Tanuki-Anime

Sakura. Powiedziałbym, że to zmienia postać rzeczy ale dla mnie ten cały motyw był nadmuchany.

Czyli jednak :) Ja tak ostro nie oceniałem i było dla mnie i tak bardziej ambitne, od większości wszystkich innych serii z sezonu letniego. Oczywiście nie stoi nawet obok podium z Kakegurui, czy Made in Abyss ale nie przymuszałem się do oglądania i było całkiem strawne.

Zdecydowanie mogłaby zyskać na drugim sezonie ale to ten typ serii, które popadają w zapomnienie, materiał źródłowy to jakaś randomowa LNka, a nie żadna popularna gra, czy manga.

- Zachowanie grupy podczas  kliknij: ukryte  kradzieży majtek.

Znaczy jak mieli się zachować? Ja też się denerwuje, kiedy gaci nie mogę znaleźć :>

Sposób w jaki zboczeniec został złapany

Tyle, że on  kliknij: ukryte  nie był złapany w ogóle. To była dywersja Ibuki i można by rzec, że całkiem udana.

No i 12 odcinków to za mało, fakt.

 kliknij: ukryte  Nie nagrał albo jeszcze dopiero przyjdzie czas konfrontacji z Kushidą. Strasznie dziwne relacje prowadzi z ludźmi pomimo tego, w jaki sposób się zachowywał.

No i skończył się mokry sen nastolatka.

Bardzo przeciętna ta haremówka, przynajmniej  kliknij: ukryte  na koniec wyjaśnili sobie co i jak. Nie mniej 9 żon to może być sporo jak na takiego młodziaka ;f

Przygody Pana doskonałego idzie przedstawić ciekawie i nawet w odsłonie haremowej – mówię tutaj o Isekai no Seikishi Monogatari, co prawda to spin­‑off i w formie OVA ale już na przedbiegach wygrywa po prostu tym, że protagonista jeszcze od siebie musi coś dać i nie dostaje na start buffa od samego Boga(nie, tego nie dodaję w spoiler – informacja pojawia się na początku pierwszego odcinka).

Nie ma tu sensu się zbytnio rozpisywać – kreska przeciętna, animacje przycięte do minimum, protagonista to Pan doskonały i wszystko idzie mu bezproblemowo, harem stopniowo się powiększa i generalnie jest bardzo przewidywalne. Akceptowalnej jakości odmóżdżacz lub starter dla fanów haremówek, nic poza tym.

Daję 5/10 choć mocno zastanawiałem się, czy nie przyciąć do 4.

Tutaj bez większego zastanowienia można śmiało stwierdzić, że obok Made in Abyss jest to najlepsza seria sezonu lato 2017(nie było zbyt wielkiej konkurencji… no ale trzeba się cieszyć z tego, co jest) – ciekawe, oryginalne, technicznie bomba, seiyu odwalili kawał dobrej roboty(Hayami Saori nieczęsto dostaje główne role – dziewczyna ma talent i dla niej samej choćby warto obejrzeć) i całość jest prawie idealnie zamknięta w to 12 odcinków.

Myślałem, czy by się nie uczepić tutaj przez chwilę Ryouty ale wydaje mi się, że jego postać wypada blado na tle wszystkich innych dlatego, że on sam jest względnie „normalny”(a przynajmniej próbuje to przejawiać w swoim zachowaniu) – cała reszta to przecież ludzie ze skrzywionym ego albo szukających euforii w hazardzie. Yumeko nawet nie była dla niego kontrastem – ona go przerastała na każdym kroku i w normalnej(na ile to możliwe) sytuacji nie widziałbym opcji, w której osoba pokroju Suzui Ryouty mogłaby równo stać obok persony z klasą Yumeko. Rozumiem, że to po prostu było na potrzeby produkcji i jego postać ma jakoś oddzielać całe to szaleństwo od „normalności” w moralnym pojęciu.

Niektórzy mogą się zniechęcić częstymi deformacjami twarzy w przypadku scen budujących napięcie lub presję(sytuacji) ale jest to oczywiście istotna część tejże produkcji i bez niej nie wiem, czy byłoby to samo.

