Tanuki-Anime

No ja jestem zachwycony!

Super muzyka (instrumentalna), krew, rzeźnia, dużo akcji, fajna grafa, mhroczny klimat itd. Znaczy może nie taki mroczny, bo trochę tu za dużo wygłupów (wolałbym żeby było poważniej), ale i tak jest git. Oj miałem od początku na tę serie oko i póki co się nie zawiodłem. W trakcie oglądania pierwszego odcinka zacząłem mieć uczucie deja vu i faktycznie, przypomiało mi się, że czytałem gdzieś parę pierwszych chapterów mangi i myślałem sobie wtedy, że fajne by było z tego anime. No to mam :D

Wiadomo, jest to seria z gatunku „wszystko to już gdzieś było”, ale nawet jeśli jest wtórne, to nigdy nei pogardze takim anime akcji…

SAO II, Akame i ta adaptacjo­‑interpretacja mitu o Momotaro to moje trzy „koniki” tego sezonu i jak na razie dwa z ww mnie nie zawiodły…

Ciekawe, bo świeże. Seria z cyklu Silver Spoon, czyli poznajemy codzienność pewnej grupy zawodowej/studenckiej w Japonii. Tym razem służba ochrony kolejii (czy jak się tam to nazywa). Oczywiście jest trochę przejaskrawień, ale nic ponad normę (w końcu to seria animowana, a nie film dokumentalny).

RW! z chęcia będe oglądał dalej, choćby z ciekawości jakimiż to motywami uraczą nas twórcy. Katastrofa kolejowa, pociąg z zepsutymi hamulcami, czy może coś innego? Ciekawi mnie też czy seria pójdzie w kierunku rozwoju relacji międzyludzkich, czy raczej standardowo dostaniemy jakiś tam rys sfery uczuciowej i nic pozatym.

Jedyne co mnie zdziwiło w pierwszym odcinku, to czemu nasi bohaterowie nie wezwalali posiłków/powiadomili służb na następnej stacji, bo mogli chyba opisać wygląd napastników. Jedyne wytłumaczenie, to to że jako świeżaki nie znali numerów kontaktowych, a musieli szybko działać…

Tak, jest moc!

Pomimo wszelakiej krytyki ze strony wielu fanów japońskiej animacji, SAO jest dla mnie bardzo dobrym anime i mogę się tylko cieszyć na jego kontynuację (nawet jeśli klimaty są juz mniej fantasy). SAO, mimo swoich niedociągnięć, po prostu trafia w moje gusta. No i w końcu można powiedzieć, że trochę rozkręcił modę na MMO anime, co mnie bardzo cieszy :D Trochę przegadny odcinek, ale pewnie bedzie już tylko lepiej. I słyszałem, że następny w kolejności arc jest bardzo fajny…

PS: Fajowski „Główny Zły”...

Przyznam szczerze, że inaczej pamiętam tę serię. Ciężko mi teraz sięgnąć pamięcią, bo byłem dużo młodszy, ale że Usagi jest tak denerwujacą postacią jakos mi umknęło w dzieciństwie :P (no chyba, że ta „nowa Usagi” taka jest). Nie śledziłem całego hype'u związanego z remake'iem, wiedziałem tylko, że taki temat jest, a zakładam, że grafika, co zresztą potwierdził mój przedmówca, jest wierna mandze. I faktycznie, jest szkaradna. Szczerze mówiąc, choć nie jest to dziwne dla Japoni, nie pamiętałem też, ze Usagi ma tylko 14 lat, co jeszcze bardziej pogrąża grafikę, bo postacie maja naprawdę nieproporcjanalną budowę. I jeszcze te usta, jakby malowane szminką. Po prostu k*restwo :P A CG wyjątkowo tandetne…

Ech, ale się człowiek zestarzał…

Nie wiem, ale ta ostatnia walka wyszła dość komiczna… wręcz żenująco komiczna.

A tak podsumowując: słaby „odprysk” Soul Eater'a, który wogóle nie miał klimatu pierwowzoru. Jako samostanowiąca seria może by przeszła (a czasu z serią mimo wszystko za zmarnowany nie uważam), ale przez sympatię do Soul Eater'a muszę się z Not!-em obejść surowo. Tak jak napisano przede mną, seria jest słaba sama w sobie.

