Tanuki-Anime

Czyli to drugie.

[link] – ciekaw jestem, czy to bardziej forma autoparodii, czy zwyczajny smaczek dla fanów uniwersum skrzywionych braci :)

 kliknij: ukryte  Zapewne dałoby się ale był to plan obmyślony na kolanie i polecieli po Erena jak najszybciej, nie zastanawiając się wiele – goniąc Reinera i Bertolta mieli na ogonie hordę tytanów, z czego spora część z nich to były odmieńce. Był to bardziej akt desperacji, aniżeli zaplanowana akcja – podejrzewam, że autor świadomie chciał ubić połowę brygady, aby zaznaczyć jak ważną postacią jest Eren(teraz, gdy okazało się co potrafi zyskuje on w szeregach ludzi o wiele większą pozycję niż wtedy, gdy tylko potrafił zamienić się w tytana).

Swoją drogą Erwin wydaje się być przytłoczony ostatnimi wydarzeniami także możliwe, że coraz rzadziej będzie myślał obiektywnie.

*Moja wcześniejsza odpowiedź wynikała z pomylenia imion – Eren i Erwin okazjonalnie mi się mylą ;p Także wybacz.

Potwierdzone: [link]
- edytowałbym komentarz, gdyby się dało -_-'

Potwierdzone, czy to pobożne życzenie? ;p

Reiner wyraźnie rzekł, że  kliknij: ukryte  Eren jest ostatnią osobą na świecie, która powinna posiadać ową moc. Prawdopodobnie miał rację :)

W dorosłym związku tak – w związku nastolatków gorsze rzeczy się dzieją i na szczęście ze względu na wiek, dorastanie i szybkie zmiany potrzeb mogą szybko w razie czego ze sobą zerwać. Prawda jest taka, że bardzo mało związków ze szkoły średniej/gimnazjum pozostaje do faktycznego dorosłego życia.

Ludzie w swoich pierwszych związkach często zachowują się nielogicznie i to akurat jest naturalne. Zazwyczaj jest tak, że człowiek próbuje upatrywać w sobie winę, a spojrzenie obiektywnie na sytuacje nie wchodzi w grę. W sytuacji Akane było podobnie.

Co do „mieszania” się swoimi wyznaniami w związki innych – nie wiem jak to jest w irl w japonii ale w anime często i gęsto jest tak, że muszą po prostu wyznać komuś uczucia nawet, jeśli są pewni odrzucenia(żeby mogli pójść dalej etc.); wszystko to mieści się imho w ramach klaryfikacji schematu w dramach/romansach, okazjonalnie w okruchach życia.

Ciekawe jak to  kliknij: ukryte  Kotarou robi za dziewczynę w tym związku, fochy puszcza o nie wiadomo co i chwilę później wraca z wielkim obwieszczeniem. Zabawne to trochę.

Bo tak rozmawiają ludzie? Znaczy nie zawsze, ale tak to wygląda w uproszczeniu.

- zgadza się ale nikt nie wrzuca takich rozmów do filmów, seriali, czy książek.

I co w tym złego? CO z nim jest nie tak?

- podkreślam po prostu jak mało interesującą jest postacią, nic poza tym. Wyluzuj, nie prowadzę batalii przeciwko przeciętnym ludziom jego pokroju.

Być może naturalnie ale objęte są części, które niekoniecznie muszą być interesujące dla widza. Wszystkie ich rozmowy bez długich przerw można by zlepić w kilka minut i nijak dopatrywać się w tym jakiegokolwiek merytorycznego przekazu(-byłaś? -byłam. -fajnie! -no; w ten sposób wyglądała ich większość rozmów).

Kwestia gustu jak rozumiem. Jednak z tymi emocjami bym nie przesadzał – wcale nie tak dawno temu byłem nastolatkiem i potrafię się utożsamić w pewien sposób z postaciami ale więcej tutaj niezręczności w próbie komunikacji, niż różnorodnych emocji. Cóż, przynajmniej ja nie odczuwam serii w ten sposób.