Inni znów mogą się zrazić do niektórych postaci ale tak jak mówiłem – w tej serii nie ma „normalnych” ludzi(może Ryouta ale i on z czasem zaczyna bardzo powoli się upodabniać charakterem do hazardzistów), w końcu nie jest to też normalna szkoła :)

Od siebie daje mocne 8/10 – jeśli miałbym oceniać samą fabułę(jeśli tak to można nazwać) to dałbym punkt mniej, dlatego że nie jest to naprawdę nic specjalnego ale technicznie jest to majstersztyk. Cieszy mnie, że nie jest to kolejna przeciętna seria sportowa, tylko ciekawa forma przygodówki(choć i nie do końca, ciężko to ubrać w konkretny gatunek).

Warto obejrzeć, serio.

Czyli wyszło na odwrót –  kliknij: ukryte  wiceprzewodnicząca tak naprawdę poleciała na rozmowę „w dziwnym gronie”. Aczkolwiek 100% pewności nie mam, bo ostatni odcinek to chyba jest pierwszy raz, kiedy padają imiona bliźniaczek. Mangi nie czytałem i zastanawiam się, czy brać choć szczerze mówiąc forma adaptacji bardzo mi odpowiadała i jestem usatysfakcjonowany. Nie wiem, czy ta  kliknij: ukryte  rozmowa telefoniczna na koniec była potrzebna  – bez tego skłonny byłbym uznać, że seria jest bardzo fajnie zamknięta i faktycznie byłyby miejsca co najwyżej na jakieś ovki, czy specjale.

Wydaje mi się, że na chwilę obecną trend idzie w drugą stronę i serie częściej się domyka – nawet, jeśli są adaptacją historii mającej sporo materiału.

Ostatnio perfidnie urwaną serię, którą sobie przypominam było Mahou Sensou i po tym chyba już nic tak specjalnie, co by zapadło w pamięć.

Czyli jednak 12 odcinków. Seria tak naprawdę się kończy, zanim się w ogóle zaczęła. Masa wątków pobocznych, które prawdopodobnie nigdy nie ujrzą zakończenia, wieczna gra pozorów – twórcy próbują wcisnąć widzom, że postaci mają głębsze osobowości i we wszystkim jest drugie dno ale zawsze kończy się wrogich spojrzeniach i groźbach osób „na wyższym szczeblu”, po czym całe napięcie sytuacji rozwadnia się w mało istotnych wątkach, czy bezsensownych dialogach(postacie pokroju Sudou kompletnie się nie wpasowują – to nawet nie jest kontrast dla tej całej elity, on po prostu tam zbłądził z jakiegoś battle­‑shounena).

Mimo wszystko podoba mi się ta seria i ma potencjał ale idąc w obecnym tempie jedynie drugi sezon ma szansę ją wyratować – bo póki co dostaniemy(o ile w ogóle – nie zdziwiłbym się, gdyby nagle się urwała) tylko finał  kliknij: ukryte  testu survivala.

 kliknij: ukryte  Pojadą do państwa, gdzie uznają małżeństwa poligamiczne i będzie jeden wielki happy ending! Tylko jeszcze Nisaka musi się oświadczyć, a potem Yukari zastanowić, czy przypadkiem nie jest bi.

Tak na poważniej – ja bym tutaj obwiniał bardziej brak doświadczenia mangaki(w tym przypadku to kobieta, nie wiem jak się odmienia ten wyraz) i jej własnej, nie do końca trafionej wizji. Klemens pisał, że do teraz w pierwowzorze brak konkretów i dochodzą tylko nowe wątki; możliwym więc jest, że twórczyni sama do końca nie wie czego chce od swojej historii. Po adaptacji anime utworzyła się tylko dodatkowa presja i parcie na progres, więc tak naprawdę może być jeszcze gorzej.

Zdziwiłbym się, gdyby to dostało drugi sezon ale cóż… mówiłem to samo przy Nisekoi i się zdziwiłem.

