Tanuki-Anime

Są odcinki lepsze i gorsze, ale odcinek 7 to klasa. Klimat, trochę horroru i historia z morałem. Tak powinna wyglądać ta seria.

Sugimoto to badass!

Niemiłosiernie rozwleczone. W pierwszej serii działo się więcej, może dlatego, że mieliśmy dwa duże klany? Tutaj ciągle tylko jakieś podchody…

Z każdym odcinkiem zastanawiam się czemu to oglądam, bo nudzi mnie oglądanie jak nasi bohaterowie ciągle dostają wciry od „tych złych”, a ich ninjutsu jest w sumie śmiesznie słabe (oczywiście poza potomkami Gena i Oboro). No ale chce już to dociągnąć do końca…

Szczerze mówiąc nie spodziewałem się też, że  kliknij: ukryte  to pomiędzy Kokoro a Mitsuru dojdzie do zbliżenia jako pierwszych, a nie u naszej „pary nr. 1”, choć na marginesie Zero Two mówiła o swoim braku zdolności do reprodukcji.

Ta seria jest jednym z większych zaskoczeń. Pamiętam jak na początku była jedynie hejtowana za poniżanie kobiet ale teraz, mimo wciąż pewnych niedociągnięć, fabularnie jest to jedna z bardziej intrygujących serii sezonów zima/wiosna. Z ciekawością wyczekuje co będzie dalej…

To co opisałeś to generalnie zarzut do opowieści o bohaterach jako całość, bo z założenia traktują o przezwyciężaniu trudności, dawaniu z siebie ponad 100% itd. Jest to jeden z aspektów szeroko pojętego „bohaterstwa”. I to nawet jak jesteś połamany (to się nazywa wpływ adrenaliny tak btw)... Trafił na akurat tego przeciwnika, żeby dodać dramatyzmu historii Koty. Jakiś no­‑name nie nadałby takiego ładunku emocjonalnego, nawet jeśli to klisz. Moim zdaniem wyszło super.

Wątek Koty był po to, bo BnHA traktuje w dużej mierze o rozwoju Izuku. Walka z mięśniakiem była kolejnym etapem jego rozwoju. Tym razem sam musiał zmierzyć się z „czarnym charakterem”, nie miał nikogo do pomocy, a jedynym wyjściem było danie z siebie 1000% bo inaczej obaj by zginęli. No właśnie, kolejnym aspektem sytuacji było też to, że nie odpowiadał tylko za siebie, ale musiał też kogoś ratować. Była to całkiem nowa sytuacja dla Izuku. A w ramach uzupełnienia wątek Koty ukazuje też pewien aspekt bohaterstwa: nawet jeśli ktoś został bohaterem i przypłacił to życiem w odniesieniu do jego osoby to „gloria i chwała”, a dla rodziny którą zostawił po sobie smutek i „medale”...

Inna sprawa, że nie rozumiem dlaczego doszukujesz się logiki i sensu w świecie gdzie laska tworzy przedmioty z własnego ciała itp.

Niby wszystko ok.

Ale anime tak bardzo chce „streścić” grę, że dostajemy coś co wydaje się bardzo rushowane i pozostawia widza obojętnym. Przynajmniej takie mam odczucia z perspektywy kogoś kto przeszedł grę.

Oglądam to jako swojakie „zebranie” do kupy tego co widziałem w grze, bo grając czasem gubi się wątki lub nie zwraca uwagi na szczegóły czy kontekst. Ale jako adaptacja to anime zawodzi i niech nie zwiedzie was ładne opakowanie…

Ja i tak najbardziej lubię ich kawałek Gekidou (OP 4 z D.Gray­‑Mana). W przypadku OP do „Boku…” na początku mi się nie podobał, ale posłuchałem go parę razy się przekonałem do niego. Jest to kolejny świetnie dobrany utwór na OP do tej serii…

Ale stwierdzenie „powinni dostać po głowie” wydaje mi się dziwne. Sporo japońskich zespołów ma jakiś jeden styl (lub charakterystycznego wokalistę) i się go po prostu trzyma…

Wiedziałem co będzie się działo w tym odcinku, ale było to fantastycznie zrealizowane.

Z sezonu na sezon (i rozdziału na rozdział) ta seria potwierdza, że jest jednym z najlepszych shouenów ostatnich lat.

