Tanuki-Anime

Świetna muza za to.

łącznie z „wejściem” – coś mi ucięło teskt… kolejnych Hashir­‑ów chciałem napisać xD

No to zaczynamy sezon 3 od 1­‑godzinnego wprowadzenia.

Wstępniak z ukazaniem wszystkich Upper Rank­‑ów wyborny, Ufotable podnosi poprzeczkę z grafiką z każdym kolejnym sezonem, widać że że DS to ich sztandarowy produkt. Momentami aż ciary przechodzą.

Dalej mamy standardowe wygłupy Tanjiro i spółki oraz ukazanie już samej wioski, łącznie z „wejściem”

Muzyka i klimat na najwyższym poziomie. Muszę przyznać, że z czasem polubiłem i Zenitsu i Inosuke, ale chyba przyda się odpoczynek od nich bo nie zanosi się że pojawią się jeszcze w tym arcu. Bardzo fajne intro i potwierdzenie że Man with a Mission robi chyba obecnie jedne z lepszych kawałków do OP anime (a przynajmniej bardzo charakterystyczne).

Czekam na więcej i mam nadzieję że dostaniemy tak mistrzowskio zanimowane walki jak w porzednim sezonie.

Dokładnie tak, spory potencjał ale fatalne wprowadzenie tak jakby na szybko ten odcinek sklejali. Mam nadzieję że się uspokoi w kolejnych bo jestem tym zainteresowany.

A ty myślisz że ja tak śledze portale animowe i mam przypominajki wszędzie jak oglądam po 10­‑15 anime w danym sezonie xD. No moja wina że nie wiedziałem i koniec końców się dowiedziałem „w praniu” (hmm chociaż teraz jak o tym pomyśle to faktycznie coś było tam mówione pod koniec S2) tylko po prostu jestem zdziwiony że totalnie w żaden sposób tego nie zasygnalizowali bo pomyślałem, że mam już taką sklerozę że nie pamiętam końcówki sezonu drugiego :D Np. w Demon Slayer zrobili odcinek specjalny/kinówkę po czym i tak ją wpletli w sezon 2.

Aha, dopiero teraz dowiedziałem się że był odcinek specjalny (Ryuusui) xD Mogli chociaż jakieś krótkie wprowadzenie zrobić… No bo też zaczyna się nowy sezon a tu kompletnie nowa postać nagle jest kumplem Senku.

Nom, u mnie nawet poszło jako jedna z pozycji w tanukowej ankiecie :) Zobaczymy czy inni też docenili

Ale to co właśnie opisałaś w drugim akapicie to również konwencja serii :D I myślę że twórcy się z tym nie kryją, oni to celebrują :D A sam Bastard chyba też nigdy nie mierzył wyżej niż shounenowa sieczka (a pewnych wymienionych przez ciebie „konwencji” np. erotycznych, nie przekroczy, po to mamy też przerywniki humorystyczne i odwracanie uwagi).

Ale fakt, to co jest atutem serii (że jest w starym stylu), potrafi być jednocześnie jej wadą. W Bastarda nigdy się aż tak nie zagłębiałem więc mogę się mylić, ale wydaje się że seria cierpi na to co wiele wiele innych spod znaku mangi/anime – po wyczerpaniu się pierwotnej koncepcji mamy już trochę ciągniecie fabuły na siłę (póki autora cisnęli wydawcy :P). Ja generalnie z seansu jestem zadowolony, klimat i humor są dokładnie takie jakie spodziewałem się po czymś takim, a momentami aż dziw bierze że tyle motywów przeszło przez cenzurę Netflixa, bo powiedzieć że są „archaiczne” w dzisiejszych realiach to delikatne stwierdzenie :D

Ogólnie było ok, jednakże…

Minusowe punkty za małą ilość Johna (jedna historia mu poświęcona to stanowczo za mało)! Próba na koniec sezonu was nie uratuje twórcy.

Nu.

Chyba moja ulubiona seria w tym sezonie. Totalny chill i feel good, super grafa. Smakowite jedzonko.

I Fel.

I Sui.

I Fel!!!

Mam nadzieje na sezon 2.

