Tanuki-Anime

Odcinek o kotach to jeden z najfajniejszych i najbardziej szokujących odcinków anime jakie ostatnio oglądałem. Kto by się spodziewał czegoś takiego po tej, nomen omen, lekkiej komedyjce…

No tak, a nie zauważyłaś, że seriale detektywistyczne i temu podobne są zawsze podkoloryzowane? Takie np. CSI cośtam. Po prostu ubarwia się pracę policjantów, bo w praktyce (z całym szacunkiem dla naszych służb mundurowych) praca detektywa na policji to nudna papierkowa robota, tylko czasami udaje się wyjść w teren. Po prostu widzowie lubią bardziej takich bad­‑assowych bohaterów, uwierz mi, gdybyś oglądała bandę kołków, to jeszcze bardziej byś narzekała. Najlepszym przykładem jest Pani L, krytykowana za swą zwykłość i nijakość…

Natomiast tak jak napisał mój przedmówca, akurat twój argument z Edypem jest „słaby”, bo po pierwsze jest to ogólnodostępna wiedza, a po drugie przecież se chyba pan detektyw moze doczytać co nie co w przerwie na kawę…

Wracając jeszcze do pani L, której nikt nie lubi. Jak każdego i mnie ta dziewczyna irytuje, natomaist zapewne jest ona mechanizmem fabularnym, który ma rozbudzić bardziej ludzka stronę w naszych bohaterach. Romansu raczej nie będzie, ale mogę się założyć, że pod koniec serii będą łzy, krzyki i wyznania od serca :)

A i skończie z tymi „podróbami” L z Death Note'a. Nie da się zrobić serii o geniuszach zła/terrorystach bez antagonisty na takim samym „poziomie intelektualnym”...

O właśnie, jakoś mi to przemkło. Faktycznie, rzucę okiem…

Straszny crap.

Nie sądziłem, że seria oparta na tak dobrze ocenianej grze może być aż tak słaba. W pierwszym odcinku mieliśmy trochę walki, ale dalej mamy łażenie po galeriach, jeżdżenie na skuterach i inne pierdoły. Ostatecznie podziękowałem po konkursie śpiewania…

Tyle, że z tej radosnej twórczości wyszło g…

Chociaż fakt, seria jest czymś innym niż anime, które oglądam w ostatnich sezonach (czy jak to nazwali: inne niż wszystko co jest w tym momencie popularne), ale Dandy'ego uważam za raczej nieudany eksperyment…

Szczerze? Akame uważam za bardzo fajną serię, ale wydaje mi się, że trochę za szybko  kliknij: ukryte  tę postać uśmiercili, bo człowiek nie miał za bardzo okazji się z nią zaznajomić. Jej śmierć odebrałem w stylu „M'kay”... Śmierć pewnego bohatera w Gurenn Lagann: to był dopiero szok!

No ale moze to ja już się taki nieczuły po latach zrobiłem :P

PS: Podoba mi się twoje określenie „plot armor”. Muszę sobie je wpisać do kajecika :D
Zamaskowano spoiler.

Slova, i wszystko jasne :D

Seria raczej zniknie szybciej niz się pojawiła, więc zapomnij o następnych sezonach. To taki typowy (podejrzewam) dwunastoodcinkowiec, zapchajdziura bez ambicji…

Walcz bohaterko! Nie poddawaj się :D Ganbatte!!!

Matko, o shounenach napisałem ogólniakowo, wiadomo (chyba) co mam na myśli mówiąc o wtórnosci shounenów, bo jeśli chodzi o kwestię kopiowania schematów, to jest to prawdopodobnie najszczęstsze skojarzenie wsród fanów anime (I nie, nie bedę przytaczał jakiś statystyk :P).

A jeśli chodzi o Dandy'ego. Napiszę po raz (chyba) trzeci, że seria byłaby dla mnie strawna, nawet jeśli jest mało orginalna (bo tak jak mówisz pojęcie orginalności jest względne), gdyby nie tych kilka bezwzględnie wkurzających mnie elementów…

I zapewne masz rację, w Dandy bardziej niż o fabułę chodzi o wykonanie (choc to ostatnio kuleje), reszta to jakieś mumbo­‑jumbo, tło…

PS: Historia o zabiciu orka na bagnie? Bardzo proszę! Przydałoby się wreszczie jakieś porządne dark fantasy w stylu zachodnim :D:D:D

Wersja „bez cenzury” byłaby lepsza. Natomiast bohater ma mały haremik więc nie ma co narzekać…

Animacja animacją, kwestia gustu, ale nie o to tu chodzi. Jeszcze brzydszym można by nazwać odcinek z pierwszego sezonu który rysował twórca m. in. Kaiba, ale tu wiadomo, że to ma tak wyglądać (zresztą lubię dziełą tego gościa), bo taki jest styl i już, albo się podoba albo nie.

