Tanuki-Anime

Seria spoko, ale jakoś brakowało mi humoru głównej serii.

Obejrzenie tego spin­‑off nie będzie straconym czasem, ale moim zdaniem był to niepotrzebny „przystanek” w powstawaniu 3 serii Konosuby, której to produkcja trwa już zdecydowanie za długo.

Ktoś wie kiedy Netflix Polska łaskawie wrzuci drugi sezon do swojej oferty?

Małe sprostowanie bo pewnie będą niedomówienia –  kliknij: ukryte  „jest mężem babki która prawdopodobnie skończy z Einarem i już nigdy nie pojawi się w historii, może we flashbackach” – chodziło mi o postać Gadara nie Arnheid.

Pacing najnowszego odcinka był straszny, reszta jest ok. Nie jest to dla mnie sezon pierwszy, na pewno to co teraz oglądam jest mniej atrakcyjne dla mnie osobiście (ale to już sprawa indywidualna), co nie zmienia faktu że nadal jest to fantastyczna, świetnie animowana i klimatyczna seria.

Ale w najnowszym odcinku scenarzystów poniosło i jest to dla mnie taka sama krytyka jak dla jednego z odcinków bardzo popularnego ostatnio serialu amerykańskiego – piękne, tylko co to wnosi do fabuły?

Nikt by nie narzekał. Cały pierwszy sezon był o Thorfinnie + wątki Askeladda i Kanuta. Postaci istotnych z punktu widzenia historii (np.  kliknij: ukryte  Askeladd jest teraz „sumieniem” Thorfinna.

A jako że krytyka narzekania jest wycelowana we mnie to się bronię – mi nie przeszkadza tempo ani Thorfinn­‑pacyfista. Owszem wkurza mnie pomiatanie bohaterem który kiedyś wymiatał, ale jest to nagradzane w takich momentach jak ten z Wężem. Póki co konwencja „wiejskiego życia” mi się podoba bo jest fajnie napisana + mamy osobne wątki Kanuta i nie ma co narzekać (mamy politykę, bitki i intrygi). Są Wikingowie w serialu o Wikingach + fajnie pokazana epoka. Ale nie cierpię gdy 3/4 odcinka zajmuje historia kolesia, który jest  kliknij: ukryte  mężem babki która prawdopodobnie skończy z Einarem i już nigdy nie pojawi się w historii, może we flashbackach. Może ta historia jest istotna z punktu widzenia „rozwoju którejś postaci”, ale dało się ją opowiedzieć w 3 minuty i nie zajmować czasu antenowego na to co jest faktycznie istotne dla fabuły –  kliknij: ukryte  jak to ma niby wpływać na rozwój Thorfinna czy Einara skoro nawet tej historii nie znają? Nie, tutaj po prostu scenarzystów poniosło.

Toleruje Thorfinna­‑niewolnika. Akceptuje filozofowanie o sumieniu, odkupieniu i krwi na rękach. Wolne tempo historii jest nawet znośnie bo mamy piękne krajobrazy i muzykę. Ale na Odyna, nie każcie mi oglądać wątków jakiś pobocznych postaci które nie mają w ogóle znaczenia dla historii…

No mogli rozbić na 3 odcinki anime :)

O Panie, nie znałem tego wcześniej ale zdałem się na hype – i to naprawdę było spoko. Wiedz że coś się dzieje kiedy sam prolog trwa prawie 1,5 godziny :D

Świetna muza za to.

łącznie z „wejściem” – coś mi ucięło teskt… kolejnych Hashir­‑ów chciałem napisać xD

No to zaczynamy sezon 3 od 1­‑godzinnego wprowadzenia.

Wstępniak z ukazaniem wszystkich Upper Rank­‑ów wyborny, Ufotable podnosi poprzeczkę z grafiką z każdym kolejnym sezonem, widać że że DS to ich sztandarowy produkt. Momentami aż ciary przechodzą.

Dalej mamy standardowe wygłupy Tanjiro i spółki oraz ukazanie już samej wioski, łącznie z „wejściem”

Muzyka i klimat na najwyższym poziomie. Muszę przyznać, że z czasem polubiłem i Zenitsu i Inosuke, ale chyba przyda się odpoczynek od nich bo nie zanosi się że pojawią się jeszcze w tym arcu. Bardzo fajne intro i potwierdzenie że Man with a Mission robi chyba obecnie jedne z lepszych kawałków do OP anime (a przynajmniej bardzo charakterystyczne).

Czekam na więcej i mam nadzieję że dostaniemy tak mistrzowskio zanimowane walki jak w porzednim sezonie.

Dokładnie tak, spory potencjał ale fatalne wprowadzenie tak jakby na szybko ten odcinek sklejali. Mam nadzieję że się uspokoi w kolejnych bo jestem tym zainteresowany.

