Tanuki-Anime

Zdecydowanie „przejściowy” sezon, robiący podkład pod mecz z „lisami”. Co oczywiście nie znaczy że był słaby, bo Haikyuu to wciąż wdg mnie najwybitniejsza seria sportowa. Mam nadzieję że w kolejnym sezonie przywalą tez dobrym OP, bo ten był słaby (oczywiście kwestia gustu, ale…), a akurat w tej serii OP naprawdę potrafią dodatkowo budować emocje…

Znakomity koniec kolejnego znakomitego sezonu BnHA. Już nie mogę doczekać się kolejnego sezonu, ciekawe czy już będzie w nim Liberation Army arc…

Ostatecznie jedna z mich ulubionych serii sezonu.

Tak, zrobiła wokół siebie zamieszanie, a jej treść poddaje w wątpliwość moralność widza (bo poruszane są tu najprzeróżniejsze fetysze i odchyły). Ale z drugiej strony podobało mi się że od początku miała do siebie dystans, momentami była nawet zabawna, a bohaterowie byli sympatyczni (no oczywiście na ile sympatyczni mogą być seksoholicy :P). I o dziwo, jak na tematykę, w paru odcinkach (np ostatni) twórcy silili się nawet na world­‑building :P

Seria sama w sobie jest optymistyczna, bo w takim kotle jakim jest ten fikcyjny świat wszyscy żyją w zgodzie i cieszą się życiem, więc wydźwięk jest pozytywny.

Moim zdaniem seria cały czas też trzyma poziom artystyczny, a animatorom na pewno nie można zarzucić lenistwa, mamy tu wręcz zatrzęsienie przeróżnych designów (wystarczy popatrzeć nawet jak różnorodni są randomowi przechodnie/klienci tawerny do której uczęszczają bohaterowie), nie zapominając o różnorodności kobiecych wdzięków. Chyba każdy znajdzie tu jakiś design „pod siebie”.

Mocne 8/10.

Spory zawód. Niby mroczny klimat i styl oryginału jest zachowany ale:
- seria jest zasadniczo reklamówką gry mobilnej, kolejne MG są sypane jak z kapelusza nie wnosząc za wiele do fabuły
- MC jest beznadziejna
- nawet jak na Madokę seria jest przekombinowana i aż nadto udziwniona, tak jakby dla zasady
- seria jest o niczym. Nie mamy tu dramatycznych zwrotów akcji, właściwie nie wiadomo o czym jest oś fabularna (poszukiwanie siostry, interakcje między MG, smutny los MG czy może walka z potworem tygodnia?). Historia nie wciąga, wszystko jest wyłożone na tacy i puste – nie wzbudza emocji. Bohaterki też nie zachęcają: albo w wiecznej depresji albo irytujące. No i generalnie tempo jest za szybkie
- motyw z plotkami – nie potrafię wyjaśnić dlaczego ale strasznie irytuje mnie sposób jego przedstawiania z tymi piskliwymi głosami

Generalnie wniosek jest taki: seria jest być może warta zobaczenia ze względu na swoją warstwę wizualną, ale jeśli ktoś liczył na coś jak pierwozwór to się chyba zawiedzie jak ja…

Jedynie ostatni odcinek trochę podkręcił to wszystko, ale to za mało.

Trigger to Trigger, raczej ciężko mi sobie wyobrazić żeby zrobili to w innym stylu :P

Tak, bywa denerwujący. Ale ja oglądam serię po raz drugi i zaczynam dostrzegać jak świetnie jest to napisana postać. No i jak doskonale prowadzona jest jego transformacja z zera do bohatera.

