Tanuki-Anime

No zrobiło się interesująco. Ciekaw tylko jestem, czy teraz  kliknij: ukryte  Kokoro i Mitsuru nie pójdą do utylizacji po swoim występku – zwłaszcza po tym, jak wprost wyperswadowano im zakaz stosunków płciowych. Gorzej jeszcze, jak rozkaz wyjdzie w pod koniec ciąży(zakładając, że „udało im się”).

Nany też trochę szkoda, była całkiem sympatyczna.

Cieszy mnie rozwinięcie tylu wątków – pytanie, czy ze wszystkim wyrobią.

Bardzo przeciętna haremówka. Wybory, które miały być podstawą do komedii powodowały prędzej zażenowanie, głupawka postaci też jakoś specjalnie nie bawiła. Przez całą serię był dosłownie jeden moment, w którym się zaśmiałem – przez całą resztę nie pamiętam jednego momentu, w którym choćbym się uśmiechnął.

Nabytki haremowe również niespecjalnie ciekawe – każda z dziewczyn ma irytujący charakter i ciężko się do nich przekonać. Być może wygląda to trochę inaczej w materiale źródłowym ale adaptacja nie daje żadnych podstaw do polubienia dziewuch. Roztrzepane stado dzikusów.

Graficznie(ogółem) było całkiem nieźle, choć paleta kolorów drażniła oko – wszystko ze sobą niewygodnie kontrastowało.

Serię ratuje jedynie ledwo rozwinięty pod koniec romans – cała reszta to materiał typu zapchaj­‑dziura.

Ode mnie podciągnięte 4/10 – w zasadzie nie ma dobrego powodu, żeby sięgać po tę serię. Nawet dla fanów haremówek.

Bardzo udana adaptacja(kocham te dynamiczne walki w wykonaniu ufotable), choć zdecydowanie czuć tutaj wycięcie materiału i nie znając podstawki Stay Night można mieć problem z ogarnięciem co niektórych wydarzeń.

Jedyne, do czego mógłbym się przyczepić, to kilka ważniejszych eventów pokazanych w dużym skrócie. Wolałbym jednak, aby całość była rozbita na odcinki i powoli poprowadzona, no ale nie można mieć wszystkiego.

Szkoda, że jeszcze poczekamy na następne dwie części :\

Co on takiego mówił? bo szczerze mówiąc nie pamiętam.

 kliknij: ukryte 

No nic, to teraz szybko będzie ślub Marrine z Alexsisem, a zaraz potem wszyscy razem pokonują chaos i kuniec.

Wątpię. Marrine jest zbyt dumna i już od jakiegoś czasu  kliknij: ukryte  dąży do autodestrukcji. Prawdopodobnie skończy się jej śmiercią, książę się zapłacze, Theo i Siluca powiedzą „no trudno, trzeba iść na przód” i ponownie spróbują zakopać topór wojenny pomiędzy unią i sojuszem.

Chyba, że po drodze wyjdzie, że  kliknij: ukryte  Magowie narobili gnoju na samym początku i wtedy faktycznie może wyjść „połączenie sił i happy end”. Tylko Marrine już z przebiegiem :)

No i za tydzień znów recap… ciężko naprawdę wytrwać przy tej serii z wiecznie przerywaną emisją, irytującym mc(zresztą, wszyscy „ludzcy” bohaterowie są irytujący, co się będę rozdrabniał) i niespecjalnie ciekawą historią.

Tak teraz patrzę i w sumie Diomedea nie robiła nic, co by miało dwa coury. Może zadanie ich przerosło?

Dobra, więc tylko mnie irytował fakt, że  kliknij: ukryte  przy skanowaniu LLEN i M czekali jak kaczki na wystrzelanie w otwartym polu? Te wszystkie taktyki, kombinacje i podchody zwieńczone tak głupią akcją, że nawet płacz M na koniec odcinka się do tego nie umywa.

Scena z nawiązaniem do  kliknij: ukryte  Gendo Ikariego była genialna :D

Tak poza tym więcej dobrego humoru i dowiadujemy się nieco więcej o Hanako i Tarou. Sporo śmiechu było, oby tak dalej.

Drugi odcinek zdecydowanie bardziej mnie przekonuje do serii i sporo rzeczy zaczyna nabierać sensu. Cieszy mnie, że już wprowadzili  kliknij: ukryte  Pito i specjalnie nie przeciągają wątków.

Po ostatnim filmie SAO już byłem strasznie zmęczony franczyzą ale widać, że wystarczyło tylko świeże spojrzenie od kogoś bardziej ogarniętego i już szykuje się ciekawa seria w uniwersum.

