Tanuki-Anime

Próbowałam.
Dla Shimono H. i dla niesławnych stoisk z przecenionym jedzeniem. Kto widział, ten wie, że to aż prosiło się o bitewną parodię.
Niestety, poległam. Na fanserwisowe dwuznaczności mogłabym przymknąć oko, ale Ume była nie do zniesienia.

 kliknij: ukryte  Może jest wskrzeszany, żeby znowu umrzeć? :D Jak jakieś mitologiczne bóstwo.
No i generałowie jednak zeszli? A był jakiś konkretny cel przedłużenia ich ekranowej egzystencji? Jakieś rabu­‑rabu z sailorami, bo nie pamiętam, czy ktoś tu o tym pisał :(

Przeurocze :D nieskomplikowane i naprawdę zabawne.
Risky jest rozkosznym małym diablikiem, chociażby dla niego warto to oglądać.

Technicznie rzecz biorąc, to super deformed, w skrócie SD.

Przy wersji komiksowej odpadłam jeszcze szybciej.

Drama do oglądania na fazie, najlepiej w towarzystwie, może nawet okazja do drinking game… Inaczej może być ciężko. Mówię to z ręką na sercu. Ale i tak wypada o oczko lub dwa wyżej niż mangowy pierwowzór.
No i galeria biszkoptów­‑kamerdynerów. Głównego amanta niekoniecznie bym na tę listę wpisała, bo Hiro nigdy nie przemawiał do mojego poczucia estetyki, ale jest na czym oko zawiesić ;3

Hahaaaa sztandarowa koreańska drama, moja pierwsza chyba. O tak, oglądałam to, aż w dwóch podejściach! Ale nie zmogłam. Za pierwszym i za drugim razem odpadłam jakoś w połowie serii. A przecież zarówno Jihoon jak i Jeonghoon to moje dwie wielkie miłości.  kliknij: ukryte  szipowałam ich trochę tutaj, niezobowiązująco I setting ładny i w ogóle, ale jednak zabrakło mi cierpliwości do głównej bohaterki i całej tej romansowej przepychanki :(

Nie nie, nie każ mi wspominać :|
Osobiście uważam, że nie warto się poświęcać, bo jednak pamiętam tylko okropieństwo wydarzeń, nie piękno formy.

Miałam dokładnie tak samo, dawno temu, kiedy oglądałam ten film. Nie mogłam go skończyć i ciągle straszą mnie wspomnienia. Ale zrobiony jest doskonale. Bueh. Jest jeszcze jedno anime, które obejrzałam w tym samym okresie, jeszcze bardziej odstręczające… uh czuję powracające mdłości.

Z jakiegoś powodu strasznie mnie ten komentarz rozbawił XD To znaczy wiem z jakiego, ale nie chcę robić jeszcze większego offtopa.

Wiesz, możliwe, że wisi nade mną „klątwa pierwszej roli”, w której Kajiego słyszałam, czyli Shion z no.6, a później był jeszcze pewien nadpobudliwy uczłowieczony chomik. Ani się spostrzegłam, kiedy sama przypięłam mu łatkę „słodkiego chłopca”, w czym pomógł wygląd zewnętrzny i potem musiałam sobie światopogląd poprzestawiać słuchając Erena czy chociażby tego nieszczęsnego Kanato (chociaż tutaj z innych względów słuchawki poleciały dalej niż wzrok sięga). Ale w końcu to seiyuu, musi umieć wcielać się w różne postacie :D

Kou jawi mi się jako cicha woda. Reakcje ma stonowane przez ogólne zmęczenie życiem, wywołane wiadomo czym, ale swoje za uszami ma i dobór głosu wydał mi się wręcz idealny.

No tak, nawet nie wspominałam o rynku drama/gry otome, bo (zwłaszcza te pierwsze) nie mają chyba u nas wielu odbiorców, ale masz rację. Kou doskonale wpisuje się w kanon jego ról.

zdecydowanie udowodnił, że potrafi zagrać inny typ postaci niż zazwyczaj – kogoś, kto niekoniecznie musi nam rozsadzać bębenki przeraźliwym krzykiem, by wywołać odpowiednią reakcję emocjonalną.

A to nie jest tak, że właśnie postać Erena jest wyjątkowa na liście ról tego pana? Nie lepiej byłoby napisać, zważywszy na ptencjalnych odbiorców serii, że Kaji grał w kuroshitsuji, no.6 czy tam sukitte ii na yo?