Ten taniec jak rozumiem w pewien sposób miał grać tutaj kluczową rolę w ukazaniu charakteru bohatera – widać jak sceny, na których tańczy mają więcej płynnych klatek(pokusiłbym się o stwierdzenie, że na to poszło większość budżetu) ale problemem jest tutaj, że chłopak nie potrafi się skupić porządnie na konkretnej rzeczy – we wszystkim jest „przeciętny”(nie wiem jak to wygląda z tym tańcem – zrozumiałem, że należy docenić kunszt) i pokazuje się nam jak w tym wszystkim po prostu tkwi i nie ma wielkich szans na poprawę. Dlatego jeśli seria buduje we mnie jakiekolwiek emocje, to postać Kotarou je bardzo szybko niszczy.

Serii można naprawdę wiele zarzucić ale te shorty są bezbłędne :D

Bo oni są nudni. Nawet koleżanki Akane wspominają, że jej chłopak jest przeciętny. Ona to ma podstawę chociaż do jakiejś wersji pseudo­‑sportowej ale on jest prowadzącym klubu literackiego, który nie ma talentu do pisania ale i tak na siłę próbuje(do tego wali jakimiś cytatami, jakby faktycznie miało to przełożenie na cokolwiek) i w międzyczasie chodzi na treningi jakiegoś tańca ludowego(?) – bardziej nudnej postaci nie dało się chyba stworzyć. No i te długie przerwy w rozmowach – faktyczne oglądanie czegoś takiego na ekranie potrafi naprawdę zanudzić człowieka.

Studio nie słynie z mega hitów ale mogliby trochę podkoloryzować tę konkretną adaptację

Dobrze z tego wybrnęli.  kliknij: ukryte  Obawiałem się, że nie dopełnią wątku i faktycznie można by mieć żal do tego w jaki sposób potoczyła się akcja ale widać, że był to po prostu mocny filar pod kontynuację(czyli jednak nowa ekipa?), której być może już tak szybko nie ujrzymy. Mam wrażenie, że to jedna z tych serii, która nie doczekuje się zakończenia w adaptacji anime… obym się mylił.

Za rogiem koniec serii, która chyba tak naprawdę już się skończyła, przynajmniej ja to tak odczułem.

Ciekawy jestem tylko jeszcze jak bardzo „urośnie” Kato w tym wszystkim.

Pozwól, że wyjaśnię. Co prawda trochę po czasie ale może być tak, że nadal zadajesz sobie to pytanie.

W miastach, czy nawet większych wsiach szkoły, do których uczęszcza sporo dzieci mają też większą kadrę, przez co nałożona jest większa odgórna kontrola – nauczyciele muszą utrzymywać pewien nienaruszalny poziom moralności nawet, jeśli „nie mają na to ochoty”(u takich ludzi często zauważysz wieczny grymas niezadowolenia, ciągłe zmęczenie i poirytowanie – nie są to ludzie, którzy powinni uczyć ale niestety są na stanowiskach jakich są i tego już nikt nie kontroluje lub po prostu nie ma ochoty kontrolować – bo wiedzę i umiejętności ma ale niestety chęci do nauczania u takich osób nikt sprawdzać nie będzie). Oczywiście i takim ludziom czasami puszczają nerwy lub okazjonalnie wykazują się ignorancją ale coś takiego jak widać na filmie przeciętną osobę wychowaną na „normalnej”(w pojęciu społecznym) edukacji sceny mogą zaszokować.

W małych miejscowościach nauczyciele często pochodzą z tego samego miejsca, rzadko są dojeżdżający i „wszyscy się znają” – dyrektorowie szkół również są z tej samej śmietanki, więc dają spory luz swoim podwładnym. Prowadzi to często do sytuacji skrajnych, które dla zarówno dla uczniów jak i nauczycieli są „na porządku dziennym” – tak po prostu było zawsze i nikt nie miał ochoty tego zmieniać, bo tak jest wszystkim wygodnie(czyt. najczęściej nauczycielom i rodzicom, dzieci mają tylko odklepać swoje i sprawiać możliwie najmniej problemów). Pedagodzy często są tylko umownie(bo tak każe prawo) i najlepiej, jeśli siedzą cicho – uczniowie boją się do nich zwracać z pomocą, bo „ktoś się dowie” i faktycznie tak często bywało, bo nauczyciele się z tym nie ukrywali, a dzieci kompletnie traciły zaufanie do dorosłych. Z czasem każdy faktycznie próbuje po swojemu odklepać te 10 lat, a potem iść do wybranej szkoły.

