero teraz, ileś tam dni po końcu emisji, całkiem nieźle podsumowuje mój entuzjazm wobec tego anime.
Nie chce mi się co prawda zbytnio narzekać, bo mimo masy wad jakoś nie potrafię całkiem znielubić tej serii. Jest to, powiedziałbym, taka trochę papka, idealny średniak do oglądania bez większego umysłowego wysiłku. Czasem co prawda można łapać się za głowę widząc głupoty dziejące się na ekranie, czasem dosłownie się przysypia oglądając n­‑te już pogadanki przy wielkim stole, ale czasami też wkrada się lekki uśmiech i odrobina ciepełka, gdy obserwuje się poczynania Rimuru i całej zgrai, trzeba przyznać, dosyć barwnych bohaterów (mój ulubieniec to Veldora i nadal żałuję, że dostaje tak mało czasu antenowego xd). Zresztą ten sezon kończy się na odcinku 72(!), zapowiedziano już kolejny sezon (zapewne tak samo długi) oraz film i gdybym naprawdę nic nie czuł wobec tego tytułu, to chyba bym go porzucił gdzieś w trakcie lub po zakończeniu drugiego sezonu, który swoją drogą nadal jest dużo gorszy od tego.
A zakończę tak trochę optymistycznie i filozoficznie – gdyby wszystkie średnie anime były na takim poziomie jak Slime, to świat byłby lepszy xd

wątpię, że Netflix aż tak ingerował w serię, której nie jest producentem… Prędzej to decyzja reżysera albo producentów japońskich, choć też wątpię, by oni się tym aż tak przejmowali.

No i już się sypło… Znając problemy produkcyjne tego anime mniej­‑więcej się tego spodziewałem, ale i tak szkoda, że już drugi odcinek wygląda tak słabo.
Dobrze, że przynajmniej reszta nadal się trzyma. Choć strukturalnie to bardziej zbiór strasznych, groteskowych, może nawet trochę zabawnych scenek. Jakiejś większej fabuły raczej tu nie ma – nawet główni bohaterowie nie przejawiają jakiejś większej inicjatywy, by uciec albo pokonać klątwę.

ok, wiem że Ayumu Watanabe przyciąga świetnych artystów, ale nie spodziewałem się, że dostaniemy aż tak oryginalny i świetnie wyglądający opening – ogólnie czegoś takiego jeszcze nie widziałem i z pewnością jest to topka obecnego sezonu.
Szkoda więc, że samo anime wygląda przeciętnie, zarówno graficznie jak i fabularnie. Oczywiście jest to w założeniach bardzo prosta komedia (romantyczna), ale i tak mam nadzieję, że się to rozkręci…

Pamiętam jak oglądałem Cardcaptor Sakura i były tam takie kwiatki jak „dwunastoklasista”. Nie wiem czy to dotyczy wszystkich anime na Netflixie, ale niektóre serie z pewnością tłumaczone są po amatorsku, czyli są to tłumaczenia angielskich napisów. Pewnie szkoda im kasy na tłumaczy z japońskiego na polski…

a, gdyby ktoś się zastanawiał jak to jest z fanserwisem – w niektórych scenach jak klasyczna zgrabna cenzura, a w innych – po prostu nie narysowali sutków xd

Ładna animacja, onomatopeje latają po ekranie, ogólnie jest dynamicznie i kolorowo, choć nadal wolę kolorystykę z pierwszej adaptacji. Dobrze, że na siłę nie uwspółcześniają – już na początku jest informacja – Tokio, lata 80­‑te. A tak poza tym cała obsada nadal brzmi całkiem dobrze w swoich rolach, a w kolejnych odcinkach pojawi się trochę nowych głosów.
Ten odcinek wyglądał naprawdę dobrze, szczególnie walki były ładnie animowane, ale z MAPPĄ nigdy nie wiadomo – co prawda dzięki polityce Netflixa wiemy że wszystkie odcinki są już skończone, ale w jak wyglądają? – to się okaże.

