Tanuki-Anime

Od mangi się odbiłem, bajkę obejrzałem od deski do deski i nadal prawdę mówiąc nie rozumiem fenomenu powieści u skośnych, mimo że jestem fanem haremówek.

Matsuoka grał strasznie nierówno, dziewczyny nie różniły się dostatecznie charakterystykami, technicznie bywało czasami lepiej, czasami o wiele gorzej; całość poprowadzona w bardzo mało ciekawy sposób(choć nadal trochę mniej chaotycznie niż adaptacja mangowa)... ostatecznie jest to po prostu średniawka sezonowa.

5/10.

Poprzestawiali bardzo dużo rzeczy, włącznie z chronologią wątków ale ostatecznie to bardzo udana adaptacja – zasłyszałem, że nawet ludzie niespecjalnie wcześniej zainteresowani mangą z chęcią obejrzyli adaptację bajkową.

Ważne też, że technicznie trzymało poziom od początku do końca.

7/10.

Zaskakująco dobra seria, jedna z lepszych sezonie.

To teraz czekać na specjal w przyszłym tygodniu i drugi cour.

niezłym zarzucili cliffhangerem na koniec :D

[link] – uwaga,  kliknij: ukryte  mechaspoiler

[...]co być może pozwoli sensownie pozamykać główne wątki.

Zazdroszczę optymizmu :D

Nie mam pojęcia czy cokolwiek na tym etapie jest w stanie wyratować fabularnie serię.

Bardzo ciekawy i intrygujący dzisiejszy odcinek, cieszy mnie że nie próbują tego(przynajmniej póki co) nadmiernie komplikować. Wątek Minami rozwiązany satysfakcjonująco, Neet­‑a kompletnie zbędny, a Gaumy na swój niezdrowy sposób „zrozumiały”.

Zastanawia mnie tylko w jaki magiczny sposób łaczą się uniwersa  kliknij: ukryte  Gridmana i Dynazenona.

myślę, że nawet jak teraz ją jakimś cudem spotka, to zrobi się ciekawie :> ale znając życie to pewnie stwierdzi, że to nie ten Iruma, w którym się zakochała, czy cuś

Problem jest głównie taki, że bajka nie potrafi w ogóle sprzedać humoru(co w zasadzie nie zmieniło się od samego początku). Komedie ze skrajnie głupawym humorem też trzeba umieć kręcić i wtedy nawet takie akcje jak penisowy irokez są bardziej spójne :D

Dla zainteresowanych historią, czy ogólnie bajką – polecam sięgnąć po mangę(ta niedawno otrzymała licencję na angielski przekład) lub LN; adaptacja anime jak sie okazuje wycina sporo rzeczy, w tym kompletnie cały jeden większy wątek i postać( kliknij: ukryte  była dziewczyna protaga, o której była mowa w szóstym odcinku), tutaj nawet autor pierwowzoru przeprosił i potwierdził, że tak właśnie będzie:
[link] – podejrzewam, że mają zamiar upchnąć całą fabułę w tę adaptację czyniąc ją jednocześnie utworem zamkniętym ale ciężko powiedzieć na tym etapie ile jeszcze wątków, czy relacji na tym ucierpi :\

Trochę mi szkoda, że akurat to wycinają bo czekałem ale cóż…

„wyciek”: [link]

Będziemy mieli drugi i trzeci sezon! Dzisiaj potwierdzono, że są już w produkcji.

Nowelki są bardzo zobrazowane, rozpisane itd. – adaptację bajkową zwyczajnie ograniczał czas antenowy, plus reżyser zmienił kilka wątków po swojemu.

Rozumiem, że można by się przyczepić do braku wyobraźni protaga ale każdy z antagonistów, który miał na pieńku z Keyargą kończył martwy, martwy po torturach lub jako jego osobiste zwierzątko(mówił co prawda, że się do nich przywiązuje ale to są sztucznie wykreowane persony, a nie prawdziwe charaktery tych dziewczyn).

Nie doszukiwałbym się takich rzeczy na ekranie, bo to też jest ograniczone swoimi prawami – Healera co prawda nie czytałem ale mogę zapewnić, że przykładowo taki Shield Hero ZNACZĄCO różni w pierwowzorze od tego, co zaadaptowano w bajce, czy nawet mandze. To w zasadzie tyczy się wszystkich historii tego typu i Healer nie jest tutaj wyjątkiem.