 kliknij: ukryte  W momencie krytycznym sam stwierdza że siebie nienawidzi. Widzi swoje błędy, swoje wymówki, jak przepieprzył swoje życie (był neetem, choć akurat jeszcze coś tam robi typu trening itd). Ale trzeba się przyjrzeć ile przeszedł (śmierć, morderstwa, brudne zagrywki ludzi którzy „mogą”), ile błędów popełnił, jak bardzo myślał że ma wszystko pod kontrolą a nie miał. Jak bardzo czuje się bezradny. I wtedy, w swojej najgorszej chwili pewna osoba odpłaca mu dobrem za dobro, a on odbiera efekt tego co sam tej osobie zaoferował w momencie kiedy tego najbardziej potrzebowała. Dostaje mega­‑pozytywny impuls, zaczyna zauważać co faktycznie może coś zrobić, że jego działania miały sens, że nie jest tak bezwartościowy jak mu się wydawało. Że może wykorzystać te narzędzia które ma, nawet swój charakter, aby pomóc tym na którym im zależy. Że jego śmierci nie są bezsensowne i jakkolwiek kretyńsko to nie zabrzmi, że może je wykorzystać jako potężne narzędzie. Głupi nie jest, ma zdolność obserwacji. A „nieśmiertelność” daje mu odwagę żeby ryzykować bardziej niż inni. Wszystko zaczyna procentować: poniżenia, ból, jego wybory. No i wtedy dostajemy walkę z Wielorybem. Nie dość że sama walka jest epicka, jest to jednocześnie kulminacja wszystkich jego doświadczeń, kiedy obraca wszystko na swoją korzyść: staje się bohaterem, pozyskuje sojuszników i dzięki temu znajduje sposób aby pomóc osobom na którym im zależy. Ja odbieram jego odczucia osobiście, zresztą myślę że każdy musi się mierzyć z taka samokrytyką, kiedy stwierdzamy że jesteśmy do d*py a świat nam ucieka. Odbieram te serię nie tylko jako rozrywkę, ale coś pozytywnego.

PS:  kliknij: ukryte  A na krytykę postaci za jego słynne „danie kosza Rem” patrzę inaczej. Po pierwsze: sam wyraźnie mówi że on też „dostał od niej kosza” bo odrzuciła przecież jego „oświadczyny”, proponuje jej wspólne życie gdzieś poza tym wszystkim, ale ona się nie zgadza (tak, wiemy z jakich pobudek, ale odrzucenie oświadczyn to odrzucenie oświadczyn). Sam mówi że Emilia jest jego wybranką, bo dała mu światło, chce jej pomóc bo mu na niej zależy, jeśli nie dla kogo innego to dla siebie. Ale wcale nie odrzuca Rem (zresztą w nowelce jest nakreślony wątek możliwej poligami :P), kocha ją równie mocno.

Seria dosyć oryginalna, ciekawe wykorzystanie motywu youkai w serii „detektywistycznej”. Dialogi są niegłupie choć same „case­‑y” strasznie przekombinowane a twórcy chcą dać widzowi poczucie logiki i sensu co niestety nie zawsze się sprawdza (wszak mówimy tu o sprawach paranormalnych). Tyle że… wałkowanie tematu Steel Lady Nanase przez 2/3 sezonu robi się już po prostu nudne. Odnoszę wrażenie że seria powstała tylko dla tej jednej sprawy, a przecież potencjał był większy…

Nie. Niestety. Znaczy dla mnie ogólnie warto obejrzeć te serię jeszcze raz, bo świetnie się przy niej bawię a pozatym dostrzegam rzeczy na które nie zwracałem wcześniej uwagi.