Poprzedni sezon skończył się cliffhangerem, więc od razu przechodzimy do akcji. Yhwach okazuje się być jeszcze silniejszy niż się wydawało, Oddział Zero zostaje pokonany i tak jak zwykle – cała nadzieja w Ichigo, choć, jak sugeruje między innymi opening, nie zabraknie sojuszników, w tym dość niespodziewanych…

a to nie powinno być „O obrotach ciał niebieskich”, jak dzieło Kopernika? Ok, domyślam się, że może z jakiegoś prawnego powodu nie mogli dać dokładnie takiego tytułu, ale ten obecny brzmi jak taka średnia kalka z angielskiego (bo pewnie nią jest…)

Wprowadzenie i trochę ekspozycji przypominającej wydarzenia z pierwszego sezonu. W sumie jest strzelenia, jest granie, jest humor – czego chcieć więcej.

Przepiękna animacja, ogrom energii, ogólnie bardzo szalony, dynamiczny i absurdalny odcinek. Na pochwałę zasługuje też reżyseria, muzyka, ogólnie bardzo żywa i niestandardowa kompozycja kadrów. W dodatku zaskakująco dużo żartów o seksie i przyrodzeniu, ale jako tako to pasuje do tego całego absurdu. Ogólnie póki co jestem bardzo na tak i mam nadzieję, że seria nie straci tego impetu w następnych odcinkach.

Zaczyna się z grubej rury, to jest próby samobójczej głównego bohatera, potem jest również niemalże utopienie, a wszystko kończy się dobrze, czyli wędkowaniem. Projekty postaci (szczególnie tych pobocznych i w tle) dosyć kreskówkowe, ogólnie atmosfera dosyć lekka, przynajmniej jeśli chodzi o wędkowanie. Wygląda na to, że dużo tu będzie o samym bohaterze i jego problemach i mam nadzieję, że twórcy nie zlekceważą wątków i fabuły związanej z jego depresją, a także nieuniknioną śmiercią (choć wiadomo, że w anime śmiertelność choroby jest decyzją reżysera/scenarzysty). Tak czy owak zapowiada się przyjemny, słodko­‑gorzki obyczajowy seans. A jak ktoś lubi tematykę wędkarską, to tym bardziej mu się spodoba.

Podwójna premiera, więc można od razu zobaczyć co to anime ma do zaoferowania… A do zaoferowania ma parę niezłych pomysłów i żartów, a prócz tego jakby niemrawość i ogólne poczucie nijakości… Przypomina mi to jakby rozwodnioną wersję czegoś dużo żywszego i wyraźniejszego, ale może w następnych odcinkach trochę się to rozkręci

to nie pochwała patologii, a czarny humor. Zresztą kot niby robi za yakuzę/alfonsa, ale praktycznie ogranicza się do przepychanek słownych – no bo to przede wszystkim komedia i chodzi o sugestię, a nie czyny, choćby po to by nie zmylać widza.
No, co prawda ten element jednak się wybija, głównie ze względu na ciągłe podtrzymywanie statusu quo przez fabułę, ale nie ma sensu doszukiwać się w tym czegoś głębszego. Lepiej po prostu przyznać, że się nie lubi tego rodzaju humoru i tyle…

wątpię że będzie drugi sezon. Zaadaptowano już cały materiał, a to anime to passion project i niejako hołd dla zmarłej autorki mangi… Jakby chcieli coś jeszcze dodać to pewnie zrobiliby to od razu, zamiast rezerwować cały nowy kontent na ewentualny kolejny sezon

Naprawdę chciałbym żebym ta seria bardziej mi się podobała… Poza paroma lepszymi momentami był to dla mnie mocno nierówny seans, głównie przez poczucie, że to anime za bardzo nie wie, czym chce być. Tak jak pisałem wcześniej, przede wszystkim mi zgrzyta ten kontrast między poważnym dramatem historycznym, a głupkowatą komedią. Ok, rozumiem, że bohaterami są dzieci i zarówno manga, jak i anime są zrobione dla dzieci, młodzieży, ale i tak zupełnie to nie usprawiedliwia tych wszystkich momentów, gdy anime niezgrabnie balansuje między dwoma zupełnie innymi nastrojami, tonami narracji. Dodatkowo antagoniści są tak karykaturalni i przerysowani, że ciężko ich brać na poważnie, a ogólnie całe te koloryzowanie i wyolbrzymianie akcji czasami zahacza o fantastykę, nie mówiąc już o tym, że anime parę razy łamie czwartą ścianę i wprowadza właśnie drobne elementy fantastyczne. Gdyby tylko bohaterowie byli ciekawsi i mieli głębsze charaktery, to może te wszystkie wady by mi tak nie przeszkadzały, ale niestety tak nie jest, a w zasadzie mam wręcz wrażenie, że niektóre postaci są ofiarami fabuły i tonu tego anime…
Dobrze, że przynajmniej animacja i grafika trzymają bardzo wysoki poziom, choć zdarzyło się parę słabiej wyglądających odcinków. Ale wynika to przede wszystkim z ogromnych ambicji i wysokiej poprzeczki, jaką postawiono ekipie (duże bitwy, dużo ujęć z końmi, ogólnie wiele scen wymagających wielkich nakładów pracy) oraz z najprawdopodobniej goniących terminów, przez co nie udało się wszystkiego dopracować tak bardzo jak chcieliby tego animatorzy i reżyser. Tak czy owak dostaliśmy anime niezwykle ambitne i kreatywne pod względem wizualnym, co już samo w sobie jest wielką zaletą.
Ogólnie temu anime przydałby się po prostu lepszy reżyser, który stanowczo by określił ton i klimat, który powinna mieć ta historia. Bo niestety jest to taki trochę miszmasz, przez co potencjalnie bardzo dobre anime jedynie wybija się minimalnie ponad średniość.

