Tanuki-Anime

No i ostatni z sezonowych romansów, który to powinien odejść w zapomnienie. Słabe to, męczyć trzeba było i mam nadzieję, że w przyszłych sezonach pojawią się trochę bardziej ambitne romanse…

Całkiem niezłe fantasy na raz, jako reklamówka do gry sprawia się o wiele lepiej, niż wiele innych tego typu(choć do takiego Bahamuta to naprawdę jej daleko). Naprawdę masywna drużyna pierścienia… ekhm… przepraszam, drużyna „światła” – których spotkania i okoliczności można by rozbić na 100+ odcinków, standardowy „zły”, który to chce uratować świat na opak i przeciętna historia, która raczej sobą nie zachwyci.

Ode mnie 6/10 – niezłe ale nie jest to nic, co mogłoby zapaść w pamięci.

Bardzo przeciętne i zapewne nawet fani lekkich romansideł i serii muzycznych specjalnie nic nie znajdą tutaj dla siebie. Nie ma sensu się bardziej rozpisywać, bo i nie ma nawet o czym – ot co następna zapchajdziura w ramówce.

Skojarzenia jak najbardziej na miejscu ale mniej irytujące od Suzuki. Nie mniej nadal średniej jakości.

Eh narzekałem, że mało ostatnio „normalnych” haremówek ale to koniec końców było zwyczajnie nudne. Pomysł średni, czerpanie garściami z oklepanych schematów i słaby humor nawet jak na komedię romantyczną. Ostatnie odcinki już musiałem wymęczyć i nawet nie było to bliskie  kliknij: ukryte  domknięcia jakiegokolwiek wątku.

Rozumiem, że komuś mogą się skończyć pomysły ale żeby urywać wątek w trakcie serii? Mowa o przeskoku z 10 na 11 odcinek.

Aż się zdziwiłem końcowym „Thank You for playing” – myślałem, że drugi sezon będzie miał przynajmniej 12 odcinków :(

Nie mniej pomijając słabą kreskę był to naprawdę dobry sezon, dwa ostatnie odcinki imho były trochę mniej zabawne ale cała reszta to micha się cieszyła non­‑stop :D Naprawdę od dawna nie było tak dobrej komedii i można sobie przypomnieć, że japończycy potrafią się wykazać naprawdę niezłym poczuciem humoru.

Coś czuję, że na trzeci sobie trochę poczekamy…

Szczerze? Jej charakterystyka dodała sporo pikanterii do serii i jakby nie było realizmu, bo tak jak wspomniałeś takich kobiet nie brakuje w prawdziwym życiu. Nie zniósłbym, gdyby była to następna, „głupiutka” dziewucha, która po prostu lubi skosztować w słodyczy młodości; ona się żywi pożądaniem i się tym szczyci, imho genialny kontrast dla Hanabi.

Shoujo może nie w sensie przeblasków i kwiatków w okół męskich bohaterów ale w pewnym sensie seria jest skierowana bardziej do żeńskiej widowni, przynajmniej takie miałem odczucie. Punkt zaczepny na zasadzie „zamienników” jest filarem serii, bez tego to niestety w ogóle kompletnie wiałoby nudą.

Również osobiście zawsze uważałem, że nieodwzajemniona miłość działa na takiej zasadzie, że w akcie desperacji człowiek próbuje najpierw znaleźć właśnie „zamiennik”(może nie w sensie takim jak przedstawiony w serii), a potem dopiero zapomnieć. Sporą rolę odgrywa też wiek i hormony, więc ciężko o racjonalne podejście bohaterów(choć też Hanabi imho ma naprawdę dorosłą postawę pomimo charakteru jej zadurzenia). Nastolatkowie różnie radzą sobie ze swoimi emocjami i patrząc na to przez pryzmat logiki często można odnieść wrażenie, że brak w tym realizmu ale w prawdziwym życiu też chyba różnie bywa.

No i oczywiście jest to faktycznie romans z wielokątem romantycznym(seria już dawno przekroczyła próg trójkąta), więc należy spodziewać się sporej dozy dramatu.

