Tanuki-Anime

Bosz, jaki głupi błąd ortograficzny popełniłam _­‑___ edytuj* edytuj*

Taa, poszłam tam i zdążyłam przeczytać, ale chodziło mi o coś innego ;) nie ważne.
Książki nie czytałam, więc trudno tu o prawdziwe porównanie, ale jeśli  kliknij: ukryte  bohaterowie nie uciekają wreszcie w świat, prześladowani przez łowców wnętrzności, to nie dopatrywałabym się plagiatu :D

„w świecie stylizowanym na Anglię XX. wieku”
To może znaczyć tyle rzeczy, że właściwie nic nie mówi :D ale jeżeli miałaby to być inspiracja, to chyba tylko na zawiązanie fabuły.

Harashiken nie napisał, że bohater jest nieudacznikiem, BO miał jedną dziewczynę, tylko po prostu jest nieudacznikiem.
Zasugerował też, że skoro już stosuje się trop, gdzie przedstawia się nam postać, której jedynym zadaniem jest umrzeć, by protagonista znalazł w sobie motywację do działania, to można to było przeprowadzić w bardziej wiarygodny/angażujący widza sposób.

Eeee… ok, polskie napisy lol Nic nie wiem na ich temat, ale film ciągle bardzo przyjemny ¯\_(ツ)_/¯

Przeuroczy film.

Czyli klasyka. Dzięki, eh.

Co? No nie… Proszę, zaspojleruj mi, żebym wiedziała, na co się nastawiać :|

To, czego używamy w takich sytuacjach to zawieszenie niewiary. Od twórców zależy czy nam to ułatwiają, czy wręcz przeciwnie…

Ale to są zupełnie inne sytuacje :D
Jak dzielimy się osobistymi doświadczeniami, to mogę wyznać, że kiedy dawno temu wracałam nad ranem z sylwestra, zostałam zaczepiona przez siedzącą na progu sąsiedniego domu dziewczynę, która prosiła, żeby jej zamówić taksówkę (tu długa i niezbyt istotna dla sprawy historia, jak to się stało, że na tym progu skończyła)... Jak na złość miałam rozładowany telefon, więc pozwoliłam jej wejść do siebie na te dziesięć minut, ale miałam TAKIE OPORY.

A tutaj… tutaj mamy do czynienia z takim specyficznym rodzaj fantazji, gdzie ani przez chwilę nie daje się nam zapomnieć o podtekście seksualnym. Gdyby bohater był takim dobrym człowiekiem, to po wytrzeźwieniu najpierw podziękowałby Niebu, że wszystko dobrze się skończyło, a potem faktycznie starałby się pannie pomóc. Tutaj jego dobroć i bycie lepszym od innych objawia się jedynie tym, że bohatersko opiera się jej wdziękom.

Panowie, wy tak na poważnie?
Natrafienie po nocy na zagubionego/pijanego/rannego/chorego osobnika dowolnej płci i zabieranie go do domu, by otoczyć opieką bez zawiadamiania policji i/lub wzywania ambulansu to jest okrutnie sprana klisza w animemangach… Żaden ludzki odruch, ani „realia odległego kraju”. Klisza, powtarzam, nie jakieś realistyczne podejście do problemu -_-
Gdyby podchodzić do tego realistycznie – ta konkretna sytuacja – jest wprost proszeniem się o kłopoty i to obu zainteresowanych stron.

Ten długi, przeciągnięty ponad miarę wręcz, i jakże efektowny występ z początku pierwszego odcinka… to wirowanie kamery, te światła i kolory. Czy oni chcą bym dostała ataku epilepsji, czy czego oni chcą? Kogoś ewidentnie poniosła fantazja.
A poza tym to jest po prostu kolejna sportówka. Sympatyczni bohaterowie i absolutnie nic ponad to. Do obejrzenia i zapomnienia.

Spodziewałam się urodziwych chłopców, urodziwe chłopce są tu obecne, nie spodziewałam się jednak, że cały odcinek będzie jednym wielkim materiałem do wycinania gifów! Jestem pod wrażeniem.
Co do fabuły… bardzo dużo filozofowania tu było. Dostrzegam wyraźną próbę brzmienia mądrze, niestety bohaterowie w swych przemowach uparcie balansowali na granicy bełkotu, chwilami radośnie ją przekraczając. Fabularnie naprawdę jest dziwnie, onirycznie i trochę głupawo. Przedpremierowe skojarzania z ouranem nie zniknęły, wręcz przeciwnie. Im mocniejsze są to jednak skojarzenia, tym bardziej „Klub pięknych gimbusiarskich detektywów” traci. Wrażenia wizualne na razie pozwalają to zignorować, ale nie wiem, czy da się na nich pociągnąć cały sezon.