4/10

Odcinkek 13 był totalnie niepotrzebny (dla mnei seria skończyął siena 12 odc.). Zepsuł moją ostateczną opinię o tej serii, która zbyt wysoka i tak już nie była. B&S zapowiadało się fajnie, ale nudnawość, szarpana fabuła i wyraźny spadek jakości z odcinka na odcinek pozostawiły złe wrażenie. Bohaterka była całkiem interesująca przez swoją „nieinteresowność” (mimo wszystko rzadko spotyka sietak neutralnego bohatera), ale jej „przemiana moralna” zepsuła wrażenie. Ogólnie mocno niedopracowana i „warta” zapomnienia seria, która miała potencjał, ale go nie wykorzystała…

...naciągane 5/10

Tak jak mówiłem gniot, który obraża inteligencję widza. Inna sprawa, że seria jest tak uroczo naiwna i lekka, że przynajmniej można się przy niej odprężyć :) Jest też zupełnie bezkrwawa, więc faktycznie można ją pokazać młodszym widzom…

3/10

PS: W ostatnim odcinku rozbawiło mnie to, że główną tematyką cyklu Atelier jest alchemia, a i tak całą robotę odwałiła czarodziejka bez której by pewnie nie „pyknęli” final boss'a :D:D:D

Po obejrzeniu „Smutnego Autobusu” myśłałem, że więcej traum mnie w tym tygodniu nie czeka, ale zakończenie Brynhildr doprowadziło mnie do depresji…

Ale tak na serio. Nie wiem co myśleć o zakończeniu, ale zakładam, że drugiego sezonu nie będzie. Myśłałem, że twórcy  kliknij: ukryte  lekką rączką wyrżną pół obsady, ale jakimś cudem wskrzesili Kazumi, więc nie jest tak źle :/. Ogólnie seria mogła być gorsza, ale myślę, ze jedno słowo ją scharakteryzuje: „sieczka”. Jest to jedna z tych serii, które chyba służą jako promocja mangi (skądinąd dosyć słabej), więc za wiele nie było się co po niej spodziewać. Niemniej nie żałuje czasu z serią spędzonego, ale raczej nie polecę jej nikomu, bo jest za dużo lepszych serii, a za mało czasu, żeby je wszystkie obejrzeć :P

A, no i nie zapominajmy o fenomenalnej zagrywce na koniec odcinka!

A akurat co w tym konkretnym przypadku głupiego? Nie od dziś wiadomo, że człowiek człowiekowi wilkiem i w historii naszej cywilizacji jakieś durne niesnaski były powodem irracjonalnych zachowań, w których interes jednostki był ważniejszy niz dobro ogółu. Ale to tak tylko tytułem wtrącenia :P

Właściwie po No Game No Life jak dla mnie najciekawsza seria tego sezonu. Ale tutaj przynajmniej mamy zapowiedziany drugi sezon :) I to całkiem szybko bo juz w październiku.

W serii najbardziej podobały mi się bohaterowie i klimat. Może nadużyje tego słowa, ale anime trochę mi nawet podchodziło pod dark fantasy (tyle że tutaj trochę za dużo było przekomarzania bohaterów). Same postacie fajne, niby zwyczajni najemnicy jakich już było wiele w różnych anime, ale jakoś wzbudzili we mnie dużą sympatię (zwłaszcza Toru). Chaika głupiutka i naiwna, ale intrygujaca ze względu na tajemniczość jej pochodzenia. Duży plus za Fredericę (nie za jej charakter, bo jest wnerwiający, ale za to jaką użyteczną „maskotką” drużyny jest). Tak jestem fanem  kliknij: ukryte  smoków i smokopodobnych

Sama seria pełna dynamicznych walk, ciekawych przeciwników a i scenariusz całkiem zgrabnie napisany (fajne pomysły, może nie jakieś odgrywcze, ale dobrze zrealizowane).

Serię mogę spokojnie polecić fanom trochę innej fantastyki, takiej bardziej mieszaniny magii i technologii w stylu Final Fantasy VII (?) niż tradycyjnej fantasy.

Zgrabna i wyróżniająca się seria, a w mój gust bardzo trafiła więc 9/10

Kuźwa dawać następny sezon, ale już!!!