Pomyślałbyś, żeby psowi dać na imię „Pies”? Genialne w swojej prostocie :D

Strasznie będzie mi brakować ich wszystkich – szkoda, że to tylko 12 odcinków. Natomiast Chiaki­‑ego i Kany nie zapomnę z ich „pierwszym razem” :)

Dobrze wiedzieć. Dziwnym mi się wydawało, że tak szybko uda się zamknąć historię i to w 12 odcinkach. Zwłaszcza, że manga nadal jest wydawana.

 kliknij: ukryte  Faktycznie nawet na MALu dziewczyna w masce widnieje jako Ririka, podczas gdy przewodnicząca ma na imię Kirari(ciekawe jest to, że przez całą serię ani razu nie pada jej imię – a przynajmniej sobie nie przypominam).

Wziąłem to po prostu za logiczną dziurę i poszedłem za flowem ;f

Szczerze, to nie spodziewałem się, że doczekamy się finału w  kliknij: ukryte  którym Yumeko zagra z przewodniczącą. Czyżby udało im się zamknąć serię?

 kliknij: ukryte 

Guts dalej kocha Cascę. Jego determinacja w chronieniu jej wskazuje ewidentnie na coś więcej niż poczucie obowiązku i litość.

Myślę, że jest to trochę bardziej skomplikowana sytuacja i nie ogranicza się tylko do tego, czy  kliknij: ukryte  ją kocha, czy już nie. Jednak nie jest to temat o Berserku, więc nie będę ciągnął wątku :)

 kliknij: ukryte  Zastanawiam się, czy nie byłoby bardziej litościwe zabicie Mitty, niż zmuszanie ją do życia w stanie wegetacji?

Kwestia przywiązania.  kliknij: ukryte  Nanachi zwyczajnie nie potrafi odpuścić pomimo tego, że rozumie iż ta góra mięsa ma niewiele wspólnego z jego(czy jej, dunno -.-) przyjaciółką. Byłoby litościwie ale jest to jeden z tych elementów, który ma pomóc zrozumieć widzowi(lub czytelnikowi) postać Nanachi.

Niespecjalnie. Sam również przemęczyłem całość ale wolałbym przeznaczyć te 5 godzin na coś ciekawszego; realizm może i jest ale podany w mało interesującej formie.

Bohater zbytnio się nie zmienia. Jeśli potrzebujesz jakiejś motywacji, to mogę powiedzieć tyle, że jest ładny after(krótki, bo krótki ale jest).

 kliknij: ukryte  W przypadku Gutsa ciężko powiedzieć, czy na tym etapie to jeszcze miłość i przywiązanie, czy poczucie obowiązku i litość – wiele będzie zależało od tego jak Miura poprowadzi następne kilka chapterów Berserka jak już zachce mu się(oby zimą, tak jak obiecał) kontynuować.

W przypadku Nanachi właściwie niewiele było mówione o Mitty – kilka flashacków i wyjaśnienie w jaki sposób doprowadziła się do tego stanu(zakładając, że prawda nie była o wiele bardziej brutalna), nic poza tym. Brakuje mi trochę historii kryjącej się za ich sytuacją.

Zadziwia mnie w jak dobitny sposób przedstawiają bezwzględność i brutalność świata w którym się znajdują pomimo, że historia skupia się na dzieciach. Diabelnie intrygujące rzekłbym; ciężko zrównoważyć serię, aby traktowała o rzeczach przyziemnych i jednocześnie całość działa się obok tajemniczego, groteskowego wręcz momentami świata(ostatnio przychodzi mi chyba na myśl Bokurano i po części może Higurashi no Naku Koro ni).

Dawno nic tak mnie nie ciągnęło w stronę pierwowzoru, żeby zobaczyć więcej. Szkoda, że to tylko 13 odcinków.

Ile z tej „prawdziwości” w nich, to ciężko powiedzieć – choć tutaj chyba wystarczyło to, że materialnie były to jak najbardziej żywe postaci oraz odczuwały one emocje i próbowały wpływać na swoją przyszłość. Swoim unikalnym mianem określały się względem historii swoich pierwowzorów(uniwersów dzieł, z których pochodziły) oraz charakterystyką bazującą na tym, co opisali ich autorzy. Każdy z bohaterów idealnie odwzorowywał to, jak stworzyli ich autorzy – więc w pewnym sensie nie mieli możliwości rozwinąć charakteru jak normalny człowiek.