Bardzo fajna seria. Owszem, epizodyczny charakter może trochę konsternować, ale generalnie mamy tu pewną oś fabularną i można nawet powiedzieć zamkniętą historię (która to jednak pozostaje otwarta na ew. kontynuację). Na plus to że seria nie dość że jest wierna klasycznym zachodnim wzorcom fantasy a la DnD (co lubię w anime) to jeszcze sama z siebie też przedstawia momentami komediową, czasem drastyczną i poważną, ale na ogół dosyć ciepłą historię (między postaciami jest fajna chemia).

Bardzo klimatyczna i porządna seria z dosyć prostą fabułą, ale bynajmniej ten fakt nie jest jej wadą. Ekipę bohaterów da się polubić, mimo że to w sumie zabójcy :P Historia jest raczej zamknięta i można powiedzieć, że zatacza koło, ale też nigdy nie kryje się z tym czym jest (dopracowanym akcyjniakiem). Cieszy też że poziom utrzymany jest przez całość trwania serii, bez spadków jakości grafiki. Ścieżka dźwiękowa także na poziomie.

Dla fanów serii z tzw „epoki” w stylu Kenshina, Revengers to bardzo dobra pozycja.

Seria ma bardzo fajny klimat (Opening!), grafika i ścieżka dźwiękowa bez zarzutu, można nawet powiedzieć że to jeden z lepiej wyglądających seriali z użyciem CGI jakie widziałem.

Ale Matulu Vash to tak żałosny protagonista, że aż żeby zgrzytają. Nie dość że koleś faktycznie jest bezsilny to jeszcze każdy po koleii po nim jedzie i mu to uświadamia. Twórcy to jacyś masochiści?

Z serialu z lat 90­‑tych pamiętam że Vash był pacyfistą i był wkurzający (robił z siebie błazna), ale jak trzeba było to potrafił się zachować, no i seria to był taki bardziej Western a nie depresyjne filozofowanie.

Szkoda że protag jest takim wielkim minusem, bo tak było by bardzo dobrze.

Dziwne anime. Właściwie to nie wiem w jakim kierunku to idzie o czym jest.

Zaczęło się jako standardowe anime przygodowe gdzie punktem zaczepienia były „postacie po przejściach” i stworzenie przez nich drużyny (a w tle gdzieś motyw że uratują świat?), ale myślałem że będzie to klasyczne fantasy. Momentami mamy jednak totalnie poboczne wątki (np. cały wątek z tygryso­‑ludziem), a historie które mają potencjał (np. ta „kleryka”) są niechlujnie prowadzone. Jedne są banalne i nie bardzo uzasadniają motywacje bohaterów, a inne poważne. Idąc dalej w jednej chwili mamy wątek „żywych artefaktów” i „dungeon crawling”, za chwilę atak na kasyno czy wątek idolki. Tak jak poprzednicy wspomnieli tę motywy współczesne totalnie zbijają z tropu co do świata przedstawionego. A historia z porywaczem dzieci jak na tak poważny temat wydaje być się bardzo lekceważąco podchodzić do niego ( kliknij: ukryte  dzieci giną a bohaterowie oglądają sobie zwłoki jakby to był eksponat a cała sprawa jakąś grą w łapanego). Całość sprawia wrażenie, że autor miał kilka pomysłów które upchnął w jeden niezbyt spójny ciąg historii.

Niestety fatalnie też momentami spada jakość grafiki, a kadrowanie/zbliżenia na twarz żeby maksymalnie ograniczać animacje są nagminne.

planował raczej, że będzie on kimś w rodzaju psychopaty i wlaśnie na psychopacie z innej mangi się wzorował

 – chyba wiem o co mu chodziło, z drugiej jednak strony Armin dobrze to podsumowuje w rozmowie z Annie -> na jej hasło że jest „dobrym człowiekiem” odpowiada, że jak może być dobry skoro sam zabił tylu ludzi… zmierzam do tego że w tej serii są sami psychopaci, a Eren jest po prostu najbardziej „konsekwentnym” z nich.

Jedno trzeba SnK przyznać – jeżeli autorowi chodziło o oddanie beznadziei konfliktu i złej strony ludzkiej natury, to seria jest w tym dobra.

Generalnie w pierwszym dwu­‑odcinku mamy to samo co mieliśmy już wcześniej czyli patos, dramatyzm i filozofowanie, ale jednocześnie fajne sceny akcji (samo „Rumbling” jest dosyć obrazowo przedstawione, trzeba przyznać że nieźle to animatorom wyszło). No i końcowa scena to już w ogóle wymiata. Tak jak wspominałem – ta seria jest najmocniejsza kiedy mamy czystą akcję ale teraz już powinno być z górki myślę.