10/10

A mnie ta seria wręcz rozsierdziła. Dawno nie oglądałem anime, w trakcie seansu którego tak bardzo odczuwałbym, że autorzy obrażają moją inteligencję. No może poza Atelier…, o którym zresztą też napisałem. Jest różnica między seriami z założenia głupimi, a takimi które udają, że są poważne, a wychodzą wręcz śmiesznie.

Pewnie jestem zbyt subiektywny w mojej opinii o AoR (są serie, które łagodniej potraktowałem, a też były gniotami), ale tak jak mówię, AoR zadziałała na mnie jak płachta na byka, może dlatego, że za dużo sobie po niej obiecywałem.

A to jest po prostu szit najwyższych lotów. Powiem wulgarnie, ale cholewa, nawet przylizać się te nasze bohaterki nie potrafiły jak trzeba (a OP obiecywał coś więcej)...

2/10, bo jednak przez to przebrnąłem (prawie), a nie o każdej serii można tak powiedzieć…

Serię ogląda się lekko. Za lekko…

Sprawia wrażenie wręcz infantylnej. Albo jest skierowana do młodszego widza, albo twórcy mają inteligencję widzę za niską. Nie wiem jak wygląda gra która jest pierwowzorem anime, ale wydaje mi się, że nie jest tak prymitywna (w końcu seria Atelier skupia sie wokół alchemii, więc z założenia wątki alchemiczne są rozbudowane). Dlaczego prymitywna? Przykłady:

1. Alchemia – wmawia nam się przez całą serię, że to trudna sztuka, a polega na wrzuceniu do magicznego kotła wszystkiego w całości bez obróbki i zamieszania. Łał. Statek też dziwie łatwo zbudowali.

2. Nikt nie wie co jest w „Nieodkrytych Ruinach”, a wystarczyło spytać tego automatona…

3. Życie alchemika to ciężki kawałek chleba? Mam to wywnioskować po tym jak bohaterowie się opieprzają i cały czas uśmiechają? Swoją drogą patrząc na to jak wygląda praca w tej ich alchemicznej instytucji zaczynam się zastanawiać czy nie minąłem się z powołaniem :D

Zresztą wszystko co robią bohaterowie przychodzi im dziwnie łatwo, a wszelakie questy jakie wykonują zawsze kończą się happy­‑endem. Seria próbuje wtrącic jakieś „dramatyczne” wydarzenia tu i tam (np. historia Logy­‑ego), ale wychodzi to conajmniej naciąganie…

Niby czasem dobrze jest obejrzeć taką lekką serię, ale gdy raz po raz obraża się inteligencję widza, dana seria przestaje bawić…

Na wstępie powiem, że jak tylko słyszę słowo „smok”, moje zainteresowanie danym dziełem od razu wzrasta, toteż po serii spodziewałem się czegoś więcej.

Dostałem solidną choć przepełnioną fanserwisem serię, o której szybko zapomnę, ale na pewno nie nazwę czasu z nią spędzonego zmarnowanym.

Anime zostało całkiem zgrabnie zamknięte w tych dwunastu odcinkach na zasadzie „historia może z tego punktu iść dalej ale nie musi” (i zapewne nie pójdzie :P). Graficznie lepiej niż średnio, ale bez szału. Muzyka wyniosła, ale raczej taka typowa dla serii akcji.

Bohaterowie tradycyjni: praworządny, poświecający się dla wszystkich bohater, zadziorna i upierdliwa bohaterka­‑partnerka, skrywająca emocje tsunedere­‑księżniczka podkochująca się w bohaterze i tak dalej. Nothing to write home about…

Co do smoków, czyli jak dla mnie głównego smaczku tej serii, bez którego pewnie bym jej nawet nie ruszył, bo byłaby to zwykła seria pseudo­‑fantasy o magicznej szkole: nie podobało mi się, że poza Eco i Navi smoki sprowadzone zostały do poziomu wierzchowców, które niby wykazują pewien stopień inteligencji, ale są raczej tłem dla bohaterów, a tego bardzo nie lubię. Ja lubię gdy smoki to te szlachetne (bądź nie), jednocześnie charyzmatyczne i potężne bestie o ponadprzeciętnej inteligencji (a'la Dragonheart (Ostatni Smok), seria Dragon Age, książki ze świata Dragonlance, czy smocze aspekty z uniwersum Warcrafta). Nie lubię motywu „smok – potwór do ubicia prze bohaterów” z wszelakich kanonów. No ale też trzeba przyznać, ze poświecono tu więcej niz zwykle w innych anime czasu antenowego smokom, a to już coś…

