Tanuki-Anime

Muszę przyznać, że seria jednak nie jest taka zła jak z początku myślałem. Owszem, jest to pozbawiona głębi, pełna fanserwisu i wielkich cyców (za czym osobiście nie przepadam) seria akcji, ale w sumie jako takowa sprawdza się nieźle. Cały czas coś się dzieje, mamy nawet ciekawych przeciwników, a ta cała pseudo­‑medyczna otoczka ją wyróżnia.

Myślałem, że z miejsca ją dropnę a tu proszę…

Nie jest tak, że serię polecam, ale uważam, że nie należy do kategori tych, które od razu należy wrzucić do kosza (co mi się początkowo wydawało).

A to ciekawe akurat! Jedna z największych zagadek dzieciń…, znaczy ostatnich tygodni rozwiązana :P

No to sobie zobacz dalsze chaptery mangi jak cię to interesuje. Tam pojawiają się przeciwnicy, którzy akurat dokopują naszym…

Szkoda, że seria Jojo takie zarąbiste pojedynki ja z Pet Shopem czy Vanilla Ice przeplata takimi jak z Nukesaku. Wychodzi na to, ze autor po prostu musiał jakoś zapełnić „sloty”. Taka różnorodność (mocarze i cieniarze) może i stanowi o uroku serii, ale ja bym tam jednak wolał więcej pojedynków jak z Vanilla Ice. Pozatym po „ostatnim levelu” oczekuje więcej :P

Ech, dopóki mieliśmy historię Yuujiego seria mi się podobała. Teraz gry wróciły dziewczyny poziom abstrakcji sięga znów sufitu. Ciężko mi to wyjaśnić. Po prostu historia Yuujiego, choć trochę „podrasowana” jako taka miała z grubsza chociaż jakieś sensowne podłoże i w momencie gdy przymknie się oko na to czy tamto wychodzi coś w stylu wspomnianego przeze mnie Black Lagoon.

Od momentu pojawienia się dziewczyn historia znów zaczyna przypominać jakiś stek bzdur. Łapię się na tym, że zamiast skupiać się na historii kręce głową na coraz to kolejne głupie pomysły autorów. Po prostu historie tych dziewczyn, ich wzajemne relacje i zachowania wydają mi się tak nierzeczywiste i niedorzeczne, tak odrealnione ( kliknij: ukryte  a już siostra­‑geniusz przerobiona na wszechmocny i w pełni „ludzki” system komputerowy to szczyt wszystkiego), że nie mogę tego zdzierżyć mimo iż wiem, że to serial animowany. Może dlatego, że twórcy momentami tak bardzo silą się na powagę (oni tak na serio?)...

Zapewne.

W sumie to strasznie wkurzająca ta ostatnia popularność 13­‑odcinkowego formatu (tak wiem ekonomia, wyrachowanie i inne bleble)...

Penie jest tak jak mówisz (chociaż mordercą bym jej nie nazwał, ostatecznie to nie ona przecież zabiła(by)), ja jednak widzę w niej trochę dobrego. No i w sumie jest ofiarą „systemu” :P A może jeszcze odkupi swoje winy?

Oczywiście nie twierdzę, że wszystko jest tu ok, ale chyba przesadzacie.  kliknij: ukryte  Bell nie został wystawiony na pewną śmierć, Lili powiedziała mu na odchodne coś w stylu „znajdź sobie odpowiedni moment i ucieknij, ok?”. Zresztą Bell też dał do zrozumienia, że wykaraskałby się z tej sytuacji, tylko że gdyby nie „interwencja z zewnątrz” zajęłoby mu to dłużej (i wtedy nie zdążyłby pewnie pomóc Lili). Ciągłe wrzucanie kłód pod nogi? Poza incydentem z nożem jakoś rażąco mu nie przeszkadzała, a raczej wspierała (no i go troszkę na kasie łupała, oj tam oj tam). Gdyby Lili była naprawdę wredna to by go podtruła czy uśpiła i wtedy dopiero byłoby to zostawienie na pewną śmierć. Bell od początku wiedział, że ona kryje jakieś sekrety, a jej szczere „wypłakanie się” pokazało, że sytuacja ją do tego zmusiła (albo jest świetną aktorką :P). A że Bell to dobry chłopina to jej wybaczył to czy tamto, w końcu ze wszystkimi swoimi grzeszkami z roli supportera akurat wywiązywała się i go znacząco wspierała w dungeon crawling'u (można powiedzieć, że zwiększyła jego wydajność :P). No i cholewa po prostu ją polubił, Hestia sama powiedziała zresztą, że podjął decyzję, a ona ufa jego osądom.

