Tanuki-Anime

Choć anime oglądałem już dawno temu, wciąż pozostaje głeboko w mej pamięci. W tej serii wszystko było niebanalne:

Niebanalni bohaterowie – ich relacje, ich piękne, rodzące się powoli, ale szczere uczucie. Bohater, który został wytrenowany na „broń przeciw broniom” (dosłownie), spokojny, cierpliwy, budzący sympatię i bohaterka, także sympatyczna, wybuchowa, ambitna a zarazem krucha, dla której stał się „narzędziem” (z własnej woli), a jednocześnie kompanem i oparciem.

Niebanalna grafika – może i prosta, ale jakże urokliwa i niepowtarzalna. Wspaniała…

Niebanalna muzyka – niech tutaj wsytarczy za mój komentarz, że podkładem do najlepszego amv jakiego widziałem na podstawie tej serii użyto utworu właśnie z tej serii, co pokazuje, jak dobrze autor soundtracku skomponował muzykę do Katanagatari.

Niebanalna fabuła – owszem, prosta, ale jakże wciągająca. No i to zakończenie, kto by się spodziewał…

Niebanalny format – 12 odcinków, ale każdy po około godzinie długości. Rzadko spotykany format, ale myślę, że idealnie do serii dobrany, każdy odcinek można było traktować jako odrębny epizod, a zarazem fragment całości…

No i ten teaser z zapowiedzią odcinka 4. Mistrzostwo trollingu ze strony twórców serii wdg mnie :P

Zgodzę, się z kilkoma moimi przedmówcami. Rzadko jakieś anime zasłaguje na 10/10. Katanagatari należy do takowych anime…

Jak na razie znakomita parodia fantasy. Śmieszne i pełne zaskakująco celnych uwag, w których nabijają się z gatunku (m. in to ze uber­‑ataki zajmują dużo czasu, więć moga być wykorzystane przeciwko użytkownikowi i to w jaki sposób, auć :P). Dajcie temu szanse, a będziecie się dobrze bawić…

@Slova: – Dobra przekonałeś mnie, „kultowość” SAO można będzie faktycznie ocenić po latach. Natomiast dawno nie widziałem anime, które generuje takie zainteresowanie i nie mówię tu o seriach typu Pokemon, które mają całe zaplecze reklamowe za sobą. Trudno czasem wypatrzyć coś ciekawego w natłoku zapowiedzi i pewnie wielu ludzi było świadomych, że SAO będzie ekranizowane i juz zacierało ręce, ale na mnie seria spadła jak grom z jasnego nieba, właśnie takiej serii akurat potrzebowałem i szukałem. Nie zawiodłem się. Swoją drogą widzę to samo co z Madoką, więc zakładam, że SAO szybko zyska status „kultowej”. Zobaczymy jak będzie faktycznie…

- Odnoszę się do ogółu „tamtych”, bo przecież jedna osoba nie wytwarza popularności serii :P Dużo dobrych opinii=dobra seria czyż nie? I nie chodzi mi tu o zależność typu Baiber, którego tak wiele osób dobrze ocenia (wiadomo w tym wypadku nastolatki), więc musi być dobry. Ja mówię o faktycznych opiniach, które czytam i które potwierdzają to co ja myślę o SAO…

- No proszę cię Full Metal Panic?! Właśnie podkreślam cały czas: SAO to przygodówka zarąbista w swojej kategorii, czyli fantasy (no właściwie to sci­‑fi, no ale przez większość serii mamy jednak świat typowo fantasy). Uwierz mi, wbrew temu co się myśli naprawdę mało jest tego typu serii. Wiem, bo szukam takowych(w stylu zachodnim, żeby byłą jasność, nie japoński folklor) gdzie się tylko da. Tak już mam, lubię fantastykę, nawet tą najprosztszą z elfami, smokami itd. Usłyszę .hack, jeszcze z jedną pozycję i co dalej? Może jeszcze parę jakiś ekranizacji gier, które są wyrwane z kontekstu, albo uzupełniają fabułę z owych gier. Niestety lata 90­‑te się skończyły, a były to najlepsze lata dla fantasy wdg mnie i z roku na rok powstaje mało takowych serii.

