Tanuki-Anime

Myślałem, że dostaniemy po prostu więcej Moba, ale seria zaskoczyła dobrymi elementami slice of life a nawet przesłaniem. Odcinek z kryzysem Reigena był chyba najlepszy. Lekki niedosyt faktycznie pozostaje po ostatnim odcinku: był zbyt sztampowy, a domknięcie historii pozostawiło trochę do życzenia, tak jakby brakło im zdeczka czasu. I jakoś tak mniej było tych fajnych rage moments, a przynajmniej nie były tak efektowne jak w pierwszym sezonie, ale wynikło to z rozwoju Moba jako osoby. Jednakoż i tak było bardzo dobrze.

Chciałem dodać, że każdy miłośnik zwierząt trafi tu na coś dla siebie, ale kociarze chyba znajdą tu najwięcej punktów odniesienia.

Ciepła seria pokazująca jak zwierzaki mogą pozytywnie wpływać na ludzi. Zdecydowanie dla kociarzy :)

PS: OP nie dało się przewinąć. Próbowałem.

To fakt. Zresztą to jakaś nowa praktyka żeby robić recapy na sam koniec czy co?

Głosy nie są aż tak krytyczne. Wdg mnie seria nie celowała wysoko, jedynie początek dawał nadzieję na coś niesztampowego. Myślę że najlepszym podsumowaniem tej serii byłoby coś w stylu „nie robi nic wybitnego/odkrywczego, ale to co robi robi dobrze”.

Też chętnie obejrzę drugi sezon.

:)

I ten uśmieszek Boogie.

A mnie tam się podobało.

Matko jakie to było słabe. To przykład serii która spokojnie zmieściłaby się w 12 odcinkach. Tyle dobrych serii cierpi na ograniczoną ilość odcinków, a ten badziew dostaje 24 odcinki na arcynudne wspinanie się po wieży, bo twórcy mają górę hajsu.

Powiedzcie mi właściwie co się w tej serii ciekawego działo? Mamy jakiś nudny epizod z dzieciństwa, sielankę. Później epizod school life po czym 2/3 serii to równie nudne walki w wypranej z jakiegokolwiek charakteru lokacji na zasadzie potwór odcinka, a na koniec walkę z jakąś paradującą nago idiotką i obleśnym (a jakże, toż to SAO) typem. Plus takie stężenie dramy, że można je kroić nożem do masła. I wszystko to co tak w tym cyklu wkurza i to przynajmniej razy dwa.

Zawsze broniłem SAO. Wiedziałem że jest naciągane, sztampowe (ciągły motyw dam w opresji i zboczeńców) czy przesadnie dramatyczne. Ale przynajmniej miało ciekawy wizualnie świat, fajny design, gildie, progres, wachlarz barwnych postaci no i czuło się taki RPG­‑owy charakter. A nawet pewna dozę napięcia.

Ale Alicization to taka porażka, że powinna być stawiana właśnie jako przykład dlaczego SAO jest tak przez niektórych hejtowane.

Weźta się w garść i zróbcie chociaż tę drugą część porządnie, skoro tę prostą historię już musieliście rozbić na pierdyliard odcinków.

Wprost nie mogę się doczekać…

Generalnie seria popieprzona, nudnawa i trochę trudna do ogarnięcia bez przeczytania wiki (albo obejrzenia drugi raz). Ale muszę przyznać że miała fajny klimat, głównie za sprawą muzyki.

Najczęściej powtarzanym typem frazy w tej serii jest „w sumie to nie wiem”. Chyba autorzy też nie mieli za bardzo pomysłu…

Lol, to one chyba są  kliknij: ukryte  yuri? A inni udają, że nic się nie dzieje…

Tak czy siak, straszna nuda.

Spodziewałem się że pod koniec będzie jakiś  kliknij: ukryte  twist z mamą, ale o tym nie pomyślałem. No cóż, seria spoko, zwykle nie lubię anime o dzieciach geniuszach (wydaje mi się, że łatwo w takowych popaść w pułapkę niewiarygodności). Ale klimat,muzyka, grafika no i wykonanie powodują, że jest to jedna z ciekawszych pozycji tego sezonu.

[link][link][/link]

CO!?

M'kay.

Anime które cały twój hejt zawdzięcza swojej popularności.