Nauczyciele w takich małych miejscowościach nie są przygotowani na współpracę z dziećmi niepełnosprawnymi, dysleksje są sprowadzane do poziomu „głupoty” i rzadko kiedy rodzice faktycznie wnikają dlaczego dziecko ma ciągle z tym samym problem, wolą po prostu myśleć, że „nieuk” i tyle.

Od czasu do czasu do takich małych szkół przybywają nauczyciele z dużych miast, którzy to są świeżo po studiach i pałają chęcią nauki dzieci ale bardzo szybko się wypalają przez wsiąknięcie w nieprzyjemne realia.

Takie sytuacje pojawiają się we wszystkich krajach i Polska, czy Japonia nie są wyjątkami(mówię o krajach pierwszego świata). Prawda jest taka, że spora część tych nauczycieli na dzień dzisiejszy nie miała by uprawnień lub nawet siedziałoby w więzieniu ale o sytuacjach skrajnych, czy nieprzyjemnych nikt nie chce wspominać – bo ponownie, w tych realiach jest to swojego rodzaju „norma”. Świat jest troszeczkę bardziej bezwzględny i brutalny, niż mogłoby się wydawać – a już w ogóle dla osób dotkniętych niepełnosprawnością.

Więc tak to mniej więcej wygląda. Jest to faktycznie w pewien sposób bulwersujące ale nie oznacza, że coś takiego nie ma miejsca. Zdarza się to o wiele częściej, niż mogłoby się wydawać i uwierz – twórca pokazując to w ten sposób prawdopodobnie dowiedział się z pierwszej ręki lub doświadczył osobiście(niekoniecznie bezpośrednio) i jest to jak najbardziej „realistyczne” – jest to realizm, którego wielu nie chce przyjąć do wiadomości ale cóż… walnę tutaj oklepanym tekstem – „takie jest życie”.

Początek może być dla wielu ciężki do przebrnięcia ale naprawdę warto zobaczyć całość – jest to naprawdę piękny film o akceptacji i tego w jaki sposób oddziałują na swoje otoczenie osoby niepełnosprawne. Również koniec filmu jest bardzo emocjonalny i satysfakcjonujący, zwłaszcza dla osób, którym łatwiej było wczuć się w sytuację Ishidy.

Nie no ja bym go w żaden sposób z Alucardem nie skojarzył, choć to również jedna z moich ulubionych postaci z anime ;p Mi bardzo przypomina Blade Runnera w roli Harrisona Forda i nie zdziwiłbym się, gdyby taka była faktyczna inspiracja.

 kliknij: ukryte  Cóż, jako taki typowy „badass” może faktycznie się sprawiać – facet w średnim wieku, mocnej budowy z płaszczem i rewolwerem, dobiera odpowiednio słowa – trudno o lepszy przykład :)

Jeśli faktycznie jest najemnikiem, to jego zachowanie ma sens(do pewnego stopnia… nie wygląda na głupiego faceta i zapewne zdaje sobie sprawę, że Altair wcale nie jest „dobrodusznym zbawcą”, a tym bardziej ona sama nie sprawia wrażenia osoby, która dotrzymuje słowa), jednak nie przypominam sobie, żeby było wyjaśniane jakie ma powiązania z Altair – po prostu w pewnym momencie się pojawił i mówi, że to on jest od brudnej roboty, no i zaczyna ładować te pociski. Nie przejmowałem się zbytnio tym faktem, bo jego postać w serii praktycznie w ogóle mnie nie interesuje ale uważam, że twórcy są winni przynajmniej częściowych wyjaśnień odnośnie wspólnych biznesów z military­‑girl.

 kliknij: ukryte  Alice potrzebuje po prostu powodu, aby „istnieć”, tak jak mówiła – jest już pustą skorupą ale nadal rycerzem. Zapewne dopuszcza do siebie myśl, że faktycznie mogło być inaczej ale utrzymywanie się w kłamstwie daje jej właśnie takowy powód, jako rycerza. Jest na pewno trochę naiwna ale również zagubiona, widać to po tym jak często się waha.