Zawsze można zrobić coś na kształt „Rebuild of Evangelion” xD

Natomiast trochę mnie przeraziliście w komentarzach, że AoT ma taki, hmm, „fandom”. To co w dzisiejszych czasach dzieje się z niektórymi fandomami lub częścią osób za takich się uważających to masakra, social media to jednak zuo.

Zgadzam się z przedmówcami, że historia potoczyła się w dziwnym kierunku (o ile jeszcze atak na Marley był ciekawy to te wątki w Paradis to już był bezsens), z drugiej strony autor na pewno nie był przygotowany na taką popularność i pewnie musiał powymysląć pewne rzeczy na poczekaniu (a manga ma ohydną kreskę, kto by pomyślał że takie coś stanie się hitem, z drugiej strony mamy też coś takiego jak One Punch Man :D).

Ja tam oglądam dla „momentów” bo trzeba przyznać że kiedy jest akcja to się dzieje. Mnie Shingek też trochę przestał interesować po kilku pierwszych sezonach, ale dalej twierdze, że to solidniak. Właśnie zacząłem „ostatni ostatni ostatni” sezon i póki ma wszystko to co dobre i złe w tej serii w ostatnich latach.

No właśnie opinie są podzielone bo niektórzy (jak ja) uważają że przygody Thorfina wojownika były ciekawsze, a inni że farmer Thorfin jest ciekawszy. Ja wiem dwie rzeczy – bez pierwszego nie byłoby drugiego, a druga sprawa to że seria i tak jest dalej zarąbista (trochę inna, ale dalej wciąga). Brakowało mi trochę tych momentów kiedy seria jest mniej obyczajowa a bardziej historyczna/odtwarza epokę i klimat (np. w pierwszym sezonie genialny był odcinek o zimowym napadzie na wioskę), ale odcinek z Kanutem póki co mi to wynagrodził.

To wciąż doskonała i klimatyczna seria.

Rozwala mnie ta seria. Wiadomo że serie z wszechmocnym bohaterem zjadają własny ogon (skoro bohater świetnie radzi sobie z każdą sytuacją i nie ma wyzwań to znaczy że nie ma emocji w oglądaniu jego przygód), ale o ile w pierwszym sezonie jeszcze jakoś to działało bo mieliśmy poprawnie prowadzone klisze ze school life, to tutaj mamy do czynienia z karykaturą fabuły – postacie jedynie poruszają się od punktu A do punktu B, odbębniają swoje i idą dalej jakby ktoś czytał skrypt bez refleksji. Najlepsze że Anos ciągnie całą te swoją watahę wszędzie tylko po co? Wie wszystko, radzi sobie z każdą sytuacją, nic go nie zaskakuje, wie dokładnie co ma zrobić i powiedzieć, zawsze z tym uśmieszkiem – „ha przecież i tak to wiedziałem!”. Serio, potrzebni oni mu są do czegoś? I wszystkiemu towarzyszy nieustanny bełkot jakby dla widza te wszystkie nazwy, postacie i wydarzenia miały jakiekolwiek znaczenie (otóż – nie mają). Chyba mają sprawiać wrażenie głębi świata a przypominają jakiegoś nadmiernie rozbudowanego niszowego RPG­‑a dla maniaków. Ja nie wiem czy to taka adaptacja czy to jest wszystko takie… puste? Pierwszy sezon jakoś tyłka nie urywał, ale obejrzałem bez większego narzekania. Nie wiem czy coś się zmieniło w mojej percepcji tego typu serii, ale to anime mnie w tym momencie wręcz denerwuje… jestem bliski dropa.

Ciekaw jestem jedynie czy inni maja podobne wrażenia (ktoś to w ogóle ogląda poza mną?)