A porównuje do Ishuzoku bo to równie kontrowersyjne anime, jedno z niewielu echii zawierających sceny seksu które było również blokowane przez stacje telewizyjne czy kłopotliwe. Do tego serie te wyszły w podobnym czasie.

Kontrowersyjne ale z innych powodów. Poza tym stacje telewizyjne nie wiedziały do końca co reżyser zmajstrował, stąd też nawet kilka serwisów streamingowych wycofowało się z emitowania – po Healerze nikt nie pozostawiał złudzeń, stąd też bodajże 3 różne wersje samej adaptacji bajkowej.

spodziewałem się, że będzie grubo

Znaczy co, chciałbyś „snuff the animation”? to jest wystarczająco edgy na ekran, komitet produkcyjny musiał co drugi odcinek przestrzegać przed treścią. Brutalne gwałty z torturami, kanibalizm, bestialism, odurzanie, ludobójstwo… serio, czego byś więcej chciał? Zekranizowanie najbardziej chorych fantazji twórców hardkorowych doujin hentajów?

To, że w ogóle zostało zekranizowane i tak jest samo w sobie nieprawdopodobne. Wersja bez cenzury była wystarczająco wyobrazowana w kwestiach scen seksu.

Ishuzoku Reviewers było według mnie lepsze

Burdelsi nie mieli w sobie grama edgynessu, nie bardzo rozumiem skąd porównanie.

Jest lepiej. O niebo lepiej. Nie wiem dlaczego.

Jednym z powodów na pewno jest postać Sayu, która jest zrobiona w bajce prawie że perfekcyjnie. Jej chardesign pozwala docenić jak bardzo jest cute, seiyu podkłada dobrze postać i całość jej kreacji działa mocno na budowanie relacji, która jest podstawą dzieła.

To były wrażenia po pierwszym odcinku zią, to raz; dwa, ostatecznie to jednak jest harem, choć może na początku mogłoby się tak nie wydawać(stąd pisałem to co pisałem); trzy, tagi wstawiają ludzie, też mogliby się pomylić :>

Ciężko się patrzy na serię tego typu, gdzie główny bohater nie potrafi wykorzystywać informacji na swoją korzyść, dedukcja kuleje i w ogóle nie jest zbyt ogarnięty… możliwe, że z czasem to się zmieni ale póki co mentalnie jest na bardzo niskim poziomie.

 kliknij: ukryte 

Jak niedopuszczenie do spotkania dwóch typów ma zapobiec potrącniu przez ciężarówkę 12 lat później

Mówią o tym na samym początku, spotkanie tych dwóch typów ostatecznie buduje i doprowadza gang do sytuacji, w której później realnie się mordują nawzajem przy najmniejszych dysputach.

Oczywiście to tylko teoria(bohaterów, nie moja) ale jesteśmy na początku historii, manga ma ponad 200 rozdziałów więc albo to nie takie proste albo impulsem było zupełnie co innego.

Działać powinien Naoto w dniu wypadku.

On się nie cofa do dnia wypadku, gdy wraca do przyszłości jest już „później”. Skakać może też 12 lat – nie może sobie dodawać ani odejmować od tego dni.

Jak on przeżył, a jego siostra nie?

Efekt motyla albo mógł być na służbie ale to już moje spekulacje.

Dlaczego bohater o to nie pyta?

Bo prawda jest taka, że nasz protagonista nie jest zbyt bystry – on w ogóle nie potrafi wykorzystywać swojej wiedzy na korzyść, przynajmniej póki co.

Mówisz o tym polu na dole do którego nawet nie dojechałem… Tagi zaraz pod tytułem mnie interesują a nie podtagi dodane przez użytkowników/moderacje/administracje czy bóg wie kogo tam…

a główne tagi dodaje kto?

Co do procentów prosta odpowiedź którą pewnie sam znasz: „AiM od paru lat jest Mainstreamem” i powinno ci to wystarczyć.

Nie bardzo wiem co masz na myśli.
__

Tak, czy siak ja się wyłączam z dyskusji, to już się robi mocny offtop i ma co raz mniej wspólnego z bajką.

Ja tego chyba nie zrozumiem. Kogo to śmieszy? Co jest śmiesznego w tym, że ktoś się znęca psychicznie i fizycznie nad drugą osobą? Ahahaha? Świetny żart?