@Kysz: ja SAO nie uważam za ideał, ale za bardzo dobrą serię. Prawdopodobnie nikt nigdy nie stworzy anime (chyba, że ja sam), które było by dla mnie ideałem :P, tak dobrze nie ma…

@Cthulhoo: sam nie spodziewałem się, że aż taki trolling mi z tego wyjdzie, moja wypowiedź jest aktualnie najczęściej komentowaną w wątku SAO :P Przynam, że napisałem to, kiedy nie byłem w najlepszym humorze, patrzę, a tu ludzie jadą po serii która mi mocno przypadła do gustu…

PS: Ludzie zarzucają serii, że przeskakuje z wątkami. Owszem jeśli mówimy o light novel to seria została pocięta. No, ale naprawdę tak wam to przeszkadza? Mi nie, uważam, że tempo jest okej, bez zbędnego przynudzania, pokazywane jest to co najważniejsze. Jakby zbytnio się dłużyło np. wątek obyczajowy, to zaś by narzekano w drugą stronę. A tymczasem wszystko co najważniejsze zostało w anime zawarte. Jak już twórcy zdecydowali się na kilka gatunków (zresztą zgodnie z novel), no to niestety jakieś ofiary muszą być, seria nie może przechylać się za bardzo w stronę któregoś z gatunków, bo reszta by na tym ucierpiała. Wincie to diabelne formatowanie serii anime. 13 odc SAO byłoby za mało, 25 za dużo na pierwszą light novel (zresztą jest ich dziesięć i ciągle powstaje więcej, więc muszą to upychać, taki już urok adaptacji książek na ekran). Jak już wspominałem seria ma bardzo dobre proporcje: walki się nie dłużą (swoją drogą długie walki to wymysł shounenów, pojedynki na broń białą trwają przecież zazwyczaj bardzo krótko), wątek miłosny szczery (bez typowo japońskich „podchodów” przez 3/4 serii), z tym kryminałem to bez przesady wcale nie był taki zły, ale faktycznie padł ofiarą owego „pocięcia” light novel. Wątek jednak nie mógł być pominięty, bo od niego de facto zaczyna się rozkręcać miłość naszych protagonistów. Dla mnie tempo serii jest dobre i basta! :P

Uff, że mi się chce tyle pisać…

To też mówię, albo nic nie pisać, albo napisać nie podoba mi się i tyle, a nie wieszać psy jakby to jakiś najgorszy syf był. I niech mi ludzie nie mówią, że pierwsze odcinki były zachęcające, a później wielkie zaskoczenie, że się z tego romans zrobił, bo już po OP widać co się będzie działo w tej serii. Że niby wielkie dramaty do serii powciskali. Bez przesady. Jakbyście nie zauważyli, Japońce mają specyficzny sposób postrzegania świata i lubią wszystko dramatyzować. Z drugiej strony uważam, ża ta seria ma dobrze wyważone proporcje akcja/dramat/obyczajówka. Co, zrobiliby shounena o walkach (bo tak tu wielu ludzi płacze, że „za krótkie walki” itp.), to by mówili, ze za płytka fabuła. I tak w koło Macieju…

A powiedzcie mi czym de facto różni się kultowość od popularności. Im większość ludzi coś ogląda i im większej liczbie osób się to podoba tym większy hype generuje i tym większą szanse ma pozostać w ludzkiej świadomości. Coś nie będzie kultowe z automatu tylko dlatego, że podoba się tzw. „wymagającym widzom”. Żyjemy w czasach gdy wszystko jest ogólnodostępne i np. zespoły indie, o których nikt nie słyszał, później są lansowane i stają się popularne. No, ale to zaraz nie oznacza, że straciły swoją „kultowość”, czyli to co się ludziom w nich podobało. Proszę was, nie porównujcie Baibera do SAO, bo Baiber jest tworem, wykreowanym przez specjalistów od masówek, skierowanym do nastolatek, które nie maja wykształconej świadomości muzycznej, tylko kieruja się modą (vel Hanna Montana). Tymczasem SAO zbiera dobre recenzje od ludzi, którzy juz trochę siedzą w anime. Moja pierwszą sarkastyczną wypowiedź skierowałem do osób, które z góry przekreślają SAO, bo jest tzw. „mainstreamowe”. Zaczynają wypowiedzi od „postanowiłem zobaczyć serię o której tak wiele się mówi…”. A później z wielką satysfakcją (bo oczekiwali cholera wie czego) piszą „Ha! wiedziałem, że to syf!” często przesadzająć ze swoimi wymaganiami.

Cała moja pyskówa bierzę się z tego, że ludzie wgniatają w ziemię anime, które staram się bronić, bo twierdzę, iż to bardzo dobra seria w swojej kategori. Nie mogę zrozumieć jak tej serii mozna nie lubić. Wiem „o gustach się nie dyskutuje”, ale skoro ktoś oczekiwał od serii czego innego, to chyba źle trafił, bo wiadomo było o czym seria ta będzie. Wystarczy sobie przeczytać opis. A jednak SAO zaskoczył mnie swoją jakością. Zwykła przygodówka? No to czemu tak zajefajnie mi się ją ogląda, choć tak wiele już się przygodówek naoglądałem. Czemu tak wielu ludziom się ją tak zajefajnie ogląda. To nie jest zwykła, płytka seria. I są to opinie m. in. doświadczonych grup fansubberskich, które już naprawdę wiele widziały w swoim życiu. Po prostu nie mogę zrozumieć, czego ludzie oczekują od serii, która trzyma tak wysoki poziom, nie potrafię wyobrazić sobie serii o podobnej tematyce (nic mi nie przychodzi do głowy), która „miażdży” tą serię pod każdym względem… Dla mnie ta seria prezentuje naprawdę wysoki poziom i jest po prostu udana, a jej popularność tylko pomoże w jej rozwoju, co mnie bardzo cieszy…