A ty myślisz że ja tak śledze portale animowe i mam przypominajki wszędzie jak oglądam po 10­‑15 anime w danym sezonie xD. No moja wina że nie wiedziałem i koniec końców się dowiedziałem „w praniu” (hmm chociaż teraz jak o tym pomyśle to faktycznie coś było tam mówione pod koniec S2) tylko po prostu jestem zdziwiony że totalnie w żaden sposób tego nie zasygnalizowali bo pomyślałem, że mam już taką sklerozę że nie pamiętam końcówki sezonu drugiego :D Np. w Demon Slayer zrobili odcinek specjalny/kinówkę po czym i tak ją wpletli w sezon 2.

Aha, dopiero teraz dowiedziałem się że był odcinek specjalny (Ryuusui) xD Mogli chociaż jakieś krótkie wprowadzenie zrobić… No bo też zaczyna się nowy sezon a tu kompletnie nowa postać nagle jest kumplem Senku.

Nom, u mnie nawet poszło jako jedna z pozycji w tanukowej ankiecie :) Zobaczymy czy inni też docenili

Ale to co właśnie opisałaś w drugim akapicie to również konwencja serii :D I myślę że twórcy się z tym nie kryją, oni to celebrują :D A sam Bastard chyba też nigdy nie mierzył wyżej niż shounenowa sieczka (a pewnych wymienionych przez ciebie „konwencji” np. erotycznych, nie przekroczy, po to mamy też przerywniki humorystyczne i odwracanie uwagi).

Ale fakt, to co jest atutem serii (że jest w starym stylu), potrafi być jednocześnie jej wadą. W Bastarda nigdy się aż tak nie zagłębiałem więc mogę się mylić, ale wydaje się że seria cierpi na to co wiele wiele innych spod znaku mangi/anime – po wyczerpaniu się pierwotnej koncepcji mamy już trochę ciągniecie fabuły na siłę (póki autora cisnęli wydawcy :P). Ja generalnie z seansu jestem zadowolony, klimat i humor są dokładnie takie jakie spodziewałem się po czymś takim, a momentami aż dziw bierze że tyle motywów przeszło przez cenzurę Netflixa, bo powiedzieć że są „archaiczne” w dzisiejszych realiach to delikatne stwierdzenie :D

Ogólnie było ok, jednakże…

Minusowe punkty za małą ilość Johna (jedna historia mu poświęcona to stanowczo za mało)! Próba na koniec sezonu was nie uratuje twórcy.

Nu.

Chyba moja ulubiona seria w tym sezonie. Totalny chill i feel good, super grafa. Smakowite jedzonko.

I Fel.

I Sui.

I Fel!!!

Mam nadzieje na sezon 2.

Bardzo fajna seria. Owszem, epizodyczny charakter może trochę konsternować, ale generalnie mamy tu pewną oś fabularną i można nawet powiedzieć zamkniętą historię (która to jednak pozostaje otwarta na ew. kontynuację). Na plus to że seria nie dość że jest wierna klasycznym zachodnim wzorcom fantasy a la DnD (co lubię w anime) to jeszcze sama z siebie też przedstawia momentami komediową, czasem drastyczną i poważną, ale na ogół dosyć ciepłą historię (między postaciami jest fajna chemia).

Bardzo klimatyczna i porządna seria z dosyć prostą fabułą, ale bynajmniej ten fakt nie jest jej wadą. Ekipę bohaterów da się polubić, mimo że to w sumie zabójcy :P Historia jest raczej zamknięta i można powiedzieć, że zatacza koło, ale też nigdy nie kryje się z tym czym jest (dopracowanym akcyjniakiem). Cieszy też że poziom utrzymany jest przez całość trwania serii, bez spadków jakości grafiki. Ścieżka dźwiękowa także na poziomie.

Dla fanów serii z tzw „epoki” w stylu Kenshina, Revengers to bardzo dobra pozycja.

Seria ma bardzo fajny klimat (Opening!), grafika i ścieżka dźwiękowa bez zarzutu, można nawet powiedzieć że to jeden z lepiej wyglądających seriali z użyciem CGI jakie widziałem.

Ale Matulu Vash to tak żałosny protagonista, że aż żeby zgrzytają. Nie dość że koleś faktycznie jest bezsilny to jeszcze każdy po koleii po nim jedzie i mu to uświadamia. Twórcy to jacyś masochiści?

Z serialu z lat 90­‑tych pamiętam że Vash był pacyfistą i był wkurzający (robił z siebie błazna), ale jak trzeba było to potrafił się zachować, no i seria to był taki bardziej Western a nie depresyjne filozofowanie.