Oczywiście to nadal jest kwestia dyskusyjna – sami na koniec wspominali, że nie wiadomo, czy oni połączą się ze swoim docelowym światem, stworzą nową odnogę w ich uniwersum lub cokolwiek innego; powrót do ich świata mógł równie dobrze kończyć się po prostu na ich zniknięciu – nikt nie wiedział gdzie i czy w ogóle trafią po przekroczeniu bramy.

Sama ich egzystencja była utrzymywana przez akceptację ludzi i bardzo ładnie wyjaśnili możliwość wpływania na ich postaci gdzieś w połowie( kliknij: ukryte  próbowali dorobić na Selesii na kolanie nową moc).

Właściwie gdyby nie to, że pokazywali sceny walki w ich własnych uniwersach, to skłoniłbym się ku przekonaniu, że są po prostu swojego rodzaju avatarami stworzonymi z wiary i emocji, zaczerpujących pamięć, historię i charakterystykę z konkretnych uniwersów – stworzonymi na osobiste potrzeby Altair( kliknij: ukryte  która szukała upustu frustracji, złości i nienawiści; czyli wszystkie te emocje u końca żywota nieżyjącej swojej autorki)), jednak nie będąc z nimi bezpośrednio połączonymi.

Nie było tutaj specjalnie pseudonaukowego bełkotu – jest to fikcyjny świat i prawa oraz działania wszystkiego, co widać było na ekranie to był wymysł autorów, nic poza tym. To, że się o tym tak długo rozgadywali nie świadczyło o głęboko przemyślanych mechanizmach działania świata, tylko próbie przekazania swojej wizji widzom – ciężko doszukiwać się logiki we fikcyjnym świecie(nawet, jeśli był bardzo podobny do naszego).

Podsumowując – ja bym nad tym zbyt wiele się nie rozmyślał, jest to ciekawa koncepcja, nad którą można debatować godzinami ale z drugiej strony to po prostu idea, która niekoniecznie wymaga dodatkowych interpretacji.

Tak ja to widzę.

Ku mojemu zdziwieniu ostatni odcinek był całkiem satysfakcjonujący. Dziwi mnie tylko, że słowem nie wspomnieli o  kliknij: ukryte  Magane, w końcu była cholernie niebezpieczną personą.

Widząc poster i dowiadując się kto odpowiada za reżyserkę nie miałem naprawdę wygórowanych oczekiwań ale to 10 odcinków i tak musiałem przemęczyć(jak zwykle w nadziei, że zaskoczy mnie czymś pozytywnym).

Ludzie powiadają, że materiał źródłowy czyta się całkiem nieźle i tak faktycznie może być – mam wrażenie, że w formie mangi to może zdawać egzamin ale ta adaptacja to mocny średniak podchodzący pod nawet coś słabszego(sporo uproszczeń w kresce, momentami nawet proporcje postaci się nie zgadzały; humor jakby na siłę i brak fabuły).

W podsumowaniu bardzo lekki, niespecjalnie ciekawy harem ze sporą dozą ecchi. Może się już starzeje, nie wiem ale mam wrażenie, że kiedyś haremówki nawet te przeciętne bywały ciekawsze. Ode mnie 5/10 i to mocno naciągnięte.

Oglądam na bieżąco i zastanawiam się, czy to nie był błąd – seria to ewidentnie reklamówka mangi, która zapewne jeszcze trochę się będzie ciągnąć. Żeby jeszcze był sens to ciągnąć ale i tak zapewne skończy się na tym, że  kliknij: ukryte  Ririna będzie „wybranką”. Nie miałbym nic przeciwko, gdyby pojawiało się trochę więcej konkretów – zamiast tego jest ciągłe wodzenie za nos.

W pewnym sensie nawet przypomina Nisekoi, choć tamten mimo braku ambicji wydaje się być o klasę wyżej(i nie mówię tylko o stylu kreski).

Będziesz musiał zadowolić się kliszem ;p Osobiście już wiedziałem od początku co będzie jak tylko Souta wyszedł ze swoim pomysłem. Spodziewałem się trochę krótszego dialogu ale mniej więcej tak sobie to wyobrażałem( kliknij: ukryte  może trochę większego użalania się nad sobą w stylu Evangeliona).

Imo jest ok, aczkolwiek mogło być lepiej.

Teraz tylko jeszcze afterparty… oby to nie był recap.