Tanuki-Anime

To jedna z tych serii gdzie jedna warstwa nie przeszkadza drugiej. Mamy tu akcje i walkę z potworami, ale jednocześnie zgrabnie prowadzone wątki detektywistyczne, gdzie nawet można pobawić się w dedukcje (nie są to jakieś rozbudowane intrygi, ale nie są też robione na odwal). Rzadko udaje się tak zgrabne połączenie.

Super seria, mam nadzieje że będzie drugi sezon.

PS:  kliknij: ukryte  Ciekawe czy któryś z wilkołaków dołączy do ekipy, choćby Nora? Po coś Tsugaru był ten diament znowu potrzebny…

Sorry, pisałem trochę na kolanie i wyszły mi przeciwności z przeciwności :D

Lubie takie pozytywne serie nawet jeśli są naiwne. Bohaterowie mimo przeciwności i dzięki prawdziwemu uczuciu jakim się darzą przezwyciężają przeciwności. Mamy też trochę przygód, dramatów i ciekawych postaci towarzyszących (Lante!). Przede wszystkim mamy zamkniętą historię z  kliknij: ukryte  pozytywnym zakończeniem. Od trochę taka baśń. Jeżeli kogoś zniechęca ze pełno tu furaków – dajcie temu szansę, bo imo warto.

Nie wydaje mi się. Protagonista musi się w końcu wyróżnić więc trzeba mu zrobić miejsce choć JK to jedna z tych serii gdzie postacie „towarzyszące” grają pierwsze skrzypce. Inna sprawa że to jak Yuji jest spychany na bok tytułem eksponowania innych bohaterów jest momentami żałosne.

Mam podobny problem z Chainsaw Man gdzie bohater też wpadł w jakiś dziwny kontekst…

Film kinowy warto obejrzeć ze względu na wymienioną w komentarzu wyżej postać.

No i teoretycznie kinówka jest też istotna w kontekście postaci  kliknij: ukryte  Suguru Geto i jego interakcji z protagonistami – w najnowszym odcinku dostajemy bardzo istotny dla wydarzeń zwrot akcji odn. co się z nim stało.

Co do Gojo – postać tak jest kluczowa dla rozkładu sił świata przestawionego, a i popularnością bije chyba wszystkie inne postacie (łącznie z Yujim). Ludzie jednak lubią OP bohaterów ze specyficznym charakterkiem.

Mam mieszane uczucia.

Generalnie to dalej dobra seria, ale niewątpliwie ten arc jest słabszy niż to co dotychczas mieliśmy. Wkurza mnie, że autor nie mógł darować sobie school life i mimo że nie jest źle (troszke musimy jeszcze to przemęczyć), to brakuje mi tu „mięsa”. Sytuację ratowały trochę pierwsze odcinki ale… generalnie mój największy zarzut do adaptacji to to że czytam mangę na bieżąco i tam niektóre sceny zostały po prostu przedstawione lepiej niż w anime. Niestety tyczy się to scen kluczowych. Fakt, mieliśmy bardzo urocze scenki  kliknij: ukryte  naszej zakochanej parki po jaskini, ale scena  kliknij: ukryte  pobudki Rudeusa „po”... została totalnie zrąbana! W mandze Rudeus, wciąż mając traume po uciecze Eris budzi się u boku Sylphie – jest to symboliczne i pięknie przedstawione. Niestety takich momentów jest więcej. Miałem dać nawet niższą ocenę niż 8-/10 ale stwierdziłem że nie chce sugerować się mangą, bo ostatecznie nie wiem która adaptacja jest bliższa LN.

Ech, niestety kiedyś musiał przyjść spadek jakości. Ten odcinek wyraźnie odstaje pod względem grafiki  kliknij: ukryte  postacie, zwłaszcza wilkołaki, wyglądają momentami tragicznie). Szkoda że padło akurat na taki ciekawy odcinek…

Odcinek trochę mi się dłużył bo liczyłem że szybciej pojawi się jakiś  kliknij: ukryte  wilkołak, ale końcówka z cliffhangerem (dosłownie!) wynagradza. W sensie odcinek był bardzo dobry, tylko już nie mogłem się doczekać akcji.