Tak, to miałem na myśli. Dobry materiał źródłowy nie zawsze jest gwarantem sukcesu, trzeba jeszcze umieć „przelać to na ekran”, że się tak wyrażę. Z Nozaki­‑kunem dali radę, więc byłem przekonany, że sporo przy okazji się nauczyli i wychwycili, co jest warte powielenia.

To jest dopiero strzał nostalgii po tylu latach…

Wrażenia pozytywne. Animacja ogółem trzyma poziom, choć momentami widać spore uproszczenia mniej istotnych elementów. W pierwszej połowie odcinka okazjonalnie wspomagają się cgi w dziwnych momentach(nie mówię tutaj o mechach), nawet przy prostych ruchach postaci ale mimo wszystko wygląda to całkiem strawnie(z drugiej strony dziwnym jest, że od drugiej połowy nie uświadczymy animacji komputerowej prawie wcale) i nie będę narzekał.

Tak poza tym mamy seiyu z poprzednich części(po tylu latach!), no i stary, dobry klimat FMP!

Chyba będzie dobrze.

Mam wrażenie, że ostatnie dwa odcinki strasznie mocno gnały na przód i pominięto sporo materiału, no ale cóż.

Tak poza tym dobry epizod – fajna  kliknij: ukryte  bitwa, sporo akcji i ciekawie się oglądało, nie licząc  kliknij: ukryte  końca walki, gdzie czarownica castowała meteor(czy cokolwiek to było) i taki bohomaz: [link] był tylko jednym z wielu. Wiem, że animacja była o wiele bardziej dynamiczna przez ten krótki moment ale nie jestem pewien, czy było warto kończyć z tak wieloma uproszczeniami.


Anyway, teraz Theo może siać postrach na dzielni :3

Zapowiada się na sympatyczną, lekką komedię romantyczną. Humor fajnie podkreśla charakter dwójki mc. Nie rzucają oni też zbyt skomplikowaną terminologią i po pierwszym odcinku właściwie nie miałem większych problemów ze zrozumieniem, o czym mówią bohaterowie(to chyba bardziej były podstawy).

Po drodze oczywiście sporo zbiegów okoliczności i kliszowe sytuacje typu „jezu, to ty?!” itp. więc nie jest to na pewno nic oryginalnego ale ogląda się na tyle przyjemnie, że jest to jak najbardziej akceptowalne.

Na plus okazjonalne nawiązania i Katou, ona zawsze jest słodka :3

Nie będzie to na pewno żaden hit sezonu ale jest to jak najbardziej pozycja warta uwagi. Czekam na jakiś fajny cosplay Hanako.

Drugi odcinek zdecydowanie bardziej zachęcający – poznajemy resztę teamu, gdzieś z tyłu tli się nowy wątek romantyczny(chyba nawet ciekawszy, niż main ship) i sporo się dzieje. Nie rozumiem tylko za bardzo sensu wprowadzenia Yamashity – już jest jedna „bardzo luźna postać” – Ijuuin tutaj w zupełności wystarczył.

Szkoda tylko, że jako komedia w ogóle się nie sprawia. Człowiek pomyślałby, że przy originalu twórcy wyjdą z czymś ciekawym, niecodziennym albo z jakąś bardziej interesującą odsłoną ale pojawiają się tak schematyczne zagrywki, że czasami robi się aż przykro. Rozumiem charakter bardzo lekkiej komedii romantycznej ale po twórcach Nozaki­‑kuna spodziewałbym się czegoś więcej.

No i Teresa to nadal pustak.

Liczyłem chyba na bardziej komediowy klimat i ciekawsze rozmowy ale nie jest źle. Materiał jest rozprowadzony na tyle dobrze, że faktycznie jest to jakaś krótsza historyjka z rękami i nogami, nieurywająca się w połowie(piję tutaj do Omae wa Mada Gunma wo Shiranai).

Graficznie całkiem ładne(chyba debiut studia zdaje się). Seiyu też już mają trochę doświadczenia(zwłaszcza Pani, która podkłada Tomo), więc słucha się całkiem przyjemnie.

Nie jest zachwycające ale zapowiada się na przyjemny short.

Mam mieszane uczucia. Pierwsza połowa odcinka to niepłynna animacja, nierówne przejścia pomiędzy kadrami, lżejsze zarysy i można by się pokusić o stwierdzenie, że całość straciła na zmianie stylu, natomiast druga połowa to zdecydowana poprawa animacji – wyraźne zarysy postaci, płynniejsze przejścia i sprawia wrażenie jakościowego produktu. Pytanie teraz jak będzie wyglądała reszta serii.