Szkoda że protag jest takim wielkim minusem, bo tak było by bardzo dobrze.

Dziwne anime. Właściwie to nie wiem w jakim kierunku to idzie o czym jest.

Zaczęło się jako standardowe anime przygodowe gdzie punktem zaczepienia były „postacie po przejściach” i stworzenie przez nich drużyny (a w tle gdzieś motyw że uratują świat?), ale myślałem że będzie to klasyczne fantasy. Momentami mamy jednak totalnie poboczne wątki (np. cały wątek z tygryso­‑ludziem), a historie które mają potencjał (np. ta „kleryka”) są niechlujnie prowadzone. Jedne są banalne i nie bardzo uzasadniają motywacje bohaterów, a inne poważne. Idąc dalej w jednej chwili mamy wątek „żywych artefaktów” i „dungeon crawling”, za chwilę atak na kasyno czy wątek idolki. Tak jak poprzednicy wspomnieli tę motywy współczesne totalnie zbijają z tropu co do świata przedstawionego. A historia z porywaczem dzieci jak na tak poważny temat wydaje być się bardzo lekceważąco podchodzić do niego ( kliknij: ukryte  dzieci giną a bohaterowie oglądają sobie zwłoki jakby to był eksponat a cała sprawa jakąś grą w łapanego). Całość sprawia wrażenie, że autor miał kilka pomysłów które upchnął w jeden niezbyt spójny ciąg historii.

Niestety fatalnie też momentami spada jakość grafiki, a kadrowanie/zbliżenia na twarz żeby maksymalnie ograniczać animacje są nagminne.

planował raczej, że będzie on kimś w rodzaju psychopaty i wlaśnie na psychopacie z innej mangi się wzorował

 – chyba wiem o co mu chodziło, z drugiej jednak strony Armin dobrze to podsumowuje w rozmowie z Annie -> na jej hasło że jest „dobrym człowiekiem” odpowiada, że jak może być dobry skoro sam zabił tylu ludzi… zmierzam do tego że w tej serii są sami psychopaci, a Eren jest po prostu najbardziej „konsekwentnym” z nich.

Jedno trzeba SnK przyznać – jeżeli autorowi chodziło o oddanie beznadziei konfliktu i złej strony ludzkiej natury, to seria jest w tym dobra.

Generalnie w pierwszym dwu­‑odcinku mamy to samo co mieliśmy już wcześniej czyli patos, dramatyzm i filozofowanie, ale jednocześnie fajne sceny akcji (samo „Rumbling” jest dosyć obrazowo przedstawione, trzeba przyznać że nieźle to animatorom wyszło). No i końcowa scena to już w ogóle wymiata. Tak jak wspominałem – ta seria jest najmocniejsza kiedy mamy czystą akcję ale teraz już powinno być z górki myślę.

Zawsze można zrobić coś na kształt „Rebuild of Evangelion” xD

Natomiast trochę mnie przeraziliście w komentarzach, że AoT ma taki, hmm, „fandom”. To co w dzisiejszych czasach dzieje się z niektórymi fandomami lub częścią osób za takich się uważających to masakra, social media to jednak zuo.

Zgadzam się z przedmówcami, że historia potoczyła się w dziwnym kierunku (o ile jeszcze atak na Marley był ciekawy to te wątki w Paradis to już był bezsens), z drugiej strony autor na pewno nie był przygotowany na taką popularność i pewnie musiał powymysląć pewne rzeczy na poczekaniu (a manga ma ohydną kreskę, kto by pomyślał że takie coś stanie się hitem, z drugiej strony mamy też coś takiego jak One Punch Man :D).

Ja tam oglądam dla „momentów” bo trzeba przyznać że kiedy jest akcja to się dzieje. Mnie Shingek też trochę przestał interesować po kilku pierwszych sezonach, ale dalej twierdze, że to solidniak. Właśnie zacząłem „ostatni ostatni ostatni” sezon i póki ma wszystko to co dobre i złe w tej serii w ostatnich latach.

No właśnie opinie są podzielone bo niektórzy (jak ja) uważają że przygody Thorfina wojownika były ciekawsze, a inni że farmer Thorfin jest ciekawszy. Ja wiem dwie rzeczy – bez pierwszego nie byłoby drugiego, a druga sprawa to że seria i tak jest dalej zarąbista (trochę inna, ale dalej wciąga). Brakowało mi trochę tych momentów kiedy seria jest mniej obyczajowa a bardziej historyczna/odtwarza epokę i klimat (np. w pierwszym sezonie genialny był odcinek o zimowym napadzie na wioskę), ale odcinek z Kanutem póki co mi to wynagrodził.

To wciąż doskonała i klimatyczna seria.