@Metriv: wystarczy prześledzić fora, rankingi anime, no i ten wysyp postaci w grach MMO o imieniu Kirito. 3/4 ludzi uważa anime za genialne, ale zgredy i pseudokrytycy wiecznie poszukujący w anime filozficznych głębi, przynajmniej trójpłaszczyznowych, wieloznacznych fabuł i postaci, które są na tyle rozbudowane, że można o nich pisać wiersze lub analizy literackie zapominają, że anime ma bawić, a nie męczyć szare komórki. A jeśli tak twierdzą, to niech przynajmniej innym nie odbierają radości z oglądania…

@dango: chodzi mi o to, że pomimo krytyki osób wypowiadających się w komentarzach na tej stronie, to anime i tak będzie się miało dobrze i git, bo SAO może spowoduje, iż wzrośnie popularność, a tym samym popyt na tego typu serie, co mnie bardzo cieszy. Do serii ambitnych nic nie mam i nie zamierzam stawiać na nich krzyżyka, ale nie lubię jak ludzie doszukują się Bóg wie czego w rozrywkowym anime. I jadą po serii, bo nie spełnia ich wygórowanych oczekiwań. To anime jest fajnie skonstruwane. Wyraziste, dające się lubić postacie, prawdziwa miłość, fajny, bogaty świat fantasy, wciągająca fabuła, a to wszystko okraszone super grafiką. A żeby anime było po prostu fajne i przyjemne w odbiorze nie musi być ani nadmiernie skomplikowane, ani doskonale skonstruwane w warstwie fabularnej czy postaci. Skoro kilku ludzi się tu wypowiadających uważa serię za płytka i debilną, no to mamy tu do czynienia ze śmietanką ''myślicieli'', którzy w anime najwyraźniej szukają jakiś bogatych doświadczeń intelektualnych, a nie rozrywki. Uwielbiam to w krytykach. Napisać „nie dla mnie” i tyle, a nie wieszać na tym psy. Trochę jak krytycy filmowi, którzy plują na wszystko co mainstreamowe „bo tak”, a zachwycają się filmami o pierdzeniu do lustra przez 1,5h, bo reżyser ukazał „głębie przemian” zachodzących w bohaterze…

@JCD: Cóż za poświęcenie! Ale uważaj, wyłączanie mózgu może cie kosztować dużo zdrowia, więc lepiej daruj sobie przepełnione „debilizmami” serie…

Ha ha, ależ mnie już śmieszą ludzie, którzy twierdzą, że SAO to słaba seria. Mam dla was przykrą wiadomość ,,ANTY­‑mainstreamowcy''. Ta seria urosła już do rangi kultowej i te wasze ambitne, mało znane perełki (do których jak mniemam porównujecie SAO, gdyż są takie doskonałe) jej do pięt nie dorastają w popularności. A jeżeli „tępa masa” kupuje takie serie i uważa za genialne, to nazwijcie mnie niewymagającym widzem, bo oglądanie tej serii sprawia mi czystą przyjemność…

PS. SAO to haremówka!? Najlepszy dowcip jaki słyszałem. Myślę, że sam twórca serii puknął by się w czoło gdyby to usłyszał…

PS mała poprawka: mechowate chodzi mi o wszystko mechaniczne, nie o robotowate konstrukty, trochę niefortunnie użyłem słowa…

Kurcze nie wiem, choć poziom aburdu w tej serii osiąga szczyty, to anime ma w sobie co mnie do niego przyciąga.