I nie chodzi tu jedynie o realizację czy grafikę (choć bardzo podoba mi styl rysowania postaci), bo przede wszystkim w serii podoba mi się jak dużą sympatię wzbudzają postacie i jak fajnie wyglądają relację między nimi (naprawdę widać chemię między uczniami w klasie Midoriyi, oczywiście z wyjątkami typu Bakugo :P).

Nie lubię serii gdzie autor używa tak taniego chwytu jak „reset” bohatera (zanik pamięci), ażeby wprowadzić nową historię.

Zresztą i główny bohater w swojej nowej postaci i jego zespół są strasznie wkurzający. Dam temu jeszcze szansę, ale będzie chyba drop…

Boks mnie kompletnie nie interesuje, ale ta grafika, ten styl, ten klimat… nostalgia jak nic! Wychodzi na to Souten no Ken to nie jedyna podróż nostalgiczna w tym sezonie :P

Miałem to na oku i faktycznie może być perełka sezonu.

W sumie anime to już zostało niewiele :/ Może Legend of Legendary Heroes lub Drifters (no przynajmniej setting)? Może Garo the Animation? No i jeszcze klasyka: Vampire Hunter D.

Niedługo będzie anime Goblin Slayer, nie jest to może typowe Dark Fantasy, raczej hmm „realistyczne fantasy”. Ale polecam, przynajmniej mangę, nie wiem jak wyjdzie adaptacja…

Z mang czytałem jeszcze Uber Blatt.

Ale w sumie Berserk bije to wszystko na głowę.

Nie, nie czytam na bieżąco niestety :/ dalsze arci znam już ze streszczeń jedynie.

Dla mnie walki też niekoniecznie są wyznacznikiem, ale z tego co pamiętam dialogi tak nie doskwierały w LN. W sensie nie były takie nudne…

O patrz, taki ze mnie fan serii a tu mnie zaskoczyłeś, nawet nie wiedziałem, że już zapowiedzieli 3 sezon. Niespodziewanie, gdyż pomiędzy 1 a 2 było kilka lat przerwy. Super!

Ale to nie dziwi w sumie. Wszakże seria jest popularna, materiału źródłowego że cho­‑cho, a trochę lat minęło więc pewnie mieli czas przygotować więcej materiału (chociaż spadki jakości w grafice było widać od czasu do czasu).

Akurat na ile się orientuję, seria jest mocno wzorowana stylem na bitwach morskich. I jest za to cokolwiek chwalona.

Może później mamy już bardziej rozbudowane bitwy. Nie wiem. Ale ta w pierwszym odcinku to była jakaś parodia. Weźmy pierwszą z brzegu historyczną bitwę morską, skoro już powołujemy się na Nelsona: [link] (w angielskiej wersji więcej opisów). Manewry, taktyka, pościgi, przypadki, zwroty itd. Bitwa w serialu wyglądała jak ostrzeliwanie się pistoletami na wodę, tylko że jeden pistolet nie miał wody…

ten nacisk na wyższość młodych dowódców ponad starymi prykami, autor ma chyba jakieś zboczenie

Nie. To stary jak świat klisz: wywalmy stary beton, niech żyje młodość! Tylko jak młody popełni błąd to kto za to odpowie? Oczywiście nie twierdzę żeby nie dawać młodym szansy, ale najlepsze efekty powstają ze współpracy. A tutaj wolą pokazać, że wredne stare dziady powstrzymują postęp młodych, pięknych i ambitnych…

Westchnienie. I dlatego faceci nie mogą rozmawiać i przyjaźnić się w niczym, bo potem wszyscy będą twierdzić, że inne pozytywne interakcje między panami niż romans istnieć nie mogą.

Nie, właśnie nie o to chodzi. Chodzi mi o takie cmokanie do siebie, za przeproszeniem „włażenie w tyłek”, niekoniecznie na tle romantycznym. Bleh.

Od razu zaznaczam, że jest to mój pierwszy kontakt z serią.

Od strony technicznej wysoki poziom, ale… ten plot armor.