Natomiast seria leży w kwesti fabularnej. Co z tego, że to piaskownica, jak dostajemy same, potwornie oklepane, schematy. Jestem wyznawcą zasady, że jak coś bawi może być nawet wtórne (np. wszelkie shouneny), ale tutaj de facto widziałem może z jeden, dwa ciekawsze odcinki, a reszta to coś co równie dobrze mogłoby się dziać Ziemi i nie trzeba tej całej kosmicznej otoczki, bo otoczka ta poza zdeformowanymi postaciami kosmitów i ew. przedstawicieli fantazyjnej flory/fauny nic nie wnosi.

Najnowszy odcinek? Dziadek dziwak i gbur, który czeka lub/i wierzy w cośtam (1000­‑letni krabi bóg, gejzer z legendy, legendarna małpa z Plutona), przez co jest obiektem drwin i jego wnuczka/wnuczek, która go kocha i w niego wierzy i zaprzyjaźnia się z głównym bohaterem. Na koniec oczywiście okazuje się, ze to prawda. Ileż razy to już było? Konwencja i założenia Dandy'ego są dobre, ale jest tu zbyt dużo irytujących i niedopracowanych rzeczy abym serię polubił…

Miałem nie komentować, ale…

Poziom tej serii jest niski, a z sezonem drugim obniżył się chyba jeszcze bardziej. Dandy ma przebłyski, ale jako całość jest po prostu nie do strawienia. Gdyby rozpatrywać go przez pryzmat pojedynczych odcinków, może i miałby u mnie lepszą prasę, ale niestety każdy z nich łączy szereg irytujących mnie elementów m. in. główny bohater i jego „paczka”, bliżej nieokreślony klimat i styl (lub jego brak) oraz postać, która doprowadza mnie wręcz do napadów agresji, czyli prawdopodobnie najbeznadziejniejszy niby­‑antagonista w historii anime (nie wiedzieć czemu wciskany do każdego odcinka) czyli Dr. Gel…

W przeciwieństwie do mojego przedmówcy, odcinek czwarty był dla mnie dnem totalnym, ostatecznie ukazującym „potencjał” tej serii. Jak usłyszałem śpiew tej niby­‑gwiazdy szkoły to myślałem, że wyskoczę przez okno. Nie mówiąc już o „Viva all”. Żeby chociaż twórcy udali, że się starają, wykazali chociaż mikroskopijną chęć bycia orginalnym. Albo, jeśli już przyjęli taktykę zabawy różnymi konwencjami (nawet oklepanymi), to chociaż robili to conajmniej solidnie…

Natomiast są i plusy. Odcinek czwarty utwierdził mnie ostatecznie w jednym: Japończycy nie potrafią tańczyć. Znaczy na pewno potrafią, ale te wywijasy, ruchy rąk i układy japońskich idoli (na których rzecz jasna wzorują się animatorzy praktycznie każdego anime), które oni uważają za „fajne”, są tak głupie, że aż żałosne. No ale co kraj to obyczaj, ważne, że im się podoba…

Space Dandy zaczyna mi przypominać bohaterów amerykańskich filmów/kreskówek lat 70­‑tych, którzy gościnnie występowali w różnych serialach/uniwersach owych czasów. I tak samo jak wiele tych serii raziło tandetą, tak też w moich oczach wygląda SD. Po prostu seria próbuje być zbyt wieloma rzeczami na raz, taką chyba telewizyjną wersją „składanek” typu Animatrix, czyli grupa animatorów o różnych stylach, próbuje „ugryźć” jakiś temat, w tym wypadku wesołe podróże po kosmosie pewnego przygłupa… jaki jest tego efekt, przy takim budżecie (bo sądząc po jakości animacji, ot choćby w ww odcinku czwartym, wysoki nie jest), można zobaczyć samemu…

PS: Po co było dzielić serię na dwie części? Nawet nowego OP im się nie chciało robić…

Over and out!

PS: Może chociaż to [link][link][/link] coś zmieni w tej materii (choć wątpie szczerze mówiąc, prawdopodobnie dostaniemy bardziej reklamówkę niż porządną serię…)

Akurat problemy egzystencjonalne bohaterów też są czymś co nieraz niszczy ogólny odbiór danego anime. Fakt, SnK przesadzał w drugą stronę z dramą, ale tak jak mówiłem bliżej mu było do bycia „poważnym” anime niż ma to miejsce w 95% innych serii.

Czego ja oczekuje od Dark Fantasy? Patrz: Berserk. Czy ktoś wogóle jeszcze kiedykolwiek stworzy taką serię?