Swoją drogą sama idea szkoły „oficerskiej” dla smoków może by przeszła, gdyby nie to, że w 90% przypadków Japończycy robią zabieg „pod publikę” czyli tworzą coś na kształt zwykłej japońskiej szkoły (razem z wszelakimi wyjazdami integracyjnymi, spotkaniami po szkole i innym szajsem). Wiem, że to nic niezwykłego, natomiast nie bardzo mi to jakoś do tematyki smoków pasuje. Nie mogliby to japończycy wyjść poza schemat i zrobić coś bardziej fantasy a mniej szkolnego? Nie, bo pewnie by się to wtedy nie sprzedało, ech…

6/10

Oby…

A, dodam tylko, że serię można podsumować hasłem tego pajaca w białym garniturze z zapowiedzi odcinka 12: „You get it already? Everything that comes out of my mouth is BS”.

I tyle w temacie…

Ech ta seria jest po prostu fatalna.

Nie spełnia się ani jako romans (to co w OP to tylko fanserwis?), seria akcji czy tam dramat (i co se jeszcze można tam wymyślić).

No i jeszcze ten motyw ze specjalną „mocą” klanu Haru, który już do reszty udowodnił mi jak durna to seria. Serio? Feromony? A co ma wogóle piernik to wiatraka? Ale naprawdę, było coś takiego? Bo jakby mi ta ładna pani w monitorku nie powiedziała to bym na to nie wpadł. Czegoś równie głupiego i naciąganego już dawno nie słyszałem.

Nawet nie wiem czemu to oglądam, powinieniem to już rzucić po dwóch piewrwszych odcinkach. Z perspektywy czasu dziwię się sobie, ale cały czas liczyłem na jakiś zwrot fabuły…

Fantastyczny odcinek.

Jak już mówiłem w mało której serii tak fajnie pokazana jest więź miedzy rodzeństwem. Ja wiem, że jest to wszystko trochę naciągane, ale trzeba przyznać, że twórcom nie brakuje pomysłów.

Nie dość, że ta seria jest czymś zupełnie świeżym (przynajmniej z mojego punktu widzenia), to jeszcze angażuje człowieka emocjonalnie. Graficznie też mi bardzo odpowiada. A ilekroć widzę Jibril, to aż mam ochotę kupić/wydrukować jej plakat i powiesić w pokoju :P Jak widzę jej buźkę z tymi szkrzydło­‑uszami to od razu miękne :D

Czego chcieć więcej od serii. No może trochę mniej fanserwisu, bo choć mi on tutaj akurat nie przeszkadza, to niestety zawsze takie elementy ujumją trochę danej serii…

Ale gupie te Japończyki.

Jeśli nie będzie drugiego sezonu tego anime, to ostatecznie stracę wiarę w owy naród i ich gusta…

Chociaż to na razie prognozy :P

często sprawiali wrażenie, jakby autorka co chwilę rzucała kostką, co w danej chwili mają zrobić

Rzut kostką d20 = 17. Banri dostaje ataku psychozy. Koko = 10. Rzut nieudany, -1 dla wszystkich statystyk do końca następnej tury. Linda = 18. Rzut na obronę udany, Linda dostaje +1 do wszystkich stats­‑ów :P

Z tym dramatyzmem na siłę pewnie masz rację, ale ja zawsze próbuje patrzeć na Japonię i ich sztkę filmową/animacji trochę inaczej, bo w przypadku romansów czy dramatów psychologicznych chyba bym się załamał…

