Tanuki-Anime

Łoł i te małe smaczki to coś ambitniejszego niż przekręcone nazwy popularnych tytułów, lub ich wykropkowanie/zagłuszenie niskim dźwiękiem. Jeśli to Twoje obserwacje, to gratuluje spostrzegawczości i wiedzy, jeśli nie, fajnie że je tu przytoczyłeś…

W przypadku tej serii widzimy ciekawy zabieg (chyba…). Wydaje się, że autor chce połączyć niszowość z mainstreamem. Spostrzegawczych widzów przyciągnie dwuznacznością i symboliką, casuali prawie moe- laseczkami :P i zwariowanym humorem.

Przykre, że w przypadku tejże serii objawia się pewne zjawisko: coraz więcej alergicznych reakcji na tematy i obrazy związane z seksualnością w anime (nie mówię, że nieuzasadnione, ale być może nie oddające sprawiedliwości niektórym dziełom). Niestety musimy tu podziękować wszędobylskiemu fanserwisowi…

Ha ha no pewnie,  kliknij: ukryte  jak seria mogła sobie poradzić bez super geniusza? On chyba ma zachęcać dzieci do uczenia się chemii i fizyki, aby pokazać, że dzięki potędze nauki można odnosić wielkie sukcesy! Swoją drogą żart twórcom sie udał: Robo­‑Inaho stał się faktycznie robotem :D(no prawie).

Ok, czy mam rozumieć, że kliknij: ukryte  królewską krew można zapakować do słoiczka i używać jako baterii do Aldnoah Drive? Poręczne!.

Ja nie wiem, że twórcom udaje się pod płasczem „poważnej serii” zrobić taką komedię. Valvrave przy tym wysiada :)

Oho! Czyżby duchowy spadkobierca Kill la Kill? Widzę spore podobieństwo…

Ciekawe, ciekawe. Lubię takie zwariowane serie. Myślę, że zacznie się robić jeszcze ciekawiej gdy zaczną pojawiać się reprezentanci innych prefektur/prowincji.

Ah! Mój ulubiony czasoumilacz powraca!

I po raz kolejny wszystko wydaje sie być na swoim miejscu. Żadnych zmian kreski, stylu, nastroju czy drastycznych skoków czasowych. Nawet OP i ED w tym stylu co poprzednie. Z Dog Days'' czuję się jak w domu!

Ta jedna seria sprawia, że sezon zimowy jest dla mnie udany :]

No i mieliśmy odcinek „resetujący”. Nie działo się za wiele, ale jakoś przyjemnie mi się toto oglądało. Czy mówiłem już jak bardzo podoba mi się klimat tego anime (pytanie retoryczne)? Jest niepowtarzalny, niespotykany w anime…

No i stało się. Po 14 odcinkach, czyli W POŁOWIE drop­‑nąłem tę serię, coś co nie zdarzyło się w moim przypadku od niepamiętnych czasów [~wstawka na perkusji~]. Nie chciało mi się już tego oglądać. Akcja niby cały czas pędzi do przodu, a tymczasem seria mnie nudziła, a oglądanie każdego kolejnego odcinka, mimo zachęcającego początku, było po pewnym czasie swoistym odbębnieniem obowiązku (a chyba nie tak to powinno wyglądać?). Burdel, chaos i irytujące zachowania postaci jakby cały czas były na haju, albo miały autyzm: gadają do siebie, wszystko komentują niczym w JoJo (ale tamtej serii dodaje to uroku, w przeciwieństwie do G), co chwila coś mlaszczą, piją, rozbierają się/ubierają, skaczą, krzyczą, tańczą, biegają itd. Do tego co chwila zmieniają stronników, zawierają sojusze w locie, toczą wojny, a nie ma w relacjach między wrogimi stronami praktycznie żadnej agresji mimo, że wokół jednak giną ludzie. Przy okazji seria robi z widzów durniów, bo zakłada chyba, że każdy jest fanem Gundamów i poszczególne modele i ich warianty ma w małym paluszku. Istny koszmar!

Mówię serio, dawno nie widziałem takiego bajzlu kryjacego się pod postacią czegoś, co na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło dobrą serią w oldschoolowym stylu.

Szkoda potencjału, bo to anime ma ciekawy styl graficzny, dynamiczną animację, całkiem ładnie narysowane postacie i przedstawia dosyć barwną i interesującą wizję bliżej nie określonej przyszłosci (kolorową wręcz, tak różną od wielu innych, mrocznych wizji świata za XXXX lat)...

Łoj nie pomyślałem. Mogłem darować sobie ten  kliknij: ukryte  wątek dziecka. Mam tylko nadzieję, że nie wywołam tu jakiejś dyskusji o  kliknij: ukryte  świadomości płodów i tak dalej (ostatnio dużo gorących debat na ten temat)...