I Kamiyan. Nie, nie brakuje mi w anime ciągłej deprechy, natomiast mam już naprawdę dość kiedy po raz n­‑ty w takiej dajmy na to serii o zabójcach, opresyjnym rządzie i wszechobecnej śmierci bohater dostaje po pysku od laski którą zobaczył w samych majtkach. Ileż można Japonio?

Jeśli nawiązałeś do mojej wypowiedzi Kamiyan to powiem tak: wcale nie mówię, że elementy komediowe nie mają prawa w serii być, natomiast mi osobiście pasowałoby bardziej gdyby jednak ich tam nie było.

Trochę mnie wkurza ta schematyczność, że w 95% serii te elementy komediowe muszą być (mówię o fantasy konkretnie). Pod tym względem Shingeki do mnie przemawia bo tam „dowciepy” są ograniczone do minimum…

Ciągle tęsknie za dark fantasy z prawdziwego zdarzenia… (no ale moda na takie anime przeminęła jakieś 20+ lat temu :/). Dark fantasy można znaleźć w grach, ale w anime? Just roll over and die already…

Mi się podoba też klimat anime. Pomijając oczywiście gagi, które powodują, że człowiek przestaje traktować serię poważnie.

Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale AgK ma momentami taki klimat, jakiego oczekuje po serii fantasy (wyłączajac oczywiście tzw. sceny rozluźniające) i którego już daaawno nie widziałem w anime (ostatnio chyba jedynie w pierwszym odcinku Maou­‑sama). Za to plus.

Natomiast haremem bym tego nie nazwał, przynajmniej nie teraz (mangi nie czytam)...

Ależ ta seria zeszła na psy.

Nie mówię, że pierwszy sezon był wybitny, ale przynajmniej miał jakiś sens i trochę Fate­‑owski klimat.

A „dwójka” to totalny, wręcz niesmaczny (nawet jak na japońskie standardy), loli­‑fanserwis. A właściwie to ta seria sprawia wrażenie robionej całkowicie na siłę i bez wyraźnego pomysłu.

Odcinanie kuponów nigdy nie było tak oczywiste…

Muszę przyznać, że śledzę to anime z zainteresowaniem. Nie będę się wypowiadał na tamat tego jaką jest adaptacją, bo i tak jeszcze nie słyszałem o udokumentowanym przypadku serializacji która byłaby lepsza niż LN­‑pierwowzór, tak więc oceniam Mahouke jako stand­‑alone.

Interesujące jest jak zrealizowano tu „unaukowienie” magii, czyli coś co w sumie rzadko kiedy się udaje. To jak bohaterowie tłumaczą działanie magii z wykorzystaniem CAD­‑ów sprawia wrażenie czegoś co ma sens. Sprawia, bo jedank wciąż jest to sci­‑fi…

Największym atutem jest tu główny bohater. Wiem że taki omnipotentny bohater wielu ludzi odpycha, ja akurat lubię takich protagonistów (na dodatek takich, którzy ukrywaja swój prawdziwy talent).

Anime niby nie jest niczym nowym (ile to już było magicznych szkół przyszłości), natomiast patrząc na nie mam wrażenie jakbym oglądał coś oryginalnego, świeżego.

Reasumując, ogladanie tej serii po prostu sprawia mi przyjemność i cieszę się, że trwa te 26 odcinków, bo ostatnio coś dużo tych jedenastko- i trzynstkowców…

A ty co? Nie masz nic lepszego do roboty tylko łapać ludzi za[...]

:D

Nie polecałem, powiedziałem, że będe oglądał dalej bo mnie zaciekawiło.

A ty co? Nie masz nic lepszego do roboty tylko łapać ludzi za słówka :P

Idź Pan oglądać jakieś Yowamushi Pedal czy cuś :D

Dawno już nie było tak „inteligentnej” i dopracowanej (na wszystkich płaszczyznach) serii. Polecam wszystkim fanom sensacyjnych anime i nie tylko. Kto jeszcze nie widział radzę zerknąć na Zankyou…

Nawet nie wiesz czy jestem człowiekiem :P

Natomiast pierwszy odcinek naprawdę przypominał jakiegoś sima pracy w kolejii, dopiero drugi odcinek dobitnie pokazał, że jednak nie…

Ha ha twórcy nie zawiedli. Już w drugim odcinki, zgodnie z moimi przewidywaniami, raczą nas abstrakcją (choć szczerze mówiąc obstawiałem atak terrorystów). Amatorski skład rozbrajaczy bomb i oczywiście standardowe japońskie klient/pasażer/gość itp jest najważniejszy. Inna sprawa, że to akurat jest zgodne z mentalnością Japończyków, co nie zmienia faktu, że jest denerwujące.

Cofam moje słowa. To nie jest seria obyczajowa typu Silver Spoon. To pełna fanserwisu i abstrakcji seria, która wykorzystuje pociągi, aby przyciągnąć tych paru otaku i tym samym zwiększyć zdeczka oglądalność…