Samo DanMachi wg mnie dalekie jest od szmirowatych schematów. Mnie właśnie zagięło, bo spodziewałem się typowej fanserwiśnej serii komediowej z tępym bohaterem i wredną tsunedere, a tu naprawdę miła niespodzianka…

Póki co bardziej podoba mi się niż pierwsza seria. Może to dziwnie zabrzmi, ale historia Yuujiego bardziej mnie przekonuje, bo historie dziewczyn wydawały mi się bardzo naciągane. Oczywiście tutaj też mamy dziwactwa, ale trzeba przyznać, że Yuuji dzieciństwo miał ciekawe (zwłaszcza jego hmm… relacje z siostrą, Asako czy JB). Tak czy siak lubię takie „wojskowe” anime, druga seria to trochę może takie Black Lagoon?

To że anime Juuni Kokki nie zostało dokończone to jak dla mnie jedna z największych tragedii w branży anime :P

Seria zaczyna nabierać rumieńców. Po początkowym zawodzie coraz cieplej zaczynam na Arslana patrzeć. Grafa się jakby poprawiła, a historia po niefortunnym wstępie ruszyła z kopyta. Podoba mi się jak zgrabnie wpleciono elementy różnych historycznych kultur z Persją na czele…

Pytanie do wtajemniczonych: skoro już w trzecim odcinku  kliknij: ukryte  Takeo i Yamato się spiknęli to o czym będzie dalsze 21 odcinków?

Jak na razie jest naprawdę dobrze. Myślałem, że będzie to głupawa seryjka gdzie bohater tylko ciągle wpada w dwuznaczne sytuacje i tyle, a tu miła niespodzianka. Oczywiście tyłki, cycki i inny fanserwis jest wszechobecny, łącznie z elementami komediowymi, ale bohaterowie już zyskali moją sympatię (mimo, że protagonista to typ płaczka), a całość sprawia wrażenie wysokiej jakości wykonania. Animacja, muzyka, design czy wreszcie przedstawienie potworów (jako coś czego można się bać, a nie banda „statystów”) są ekstra. I kto wie, nawet samo tytułowe poszukiwanie dziewczyny będzie czymś poważnym (już sa przebłyski), a nie tradycyjną kolekcją niedomówień i zajawek z których nic nie wynika…

Chaotyczne (w sensie prowadzenia fabuły) i nudne. Liczyłem na coś w stylu Inuyashy, a tymczasem dostałem jakieś dziwadło. Nie podoba mi się interakcja między bohaterami, jakaś taka nierealistyczna. Stanowczo za dużo elementów komediowych, a na dodatek bohater życiowy nieudacznik. W skrócie: nie dla mnie, więc drop…

Czekać na blu­‑ray, żeby obejrzeć przerośnięte do granic absurdu cycki (chociaż są np. panie uzaleznione od powiększania i ich atuty są mhm… monstrualne). Dzięki postoję. W kwestii „hentai” Wujcio Google robi to szybciej i sprawniej :P Ach ci Japońce…

To było… zaskakująco niezłe. Jak kolega Nikodemsky napisał przede mną tragizm na siłę (i na granicy dobrego smaku), a ja no cóż… nigdy nie spojrzę już na Yuyji'ego tak samo, ale muszę przyznać, że te 48 minut zleciało mi bardzo szybko.

Mniej lub bardziej tak pewnie będzie. Tak czy siak czar prysł… a ja robię się coraz mnej tolerancyjny, bo i czasu na oglądanie coraz mniej…

Wiesz, po lekko gotyckim klimacie (sorry, takie mam skojarzenie) pierwszego odcinka naprawdę myślałem, że będzie to coś więcej. A tu school life'em w pysk!