Wydaje mi się, że w kwestii wspomnianego wyżej wypadku wychodzą różnice kulturowe miedzy Zachodem a Japonią. Dla nas może reakcja rodzica dziwna, ale z tego co wiem w Japonii kultura nakazuje okazywać przede wszystkim szacunek innym osobom (nawet kosztem osobistych uczuć). Słynny „pokłon” w geście przeprosin. Tak więc po popełnieniu błędu pierwsze co robi Japończyk to przeprasza za swoją lub czyjąś (dziecka/przyjaciela) „ułomność” w wyniku której do rzeczonego błędu doszło. Jest to zupełnie inne podejście do życia, dla przykładu Polak będący w błędzie zwykle i tak uparcie trwa przy swoim i tłumaczy się na różne sposoby. Z powodu różnic kulturowych Zachodni widz często też cierpi oglądając romanse z Kraju Kwitnącej Wiśni (ja osobiście tak mam, np. w takim Nisekoi). Powściągliwość i powolnosć Japończyków w okazywaniu sobie uczuć jest dla zachodniego widza po prostu męcząca…

Ale to tak tytułem uzupełnienia.

Zgodzić się natomiast muszę z moim poprzednikiem w pewnej kwestii. Po obejrzeniu „Golden Time” wziąłem się za Toradora! i po trzecim odcinku… jestem srogo zawiedziony. Gdzie te realistyczne postacie? Przecież bohaterowie Toradora! zachowują się jak typowe postaci w komediach romantycznych: wręcz jak dzieci. Taiga drze się jak debilka, bije głównego bohatera, nie okazuje żadnej wdzięczności za gościnę itp. Tak nie zachowują się normalni ludzie, nawet jeśli mają tam jakiś problem ze sobą. Bohater z koleii robi głupie miny, daje sobą pomiatać itd. Typowe. Ta bohaterka w której się podkochuje to typowa do bólu, wręcz do zarzygania, słodka optymistka (nawet jeśli skrywa się po tym n różnych podtekstów itd. bla bla). Przecież to są dokładnie takie zachowania jakie widzę w każdym szeregowym romansidlastym anime! Nie tego się spodziewałem. Nawet jeśli bohaterowie GT nie do końca są dopracowani to i tak zachowują o niebo bardziej normalnie niż te z Tora. Tak jak wcześniej mówiłem, dla każdej z postaci z GT mógłbym znaleźć pewną analogię do osób które poznałem w moim życiu. W Tora tego nie ma.

No nic, będą dalej to ogłądał, może się jeszcze rozkręci. Ale póki co sromotnie się zawiodłem na tym całym wychwalaniu pod niebiosa Toradora! (i w tym momencie jestem naprawdę zdziwiony takim aż besztaniem GT)...

Nie mówię, że seria jest wybitna, ale poza wątkiem paranormalnym była czymś najbliższym „normalnego” romansu obyczajowego z serii które ostatnio oglądałem.

Autorka po prostu zawiodła się na tym konrektnym anime, bo patrzyła przez pryzmat Toradora! (co sama zreszta podkreśla).
Myślę, że powinna trochę spokojniej podejść do recenzowania tej serii, a nie wylewać aż tyle pomyj.

Fakt bohaterowie mają swoje dziwactwa (np. bohater to straszny mazgaj, no ale wam też by odbijało gdyby nawiedzał was duch „poprzedniego ja”. Tak jak on mają chyba mniej więcej ludzie chorzy na rozdwojenie jaźni). Ale znam parę osób, które zachowują się podobnie jak niektórzy bohaterowie, dlatego też moge powiedzieć, że postacie są całkiem realistyczne.

Ja czerpałem przyjemność z ogladania serii i raz jeszcze powtarzam, że na mój gust autorka trochę za bardzo „zjechała” Golden Time. Z drugiej jednak strony, nie oglądałem za dużo „realistycznych romansów”, więc moja skala porównawcza też moze być niekompletna. CHyba obejrze sobie to Toradora!

No i oczywiście jeszcze „Dola„aemon :P

Fajnie, że majątego  kliknij: ukryte  smoczycę pomocnika. Mała rzecz a cieszy, nawet jeśli jej charakter jest momentami troszkę irytujący…

Dla mnie jest już inni mocny kandydat na anime roku, ale Chaika też jest smakowita.

PS: Niektórych to może i śmieszy, ale „samochodowe” imię Koenigsegg dla maga brzmi zaskakująco dobrze (a nie wszyscy tę markę też kojarzą)...