Fanserwis to chyba zmora naszych czasów. Znaczy się zawsze był, ale wydaje mi się, że dawniej do „poważnych” serii nie wciskano go TAK wiele…

Dzięki za info. Bo myślałem, że to ze mną jest coś nie tak w trakcie oglądania tego odcinka. Wszystko jakieś takie abstrakcyjne i rushowane było. Przez ten odcinek pogubiłem się już trochę w świecie Log Horizon. To jak w końcu ten świat działa? Niby gracze są uwięzieni, a tu słyszymy, że Kanami „wróciła do gry” na innym serwerze. Czy to znaczy, że tylko na sererze Yamato ludzie są uwięzieni czy jak?

Może mi ktoś kto czytał nowele wytłumaczyć mechanikę świata?

Dziwi mnie swoja drogą to „streszczenie” (i jednoczesne „zużycie” materiału na kilka odcinków) o tyle, że gdzieś czytałem iż zostało dosyć mało materiału do adaptacji…

Jak myślicie: kolejna reklamówka czy ta adaptacja do końca będzie zgodna z mangą?

Tak pozatym, bohater transwestyta, [znowu] dzieci hassassyni (z tego co wiem Japończycy twierdzą, że w dzieciach czai się największe zło) i fabuła pozostawiająca widza z tradycyjnym dla tego typu serii poczuciem: „ja na miejscu bohaterów zrobiłbym to lepiej”.

Drop (przynajmniej na razie), jakoś nie przekonuje mnie ta seria…

PS: Ta płynność w zmienianiu nastroju nigdy nie przestanie mnie w anime zadziwiać „choć muszę go zamordować, to w sumie fajny z niego nauczyciel”...

Iggy to chyba najbrzydziej narysowany pies w historii anime. Oczywiście nie twierdzę, że tak nie miał wyglądać :D

Ach, nie ma to jak seria niszcząca wiarę w ludzkość. No, zapewne będą i odcinki o pozytywnym wydzwięku, ale założenie serii wymusza raczej „pranie brudów”. Nie pamiętam z oryginału czy są inne opcje od  kliknij: ukryte  reinkarnacja/nicość (np. happy end dla obu lub „go to hell dla obu” itp.).


Tak czy siak, mam już odpowiedź na czym będzie polegać seria oparta na Death Billards. Wiem, raczej nie była trudna do wydedukowania, a zbudowanie serii wokół motywu  kliknij: ukryte  sądu pośmiertnego do trudnych nie należy (ot wymyśl jakąś ckliwą historię o zdradzie/przyjaźni/niespełnionych obietnicach itp, pełno tego w telenowelach), ale mimo wszystko byłem ciekaw jak rozwiną m. in. motyw baru, czy dodadzą nowe postacie, pokaża coś poza barem itp. Zobaczymy czy twórcom uda się utrzymać taki poziom, ażeby zaciekawić i czy przedstawione historię będą potrafiły pozostawić widza nieobojętnym itd.

Pierwsza historia taka sobie, może chcieli wprowadzić „do świata” nowych widzów nie rzucając im na początek bardzo trudnych tematów (w sensie drugie/trzecie/czwarte dno itp.  kliknij: ukryte  bo zdrada to oczywiście poważny temat w sensie moralnym. Okaże się…

PS: Fajny OP :)

PS 2: kliknij: ukryte  Jeśli dobrze zrozumiałem, „karę” dostała kobita. W takim razie, z moralnego punktu widzenia, w czym zawiniło dziecko?:

YaY! [link]

Jestem mężczyzną więc muszę być twardy! „Are you ready guys?”

A tak na serio łudziłem się, że jeszcze wyjdą ludzie z tej serii, naiwnie myśląc, że niektóre z pozytywnych opinii o tej serii znajdą potwierdzenie. Ale nie sądziłem, że dożyje czasu, gdy będe oglądał coś spod znaku Sengoku Basara z irytacją…

Żal. Zmasakrowali tą serię. Straciła cały urok. Dobrze, że to tylko spin­‑off/„inny route”/alternatywna historia.

Postacie pozbawione charyzmy, kierujące się wątpliwymi motywacjami. Problem Judge End polega na tym, że Sengoku Basara wg mnie nigdy nie powinno być poważne. Owszem, w poprzednich seriach pojawiają się ważne tematy jak lojalność, wiara w swoje przekonania, rywalizacja, wspólne działanie w obliczu wroga bądź w imię wyższego dobra. Ale przez fakt, że poprzednie serie miały do siebie dystans, człowiek przymykał oko na ich wariactwa. Poprzez nieumiejętne prowadzenie, fabuła jest tutaj po prostu idiotyczna (np. krajoznawcze podróże Tokugawy, który wpada sobie, żeby powiedzieć dwa zdania temu czy tamtemu lordowi).