Seria cały czas potwierdza swoją jakość. To co mnie pozytywnie zaskakuje to że to akcyjniak, trochę komedia (Tsugaru jak zwykle „uroczy” ze swymi dogryzkami) ale jednocześnie nie gubi po drodze swojej „detektywistycznej” natury. Oczywiście nie mamy tu jakiejś super intrygi, ale mamy trochę zabawy „poszlakami”, ciekawymi dedukcjami Ayi (np. ta z wózkiem inwalidzkim) i zmyłkami. Podoba mi się też wątek  kliknij: ukryte  super­‑wilkołaka i selektywnego doboru partnerów, bo powoduje że  kliknij: ukryte  wilkołaki w tej serii to nie tylko „potwór tygodnia”. Myślę że kolejny odcinek to będzie sztos, bo gromadzi się coraz więcej postaci na planszy ( kliknij: ukryte  czuje że dwójkę agentów też czeka marny los):)

Też bym tak sklasyfikował isekaje, tyle że u mnie Overlord na pierwszym miejscu. Re: Zero to dla mnie wciąż top jeśli chodzi o pomysły i zwroty fabuły, ale ten jest bardzo dobry ze względu na to jakie „klasyczne” (?) zachodnie fantasy tu mamy.

Wracając do MT – jak komuś coś się podoba to jest pewnie nieobiektywny (mówię o sobie :D), ale też mam podobne obserwacje do ciebie – ten świat jest po prostu dobrze zbudowany i klimatyczny a zespół odpowiadający za adaptacje też odwala kawał dobrej roboty mimo że np. pewne wątki imo lepiej wyszły w mandze (są lekko bardziej rozbudowane, no i też jest sporo różnic w pomniejszych scenach) – nie wiem która wersja jest bardziej wierna oryginalnej LN.

Ale najważniejsze że ta seria po prostu należy do tych gdzie na każdy odcinek czekam jak na cotygodniowy rytuał.

Świetna ta seria.

Misz­‑masz wielu znanych fikcyjnych postaci i potworów, ale ma to ręce i nogi (i kły :P), a przy okazji nie dość, że cały czas trzyma poziom animacji, to jeszcze ma fajnych bohaterów (zwłaszcza urzeka mnie bystrość Ayi oraz luz i zawadiackość Tsugaru), ale postaci drugoplanowe też błyszczą. Antagoniści też niczego sobie i wyraziści. No i ten klimat. Jest to jedna z fajniejszych serii w „europejskich klimatach” a że uwielbiam „klasyczne potwory” z literatury/podań (+ oczywiście trochę japońszczyzny) no to dla mnie bomba. Niestety coś czuje że seria za szybko się skończy i pozostanie poczucie niedosytu…

Ładnie. Nie zapominajmy, że protag to w głębi ducha wciąż zakompleksiony neet który wciąż uczy się interakcji z ludźmi. Weźmy pod uwagę że zawód miłosny potrafi położyć niejednego (mam przynajmniej dwóch kolegów którzy bardzo to przeżywali, a uważam ich za odpornych ludzi), a tę postać rozłożył na łopatki. Jedne emocjonalne sceny wychodzą autorowi/scenarzystom dobrze (w pierwszym sezonie np. ponowne spotkania Rudeusa z ojcem), ale niektóre dziwnie i irytująco. Na pewno Rudeus jest ponadprzeciętnie inteligentny, chociaż nie wiem czy to kwestia adaptacji, ale właśnie to jak jest przedstawiany jest jego „samorozwój” jest nierówne, bo raz jest geniuszem a raz dziwadłem. Z drugiej strony to neet, a jednocześnie być może człowiek który w normalnych warunkach osiągnąłby wiele, ale został zgnębiony i popadł w depresję totalnie negując interakcje z ludźmi i swoje życie i teraz to musi nadrabiać w szaleńczym tempie.

Nie ukrywam że choć ogląda mi się w miarę przyjemnie ten cały arc ze „school life” bez wątpienia póki co jest najsłabszy w serii. Niestety autorowi brakuje tu już hamulców w pokazywaniu dziwactw swoich (jako autora) i Rudeusa. Np. motyw ze „świętymi” majtkami już zakrawa na cringe. Obawiam się że wielu ludziom którym już w pierwszym sezonie przeszkadzał zboczony aspekt serii (a jest tego wiele, Rudeus co chwila sprawdza czy uleczył swoją  kliknij: ukryte  impotencję poprzez badanie czy mu stanął ten sezon może być ciężki do przełknięcia. O ile autor z rozmysłem chciał zwrócić uwagę na problem  kliknij: ukryte  impotencji wsród mężczyzn (?), to idea że Rudeus poszedł do szkoły głównie po to żeby ją wyleczyć zakrawa już trochę na absurd.