Natomiast samo Directors Cut to chyba ściema bo od oryginału różni się totalnymi pierdołami, głównie montażem odcinków (bo dostajemy po dwa połączone w jeden 50 minutowy) oraz kosmetykami które już w 90% przypadków były na wydaniu BD. Najnowsze dwa odcinki miały potencjał to zmienić, bo z tego co czytałem w LN były dodatkowe sceny które można było tu dodać, ale tego nie zrobiono. Jedyna szansa, że zmienią końcówkę, bo generalnie jest tam pewne wydarzenie które mocno rzutuje na dalszy rozwój fabuły, a z tego co wiem zostało ono pominięte w pierwotnej wersji względem LN bo wtedy chyba jeszcze nie wiadomo było czy seria dostanie sequel…

Kurcze odcinek z wyznaniem Subaru i jego „start from zero” a następnie przygotowanie do tej wielkiej bitwy (i to jak Subaru „powstał z kolan” po tym jak znalazł się już tak nisko) to Re: Zero w całej okazałości. Ta seria potrafi być wkurzająca, ale potrafi porwać jak mało która… a ja po raz kolejny oglądam z wypiekami.

Tak wiem. I płacze…

Jest i Betelgeuse! Kurcze ten moment w serii to naprawdę chwila kiedy Subaru zaczął ostro dostawać w kuper :D

To chyba nie widziałeś tej „mrocznej” strony anime i mangi :P Pomysł świeży nie jest, siłą Reviewers jest to że „wychodzi” do ludzi z czymś co wydawałoby się niemożliwe przy wszechobecnej cenzurze…

Uff odcinek ze składaniem jaj… zaczynam się powoli zastanawiać nad swoim życiem gdy oglądam takie coś…

Może tak, może nie. Ciężko w dzisiejszych czasach zdefiniować „standardy”...

Tyle, że to anime jest spoko. Oczywiście 10 to przegięcie, ale nazywanie tego crapem to przegięcie w drugą stronę… graficznie, pomysłowo (jakie dziwactwa/mokre sny uda im się wcisnąć) i w kategorii „balansowanie na granicy co można a co nie zanim stanie się hentajem” ta seria się wyróżnia i to mocno, bo nie przypominam sobie żebym kiedykolwiek coś takiego widział, najbliżej chyba było Monster Girls.

Ja myślę że tam chodzi o inną akcję, erotyka erotyką (choć trzeba przyznać że seria momentami przegina), ale myślę też że Zachód coraz ostrzejszym toporem traktuje wszystko co uprzedmiotawia kobiety a Japonia ma do tego inne podejście… nazwijmy to różnicami kulturowymi.

Żyjemy w świecie podwójnych standardów, pewne grupy decydują co można a co nie, a inne tworzą błazeńskie akcję żeby na te decyzje wpływać tak jak potrafią. Internet daje poczucie „władzy dla ludu” tylko szkoda że czasem ten widz „pomiędzy” na tym traci.

Z drugiej strony sama seria pewnie na tym zyska, bo stanie się głośna: ludzie będą chcieli zdobyć ją innymi źródłami żeby tylko zobaczyć „co wywołało takie zamieszanie” :)

Tak, seria dawała do myślenia. Ale niestety miała tylko przebłyski. To jedna z tych serii w których spodziewasz się czegoś większego, bardziej ambitnego, a dostajesz w sumie średniaka. Tak jakby autor miał dobry pomysł, ale nie bardzo już wiedział co z nim dalej zrobić (np. postać Woodwarda, który był kreowany na wielkiego myśliciela, w właściwie nic wielce mądrego nie powiedział). W pewnym momencie seria zaczęła przypominać przygody początkującego kółka myślicieli filozoficznych: zwykli widzowie powiedzą wtf?, myśliciele stwierdzą że to płytkie. Najwyżej ten czy tamten zostanie zachęcony do chwilowej refleksji. Aż tyle czy tylko tyle?

No i to zakończenie… słabe.

No to właśnie mnie drugi odcinek zniechęcił, coś nie pykło, nie wiem… może pierwsza seria mi „siadła”, a tutaj już po prostu za bardzo ta pierwsza seria wpływa na odbiór drugiej.