Straszne rzeczy, jakieś zagłębie antyfanów :P
Prawdą jest, że Rin to ciągle ukochany senpai, nawet odpowiedni image song jest – jako dowód rzeczowy. Ale w moich oczach Nitori powoli wyrasta z tej ślepej fascynacji i dostrzega wokół siebie innych. No i on też jest teraz senpaiem, to wiele znaczy.

Sousuke jest dowodem na to, że bez dramy się po prostu nie da i już ;p lubię go, ale spodziewałam się po nim czegoś innego. To raczej o nim można powiedzieć, że jest materiałem dla fudziosiowych fantazji i miał wprowadzić zamieszanie w fandomie, a ostatecznie takie coś dziwnego wyszło. Tak jak Kissme. O Kissme można by napisać elaborat. Pojawia się na pięć minut, a fandom dostaje białej gorączki. Ale fandom dostawał gorączki nawet przez jakiegoś chłopaka z Sametsuki, który miał bodaj dwie sceny mówione.
Przy takich zagrywkach studia, pisanie, że Nitori został na ekranie tylko dlatego, „żeby szip nie umarł” jest naprawdę niesprawiedliwe. Nitori tak naprawdę bardzo wyraźnie się od Rina „odkleił”, chociaż ciągle patrzy na niego, jak na idola.

I pomyśleć, że są na świecie ludzie, którzy nie lubią Nitorina, kaczuchy kochanej. Jakie to dziwne. W pierwszej serii było to jeszcze zrozumiałe, ale w drugiej? Myślę, że recenzentka zbyt surowo do niego podchodzi. Chłopak pokazał, że jest czymś więcej, niż fanboyem Rina i ma własne ambicje. A poza tym, gdzie niby miał zniknąć? Zmienić szkołę, czy umrzeć…?

czy źle mówię? O_o

Furigana pokazuje tylko jak czytać, nie wyjaśnia znaczenia. Gdyby jakiemuś autorowi przyszła fantazja zatytułować swoje dzieło: 猫 opisane furiganą ムルチェク, to zarówno „kot mruczek” jak i „mruczek” byłyby poprawnym tłumaczeniem, natomiast oficjalnie będzie Mruchiek ;D
Tak więc „Hitsugime no Chaika” nie bardzo ma sens, ale „Chaika – The Coffin Princess” już tak.

Pan Sakurai podkładał też głos pod jednego z wąpierzy w Diabolik Lovers i pod Suzaku w Code Geass. To absolutnie nie mógł być przypadek :P

Tak czy inaczej, ten głos to najlepsze, co ma to anime do zaoferowania.

Idealny, piękny, absolutnie zachwycający, w każdym calu doskonały, najlepszy film Ghibli…

Chodziło mi o to, że każdy użytkownik powie tak o swoim własnym guście :P innymi słowy, każdy ma tyle samo racji, o ile nie zacznie sugerować innym głupoty czy innego daltonizmu.

...powiedział każdy użytkownik na tanuku.

I jako ciekawostka, wyszło całkiem nieźle. Można obejrzeć, nie pogryzie, ale zachwytów też raczej nie wzbudzi ;) Spodziewałam się klasycznego filmu ku pokrzepieniu serc i to dostałam. Z całym dobrodziejstwem inwentarza, jeśli mogę tak powiedzieć. Chociaż ogólny wydźwięk jest raczej nostalgiczny niż „hurra!razem pokonamy każdą górę” i to trzeba policzyć na plus. Do ideału jednak daleko.
Fabuła koncentruje się wokół Hachikena, Mikage i Komaby, pozostali bohaterowie to statyści, niektórych w ogóle nie uwzględniono w scenariuszu, inni tylko mignęli. Najgorzej wychodzi na tym Ayame, ograbiona ze swej żywiołowości i wielkich wejść. Przez to też jest mniej humoru, niż mogłoby być. Ilość skrótów i uproszczeń nie pozwoliła mi się należycie wzruszyć we właściwych momentach.
Aktorsko bez szaleństw, nikt jednak nie wypada tragicznie. Wszystko w granicach normy.

Właściwie miałam zamiar pomarudzić bardziej, ale kiedy wraz z napisami końcowymi odezwało się yuzu, mój mózg wyparował w bąbelkach szczęścia i zaczęłam śpiewać. Za yuzu dwa punkty więcej :D kocham tę piosenkę!
Aha, Fukiishi Kazue ma idealną figurę *_*