Kink lub zwyczajnie coś, co naturalnie sprawia przyjemność z oglądania, nie musi to się z niczym automatycznie łączyć.

Może autorzy chcą pokazać jak rozwija się syndrom sztokholmski u osób, nad którymi się znęca?

Od tego są inne mangi, Nagatoro do tego nie dąży.

inna popularna manga Please go home, Akutsu­‑san

Nie porównujmy proszę tych dwóch tworów. Nagatoro ewidentnie się znęca nad protagonistą, Akutsu natomiast w większości co najwyżej lekko dokucza i ich relacja jest o niebo zdrowsza.

Skąd taka popularność tego typu tworów…

To nie jest trend, tylko nisza. Mang o faktycznym znęcaniu się jest NAPRAWDĘ niewiele, w praktyce można je policzyć na palcach jednej ręki.

Popularniejsze natomiast są typu „teasing” i tutaj chodzi o sposób, w który jest budowana relacja, reakcje bohaterów, pokazanie przystępności ludzi o skrajnych osobowościach, czy wyraźnie wyrabiający się wątek romantyczny. Dobrym przykładem mangi ze zdrową relacją tego typu jest Anjou­‑san i ta wyraźnie od początku zaznacza, że skupia się również na romansie, a nie traktuje go jako dodatku.

Sam motyw wyewoluował zwyczajnie z relacji w połączeniu dwóch bohaterów, z niskim prawdopodobieństwem związania się w jakikolwiek sposób(tutaj akurat Takagi­‑san jest wyjątkiem).

Swoją drogą to ciekawi mnie, dlaczego nie ma żadnej popularnej tego typu serii, gdzie role są odwrócone – gdzie to mężczyzna znęca się nad kobietą, a odbiorca się z tego śmieje albo wzdycha nad losem bohaterów. Chyba że takowe istnieją i ja coś zwyczajnie przegapiłem.

Może nie znęcanie ale dokuczanie dziewczynom znajdziesz praktycznie w każdej bajce, w której bohater odgrywa tzw. „alpha”.

Poza tym znęcanie się żeńskich bohaterek nad męskimi w takiej lub innej formie od dawna jest w japońskiej kulturze entertainment, to naprawdę nic nowego.

_______________

Zaznaczam, że nie jestem fanem Nagatoro, w gwoli ścisłości.

Powiem tak – jest to historia z potencjałem, setting wydaje się być względnie ciekawy(choć nie jest to na pewno nic aż tak ambitnego jak Erased), jest dużo pole do ciekawych wydarzeń ALE:

1. Bajka średniawo sprzedaję w.w. historię, czasami nawet słabo. Rzeczy tego typu potrzebują dobrej reżyserii, TR takową pochwalić się nie może.

2.  kliknij: ukryte  Braciszek bardzo szybko kupuje historię protaga. Nie lubię kiedy ludzie też zbyt długo się dąsają, czy potrzebują jakichś naprawdę przesadnie wielkich wydarzeń, czy impulsów żeby uwierzyć w dziwne historie ale to zdecydowanie normalne nie jest, a na pewno nie była to naturalna reakcja.

3. Chardesigny – sposób rysowania uszu jest już trochę dziwny w materiale źródłowym u kilku postaci(nie u wszystkich, zaznaczam) ale tutaj jest to nader wyróżnione. Momentami wygląda to wręcz karykaturalnie.

Podejrzewam, że pojawi się tutaj masa rzeczy, do których można będzie można się przyczepić ale nie mamy zbyt wielu tworów ze skokami w czasie(tj. zaadaptowanych do anime), więc odpowiednio obniżając oczekiwania może być to całkiem akceptowalny seans.

Damn, to było dopiero smutne. Póki co jest intrygujące.

Może w późniejszym etapie gość się wyrobi i choć trochę postawi?

 kliknij: ukryte  Niespecjalnie. Nagatoro nieco się zmienia i jest zdecydowanie mniej znęcania się i dokoczania, całość bardziej kieruje się w stronę romansu ale protag to nadal ciepła klucha, pomimo okazjonalnych prób pokazania zębów.

To jest typ romansu, w którym to co pokazywano w pierwszym odcinku jest tym, co się będzie wyrózniać. Jeśli ktoś liczy na diametralne zmiany, to się rozczaruje :P

To chyba nie tak powinno działać co?