Magane chwile się pobawi z nową zabawką ale podejrzewam, że ona będzie jej zgubą. Co prawda to nadal jest w ramach jej mocy ale nie jest częścią jej historii, więc przekleństwo zapewne z czasem też straci swoją moc. Nie mniej prawidłowo się stało. Yuuya musiał zapłacić za swoje bezmyślne ataki.

O samym Blitzu jeszcze zbyt mało wiem, żeby się do niego przekonać. Wiele rzeczy traktuje bezpośrednio i podejrzewam, że tak właśnie miało być. Mnie jako postać nie rajcuje.

Historia się ciekawie rozwija ale sporo tutaj niedopowiedzeń jak na coś bardziej ambitnego.

Jest to sytuacja podbramkowa –  kliknij: ukryte  bo gdyby Tomoyi udało się jednak przekonać Eriri i Utahę, żeby zrezygnowały z gry, to zrobi się kliszowo(przyjaźń wygrywa, etc.), a jeśli będzie chciał złożyć nową ekipę, to jest to materiał na następny, bardzo duży wątek i istnieje sposobność, że dwie twórczynie, na których mocno się skupiała fabuła zostaną wyłączone z dalszej części historii(a przynajmniej z pierwszego planu).

Kuzynka dostała bardzo mało czasu antenowego w drugiej serii. Nie sprawiała jednak wrażenia nikogo bardziej przywiązanego(bardzo powszechny archetyp postaci) ale kto wie. Szczerze mówiąc prawie o niej zapomniałem i nie przywiązywałem do niej szczególnej uwagi. Tomoya chyba też nie.

Dwa ostatnie odcinki będą kluczowe dla dalszej historii ale obawiam się, że o trzecim sezonie nie usłyszymy przez jakiś czas, jeśli w ogóle…

Z jednej strony jestem ciekaw jak się pociągnie wątek, z drugiej obawiam się trochę, że skończy się ucięty cliffhangerem podobnie jak przykładowo Boku wa Tomodachi ga Sukunai Next(jakoś tak mi się skojarzyło).

Szczerze jestem zaskoczony. Nie wiem jeszcze, czy pozytywnie, bo najbardziej istotną kwestię oczywiście pozostawili na następny odcinek… i generalnie zaczynają się zbierać czarne chmury, bo zostały już zaledwie dwa odcinki, a historia dopiero zaczynała nabierać kształtów.

Magane jest tak przebrzydle  kliknij: ukryte  kliszową antagonistką, że samo jej słuchanie potrafi człowieka wymęczyć… Ma ciekawą „moc” ale nic poza tym. Manipulatorzy, którzy szczycą się swoimi manipulacjami są nudni – nie musi mieć ona specjalnych przesłanek ku temu, co robi no ale niech nie będzie to następny wielki zły mówiący „zabijam dla zabawy”...

Dawno żaden film mnie tak nie poruszył.

Przede wszystkim jest to ugryzienie cholernie trudnej tematyki i bądź, nie bądź dość realnego podejścia.

Zaczyna się od podstawówki – czyli miejscu, gdzie dzieci są najbardziej bezwzględne jeśli chodzi o każde „odejście od normy” – oglądając można by pomyśleć, że ktoś zdecydowanie przesadza w sensie wyobrazowania względem zachowań dzieci ale prawda jest taka, że najmłodsi tej granicy nie znają i przygnębiające robi się bardzo szybko przykre.