Może wynika to z faktu, że w drobiazgowych seriach oczekuje więcej, swoistego realizmu (tak wiem realizm w sci­‑fi to ciekawy koncept, ale w Gundamach, tych lepszych, się jakoś udaje), ale no kurcze. Ilekroć coś tak stara się naciskać na realizm, nawet w space operach, po prostu nie mogę się nie czepiać.  kliknij: ukryte  Dowódca mówi „wygramy, to pewne!”. No i bach jedziemy: flota „Niemców” ok 20 tys vs 12 tys. Tarcze, komunikacja? Eee tam zablokujemy. Pierwsza dywizja bach zero strat. Następne 12 tys. Potrafimy namierzać flotę wroga z odległości lat świetlnych, ale ci drudzy nie są w stanie zauważyć, że właśnie rozpieprzono ich pierwszą dywizję. Tylko jakiś młody coś tam przeczuwa, ale nikt go oczywiście nie słucha (i ten nacisk na wyższość młodych dowódców ponad starymi prykami, autor ma chyba jakieś zboczenie). Eee tam walniemy wroga, a ich pociski magicznie ominą naszą flotę. Zero strat. Jeszcze se walniemy penetrującym wszystko pociskiem i pozamiatane (to po co te tarcze?). Bach, bach i po bólu. Zero strat. No to lecim dalej… Co za stek bzdur. Ja wiem, element zaskoczenia nie takie bitwy wygrywał. Ale w warunkach polowych gdzie są różne czynniki…. Tutaj mamy teoretycznie zbliżone proporcje, klocki kontra klocki. Zapewne też podobne technologie, a oni mi z czymś takim wyjeżdżają. No chyba że „Niemcy” mają lepszą technologię? No to po co ta szopka starych pryków? Toż to wiadomo było jak się to skończy! Ale zaraz!? Oto  kliknij: ukryte  pojawia się młody zdolny rywal, który wykona słownie „jeden” manewr taktyczny i ku zdumieniu blondasa, że kukły w polu potrafią się jednak ruszać, dojdzie to rozbicia jego śmiałej taktyki? O nie, jak to się mogło stać!.

Archaiczne i słabe. No i jeszcze to puszczanie oczka między admirałem a jego koch… znaczy prawą ręką. Ble. Na razie drop, może dam szansę jeszcze, bo słyszałem ze fajne są tu elementy world­‑buildingu. Ale do tego potrzebuje bitew przy których nie będę przewracał oczami co 5 sek…

Dałbym 10, ale jednak były przestoje i odcinki w których mało co się działo przez co musieli nadganiać w innych. Gdybym miał liczyć przez pryzmat samego Lizardmen arc oceniłbym na 10 :P

Moim zdaniem Bishop był nawet fajnym antagonistą. Zresztą  kliknij: ukryte  jedyny przeżył, wiec pewnie będzie głównym złym drugiego sezonu.

Bez przesady. Poprzednia seria była chaotyczną papką z koszmarnymi bohaterami których nie dało się lubić.

Tu mieliśmy prostą, ale zwartą historię (poza paroma niepotrzebnymi „skokami w bok” np. odcinek z tą okularnicą), dających się lubić bohaterów, w miarę utrzymany równy poziom i fajny klimat (pseudo Ameryka, bo brała inspiracje z różnych krajów i zadatki filmu „drogi”). Już za sam odcinek z walką na pustyni należy się tej serii solidna ocena.

Taki solidniak anime akcji z elementami horroru.

Trzeba było tego nie ruszać. Pierwszą serie ciepło wspominam: klimat, ciekawe postaci, interesująca (mimo że urwana) fabuła.

A to jest jakieś nieporozumienie. Jeżeli manga faktycznie tak wygląda (a to raczej pewne bo skąd autorzy braliby pomysły), nawet jeśli została spłycona na potrzeby anime, to jest to coś co zupełnie mi się nie podoba. Tabuny kretyńskich postaci, zarówno tych dobrych jak i złych, idiotyczne moce (bohaterowie niby pokonują przeciwników sposobem, ale mało przekonująco), szarpana fabuła, wątpliwy humor. Cała ta wojna „niebian” miała być epicka a jest debilna. Wzięli „genialnego” stratega Taikobo, który wymyślił plan oparty o wysłanie „komandosa” za linie wroga, nie wiedząc w ogóle co go tam czeka. „Może się uda”. Swoja drogą czemu chcą atakować Bunchu, który prawdopodobnie i tak ich wszystkich rozniesie.