Nastoletnie dziewczynki obsługujące ciężki sprzęt to absurd sam w sobie, ale ok, takie założenie serii, widocznie jest to świat a la Dog Days, gdzie zamiast wojen urządza się turnieje dla gimnazjalistek na zasadzie sportowej rywalizacji. Ale wkurza mnie to niezdecydowanie twórców: z jednej strony pokazują odwzorowane bardzo dokładnie, autentyczne czołgi (tak jakby kierowali się w stronę realizmu), a z drugiej traktują niebezpieczne maszyny strzelające pociskami jak zabawki. Na pytanie jednej z dziewczyn o to czy główna bohaterka nie ma strachu przed wystawianiem się do połowy z czołgu („bo lepiej widać”), odpowiada jej (w środku bitwy), że jest mało prawdopodobne iż ją coś trafi. No cóż, pewnie ma zwichrowaną psychikę i perspektywa urwanej głowy jej nie przeraża…

Odcinek w którym czołgi wesoło jeżdżą sobie po mieście i rozwalają wszystko wokół (pomijam już ich niebywałą zwrotność i szybkość) zniszczył mnie psychicznie :P. Rozumiem poligony, ale cywilom wesoło dopingujący czołgom ostrzewliwującym się pięc metrów od nich na głównej ulicy gratuluje poczucia humoru…

A jednak, pomimo absurdalności, te kawaii dziewczynki i sam school­‑lifeowy charakter serii (no i ta cudna kreska, widać, że na serię poszło sporo forsy) mają coś w sobie przez co jeszcze nie rzuciłem tej serii w piździec.

Japończycy po raz kolejny udowodnili mi, że nie ma dla nich rzeczy niemożliwych jeśli chodzi o wymyślanie serii anime, a najgorsze, że mi się toto podoba :D Wydaje się, że tak jak mówią moi przedmówcy, wykorzystanie czołgów w serii ma charakter wabika (może nie na otaku, ale japońce lubią wszystko mechowate, więc seria przyciągniego tego czy tamtego, zwłaszcza, że czołgi są popularnym tematem, vel Valkyria Chronicles) i tym sposobem powstał ten… twór.

Też mam takie wrażenie odnosnie kreski. Zobaczymy jak bedzie dalej, ale wydaje mi się, że zmienili ją na bardziej „dynamiczną”, bo było w tym epku dużo akcji. Trochę tak jak to bywa w Naruto, gdy jest jakaś większa walka. Sam odcinek ciekawy, zobaczymy co pokażą dalsze, bo fajnie się to wszystko rozkręca. I choć nie wiem jak ta postać dalej będzie się rozwijała, to pozytywne wrażenie zrobił na mnie Satoru. Wydawało się, że to nicpoń, a tym odcinku wykazał się dużą odwagą. To jak chroni i pomaga Saki jest takie… męskie :P

Dokładnie, ta seria ma to do siebie, że jest w niej wszystko to czego szukam w anime: realia fantasy, prawdziwa miłość (nie jakieś tam podchody jak w wielu innych seriach), fajne postaci, wciągająca fabuła (która coraz bardziej się rozkręca z odcinka na odcinek), no i ta miażdząca grafa (może nie jest to szczyt możliwości animacji, ale chodzi mi o to jak świat SAO jest przedstawiony, w taką grę chętnie bym zagrał :P).

Anime fajne, faktycznie trochę zagmatwane (takie jakby scenarzystom bardzo się spieszyło). Ale porównawanie przez recenzenta Campione! to tak zagmatwanego bełkotu jakim jest Horizon to spora przesada. Pod względem chaotyczności Horizon nie ma sobie równych. Natomiast w Campione! podobały mi się nawet patenty z wyszukiwaniem słabości bogów. Może nie sam hmm… proces ich pozyskiwania, do którego zobowiązuje natura ecchi serii (zresztą motywów ecchi jest sporo), ale sama ,,wielopostaciowość” bogów (można się nawet dowiedzieć paru ciekawostek). Podobał mi się także design postaci, szczególnie żeńskich, które wzbudzają sympatię no i są po prostu kawaii :P. Natomiast sama seria wydaję się być taką, która bedzie kontynuowana. Zobaczymy. Ja daję 7/10, bo to może mało ambitna, ale czysta, sympatyczna i po prostu fajna rozrywka…

Jestem świeżo po 14­‑tym odcinku i  kliknij: ukryte  oto kończy się pierwszy tom SAO. Nie wiedziałem, że tak szybko. Ale skoro przed nami jeszcze drugie tyle odcinków to nie wytrzymałem (do tej pory starałem się unikać jakichkolwiek informacji o dalszych light novels, żeby nie zradzac sobie fabuły) i postanowiłem zajrzeć na wiki co tam się dzieje dalej. Łosz kurcze, nie sądziłem, że to dopiero początek zagmatwanych losów naszych bohaterów. Tak czy siak mogę powiedzieć, że jak dla mnie seria trzyma poziom. Może poza wątkiem z Yui, który mnie trochę irytował, no i kliknij: ukryte  cenzurą związaną z „efektem” związku między naszymi bohaterami. Nie chodzi mi tu o jakis hentai, ale gdybym nie zajrzał do light novel to nie wiedziałbym, że sprawy zaszły aż tak daleko :P. Mogli to jakoś subtelnie pokazać, a to, że Asuna była naga w jednej ze scen jeszcze nic nie znaczy.