Powiem tak: do serii teoretycznie nie ma się co przyczepić – grafa jest, Gundamy oddane z pieczołowitością, mamy konflikty i politykę w tle. Natomiast mnie osobiście jakoś nie przekonało że te konflikty sprowadzono do „udawanych” pojedynków i „szkolnych” opowiastek. No i ta główna bohaterka – mało charyzmatyczna, wręcz irytująca, nieprzystosowana do życia wśród rówieśników. Nie podoba mi się też stopień w jakim nastolatki maja tak duży wpływ na wydarzenia, normalnie złote dzieci…

ALE

Nie trzeba być jakimś szczególnym obserwatorem żeby zauważyć że pod płaszczykiem tej teen dramy jest jakieś mroczniejsze drugie dno  kliknij: ukryte  np. matka Suletty wyraźnie i wyrachowanie manipulująca swoją córeczką... i anime dopiero pod sam koniec (jakieś ostatnie dwa odcinki) zaczyna pokazywać kły – łącznie z dosyć zaskakującą końcówką  kliknij: ukryte  gdzie „wiedźma” Suletta pokazała swoją prawdziwą naturę? Czy to Aerial ją tak „odczłowiecza”?.

Albo chcieli spróbować czegoś innego, a przecież w tej franczyzie lubi się czasem eksperymentować (Orphans, Try, Reconguista), albo chcieli trochę uśpić czujność widza. Ale do ostatecznej oceny trzeba będzie poczekać na drugi sezon bo na razie te szkolne elementy za bardzo nie pasowały mi do mojego wyobrażenia o serii z Gundamami, a wszystko wskazuje na to że seria dopiero się rozkręciła na sam koniec pierwszego coura.

Ta seria jest wizualnie bardzo fajna, ale fabularnie to straszny bełkot…

285, rozdział nazywa się dokładnie tak jak odcinek.

Dziwna seria. Ewidentnie twórcy chcieli być wierni materiałowi źródłowemu – łącznie z wszystkimi głupotkami charakterystycznymi dla jRPG­‑ów minionych lat: wraz z irracjonalnymi zachowaniami postaci (np gubiąca się ciągle Pearl), szarpaną narracją i fabułą składającą się z „zaliczania kolejnych questów”. Dodajmy do tego że Legend of Mana to gra którą się kocha lub nienawidzi z racji swojej struktury – dla tych co nie wiedzą gra ma 3 główne osie fabularne, ale tak naprawdę nie ma czegoś takiego jak jedna wspólna fabuła – to raczej nieliniowy zbiór historii które można zaliczać lub nie w różnej kolejności plus różne „questy” poboczne (co na przykład widać w anime po tym jak główny bohater „odkrywa” nowe lokacje). Jedynie finał jest wspólny. Anime jest adaptacją jedną z 3 tych „głównych osi”, a osoba która nie jest w temacie będzie kompletnie zagubiona.

Dlatego każdemu komu zdecyduje się to oglądać polecam zachować duży dystans – jeżeli myśli sobie wtf? to trzeba wziąć pod uwagę że to jRPG z dawnych lat, wtedy trochę inaczej pisano historie. Przy takim założeniu odbiór serii jest trochę łatwiejszy, a trzeba przyznać że warto ją zobaczyć choćby ze względu na bajkowy, unikalny design świata czy niesamowicie zróżnicowane postacie i lokacje.

Szkoda że nie zdecydowano się na adaptacje fabuły ze „Smoczymi Ryczerzami” bo z mojego punktu widzenia to najciekawsza historia mająca najciekawsze postaci.

A no i jeszcze oczywiście Twilight Wings które już wogóle wymiata [link]... polecam zwłaszcza „Early­‑Evening Waves” z waifu Nessą :)

Anime Pokemon przekreśla postać MC – to mówiąc krótko jeden z największych nieudaczników w anime. No ale jest po prostu ofiarą „taśmowego” charakteru serii. Ta postać się nie rozwija tylko trwa w permanentnym zawieszeniu z uwagi na to że muszą promować kolejne gry (czyli kontynenty) i postacie.

Nie trać czasu na te bzdety i lepiej zaserwuj sobie seans Pokemon Generations, czyli krótkich web toonów – adaptacji poszczególnych gier z serii [link] oraz Pokemon Evolutions [link] plus Hisuian Snow. Nie pożałujesz i zobaczysz czym może być Pokemon gdy sypną kasą i nie są ograniczeni „serialową” ramówką. Zobaczysz zajawkę czegoś czym mógłby by seria Pokemon TV w innych okolicznościach :)

Ocena wyżej za  kliknij: ukryte  uśmiercenie Maroro.