Integracja jest problematyczna, nauczyciele nie zawsze chcą sobie z nią radzić, a i często nawet nie wiedzą jak. Propozycje integracyjne opierają się na pomysłach nie do przyjęcia dla dzieci(w tym przypadku była to  kliknij: ukryte  propozycja nauki języka migowego, która opierała się wyłącznie na luźnym pomyśle i zapewne jak widać intencje były dobre, to jednak nikt z nauczycieli nie pomyślał w czym naprawdę jest problem). Same dzieci dotknięte chorobą mają poważne problemy w zdobywaniu znajomości i pomimo starań są odrzucane, nadal nie wiedząc dlaczego. Rodzice mają również nadzwyczaj trudno i zwyczajnie sobie nie radzą, widać to po schorowanej twarzy matki, u której uśmiech nie zagościł na twarzy prawdopodobnie od kilku lat. Prawda jest taka, że „choroba” zawsze dotyka całej rodziny, a nie tylko jednej osoby.

Następnie mamy tutaj postać Sho – na początku trochę się obawiałem, że autorzy będą tutaj koloryzowali ze skutkami tego, czego winien był względem dziewczynki ale i tutaj się nie zawiodłem. Chłopak utwierdzony w przekonaniu, że  kliknij: ukryte  odbywa swoją karę za grzechy i nie zasługuje, aby żyć – dokładnie tak to wygląda w okresie dojrzewania i dziecko z czasem również będzie się na siłę doszukiwać wszystkiego, czego było winne budując w sobie powoli depresję i tracąc chęć do życia. Zaczyna chodzić ze spuszczoną głową, żeby nie tworzyć w sobie myśli osądu otoczenia, a i nawet to nie zawsze pomaga. Oczywiście dalsza część to już powolna metamorfoza bohatera, której nie da się opisać bez zdradzania szczegółów fabuły, nie mniej naprawdę podobało mi się przedstawienie bohatera pierwszoplanowego.

Shouko zawsze trzymająca się z boku i nie wchodząca nikomu w drogę, z uśmiechem na twarzy i próbująca przejść przez życie nikomu nie sprawiając problemu nie ma łatwo i tym bardziej nikt jej nie ułatwiał. Z czasem również kliknij: ukryte  wpada w stan depresyjny i zastanawia się, czy to ona nie jest problemem od samego początku – oglądając film człowieka łapią emocje i łzy się same cisną po policzkach ale w realnym życiu często jest faktycznie tak, że nikogo to nie obchodzi, tym bardziej osobę bezstronną.

Od maksymalnej oceny powstrzymuje mnie kilka kwestii, również wspomnianych wcześniej – takich jak brak konkluzji wątków pobocznych, czy tego w jaki sposób są tutaj postrzegane niektóre postaci drugoplanowe.

Jest to na pewno materiał warty obejrzenia dla osób, które nigdy nie miały styczności z podobnymi sytuacjami – im ciężko będzie się utożsamić być może z jakimkolwiek z bohaterów(może to i dobrze) ale te dwie godziny spróbują im wyjaśnić dlaczego nad niektórymi rzeczami powinni się czasami bardziej zastanowić. Film nie wyjaśni w jaki sposób powinni się obchodzić z osobami dotkniętymi niepełnosprawnością ale na pewno wytłumaczy jakie są konsekwencje(tak naprawdę dla wszystkich) nieprzemyślanego zachowania.

Ode mnie mocne 9/10 i zdecydowanie jest to(moja) czołówka w japońskiej animacji oraz osobisty faworyt, o którym na pewno nie zapomnę. Również zachęcam wszystkich do obejrzenia, bo oprócz ciekawej historii, względnie realnego podejścia do tematu i graficznej uczty jest to po prostu naprawdę dobry film.

Bardzo dobre okruchy życia, z lekkim humorem i niewielkim nastawieniem na „supermoce”(jeśli tak to można nazwać), pojawia się też trochę informacji dla ciekawskich i generalnie wokół serii czuć aurę ciepła i pozytywnej energii.

Ode mnie 7/10 i zachęcam do oglądania, warto.

 kliknij: ukryte  Od czasu do czasu w seriach podobnego kroju pojawiają się postacie, które to próbują się poświęcić w ramach wyższych idei – myślę, że właśnie takim symbolem w tym przypadku jest Mimika i ponownie przystaje przy stwierdzeniu, że jeśli by przeżyła, to tylko i wyłącznie ze względu na widzimisie autora, bo symboliczna śmierć tego typu ma za zadanie dać do myślenia innym lub wprawić w ruch ciąg wydarzeń.