Kinówka z tego co widziałem, to też jest podzielona jakoś na części?(nie oglądałem, widziałem tylko gdzieś na fansubach). Bohater jest zgoła odmienny od mojego pierwszego wyobrażenia na szczęście ale podejrzewam, że nie czeka go happy end ;p

No i koniec pierwszej historii – niestety do samego końca nie ma to żadnego wyraźnego charakteru, bohater nieciekawy, jego wybranka pogrywa w nie wiadomo co i nagle przechodzi  kliknij: ukryte  magiczną metamorfozę, która jest gwoździem programu dla obu postaci. Męczące bardzo w takiej formie. Podejrzewam, że z następnymi „Switchami” nie będzie wiele lepiej.

Po drugim odcinku mam wrażenie, że jest to przepełnione niekonwencjonalnymi zauroczeniami dla samego faktu ich istnienia, z drugiej sporo kliszów typu „przyjaciel z dzieciństwa”, mam bardzo mieszane uczucia. Hanabi też urosła w moich oczach, przejawia o wiele bardziej dorosłe zachowania, niż się spodziewałem(no może nie licząc  kliknij: ukryte  zakończenia drugiego odcinka, bo nie mam pojęcia, co to w ogóle było…).

Ok, umówmy się, że nie szukam „stosunków” w anime, od tego jest zupełnie inna kategoria :) Nie mniej wygląda na niezłą propozycję, podziękował.

Swoją drogą, tak mnie naszło podczas seansu – czy teraz pokazywanie uroczych panienek siedzących na kiblu jest słodkie, czy jak? Bo tak mi się kojarzy, że to nie pierwsze anime, w których taka scena się pojawia i jakoś nie mogę tego zrozumieć. o.O

Nie wiem jak w innych seriach ale tutaj podejrzewam, że jest to następny swoisty „żart” twórców, że plan wymyślony na kiblu był tak diaboliczny, że mogą ją za niego z piekła wyrzucić :D No i oczywiście punkt kulminacyjny sceny, czyli  kliknij: ukryte  brak papieru toaletowego. Nie sądzę, żeby sceny toaletowe się jeszcze powtórzyły, a przynajmniej nie w takiej formie.

Całkiem niezła komedia z przyzwoitym humorem i o wiele mniej kawaii, niż się spodziewałem. Punkt zaczepny to przeciwieństwa charakterów, jak już ktoś wcześniej zauważył. Mnie akurat bawi(zwłaszcza Raphiel :D) i na razie jestem jak najbardziej na tak, o ile szybko im się pomysły nie skończą.

Bokura ga Ita

Raczej podaruję sobie, przeraziły mnie te wielkie oczy i bijące światła na kadrach :)

Nie kierowałem się stereotypem, właściwie niepotrzebnie zamieściłem adnotację w nawiasie ale nie w tym rzecz.

Klasyfikacja jest również odpowiednia i jestem tego świadom, po prostu zaznaczyłem, że zainteresowałem się właśnie ze względu na to, że jest przeznaczona dla młodych, dorosłych ludzi. To się zgadza, jak najbardziej – seria(przynajmniej wstępnie) nie ma wiele wspólnego z typowym romansidłem shoujo, przynajmniej w obecnej formie przekazu.

Miałem na myśli bardziej to, że kobieca część widowni będzie miała mniejszy problem z utożsamieniem się z protagonistką, już może nawet nie przez pryzmat tego, że jest dziewczyną ale łatwiej będzie zrozumieć jej uczucia(jakiekolwiek by nie były). Przydługie opisy emocji, nadmierna interpretacja kwestii, na które mężczyźni rzadziej zwracają uwagę i w pewnym sensie może nawet jej naturalna charakterystyka, która zrozumiała być może bardziej dla dziewczyn. Sypnę tutaj takim trochę niewdzięcznym porównaniem – dajmy na to, że dla faceta chłopiec biegający z kijem w ręku po podwórku to całkiem normalna rzecz i jest w stanie przypomnieć sobie nawet jak to bywało „za dzieciaka”, dla kobiety może to już nie być takie oczywiste. Myślę, że działa to na podobnej zasadzie ale również mogę się mylić, nie jestem aż takim koneserem japońskiej animacji, żeby móc z czystym sumieniem zaklasyfikować wszystko, co obejrzę.

