Tanuki-Anime

Nie nazwałabym Haruty chamem per se, raczej kimś o cechach socjopatycznych.

Oczywiście, że zrobił to, co zrobił, by zaszokować Miyo. Z pełną premedytacją i gotowością przyjęcia konsekwencji swego działania. Pewnie, nie kierował się altruistycznymi pobudkami, ale gdyby akurat nie potrzebował oboistki, to nie miałby powodu w ogóle się tą sprawą interesować. I oczywiście zależało mu na utrzymaniu terminu, więc zdecydował się działać. Gdyby bawił się w werbalne wyjaśnienia, Miyo mogłaby mu nie uwierzyć, albo, dowiedziawszy się, że już wcześniej pomalował kostkę, wściec się i też go pobić.
Poza tym nie powiedział „już rok masz z tym problem” tylko „minął już rok” co w kontekście tamtej konkretnej sceny wcale nie było szydercze. Stanowiło stwierdzenie faktu. Rzeczywiście został wyrzucony za drzwi, ale potem Miyo za nim pobiegła. Czyli chciała pomocy. Chciała rozwiązania podanego na tacy. Myślę, że podświadomie miała dość żałoby, ale nie umiała z niej wyjść w naturalny sposób.
Jakby nie patrzeć to naprawdę był JUŻ rok. To nie jest zdrowe trwać w żałobie tak długo. Nie w taki sposób, że wyłącza się z życia, jest się smutnym 24/7 i trwa w poczuciu winy.
Masz pretensje względem rodziców, że nic nie zrobili. Pomijając fakt, że im też ktoś umarł i musieli z tym żyć, to właśnie chodzili wokół córki na paluszkach, żeby tylko jej nie urazić. Nie wydaje mi się, żeby było im obojętne, co się z nią dzieje, ale właśnie byli super delikatni. Najwyraźniej nie tego potrzebowała. Najwyraźniej potrzebowała terapii szokowej, bo właśnie to podziałało…

Widzę, że jestem jedyną osobą, która nie ma z blondynem problemu. haha a to nowość…
Wydaje mi się, czy to co zrobił, było jedynym sposobem na rozwiązanie zagadki? Przeczytałam te komentarze przed obejrzeniem odcinka i spodziewałam się jakiejś strasznej podłości, a on zrobił tylko to, o co go poproszono. I cały czas był w stosunku do okularnicy mega grzeczny, wręcz empatyczny. Nie puknął się w głowę, gdy zobaczył jej ołtarzyk dla braciszka, dotykając kostki nosił rękawiczki, bo „to cenna pamiątka” i nie zareagował złością, gdy panna go uderzyła.
Oczywiście można było załatwić sprawę tak, że Miyo zostawiono by samej sobie i pozwolono, by kisiła się we własnym nieszczęściu i wierzyła, że brat umarł czując do niej nienawiść. To by była prawdziwa dobroć serca :D

ojej ojej po co się tak gorączkujesz? I jeszcze próbujesz mnie obrazić, jak miło.
Nie odniosłam się do wypowiedzi Arieli, ale do tego, co napisał The Beatle, to raz. Dwa – sam mnie zaczepiłeś, więc kto komu czas marnuje?

Ale się dziwnie czepiasz, anonimie i nawet nie wiem, dlaczego.
Chyba nie trzeba wybitnej inteligencji, żeby zrozumieć, że nie chodziło o masę serii z ruszającymi się rzeźbami, tylko o masę serii z bandą pięknych chłopców w ogólności. Sam pomysł ustawienia na scenie rzeźb, które właśnie się nie ruszają, a tłum dziewuch gubi dla nich majtki jest absurdalny i to ma niby cię bawić. A poza tym to, co powiedział Koogie.
Nie ma co analizować, albo to kupujesz, albo nie…

Chodzi raczej o to, że gdyby to były ruszające się chłopcy, to nie mielibyśmy do czynienia z żadną parodią/komedią opartą na absurdzie, tylko jeszcze jedną serią o idolach…

Niby z której strony kreska jest podobna? inaczej rysowane oczy, usta, twarze z profilu…

Właściwie wszystko to, co poniżej, ale ja oglądam to dla Tachibany. Oglądam to dla Tachibany…

Pomijając kwestię „prawdziwej męskości”, cokolwiek to znaczy… Dlaczego ktokolwiek musi „wygrać”? Bardziej prawdopodobna i właściwsza byłaby sytuacja, gdzie oboje nie mają żadnych szans. Przynajmniej na obecnym etapie.

o czym jest gintama

Przede wszystkim haikyuu zostało przywołane tylko dla porównania, poza tym… ja naprawdę nie czuję potrzeby analizowania wartości anime przez realizm przedstawianego w nim sportu. To, czy dzieją się tam cuda na kiju, czy też idealne odwzorowano prawa fizyki, właściwie nie ma znaczenia.
Dla mnie sportówki to wesołe bl w przebraniu. Szukam w nich kwaśnych tekstów o przyjaźni, poświęceniu, płakania, łapania się za ręce i podobnych bzdur… Im głupiej tym lepiej.