Bez wątpienia jest to najlepsza seria anime w ostatnim czasie (może poza Madoką) i nie dziwię się całemu hype'owi z nią związanym. A to, że jest gorsza od light novels, cóż, czego oczy nie widzą sercu nie żal (zaznaczam, że zaglądałem przelotne tylko w parę rozdziałów)...

Bardzo podoboło mi się to anime i widzę, że ostatnio jest tendencja na tworzenie takich serii (wcześniej były tylko te z pod znaku hack// i parę innych o podobnej tematyce), czyli o wirtualnej rzeczywistości lub VR + obyczajówka. I bardzo dobrze, bo żyjemy w czasach gdy wirtualna rozrywka w postaci mmo itd odgrywa coraz wiekszą rolę i wielce prawdopodobne, że rozwój techniki pójdzie właśnie w kierunku takich rzeczy jak AW lub SAO. Czy to dobry kierunek czy nie pokaże czas.

Wracając do serii: super grafika, muzyka (muszę namierzyć OST :P). Ale przede wszystkim wciągająca fabuła i losy postaci (zwłaszcza od czasu kiedy pojawia się Nomi, bo myślę, że fabuła dotyka tu poważnych problemów i zagrożeń płynących z rozwoju technologi i internetu). Postacie wzbudziły moja sympatię. Wydaje mi się, że nie były to typowe, „modelowe” postacie. Bohaterowie rozwijali się emocjonalnie, można było z nimi sypmatyzować, a niektórzy być może nawet mogliby sie z nimi identyfikować. W ich relacjach brakowało może tej kropki nad i, ale może wynika to z tego dla jakiej grupy docelowej seria jest, nie wiem…

Ciekawe czy powstanie następna seria, nie wiem jak sprawa wyglada z materiałem źródłowym, ale anime bardzo mnie wciągnęło i kontynuacja byłaby mile widziana.

Serię oceniam na 9/10

Zaskakujące jest to, że anime jest tak dobre i wywołało już takie poruszenie wsród fanów anime, a wedle tego co mówią „czytacze” Light Novel mogło być jeszcze lepsze. LN chyba nie przeczytam, bo nie chcę sobie psuć dobrego efektu (już parę razy się tak przejechałem, później żałowałem). Inna sprawa, że naprawdę rzadko spotykam się z przypadkami, żeby anime było lepsze niż materiał źródłowy (niestety). Dlatego wolę jednak anime oryginalne (takie jak Madoka), mangę mogą sobie najwyżej później zrobić :P

Ona z początku myślałam że będzie to silna dziewczyna ale po wygraniu walki z bossem zaczęła się rumienic i słodko mówic

Najwyraźniej więc jest to przykład postaci, która stara się wyglądać na silną, bo w tym świecie tylko silni przetrwają, choć jest to wbrew jej naturze. Dopiero przed Kirito zaczyna się otwierać. Ja akurat postać Asuny jak i Kirito darzę sympatią – są jak to mówią amerykanie 'badass', a jednocześnie luddzcy. A jeśli chodzi o Kirito: cóż, myślę że gdyby na twoich oczach  kliknij: ukryte  zginęli członkowie twojej gildi/przyjaciele to też w jakiś sposób byś się obwiniał. Nie zapominaj, że mimo wszystko postacie w tym świecie żyją w ciągłym cieniu śmierci, więc mają prawo się stresować. Świat realny może do bezpiecznych też nie należy, ale mimo wszystko nie atakują cię tu 10 metrowe smoki :P

Nie wiem jak to ująć: serię pierwszą oglądałem i o ile tam jeszcze można było się doszukać jakiejś spójności, to tutaj obserwujemy jakby eksplozję radosnej twórczości autora. Wogóle ta autor serii przypomina mi jakiegoś maniaka rpg, micromanagmetu i cycków w czasie procesu twórczego – czyli milion różnych pomysłów na sekundę. I seria to odzwierciedla, bo w życiu jeszcze nie widziałem anime w którym byłby tak wysoki współczynnik ładowania jak największej ilości wątków i motywów na minutę odcinka…

Seria to jeden wielki bełkot (to słowo chyba najlepiej oddaje jej ducha), bo cóż z tego, że z założenia ten świat ma mieć sens i być spójny (bo tak to sobie chyba wymyślił autor, gdyż ładuje tu tyle „praw rządzących uniwersum” jak odtwarzanie historii itp.), skoro co chwila dorzucane jest tu coś nowego (kolejne wątki, pojedynki na słowa i inne takie) i jest tak skonstruowany, że można tu w zasadzie wrzucić wszystko kiedy się chce i jak się chcę, czego nie pochwalam, bo wolę gdy autor trzyma sie jednak jakiś zasad…

Hmm, pewnie są ludzie, dla których ta seria ma urok, ale mnie ona po prostu męczy.