Poza tym mam wrażenie, że dziewczyny straciły na „wizualnej oryginalności” – projekty postaci są o wiele bardziej przeciętne, jak na ironię Asia chyba wyróżnia się najbardziej. Nie, żeby wcześniej było jakoś cudownie ale jest to zdecydowanie klasa niżej pod tym względem, poprzedni styl o wiele lepiej się identyfikował z dxd, imo.

No i ta piosenka + ten design postaci: [link] dafuq?

Zapowiada się na naprawdę fajną i ciekawą historię ale mam mieszane uczucia co do strony technicznej – pierwszy odcinek był bardzo nierówny pod tym względem. Dźwięki karabinów maszynowych puszczane chyba z walkmana, niedźwiedź w cgi kompletnie niepasujący do typu animacji(w niektórych kadrach wypadał całkiem ok, w innych tragicznie), ponadto wilka który pojawił się tylko na kilka sekund też musieli odwalić w kaprawym 3D. Przy produkcji zapadło kilka słabych decyzji, umu.

Nie mniej całość jest całkiem interesująca i na pewno zachęca do dalszego oglądania(choć to zapewne zawdzięcza w dużej mierze materiałowi źródłowemu).

Zapewne pije do ostatniej sceny ale strzelam, że chodziło tutaj o kogoś innego, niż Major(może brat Gilberta?). Być może odcinek specjalny latem do tego nawiąże.

Hina to apatyczna dziewczynka, która rzuca niezrozumiałymi, okazjonalnie śmiesznymi tekstami, natomiast Nitta to członek Yakuzy, który chyba znalazł się tam z przypadku. Główni bohaterowie w dużym skrócie.

Seria jest o wiele mniej „szalona”, niż sobie wyobrażałem ale ma swoje momenty, dla których warto przesiedzieć przed ekranem. Często pojawiają się różne żarty i nawiązania, które można docenić.

Generalnie bardzo lekka seria i są to bardziej okruchy ale ogląda się przyjemnie, przynajmniej póki co. Czekam na więcej akcji w szkole.

Mnie się podobało, humor często toaletowy ale są też nawiązania i dobre teksty, które fan nie tylko mecha może docenić.

Jestem na tak. Przynajmniej na razie.

Ani to śmieszne, ani ciekawe, bohaterowie też mało interesujący, ogólnie meh. Słaby short. Szybki drop.

Słodki Jezu dawno nie oglądałem czegoś tak bardzo edgy. Sporo trzeba przełknąć, żeby przejść do meritum ale są jakieś tam satysfakcjonujące „finalizacje”. Martwi mnie tylko ilość cenzury – jak na krwawą serię jest jej zdecydowanie za dużo.

Pierwszy odcinek to typowy wstęp – brak jakichkolwiek wyjaśnień, tylko pokrótce zaprezentowanie mocy i bohaterek. No i oczywiście „brutalnego” środowiska, w którym żyje mc, bo musi nam się zrobić jej bardzo żal.

Mało oryginalny wstęp i Teresa ogólnie średnio do siebie przekonuje ale przynajmniej mc jest trochę bardziej ogarnięty. Czekam na drugi odcinek, gdzie zostanie przedstawiona reszta ekipy.

Nie będzie to raczej komedia na poziomie Nozaki­‑kuna.

No i koniec.

Technicznie to oczywiście perełka i na każdym kroku zachwyca oko, udźwiękowienie też piękne, seiyu dali z siebie dużo ale niestety nawet jak na okruchy jest to po prostu przeciętna historia. Ładna błyskotka ot co.

Ze wszystkich odcinków najbardziej poruszył mnie epizod z matką, która pisała listy do swojej córki – bardzo poruszający i doskonale poprowadzony odcinek, który faktycznie poruszył potencjał serii, no ale to na tyle. Poza tym ładne, satysfakcjonujące zakończenie, to akurat trzeba przyznać.

Tak poza tym problemy serii zostały wypisane już wcześniej, więc nie ma raczej sensu się na tym rozwodzić więcej.

Ode mnie mocne 7/10 i głównie ze względu na stronę techniczną.

Jest to o wiele bardziej strawne, niż się spodziewałem ale zbyt krótkie(nawet jak na shorta), żeby się tym specjalnie zainteresować. No i ponownie Kirito podkłada starszego braciszka, czemu mnie to nie dziwi.