Zresztą to nie tylko to. Poprzednie serie charakteryzowała mocna grafika, tutaj jest ona niechlujnie narysowana (jak jakaś tania podróba). Nie ma tragedi, ale też nie przywykłem do tak słabego poziomu.

Fabuła leży. Po pierwsze jest ewidentnie skonstruowana jak schemat Story Mode mordobicia (nomen omen tego też jest adaptacją, ale nie przeszkadza to w stworzeniu normalnej fabuły): to kolekcja następujących po sobie pojedynków (które swoją drogą wypadają blado na tle tych w poprzednich seriach). Trudno czepiać się fabuły, która (teoretycznie) oparta jest na historii Japonii, ale jest ona mimo tego beznadziejna. Bitwa pod Sekigaharą to jakaś komedia. Wiem, że w cyklu Senkogou Basara komedią jest to, że pojednyńczy wojownicy wygrywają całe bitwy, ale w poprzednich seriach dało się to ukryć np. poprzez wplątywanie ich w pojedynki z kimś równie silnym. Co mamy tutaj? Każdy walczy z kim chce, przebiega sobie do wrogiego generała kiedy chce, ażeby z nim pogadać o pogodzie, po czym wraca sobie nie zwracając uwagi, że po drodze toczy się jedna z największych bitew w historii Japonii. Postacie zostały spłycone, jedni z moich ulubieńców stali się żałośni, a uczynienie takiej postaci jak Matsunari generałem i „osią” wokół której kręci się część bohaterów jest kpiną (chociaż tutaj akurat winę ponoszą zapewne twórcy gry). Ludzie idą za ta mendą chyba tylko dlatego, że scenariusz tak każe… Aha no i szczytem wszystkiego było wrzucenie wątku Ody. Co to wogóle jest? Po co to było? Co wniosło to do serii? Albo wątek tego gościa z kulą na łańcuchu. Czemuż to służyło jeśli tylko nie wrzuceniu tej postaci do anime, tak aby cały rooster się zmieścił…

Muzyka? OP z dwóch pierwszych serii po dziś znajdują się w mojej playliście. W Judge End OP nie jest zły, ale to nie to do czego jestem przyzwyczajony, a mówiąc bardziej obiektywnie, po prostu nie wpadł mi w ucho (może poza jednym motywem muzycznym). ED w miarę fajny, bo lubię głos jego wykonawczyni. W samym anime ścieżka dzwiękowa nawet była niezła, ale w poprzednich seriach były lepsze utwory, zwłaszcza ten jeden charakterystyczny, który z reguły leciał pod koniec odcinków (i który idealnie pasował do akcji).

Ktoś kto przeczyta moją mini­‑reckę stwierdzi, że mam swoją wizję Sengoku Basara i jestem zamknięty na zmiany. Jest w tym sporo prawdy, ale to, że anime oparte na tym cyklu gier można było zrobić trochę poważniejsze, nie tracąc na jego uroku pokazano już w drugiej serii. Patos przy jednoczesnym braku luzu nie wychodzi tej serii na dobre (bo te żałosne scenki typu „ludzka kula armatnia” to tylko tanie chwyty). Judge End to pomyłka która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego, a mnie zepsuła dobre wspomnienia o adaptacjach tej serii gier. Od najniższych ocen chroni ją tylko to, że mimo wszystko miała przebłyski i troszeczkę klimatu owego uniwersum.

4/10

PS: Sorry za powielenie treści mojego niedawnego postu, ale recenzja to recenzja.

Hehe, raczej nie taką „rozrywkę” miałem na myśli. Myślę, że od tego są bardziej „ambitne” dzieła. Chociaż co tam kogo rajcuje…

Bez gloryfikowania, po prostu dobry odmóżdżacz nie jest zły…

Przyznaję, że kontynuacja Tokyo Ghoul była nisko na mojej liście potencjalnie interesujących serii zimowych (zwłaszcza, że pierwszy sezon to raczej coś o czym zapomniałem bardzo szybko). Ale w momencie gdy główny bohater przestał być tak g*wniany, a fabuła „ruszyła”, seria przyciągnęła moją uwagę…

Nawet fajny klimat. Zobaczymy co będzie dalej…

Pewnie tak. Ostatecznie takie serię służą tylko czystej rozrywce i nic więcej. Wiele tego typu anime było przed nią i wiele będzie po niej, a dzieł genialnych z nich raczej nie będzie…

Nie wątpie. Co więcej sporo tanukowiczów (a raczej tanuko­‑militarystów :P) na czele z Tobą być może będzie się nim nawet zachwycać. Ale to po prostu nie moje klimaty. Girls und Panzer jeszcze mnie przyciągnęło. Ale surfrujące dzieweczki z duszą okrętów wojennych to nie to. Ostatecznie, nawet pomijając ten „oryginalny” pomysł nie mam po prostu ochoty na kolejne school life, które jest ukryte pod tą militarystyczną warstewką :)

Japonio, nie przestajesz mnie zadziwiać…

Hahaha. Drop…

Brzmią inaczej, to na pewno. Chosokabe brzmi o wiele „spokojniej” w przciwieństwie do Keijego, który brzmi jak jakiś wagabunda (zasadniczo nim jest :P), a nie dyplomata i negocjator.