Szkoda, że jednak Hanabi i Mugi  kliknij: ukryte  nie poszli na całego (nie żebym chciała oglądać takie sceny, ale żeby chociaż było wspomniane – mało jest takich serii, w których seks jest traktowany jako coś naturalnego w związku).

Obejrzałem kilka dramatów i mam wrażenie, że  kliknij: ukryte  póki co naturalnie „stosunki” ukazano jedynie w Nana, w innych zawsze kojarzyło mi się to z młodzieńczą głupotą albo z wymysłem, w którym najlepiej jakby mieli uprawiać miłość na szczycie wieży Eiffla w sylwestra przed północą.

Dorosły widz na pewno doceni odpowiednie skonstruowanie relacji z  kliknij: ukryte  „bliższym” kontaktem w tle ale z drugiej strony jeśli mieliby to zrobić źle, to może lepiej, jeśli nie ma wcale. Druga sprawa jest też taka, że Hanabi mogłaby w jakiś sposób poczuć awersję z czasem do Mugiego, bo „fizycznie jednak to nadal nie jest onii­‑chan” i kto wie, co mogłaby sobie ubzdurać przy takim zakłamaniu samej siebie.

No ale nie mi się o tym wypowiadać, słaby ze mnie specjalista od romansów.

Prawdopodobnie nie ruszyłbym tytułu gdyby nie to, że w tagach wisi seinen zamiast shoujo i byłem poniekąd zaintrygowany plotem, choć teraz jestem przekonany na 90%, że jest to raczej tytuł skierowany bardziej do żeńskiej części widowni(tak wiem, czego innego miałbym się spodziewać po romansie z dramatem), nie mniej obejrzałem do końca i zobaczę w następnych odcinkach, czy jest w stanie jakoś mnie przekonać do siebie, póki co mam wrażenie, że całość będzie leniwie dążyć do punktu kulminacyjnego, w którym po prostu  kliknij: ukryte  zaakceptują siebie nawzajem i będzie to dla nich jakimś „młodzieńczym odkryciem”.

Brakowało mi tego :D Swoją drogą, tylko mam takie wrażenie, czy kreska trochę straciła na jakości ?

Nie sprawdzałem w jakiej formie była gra ale generalnie chodziło mi o ciekawe uniwersum – w tle było widoczne wiele ras, w tym pseudodemonicznych, rycerze, magia itp. – z mniej robiło się już dobre fantasy :)

Główny bohater cuchnie typowym, shounenowym bohaterem, co to bez przeprowadzenia bezsensownego monologu nie jest w stanie normalnie zrobić czegokolwiek ale póki co było go zbyt mało, żeby potwierdzić moje obawy, tak poza tym jestem wstępnie pozytywnie nastawiony.

Miałem podobne odczucia. Z ekranizacjami gier różnie bywa(od Segi ostatnio kojarzę tylko Valkiria Chronicles, które wyszło średnio) ale ma solidną podstawę, nawet jak na fantasy, także może być znośnie.

Zapowiada się bardzo luźna haremówka/komedia romantyczna ale jako iż tych szkolnych mniej, to chyba nie ma na co narzekać. Pierwszy odcinek to krótki wstęp „Pana Przemiany”, postaci Aki, bardzo mało ecchi(jeśli w ogóle) i techniczny poziom jest całkiem niezły, poza tym jest niewielka szansa, że uda im się zamknąć całość w jednym sezonie.

Jakby ktoś się zastanawiał, to potwierdzone są następne speciale na 2017 rok – [link].

Zastanawiałem się pomiędzy gołą klatą Castera, ujęciem wszystkich „Grand Orderów„i strzelającym Archerem; jak widać, chyba jestem zbyt staroświecki ;f Ktoś będzie pisał reckę, to może dodać nawet 3 ujęcia i to z każdej strony! :)