Myślę, że pójde z duchem czasu i przeprowdzę akt cyberterroru skoro juz jesteśmy w sferze gier MMO itp :P

Wy ludzie macie naprawdę jakieś kosmiczne wymagania odnośnie anime. Jak chcecie dzieł ambitnych to se jakieś ,,Texhnolyze'' obejrzyjcie czy cuś. I jak powiedział Mystogan od SAO wara. Brak fabuły? Przecież od początku widać, że w anime budowany jest póki co klimat i przedstawiany jest świat. Co, mają po koleii pokazywac jak każdy level zdobywają? Trochę by tego było. Zresztą nawet jakby nie było głównego wątku to i tak 1000% bardziej wolę oglądać coś takiego, niż tysiące innych anime gdzie jeden wątek jest prowadzony od pierwszego do ostatniego odcinka.

Na tak fantastyczne anime czekałem już ładnych parę lat. Jak dziecko czekam co tydzień na kolejny odcinek i się nie zawodzę. Po anime widać, że wszystko jest perfekcyjnie wykonane, a dla maniaka fantastyki ta seria to po prostu ekstaza. A fantastyka to nie tylko nawalanie smoków, wątki miłosne, przyjaźnie i dramaty też są obecne. Jak się anime skończy nie będzie już na co czekać…

Chyba zostanę fanboyem…

W sumie fajnie się to oglądało: bohaterowie których można polubić, miła dla oka grafika i dobra muzyka (zwłaszcza OP bardzo przypadł mi do gustu). Jak dla mnie anime miało też fajny klimat. Niestety na całokształt odbioru wpływa to co inni recenzenci wspominali czyli ,,nieśmiertelność'' bohaterów. Oto np. scena gdzie nasi bohaterowie są ostrzeliwani w szczerym polu (a raczej na lotnisku), otoczeni z wszystkich stron przez pluton wrogiej armii, bez żadnych osłon i wychodzą z tej akcji bez szwanku. A takich akcji było znacznie więcej. A coś, co z koleii mnie denerwowało, to motywy że z jakimiśtam asassynami niemiłosiernie się męczyli (podejmująć przy tym jakieś irracjonalne decyzje typu ucieczka samochodem przed jedynym (sic!) pozostałym zabójcą, albo scena w której 4 wyszkolonych strzelców nie mogło sobie poradzić z jednym pick­‑upem i przed nim uciekało) po czym rozwalali oddział 20 żołnierzy w następnej misji bez mrugnięcia okiem. Niee za dużo tu nielogiczności i naginania praw fizyki na potrzeby scenariusza. Dlatego też ostateczna ocena to 6/10…

W moim przypadku najpierw było anime, później gra. Swego czasu anime byłem wręcz zachwycony, ale muszę powiedzieć, że po zagraniu w grę stwierdzam iż pierwowzór jest faktycznie o wiele lepszy. Po pierwsze w grze skupiono się na najważniejszych postaciach, w anime dowalono akurat parę tych postaci (z bogatej puli), które nie przypadły mi do gustu. Fabuła gry była też mimo wszystko bardziej dramatyczna, a na dodatek tu pokonczończono kilka wątków. Jedynie scena śmierci pewnej osoby wdg mnie została lepiej wyegzekwowana w anime. Sama rozgrywka tak na marginesie fantastyczna, no ale mi tu mówimy o anime :P

Przyznam szczerze, że czekałem na kontynuację tej ,,słitaśnej'' serii. No i jest. Drugi sezon. A razem z nim jeszcze więcej postaci, fanserwisu i ogólnopojętej cukierkowatości. Ale wiecie co? Bardzo mi sie ta aniamcja podoba… Działa na mnie bardzo odprężająco i chyba o to w niej chodzi. W sumie nie ma tu postaci, której bym nie lubił, a szczególnie przepadam za głównym bohaterem, który na pierwszy rzut oka wydaje się lekkoduchiem i głupkiem, ale jest tak naprawdę osobą, która po prostu lubi cieszyć się życiem (a szczególnie sportem i rywalizacją). Taki życiowy optymista i luzak. Od serii, choć wiadomo, że jest dosyć naiwna, bije takie ciepło, że aż chce się oglądać dalej. Myślę, z twórcy chcieli aby widz po prostu dobrze się przy niej bawił i nie trakwotał jej poważnie. Ale dobrze, czasem trzeba czegoś przy czym można zapomnieć o szarej codzienności. Napradę polubiłem to anime. Polecam tym którzy lubią coś a'la fantasy nie traktujące siebie poważnie, będacągo lajtową przygodową komedyjką, nie będącym wdg mnie typową komedią japońska pełną abstrakcji i surrealizmu vel Azumanga Daioh(no może poza tym, że 99% postaci to ludzie z ogonami i zwierzęcymu uszami :P).