PS: Jeszcze jeden „irytujący” szczegół Judge End. Postacie straciły swoje „atrybuty”. Gdzie małpka Keijego? Gdzie papuga Chosokabe? O gangu Date już wcześniej wspomniałem :P To chyba taki ewidentny zabieg twórców, którzy chcieli „odciąć” się od poprzednich serii :P

PS: Taki „random” [link]#full jaki znalazłem gdzieś w odmętach intjernetu :P

A dziękuję, przypomniałeś mi o IUnD. Od razu odznaczyłem sobie ją w obejrzanych.

Ogólnie było więcej dających się lubić serii ecchi w tym stylu np. Highschool DxD, ale Testament o tyle przyciągnął moją uwagę iż myślałem, że nawet nie będę się za niego brał, albo dropnę po pierwszym odcinku. A wygląda na to, że zostane z serią na dłużej :P

Przyznam, że jestem lekko zaskoczony.

Spodziewałem się kolejnej sztampowej serii. Oto przecież w OP radośnie świeciły gołe tyłki a setting typowy: w życiu szaraczka nagle pojawiają się dwie seksowne dziewoje z którymi zapewne czekają go perypetie pełne dwuznacznych sytuacji. Aha, no i rzeczone dziewoje to  kliknij: ukryte  córka lorda demonów i jej bodyguard, które są prześladowane przez wszelkiej maści złe typy. Ot tyyypowe ecchi z magia w tle. No cóż, to widz dostaje, ale z jednym małym, ale jakże ciekawym twistem: główny bohater to nie  kliknij: ukryte  nieudacznik, który dostaje dar mocy, tym silniejszy im jego krzyk. Nie, główny bohater i co najlepsze jego ojciec okazują się od początku być nie pionkami, ale pełnoprawnymi wymiataczami. Tym jednym szczegółem seria zdołała przyciagnąć moją uwagę,  kliknij: ukryte  bowiem brak bohatera nieudacznika to już połowa sukcesu tego typu serii. Oczywiście ostatecznie anime na pewno będzie standardowa, ale przynajmniej może nie irytująca ze względu na postać głównego bohatera.

WTF did I just watch?

Czy to jest wogóle legalne? Te panie się, one się, one…

...bardzo chyba lubią! Ależ cóż to za Sodom(i)a i Gomor(i)a!

Ale do rzeczy…

Shingeki no Kuma to przede wszystkim wreszcie coś innego. Znaczy nie do końca, bo po Penguindrum dzieła tego autora już mnie raczej nie zdiwią, bo teoretycznie styl, prowadzenie akcji, kadry, symbolika, pomieszanie powagi ze słodkością – wszystko się zgadza. Ba, nawet honey cutie zwierzątka. Nawet OP zapachniało tak samo.

Co prawda żal mnie ściska, że nie zobaczymy Bearena Gorigori­‑eagera walczącego z kolosalnymi niedźwiedziami (ale to chyba tylko moje skojarzenie, z góry przepraszam za moją głupotę), ale to co łobejrzałem, me like!

Znaczy nie będe popadał w hurraoptymizm, bo serie tego Pana charakteryzują się symboliką, która nawet i dla Japończyka może być nie do zdzierżenia i kończą się w myśl zasady „zostań sam widzu marny ze swymi myślami o co mi tak naprawdę chodziło gdy paliłem (zdrowotnie) oregano i pisałem fabułę tego gniotu”, ale jak najbardziej będe leciał z tym koksem, bo jest tu na tyle ciekawych elementów (i NIE, nie mówię o gołych, prawie 18­‑letnich niewiastach, znaczy nie tylko :}), że pozwalają mi patrzeć z optymizmem w przyszłość… przynajmniej do następnego odcinka.

PS: Chrzanić te naleśniki z ED, nie mogłem oderwać wzroku od tej tańczącej misiczki!

Ludzie lubią to co znają, więc dla większości ideałem będzie kolejna haremówka albo shonenowa sztampa

Ta? To ja nie jestem takim ludziem, bo takie dajmy na to Absolute Duo odrzuciłem bez oglądania już po trailerze, bo po 2014 wyczerpała się już moja pula tolerancji na oglądane magic school móndórkuw+harem. Szkoda czasu.

Za to Shingeki no Kuma to jest to na co chętnie swój czas poświęce!