Może trza będzie do tego kiedyś wrócić, na razie drop…

Niestety, ale seria to popłuczyny po tej pierwszej. Mamy całkowicie nowe postacie. Niby podobne schematy, niby słodkie dziewczęta z uszkami i ogonkami są, ale uroku (nie mówiąc już o innych elementach jak warstwa techniczna) prequela temu brakuje…

Tak wiem, seria potrafi nużyć. Subaru potrafi irytować (zwłaszcza wrzaskami). Ale dla mnie wyznacznikiem dobrej serii jest to, że oglądam reemisję i mimo że już to wszystko widziałem raz, to nie mogę się doczekać każdego kolejnego odcinka :)

Mówta co chceta ale ten OP jest świetny :D

A seria sympatyczna i… ma swój niepowtarzalny styl. Taki trochę oldschoolowy. Bardzo fajne i świeże podejście do tematu który może wydawać się już przemaglowany na wiele sposobów. Perełka.

Randomy – postacie które przewijają się przez serię zostając góra parę odcinków, a wielokrotnie dostajemy historię ich życia. Tak wiem, ma to nadawać kontekstu, ale historia strasznie przez to meandruje i się rozwleka… nie mówiąc już o tym, że czasem zastanawiam się czy ta historia jest o Rin i Manjim, czy o wszystkim tylko nie o nich…
Pseudo­‑poetyzm – w wielu odcinkach mordowanie jest przedstawiane wręcz poetycko (malowanie krwią itd). To takie zboczenie w wielu anime, ale tutaj już przeginają. Nie mówię że zawsze wychodzi to na złe, ba seria dzięki temu ma specyficzny klimat, zahacza o japoński kult walki kataną i pojedynków na śmierć i życie w ogóle. Ale dodaj do tego rozwlekłą fabułę, a momentami seria staje się wręcz irytująca ( kliknij: ukryte  trwająca 1 minutę scena „jestem doktorem” była już szczytem wszystkiego, po jaką cholerę dodają głębi tej postaci i to jeszcze w taki sposób?).

Seria od pewnego czasu mnie nuży, żongluje wątkami, irytuje. Postacie dokonują niezrozumiałych wyborów, dają się podejść, czasem robią z siebie ofiary lub kluczą w miejscu. Właściwie ciężko wyczuć czym się kierują, co właściwie chcą osiągnąć. Rozumiem, że ludziom może się to podobać, seria na pewno jest pod tym względem oryginalna, niesztampowa. Ale ja tak naprawdę chyba wolałbym już żeby seria była zwykłą sieczką w stylu „Manji i Rin po kolei wykańczają Itto­‑Ryu”, tak jak zapowiadały to pierwsze tomy mangi…

Do pewnego czasu było ok, ale nie wiem, dalej po prostu coś przestało mi się to wszystko podobać.

A to tak, jego  kliknij: ukryte  śmierć była faktycznie „odczuwalna”. Co poniekąd pokazuje jak dobrą serią jest Boku. Postać  kliknij: ukryte  która jest nam tam krótko znana potrafi wzbudzić emocje w momencie śmierci, czy to Nighteye czy inni.

Chcecie powiedzieć, że Manji  kliknij: ukryte  daje się już więzić i szlachtować jak głupek przez ponad dwa miesiące? No i o co chodzi z tym pseudo­‑poetyzmem i wątkami jakiś randomów? Ależ to słabe…

Pamiętam kiedy dawno temu przeczytałem kilka pierwszych tomów Mugena, byłem zachwycony. Ale im dłużej oglądam anime to coraz bardziej cieszę się, że jednak nie kontynuowałem zbierania tej serii dalej…

Coś mnie podkusiło, żeby zobaczyć scenę walki  kliknij: ukryte  Escanora i Meliodasa. Pożałowałem, matko jak oni to spaprali, dobrze że posłuchałem rad i wogóle nie ruszyłem tego sezonu…

A jeśli chodziło ci o  kliknij: ukryte  Snatcha (tego od piasku), to tak zginął, jest to zarówno powiedziane przez Dabiego jak i później potwierdzone w mandze.