Nie jest takie złe, ale liczyłem na coś więcej. Grafika nie najgorsza, chociaż wkurzało mnie pójście przez twórców na łatwiznę w wielu przypadkach (np. paskudne modele drzew). Ponadto nie podobała mi sie kolorystyka – taka szarobura. Wiem, że świat Dragon Age jest raczej mroczny i przygnębiajacy, ale nawet w grach kolorystka była żywsza. Poza tym oklepana fabuła, jakoś mało porywający bohaterzy i zastosowanie smoków jako głupich maszynek do zabijania (a przecież w świecie Dragon Age jest kilka charyzmatycznych jaszczurów :P). Typowy film żeby zobaczyć i zapomnieć.

5/10

Jestem po pierwszym odcinku i na razie jestem zachwycony, bo anime jest dokładnie tym, czego się spodziewałem po obejrzeniu zapowiedzi. Wydaje się, że po okresie posuchy wreszcie trafia sie porządna seria w klimatach fantasy, przy okazji przedstawiająca ciekawy koncept wirtualnej rozrywki przyszłości (i jej niebezpieczeństw). Dla tych co debatują nad sensownością jednego z głównych konceptów tegoż anime, czyli  kliknij: ukryte  niemożliwości wylogowania się z gry w wyniku ,,blokady'' przez hełm VR: pamiętajcie, że w anime jest rok 2022, więc nie wiadomo jakie mogą powstać do tego czasu technologie. Myślę, że niewyczerpujące się lub b. długo działajace baterie są całkiem prawdopodobne, bo już teraz mamy technologie, w których zastosowane źródła energi są bardzo żywotne. A jeśli chodzi o złapanie twórcy gry, nie liczyłbym na skuteczność np. policji, zobaczcie jak trudno jest się w dzisiejszych czasach obronić przed atakami hakerów. Przypomijcie sobie np. głóśną sprawę zhakowania PS Network. Przez długi czas ludzie w Sony byli bezradni, a nie wiem czy hakerów, którzy to zrobili, udało się nawet złapać. Myślę, że seria porusza bardzo realny temat zagrożeń w przyszłości, czyli co by się stało, gdyby genialny naukowiec lub grupa hakerów zhakowała cały system, od którego zależnych jest wiele osób czy instytucji np. państwowych czy nawet wojskowych. Do każdego urządzenia działającego poprzez jakieś oprogramowanie można się włamać i je przeprogramować, niech to bedzie np. sterowanie sygnalizacji świetlnej(a tu jeż się moża domyślić, z jakimi się to wiąże zarożeniami) czy o zgrozo, bezzałogowe bombowce. Pamiętajcie też, że nie tylko Polak mądry po szkodzie i coś co testerzy mogli przeoczyć, później może okazać się furtką dla ''ludzi złej woli''. Ale to już takie moje dywagacje, bo myślę, że na razie nie o to tu chodzi, a koncept jest po to, żeby jakoś wytłumaczyć i dodać dramaturgii tejże serii…

A wracająć do innych aspektów anime: super grafika, fajna muzyka, ciekawy design postaci (np. potwrów, ale to na razie widać było głównie w chyba OP, który puścili pod koniec odcinka). Nie mogę się doczekać następnych odcinków…

To co zastanawiało mnie w 160+ odcinkach pierwszej serii tu już mnie zupełnie zadziwa: skoro Japonia to taki wielki kraj, to czemu postacie typu Sesshomaru, Kouga, Naraku, Kikyo oraz Inuyasha i jego paczka co chwila na siebie wpadają, w międzyczasie zabijająć n­‑tego demona, którego dziwnym trafem nie spotkali wcześniej, w czasie swojej podróży. Ta seria jest strasznie nielogiczna (to chyba przez jej długość), jest to ten typ anime, w którym scenarzyści co chwila doprowadzają do n­‑tej konfrontacji głównego złego (Naraku) i jego popleczników z protagonistami serii. Odnoszę wrażenie, że postaci kręcą sie w kółko po obszarze 25x25km i wracają ciągle w te same miejsca. Lubię, gdy w anime cały czas sie coś dzieje, ale ta seria to już przegięcie, tak jakby ktoś włączył fast forward i starał się w krótkim czasie antenowym wepchać ile się da np. błyskawiczne treningi Inuyashy, który w 5 minut odkrywa w sobie coś, czego nie mógł odkryć przez 160+ poprzednich odcinków. No i ta nielogiczność i ciągłe trafianie na siebie bohaterów, o których wspominałem wcześniej. Modelowy Shouenen czy Shounen który poszedł w złym kierunku?