Ja dalej uważam, że to jeden z lepszych dostępnych isekajów (a przynajmniej pod kątem postaci, pomysłów oraz world­‑buildingu) i nie zamierzam odpuszczać tym, bardziej że idąc za mangą to później robi się już trochę lepiej.

Tyle że jak czytam mangę to akcja mocno przeniosła się z postaci Yuji'ego na inne postaci. Zresztą jakim Yuji jest protagonistą skoro  kliknij: ukryte  Sukuna go spławił i teraz akcja skupia się na Sukunie i np. jego walce z Gojo. Zresztą ja bym powiedział, że głównym bohaterem serii zaczyna być Gojo xD

Akurat obejrzałem teraz, kiedy zaczął się drugi sezon anime (który cofa nas jeszcze bardziej w czasie, żeby już totalnie zamieszać xD). Film wart polecenia, trzyma poziom z serii TV. Śmiesznie tak przeskakiwać w czasie – faktycznie ktoś kto nie ogarnia pewnych wątków może się pogubić kto jest kim i gdzie się podziały pewne postacie, lub skąd wzięły się inne. Ale to chyba właśnie specyfika Jujutsu Kaisen – szczerze mówiąc zastanawiam się czy ta seria ma głównego bohatera, bo tu raczej kilka postaci mogłoby spokojnie taką rolę pełnić. Ale to właśnie czyni ją unikatową.

Ogląda się nieźle, nawet fajny klimat, ale główny bohater to straszny tchórz i mnie irytuje, nawet biorąc pod uwagę jego traumę.

Kurczę, ale zaorali wątek z zaginięciem Sary, w mandze to było parę rozdziałów, tutaj poświęcili ze 2 minuty xD

W przeciwieństwie do paru innych Fejtów tu przynajmniej w miarę ogarniam co się dzieje przez to ze jest parę znajomych twarzy :D

Seria sympatyczna choć bardziej infantylna niż myślałem.

Niestety pokazuje też jak idiotyczne jest zbyt „dosłowne” przenoszenie mechanik z gry i adaptowanie ich w anime. Zbieranie „składników” robione jest tu z takim namaszczeniem, że nawet zerwanie pomidora z krzaka urasta do rangi platynowego achievementa. Nie mówiąc już o nauce alchemii – wrzuć do kotła z płynem trawsko i butelkę, wymarz sobie butelkę z innym kolorkiem i puff – ta sobie wyleci w chmurce :D Zresztą, ja wiem że bohaterowie zostali wychowani w izolacji, ale po wyjściu w głuszę zachowują się jak debile.

Skąd ci GoHands mają tyle szmalu, że nawet w serii o przerośniętym kocie walą taką grafę :D I tak wiem że to głównie rendery komputerowe, ale o ile nie mają jakiejś generycznej technologii to widać że poszło w to pracy…

Dziwna seria. Interesujące pomysły, ale seria wyreżyserowana jakby twórcy coś wciągali…

A to faktycznie, nie ma co tego nawet komentować. Gundam Build im nie wystarczył?

Imo IBO to jedna najlepszych jeśli nie najlepsza Gundamowa historia, a Gunpla Gushiona zdobi nawet moją półkę :D Wszystko tam zagrało od postaci, po zwroty akcji, na budowaniu świata skończywszy. Chyba moja ulubiona seria w tej franczyzie.

Wciąga WoM nosem a i długość serii została rozplanowana tak żeby historię opowiedzieć w odpowiednim tempie, nie to co tutaj.

Dokładnie, też odniosłem wrażenie że jak wprowadzono koncepcje  kliknij: ukryte  tao, to seria straciła na imersji i tajemniczości.

Niemniej, jest to ciekawy akcyjniak, z ładną kreską, interesującymi postaciami i ciekawą koncepcją metafizycznej wyspy łączącej wpływy różnych religi.

W ostatnim odcinku mamy również motyw amnezji – nie lubię osobiście, ale na pewno może być ciekawie, zwłaszcza że pojawiła się sugestia, że  kliknij: ukryte  motywacje Gabimaru mogą być iluzją.

Bardzo przeciętny shounen. Na papierze jest parę ciekawych pomysłów, ale odnoszę wrażenie że autor miał tę parę pomysłów i teraz na siłę próbuje z tego zrobić dłuższa serię… raczej komediowy charakter, ale humor wtórny.