No, to było coś. Zdecydowanie coś…
Ale i tak najbardziej interesująca jest animacja: motion capture, potem animacja 3D, a potem rysunki nakładane na modele 3D – wygląda to naprawdę fascynująco i w połączeniu z akcją, muzyką i całym tym klimatem surrealnej psychozy, trudno oderwać wzrok od ekranu.

Shinobu Mustard, część trzecia
Śledztwo postępuje, a przy okazji również się komplikuje. Wizyta Araragiego w Niebie bardzo szybka, ale przy tym konkretna i interesująca. Główny podejrzany wydaje się być fałszywym tropem, bo okazuje się, że sprawcą może być kto inny, jeszcze nieznany osobnik, którego, być może, coś łączy zarówno z Shinobu, jak i z Suicide­‑Master. Przy okazji pojawia się limit czasowy w postaci nadchodzącej Kagenui, więc Araragi i reszta muszą się postarać i szybko rozwiązać zagadkę nim będzie za późno.

Shinobu Mustard, część druga
Ok, takiego rozwoju wydarzeń się nie spodziewałem. Ogólnie jest Shinobu, była też Mayoi i kultowe już przejęzyczenia.
Pod względem animacji jest bardzo źle – widać że produkcja ledwo co się trzyma xd. Ogólnie ruchu prawie nie ma, praktycznie wszystkie rysunki są krzywe, momentami też widać inne niedociągnięcia – po pierwszych odcinkach byłem optymistycznie nastawiony, ale wygląda na to, że jednak seans wersji blu­‑ray będzie wymagany xd. No i nadal nie ma openingu, ale nie jestem pewien czy to kwestia problemów produkcyjnych czy też po prostu decyzji twórców

Solidna komedia romantyczna. Ten „konflikt” w ostatnim odcinku nieco niepotrzebny, epilog mógłby być dłuższy, ale to drobiazgi – w mandze było tak samo i w sumie to anime jednak trochę cierpi z powodu tego, że jest aż tak dokładną ekranizacją… W sumie po przeczytaniu mangi trochę się nastawiałem, że jednak anime doda coś od siebie, trochę pozmienia, a jedyną przewagą względem komiksu, o czym zresztą pisałem wcześniej, jest gra seiyuu. No ale o takie odczucia obwiniam tylko siebie – czasem, jak widać, lepiej się wychodzi, gdy nie zna się przed seansem materiału źródłowego xd

po seansie brawa należą się głównie seiyuu i ekipie od marketingu, dzięki czemu to anime stało się dużo popularniejsze niż powinno…
A tak poza tym mam takie same zarzuty jak w poprzednim komentarzu, przy czym z każdym kolejnym odcinkiem pogłębiała się moja apatia względem tego tytułu. Trochę szkoda, nie często bowiem pojawiają się takie czysto absurdalne komedie, ale co poradzić… Ogólnie najlepsze z tej serii są i będą wyrwane z kontekstu klipy na youtubie, ale całość – no nie, jako całość to zupełnie nie działa

dziwna seria, ale podobało mi się. W sumie nawet za bardzo nie wiem jak do tego podejść xd. No ale będzie drugi sezon i może on rozwieje moje wątpliwości