Co to za głupia moda ostatnio się pojawiła? Czyżby słowo krytykować wyszło z obiegu? Każda osoba, której jakaś produkcja się nie spodobała i wyraża swoje zdanie na jej temat, zostaje nazwana hejterem. To już nie mogę wyrazić się o czymś negatywnie, bo przez fanów zostanę uznany za hejtera?

Zawsze tak było, jest i będzie. Trudno. Wszakże nie wiedziałem, że moje niefortunne użycie tego słowa spowoduje takie oburzenie. Chodziło mi tu o osobę, której absolutnie dany film się nie podoba, co w tym kontekście chyba równoznacze jest z byciem haterem danego filmu, bo jak dotąd Eire nie wymieniła żadnej zalety tegoż dzieła, gdyż zapewne takich nie widzi. Już tłumaczę: ja rozumiem hatera, jako kogoś, kto nie cierpi danej rzeczy i tyle. Nie chciałem użyć tego słowa w znaczeniu forów internetowych czyli z chęcią zmieszania danej osoby z błotem (w tym przypadku Eire) za to, że ośmieliła się tego czegoś (kinówki Berserk) nie cierpieć. Hmmm… powinienem może użyć słów przeciwnik filmu, srogi krytyk filmu? Jeżeli moje wypowiedzi odbierane są jako atak na Eire to mi przykro, bo wydaje mi się, iż prowadzimy merytoryczną wymianę zdań.

Kolejne ćwiczenie stylistyczne- wskaż mi, gdzie piszę, że komputery to zło

->

Po Księżnice Mononoke nawet Ghibi musiało się powoli przestawiać na te wstrętne komputery

Może nie ,,wiem lepiej'', ale tak to odbieram, bo od początku wydawało mi się iż najbardziej krytykujesz decyzję twórców o tym, że postacie będą CGI, nawet jak by to było zrobione super ekstra. Wiedz iż nie zaprzeczam, że faktycznie w paru scenach mogło to być zrobione lepiej. Natomiast, tak ja powiedziałem wcześniej, chyba jesteś purystką i ponad wszystko cenisz sobie ręczną animację, życzyłabyś więc sobie zastosowania takiej właśnie animacji w przypadku Berserka, którego darzysz dużym sentymentem…

Tutaj ważna była każda postać, obudowanie jej i przywiązanie widza, inaczej cały finał pójdzie na marne

Masz rację, faktycznie znając finał historii budowanie relacji między postaciami to istota Golden Age Arc  kliknij: ukryte  zwłaszcza żeby zrozumieć dramat i słuszną chęć zemsty Guttsa już jako Black Swordsmana. Ale wiadomo, że to format kinowy i ciężko było to wszystko upchnąć. Pierwsza część jest myślę takim pokazem fajerwerków, żeby przyciągnąć widzów. Z tego co widzę po trailerze to druga część skupi się na budowie relacji między postaciami. O ile dobrze kojarzę to by też było zgodne z fabułą (vel wątek  kliknij: ukryte  oddzielenia od grupy i romansu Guttsa i Casci, który zaczyna się później)

No, ale jestem widać wiecznie niezadowoloną osobą, która nieziemsko wkurza się, kiedy rzucają jej ochłapy

A po cóż to rzucać zaraz takim sarkazmem? Jestem jednak zdziwiony, że uważasz Berserka za dzieło tak wybitnie nieudane, bo chyba nie jest aż tak zły? Potwierdzało by to jednakże twoje ,,haterstwo'' (patrz objaśnienie wyżej) wobec tego filmu ;P

Na podstawie tego filmu można odnieść wrażenie, że Guts i Gryffith, to nowe wcielenia bohaterów „Brokeback Mountain”

Akurat o to nie możesz mieć żalu do twórców filmu, bo ja zawsze odnosiłem wrażenie, że z Gryffithem jest coś nie teges…

W takim razie obejrzyj sobie „Sky Crawlers”. Wtedy zrozumiesz co to jest naprawdę udane zastosowanie CGI. Ale nie przeczę, niektóre sceny wyszły bardzo fajnie.

Tu mnie masz… zapomniałem już o tym filmie choć go ogłądałem. Reklamę mu u nas zrobili, bo przecież Warszafka się tam przewija przez kadry… noo tam to faktycznie poszaleli z grafą. Ale to jednak nie jest fantasy, zauważ, że łatwiej jest zrobić model samolotu czy statycznego pilota w nim siedzącego. Same postaci nie były zbyt ,,ruchawe'' również poza kokpitami maszyn. Trudniej jest natomiast stworzyć bohatera walczącego mieczem i robiącego uniki tak, aby nie wygłądało to conajmniej nienatrualnie… niestety do takiego poziomu CGI chyba jeszcze nie doszło…