Można spokojnie sobie darować seans.

Szczerze mówiąc chodziło mi o co innego – nie reakcje otoczenia tylko po tej scenie gdzieś liczyłem na mocno psychologiczny wątek że Suletta  kliknij: ukryte  ma wyprany mózg i się okaże że jej matka zaszczepiła jej jakiś wyłącznik empatii, przez co tak naprawdę nie jest tym na kogo wygląda czyli słodką i naiwną fajtłapą. Zresztą w ogóle nie wykorzystali potencjału wątku że jest ona klonem. Wiem brzmi to trochę głupio, ale naprawdę myślałem że dojdzie jakiś bardzo mroczny wątek z dualizmem Suletty:  kliknij: ukryte  z zimną krwią zabiła człowieka i liczyłem że może wręcz stanie się antagonistką albo reszta ekipy będzie musiała ją jakoś „odkręcać”, ale niestety zjadła pomidorki, wykrzyczała frazesy o sile miłości i skończyło się sztampowo…

Dlatego mówię że wątek z czapy, bo bardzo nie pasował mi do wydarzeń, chyba miał jedynie być motywem shock­‑value i totalnie nie wykorzystali jego potencjału w moim odczuciu.

Może nie oceniam tej serii aż tak ostro jak w komentarzu poniżej, natomiast z grubsza się zgadzam: seria miała większy potencjał i ma dużo wad ale jej obejrzenie nie będzie stratą czasu:
- za dużo postaci i wątków, które ostatecznie są porzucane po drodze, jedynie ostatni odcinek coś tam próbuje podsumować ( kliknij: ukryte  Ziemianie, przewrót Shaddiqua, wątek klonów Elana, plus cała plejada zupełnie niepotrzebnych „pomagierów”
- seria nie wie czy chce być lekkim slice of life czy dramatem
- ten motyw ze szkołą – zabawa w wojnę nie przystoi tej lekkiej otoczce school­‑life. Po co robić historię gdzie główni bohaterowie to dzieci robiące robotę dorosłych – dostajemy wtedy strasznie niewiarygodny efekt gdzie nastolatkowie są inżynierami geniuszami umiejącymi w 4 minut skalibrować maszyny wojenne, zarządzać wielkimi korporacjami i podejmować decyzje polityczne. Nie mówiąc, że bawią się w pojedynki w śmiertelnych machinach a wszystko w konwencji „sportu” i „na niby” (tiaa). W grze mamy poważną politykę więc te niby­‑dzieci wyraźne zachowują się ponad swój wiek. To w końcu szkoła czy akademia wojskowa? Dla mnie to największa wada serii – ten rozstrzał miedzy wiekiem bohaterów a ich rolą w tym świecie. Serio nikt nie widzi w tym problemu? Rozumiem że konwencja to wyścig zbrojeń pod postacią „szkółki” bo pewne rzeczy zostały zdelegalizowane… ale do licha w całej szkole nie ma nawet jednego dorosłego? Gundam Orphans wykorzystuje motyw „dzieci wojny” 100x bardziej wiarygodnie jeśli mówimy o „szybkim dorastaniu”. Np. tu chociaż wspierali ich dorośli no i na pewno nikt nie traktował tego jako zabawę… no i na każdym kroku jest podkreślane jak nieludzkie jest to co robi się z dziećmi w tym świecie, a tutaj? Oj oj, ktoś tam zaatakował szkołę, wszędzie trupy co za pech… o patrz terroryści mordują wszystkich wokół a na ich czele 12­‑latki. Tak wiem że anime rzadko zwraca uwagę na wiek swoich bohaterów, ale skoro się przyjmuje jakąś konwencję to powinno się to robić konsekwentnie.
- romans protagonistów potraktowany po macoszemu. Endingi (drugi zresztą świetny) wskazywałyby na wyrazisty romans, tymczasem dostajemy zaledwie zajawkę – to raczej trudna przyjaźń niż historia rozwijającej się miłości.
- z perspektyw czasu wydaje mi się że kontrowersyjny motyw z końca pierwszego sezonu był z czapy?  kliknij: ukryte  Zrozumiałem że za manipulacjami Suletty kryje się drugo dno, ale tak jakby ten motyw rozszedł się po kościach.

Chciałbym to ocenić wyżej, zwłaszcza za grafikę, ale mocno naciągane 7-