Może jesteś w grupie docelowej i nawet o tym nie wiesz :D

To jest zaskakująco dobre. Od osób zaznajomionych z materiałem źródłowym usłyszałem, że to naprawdę ciekawa historia – z hajp trejnu zbiły mnie materiały reklamowe, które sugerowały bardziej średniaka sezonowego… a tutaj takie miłe zaskoczenie.

Przez znakomitą część pierwszego odcinka jest wprowadzenie z perspektywy jednostki dowodzącej, tłumaczy się na jakiej zasadzie działa taktyka, sama bitwa i czym są „bezzałogowe drony”, którymi tak bardzo chwali się ich rząd. Pada tutaj masa niezrozumiałych dla widza terminologii, zagubić się można pomiędzy nazewnictwem łączników, rozwiązań taktycznych, czy zwyczajnie ksywkami dowódców plutonu. Wprowadzenie każe nam domyślać się bardzo wielu rzeczy. To byłby zapewne póki co największy z moich problemów.

Następnie jest CGI – jak na serię telewizyjną wygląda naprawdę nieźle, zwłaszcza w przypadku dronów.

Sceny bitew są dynamiczne i również dopieszczone masą efektów specjalnych utworzonych komputerowo – ale wygląda to naprawdę dobrze.

No i na koniec była krótka prezentacja samej jednostki 86, tutaj jak można się było spodziewać panuje atmosfera  kliknij: ukryte  „śmierć jest chlebem powszednim” ale poza tym pluton sprawia wrażenie bardzo zżytego ze sobą.

Zapowiada się na solidną serię – i na pewno o niebo ciekawszą niż Vivy, w kategorii akcji.

To prawdopodobnie będzie najlepszy romans sezonu wiosna 2021. Nie, żeby miało jakąś dużą konkurencję(w zasadzie chyba tylko Fruit Basket z poważnych kandytatów) ale zapowiada się na romans z różnicą wieku, który będzie miał ręce i nogi.

Całość jest bardzo przyjemna w odbiorze, Sayu jest bardzo słodka i pomimo tego co mówi o niej protag docenia, co się dla niej robi; sam mc zgrywa trochę tsundere ale jednocześnie stąpa twardo po ziemi i pomijając fakt, że trzyma obcą nastolatkę w domu próbuje coś zrobić z jej sytuacją.

Jeśli się zastanawiacie czy warto oglądać – nie jest to treściowo to samo, co np. Koi wa Ameagari no You ni(męskiego protaga wolę stamtąd ale Sayu jest o niebo lepsza od Akiry) ale to nadal bardzo przyjemny romans, gdzie drama nie jest głównym elementem zainteresowania i mamy okazję w widoczny sposób śledzić zmianę relacji, czy charakteru bohaterów.

Spring Song zrobiło na mnie mniejsze wrażenie, niż Lost Butterfly.

Po pierwsze technicznie – o ile miało masę spektakularnych scen walk, o tyle druga część dodawała dla swoich większego impaktu i były zwyczajnie ładniejsze. Dwa – domykanie wątków w fejtach różnie się objawia, tutaj może nie do końca wszystko mi pasowało – ale to bardziej zarzut do materiału źródłowego.

Seiyu Sakury wylewała z siebie siódme poty przy tej roli w 3 części i robiło to wrażenie, zwłaszcza przy  kliknij: ukryte  dialogu z siostrą przed „ostateczną bitwą”. Nie mniej mam wrażenie, że w jej głosie słychać było przerwę w podkładaniu do anime – w końcu od czasu ślubu miała bardzo mało ról.

Jouji Nakata jak zwykle brzmiał zaczepiście :D Jak ja uwielbiam tego gościa. Głosem zawsze będę wolał Hiroakiego Hiratę ale sercem wolę Joujiego – on nawet jest cool irl :3

Dźwiękowo podkład muzyczny wydaje mi się, że mógłby być znacznie lepszy. Tylko w kilku miejscach brzmiał nieźle, reszta to typowo akcyjniakowe utwory, nie budujące żadnych większych emocji.

Poza tym wychodzi kilka ciekawszych rzeczy w relacjach i settingu, o których mówi koleżanka poniżej i tutaj chyba nie ma sensu powielać :>

Ostatecznie jest to zasłużone, mocne 8/10. Lost butterfly było dla mnie mocną 9­‑tką.