Jednak nie, drugiego odcinka nawet nie chciało mi się kończyć. Trudno. Kto się tym cieszy, niech się cieszy, komu się podoba, niech się podoba dalej, w moim odczuciu jest to kompletna strata czasu.

Ależ ten pierwszy odcinek był dobry, wooo! Wszystko mi się podoba, wszystko!

Aralka i Gintoki vs apokalipsa potworów.
Czy to jest naprawdę tak dobre, czy mi się tylko wydaje?

Pierwszy odcinek bardzo dobry, nad wszelkie spodziewanie. Było trochę kliszowych zagrywek, ale wyszli z nimi na prostą, tak myślę. I w ogóle mam łzy w oczach… <3

Ok, teraz widzę, że odcinków ma być 52… tym bardziej więc nie rozumiem zamysłu twórców :D

Wow… no nie wiem :D
Z jednej strony doświadczam eksplozji nostalgii. Manta jest wspaniały, Ryu jest wspaniały, czy Ball Boy ma tego samego seiyuu co w pierwszym animie? Podoba mi się to. Z drugiej… Początek i wprowadzenie wyszło fatalnie. Chyba twórcy uważają, że Antagonista jest ważniejszy niż główny bohater. Po prawdzie mogę się zgodzić, że Hao jest ciekawszy niż Yoh, no ale wypadałoby zachować jakiś porządek fabularny. To, co tam pokazano, to nie tylko spojler gigant, ale jest wręcz oderwane od tego, co widzimy w dalszej części odcinka i bardzo długo nie będzie miało żadnego znaczenia dla historii. Przynajmniej nie powinno mieć, jeśli akcja miałaby zachować naturalne tempo… Teraz więc pojawia się pytanie: czy akcja ma zamiar zachować naturalne tempo? Ten pierwszy odcinek dostawał wręcz zadyszki :D
A zastanawiałam się, czy to naprawdę ma zamiar mieć tylko jeden sezon…

Możliwe. Trochę mi się gryzło połączenie kolorowych wodotrysków z życiowymi tragediami. Podświadomie szukam drugiego dna.

Ok, dzięki. Seria już się właściwie kończy, więc do tej pory pewnie by wypłynęło…

Oczywiście, że to są moje domysły, bo przestałam oglądać na bodajże 3­‑cim odcinku. Ktoś, kto ogląda i jest na bieżąco w oczywisty sposób musi wiedzieć więcej niż ja _­‑_ Dziękuję za odpowiedź.

Ponieważ zmęczyłam się kemono jihen, które na początku mi się podobało, a teraz nagle przestało i rozważam powrót do oglądania tej serii…
Powiedzcie mi proszę czy fabuła idzie w tę stronę, że:
 kliknij: ukryte  Główna bohaterka podkochiwała się w panu nauczycielu (oraz, być może miała jakieś wrażenie wzajemności) a, koniec końców, będąc zazdrosną o względy jakie otrzymuje jej przyjaciółka, przyczyniła się do eskalacji znęcania się nad tamtą i teraz ma poczucie winy?
Czy może poczuła się „zwyczajnie” zdradzona przez przyjaciółkę, więc przyczyniła się do eskalacji znęcania się nad nią i teraz ma poczucie winy?
Irytowała mnie ta mała i nie mogłam na nią patrzeć, uważając ją za fałszywą zołzę, więc powiedzcie mi czy się mylę, czy nie.

Nie spodziewałam się, że zrobią z tego ilustrowaną, edukacyjną pogadankę dla gaijinów! Kiedy myślisz, że nic cię już nie zaskoczy… 😂 Narratorka jest wzruszająco entuzjastyczna.

Napisałabym to w PMce, ale niestety anonowi nie da się takowej wysłać.
Jeżeli to przeczytasz, wpisz sobie, osobo poszukująca odpowiedzi, w google, albo dowolnej innej wyszukiwarce, co oznacza słówko fujoshi (腐女子) i odetchnij trzy razy…