......... jak tak piszesz, to wychodzę na tę złą i jest mi z tym dziwnie. Przecież tak poza tym całkowicie się zgadzamy ;p

A ja pomyślałam, żeś tak na serio ;p

We free chłopaki siedzieli w wodzie tyle czasu, że „powinni być pomarszczeni” – cytat. Czyli robili ten sport. Było tam od groma ładnie zanimowanego pływania. W pierwszym komentarzu nie chodziło mi o jakąś wydumaną zawartość sportu w sporcie, ale o samą jego obecność.
W tym kontekście (oraz właściwie wszystkich innych) stawianie free na równi ze starmyu jest… niewłaściwe.

Zapraszam do drugiego sektora, bo się nie dogadamy.

nie zgadzam się z tym stanowiskiem :D free jest jakieś 1000% bardziej sportowe niż starmyu musicalowe. Poza tym ładniejsze, lepiej zanimowane, ma lepiej wykreowanych bohaterów i jest o wiele bardziej spójne fabularnie.

a wiesz, myślałam o Tobie pisząc ten komentarz ;p
tak, w hq jest masa realistycznej siatkówki, aż się przelewa, ale nie chodziło mi o realizm, tylko samą obecność aktywności fizycznej ukierunkowanej na określony sport zajmującej czas antenowy. mogą sobie podawać piłkę siłą woli, kwestia zupełnie drugorzędna.

lol pliz
może kiedyś się to zmieni(w sensie, że oficjalnie), ale kyoto animation ciągle nie jest gatunkiem, to raz.
dwa, specjalnie wyolbrzymiam, nie musisz mi tłumaczyć
po trzy… jak kiedyś napisałam, co myślę o heteronormatywności serii sportowych to się zbiegło stado oburzonych, więc nie będę rozwijać ;p

stawiasz znak równości między starmyu i free… *rolleyes* kto tu bluźni? poza tym hajkju też nie dla sportu się oglądało. tak samo jak kurobasy i inne tenipuri

Noooo jeśli we free nie ma pływania, to w hq nie ma siatkówki…

Też jestem fetyszystką, więc zauważyłam

grający rolę romantycznego astronoma­‑hobbysty Sora Takahata

Takahata mówił za chłopca z sekty… to znaczy górskiej wioski, a gwiazdorem ze śpiworem był niekoronowany król kwasu Umehara :D tst tst

Całkiem sporo, o ile się orientuję. Ale co to ma wspólnego z Hyouką?

 kliknij: ukryte  Cóż, w dramacie nie było motywu osobowości mnogiej, więc nie wiem, jak mają zamiar tutaj to rozegrać. Może naszej doktorce się w głowie przetasowuje i inna „ja” przejmuje kontrolę w kluczowych momentach?
Sądząc po odcinku szóstym, który akurat obejrzałam (opuszczając zaległe ohoho), chyba właśnie tak się dzieje.
Ogólnie „wielki plan” miał być chyba jakąś formą odpokutowania za winy, no i tak romantycznie umrzeć z ukochanym z ręki ważnej osoby. Trochę to filozofią z clampowskiego X'a pachnie ;p
Nie wiem, mogę być „inna niż wszyscy”, ale mi dobrze się to ogląda XD

No, istnieje jeszcze możliwość, że po książce, VNce i dramacie, kiedy już absolutnie wszyscy znają każdy możliwy wariant tej historii, twórcy zechcą zrobić psikusa i okaże się, że to był człowiek przeciskający się przez skrzynkę na listy, jak w archiwum x, ale nie wydaje mi się…

Dziękuję za te urocze kpiny z mojej osoby ;p

Tak było w dramie.

Mam w plecy trzy odcinki, ale
 kliknij: ukryte  Magata zaszła w ciążę i planowała szczęśliwe życie z panem dyrektorem, ale jej rodzice się na to nie zgadzali, więc zginęli. Bardziej za sprawą dyrektora niż dziewczyny, ale tego nie ujawniono, by dalszy plan miał się udać. A plan był taki, że Magata urodzi i kiedy dziecko dorośnie, to zabije ich oboje (trochę dziwny plan, ale czyż dziwność i inność nie definiuje naszej czarnowłosej?). Niestety, narodzona córka nie potrafiła ogarnąć pomysłu matki i popełniła samobójstwo. Magata ustylizowała córę i, kiedy wszyscy podziwiali trupa w sukni ślubnej, wymknęła się na dach. Tam poczekała na helikopter i wbiła swojemu dawnemu kochankowi nóż w plecy. Ten, znając plan, wziął ją za córkę i, pogodzony z losem, odegrał swoją rolę do końca.
W jaki sposób udało się ominąć zapis z kamer? Magata napisała program specjalnie z myślą o tym dniu, a program „cofnął czas” nagrania.
Tak było.