A najgorsze w tym wszystkim jest to, że anime zepsuło mi dobre wrażenie o Soul Hunterze, bo pierwsza seria wydawała się poważniejsza, sensowniejsza i o wiele bardziej dramatyczna. Ta wersja to jakiś kabaret.

PS: I te BUTY…

Świetny pomysł i perfekcyjna realizacja. Nic tylko polecać!

Jestem zachwycony. Magicznie, klimatycznie i jakość zachowana do ostatniego odcinka. Idealna fuzja japońskiej animacji i europejskiego folkloru. Trochę akcji, trochę dramatów, trochę romansu, trochę okruchów życia i nawet trochę sympatycznej komedii. Mimo momentami depresyjnej bohaterki, historia koniec końców ciepła i urokliwa. Takie serie mogę oglądać bez końca, mimo że nie jest to mój preferowany gatunek anime.

Uff, ten odcinek wynagrodził mi słabsze odcinki tego sezonu. Chociaż myślałem, że  kliknij: ukryte  Entoma sama poradzi sobie z Blue Rose. Czyli siła pojedynczych Pleiades jest gdzieś na poziomie topowych poszukiwaczy przygód.

Wreszcie ktoś kto ma podobne odczucia jak ja! Seria ma tendencję zwyżkową, uważam że akcja z Villarem daję nadzieję, że seria jeszcze bardziej się rozkręci.

Tak jak ty uważam, że twórcy mają pomysł na te serię, żeby tylko tego nie sknocili.

Dobra seria. Może mogła być czymś więcej, ale i tak obejrzałem ze sporym zainteresowaniem, rozrywka była przednia.

Na pewno na plus klimat, spotęgowany fikcyjną lokacją która była takim eklektycznym wariantem na Włochy (choć oczywiście lokacja miała wiele innych wpływów, biorąc jeszcze sporo ze Stanów Zjednoczonych, Japonii, Wlk. Brytanii czy choćby Indii). Wyszła ona intrygująco, może tylko niepotrzebnie owo fikcyjne państwo Cremony umiejscowili w realnym świecie i to jeszcze najwyraźniej gdzieś w Azji, co mi raczej nie pasowało do konceptu.

Czy wątki „magiczne” były potrzebne? Niekoniecznie, ale moim zdaniem dodały serii tajemniczości, swoistej intrygującej płaszczyzny. Oczywiście tajemnica ostatecznie okazała się być bez jakiegoś większego polotu, ale wydaje mi się, że zwykły kryminał byłby za mało wyrazisty bez tych fantastycznych elementów. Fabuła trochę cierpi na tym, że zawsze gdy tworzy się serię o geniuszach i ich pojedynkach to człowiek oczekuje nie wiadomo jakich zwrotów akcji. Twórcy niepotrzebnie tworzą w widzach duże oczekiwania skoro chcą przedstawić nomen omen w miarę prostą historię.

Wspomnę jeszcze raz o klimacie, bo to on de facto zbudował te serię. Jest to jedno z bardziej klimatycznych dzieł jakie ostatnio widziałem, podobają mi się takie miksy stylów. Grafika oczywiście też najwyższych lotów, pełna detali i pięknie animowana. A Lily była po prostu śliczna, to jedna z ładniej narysowanych postaci jakie ostatnio widziałem w anime, ale to oczywiście osobiste odczucia :P

Ostatecznie myślę, że wśród sporej grupy widzów seria traci tym, że chce być zbyt wieloma rzeczami na raz, a nie jest w żadnej wybitna (no może poza warstwą artystyczną). Może Netflix postawił na serię która zainteresuje większą grupę potencjalnych widzów, pokaże taki swoisty „sizzle reel” anime (bo było tu sporo różnych gatunków)? Może jeśli projekt okaże się sukcesem, będą pompować w anime więcej? Co ja gadam, oczywiście że będą, to żyła złota. Tak, obawy oczywiście są, ale pamiętajcie, że większe zyski to większe zaufanie do twórców i szansa na wymarzoną perełkę, która zwali wszystkich z nóg…

Cały ten odcinek czekałem na jakieś objawienie, a skończyło się na niczym. Wogóle to można było odnieść wrażenie, że nad Zorome  kliknij: ukryte  wisi death flag i zakończy on swój żywot w tym odcinku. Tak się jednak nie stało…