Nie było jasnego przekazu śmierć, a zaczynanie następnego odcinka od takiego motywu byłoby nie lada wyzwaniem z perspektywy tempa i emocji.

Zwykły cliffhanger, do tego naprawdę perfidny.

Mamika w tym odcinku ustawiła się w roli postaci która jest większym problemem żywa.

Zgadza się. Jednak powodem jest tutaj ewolucja jej charakterystyki. Praworządne postacie mają problem z dostosowaniem się do realnego świata – ona, gdy już tak naprawdę zrozumiała zasady działania i bezwzględną brutalność nowego świata widziała tylko jedno wyjście.

Można by teoretycznie następny odcinek zrobić pełen walki i w połowie uśmiercić Mamikę i resztę odcinka spędzić patrząc na konsekwencje, lecz nawet tutaj…

Myślę, że tym razem po wielkim bum raczej nie ma co liczyć na walkę. Altair przeżyła, Mimika ledwo zipie i pewnie pożegna się ostatnimi słowami albo wyzionęła ducha. Tak stawiam.

trochę ciężko mi sobie wyobrazić trupy w tej historii patrząc po openingu i endingu.

Myślę, że scenariusz, w którym wszyscy dożywają końca byłby zbyt idealny.

No ale pożyjemy, zobaczymy. Może autorzy nas zaskoczą w inny, ciekawy sposób.

Ciężko, aby jedno zdarzenie przesądziło o tym, czy to będzie gniot, czy cudo sezonu(a przynajmniej to konkretne – imo nie wygląda na to), więc raczej nie zgodzę się w obu przypadkach z Eshaze i tym samym również nie odpowiem tobie na pytanie ale będzie to na pewno wydarzenie w jakiś sposób kluczowe dla serii – nie tak jak następna bezmyślna walka pod mostem.

W zasadzie to trochę wyszedłem na przód z oczywistościami, no ale cóż… dyskusja to dyskusja. Może Eshaze będzie chciał rozwinąć wypowiedź, a ja zasłaniając się czapką kapitana oczywistego usuwam się cień.

 kliknij: ukryte  Mamika będzie robić za męczennika w imię sprawiedliwości przeciwko Altair. To może rozpocząć szereg nieprzewidzianych zdarzeń, jeśli autorzy to dobrze rozegrali. Jeśli przeżyje, to tylko i wyłącznie z powodu widzimisie autora(c'mon, kupa mieczy w klacie i na koniec bum – zmyślona, czy nie, to flaki by latały bo całym audytorium).

Może nie aż takie ale będzie to pierwsza „kreacja”, która faktycznie umrze. Ma to jakieś kluczowe znaczenie dla fabuły i być może protagonista, który boi się własnego cienia zacznie w końcu współpracować.

Altair swoją drogą okazała się słabą antagonistką – na początku wyrażała się prawidłowo, wiedziała też co należy zrobić pokolei, żeby stworzyć chaos ale gdy nagle ktoś jej przypomni o jej twórcy, to wpada w szał i zaczyna paplać głupoty oraz machać wszystkim na lewo i prawo jak rozwydrzony dzieciak. Szkoda trochę – myślałem, że jej charakterystyka jest bardziej przemyślana(a może jest i się jeszcze zdziwię? oby).

No i oczywiście musiało się pojawić nawiązanie do Oreimo ;f Teraz tak patrzę, to nawet Kyousuke i Masamune mają podobne fryzury. Muramasa również jest bardzo podobna do Ruri i na swój sposób jest to chyba nawet podobny schemat charakterystyk. Autor naprawdę nie popisał się oryginalnością.

Swoją drogą zastanawia mnie jedna rzecz – wiem, że nastolatkowie i pełnoletni zamieniają się w neetów lub hikikomori ale czy faktycznie tak młodym osobom jak „siostrzyczka” pozwala się pozostawać w domu tylko dlatego, że nie mają ochoty z niego wychodzić? Nie jest to jakoś prawnie uregulowane?