Nie zgadzam się z tobą. Rem jest spoko ale dla mnie nie ona była w tym anime najciekawsza.

Ciekawa była dynamika: po pierwsze to isekaj w którym bohater nie ma żadnego handicapu, poza wiadomą zdolnością resetowania jest zwykłym chłopakiem który do tego popełnia błędy (np akcja z Juliusem). Nie geniuszem, który z miejsca dostaje 100 lvl i wszystkie problemy rozwiązuje zdolnościami naginającymi zasady działania danego świata. Koleś i tak się trzyma biorąc pod uwagę ilość szitu przez jaką musiał przejść.

Po drugie właśnie owa dynamika resetowania. Ciekawie było patrzeć jak Subaru wychodził z ciężkich sytuacji dzięki temu, że się nie poddawał i kombinował, a sytuacje które wydawały się beznadziejne zmieniały się w coś fajnego:  kliknij: ukryte  przypominam że zanim owa Rem którą tak wszyscy kochają stała się tym kim jest dla Subaru, kilka razy zmasakrowała go.

Po trzecie seria jest wystarczająco epicka żeby spodobała się fanom fantasy np.  kliknij: ukryte  walka z wielorybem czy kultem.

Po czwarte Betelgeuse, chyba jeden z najbardziej pokręconych antagonistów w historii anime…

Po piąte: kilka innych fajnych postaci Reinhard, Puck czy Satella.

Po szóste: seria ma fajny klimat, muzykę, a niektóre sceny naprawdę zapadają w pamięć (np.  kliknij: ukryte  śmierć Rem i powrót do posiadłości zaatakowanej przez kult).

Samemu zdarza mi się krytykować Anime które inni chwalą, z najnowszych np. SAO Alicization, ale myślę że nie jesteś do końca sprawiedliwy/-wa wobec Re: Zero.

A drugi mem powinien powstać o tym  kliknij: ukryte  pajączku. Not sure if serious, or…

Serio?  kliknij: ukryte  Koleś zamienia się w miecz? Przecież to jest godne najlepszych memów!

Ale już tak na serio jest to najnudniejsza, najgłupsza i najgorsza seria z uniwersum SAO jakie widziałem…

No i fajno. Widzę że spoiler w tym teaserze…

Kek, no i  kliknij: ukryte  wpadli.

Mushoku Tensei nie znam, ale skoro hajpujesz to pewnie jest to coś interesującego.

Jeśli chodzi o Slime to dobra wiadomość, a odcinek bonusowy zaskakująco mi się podobał. Zaskoczeniem jest że dostaniemy jeszcze jeden odcinek bonusowy, tym razem o Veldorze który był coś za cichy przez całość trwania serii (myślałem, że trochę szybciej złamią wiążący go czar).

Niestety największe mankamenty SAO zawsze wychodzą pod koniec. Mamy patosy, próby gwałtów, antagonistów dostających meltdownów (Chudelkin) z tymi ich charakterystycznymi wykrzywionymi gębami (na ogół jeszcze dający upust jakimś seksualnym pożądaniom). Trochę to już nudne…

W tym odcinku było wszystko za co „kochamy” SAO: drama, deus ex machina i jakieś patetyczne teksty o miłości…

Muszą męczyć, bo jest wysoce oceniana na mal­‑u co jest już podstawą do wzięcia sobie jej na cel. Tradycyjne już „ja nie wiem co ludzie w tym widzą…”. Proste: jest to łatwostrawna seria fantasy z sympatycznymi bohaterami, która gra na znajomych emocjach m. in. wewnętrznym poczuciu sprawiedliwości i sympatyzowania z kimś kto jest gnębiony przez innych, kto później pokazuje swą prawdziwą wartość. Każdy marzy o takim romantyzmie, bo każdy na co dzień spotyka się z brakiem zrozumienia lub traktowaniem z góry.

A jeśli chodzi o bohaterów to seria z miejsca u mnie wygrywa rozważnym i cynicznym protagonistą który jest z grubsza po prostu porządnym człowiekiem. Raftalia jest sympatyczna i wierna, a chodź Filo to lolitka w których nie gustuje to w drugiej postaci jest rozkosznym tłustym chocobo, mówiącym godzjudzin­‑sama, więc jak jej nie lubić :P