Jeezus jakie to je słodkie :]

Ale tak pozatym pomijając całą komerchę i nastawienie na merchendising to muszę powiedzieć, że ta seria jest zaskakujaco sympatyczna w warstwie obyczajowej, a nawet humorystycznej. I mimo wszystko jest to seria oryginalna, nie przypomianam sobie żebym w tej formie, z takim wymieszaniem motywów idole/muzyka/nekomimi(furry/kemono?)/super deformed/3D/2D, spotkał się wcześniej. Perfekycjnie sympatyczna seria na zrelaksowanie się i jak dla mnie chyba największa niespodzianka sezonu, bo w życiu bym się nie podejrzewał o to, że spodoba mi się seria o muzycznych idolach…

No i co ja mam zrobić z tą serią?

Po scenie „o zapomniałam powiedzieć, nie możesz krzywdzić cywili” myślałem, że z miejsca drop­‑nę tą serię, ale postanowiłem dać jej jeszcze jedną szansę. Ale naprawdę nie wiem czy zdzierżę kolejnego bohatera z którego na siłę robi się idiotę…

Grafa, klimat, muzyka, sceny akcji, animcja nie są złe, ale wszystko rujnują mi wątki school life i obyczajowe (plus lekkie zajawki boys love?). Dlaczego do k* nędzy Japończycy 3/4 anime muszą mielić razem ze szkolnymi mundurkami? Czy aby seria do japońskiego widza „trafiła”, żeby stworzyła z nim więź emocjonalną, na serio musi mieć szkolne mundurki? Oni chyba mają tam jakąś ustawę czy zbiór norm, które muszą byc przestrzegane aby opinia społeczna dane anime zaakceptowała (tak wiem, magiczna formuła sprzedaż dvd/blu­‑ray).

Ech…

Kamiyan czasem odnoszę wrażenie, że gdy piszesz coś na Tanuki to jesteś w stanie wskazującym :P (aczkolwiek ortografia niby ok…) Jeżeli Fate to zwrot akcji zwrotów akcji to powyższy komentarz to mota zamoty pewnej zamoty.

Ale o dziwo rozumiem twoje zarzuty wobec Fate i sęk w tym, że masz rację. Seria faktycznie się miota, ale dla mnie nie byłoby to takie złe, gdyby nie te ciągłe moralizatorskie gadki­‑szmatki. A Archerem to już naprawdę rzygam, dlaczego on cholewa dostaje tyle czasu antenowego?

A tak wogóle to ile razy jeszcze ten cały Shiro będzie musiał dostać wpieprz/prawie zginąć zanim scenarzyści wreszcie się zlitują i zamienią (chociaż w części, w końcu historia ma depresyjny wydźwięk) szlachetne wartości, którymi się kieruje, w czyn (bo do tego chyba seria zmierza co nie? Czy nie? Czy wszyscy będą smutni, bo to taka tragiczna historia?).

Widzę, że oto nasza WTF? seria sezonu. Kotek ma fajny głos :P Świat kończy się ilekroć główny bohater podnieci się majtkami. Jedna z postaci przebiera się za bohatera o nazwie Stange Juice. Nuff said. Seria bez sensu. Zobaczymy czy jest to sens dalej oglądać.

Czy serii są dla jaj czy też nie te postaci są po prostu irytujące.

Na szczęście nąstepny odcinek wynagrodził mi ten szajs, bo był to chyba jeden z najlepszych w Stardust Crusaders…

Ło rany, ale OP to im akurat wyszedł. Wreszcie poziom z intr do wysokobudżetowych RPG­‑ów jak np. Tales'y…

No, ale niestety po przerwie seria to wciąż głównie blablabla o samorealizacji, wartościach którymi się kierujemy i ludzkich słabościach, co dla mnie jest rozczarowujące, bo choć Faty znane się z takich dywagacji to co za dużo to niezdrowo.

PS: Chociaż zwrot fabuły fajny…

A ja traktuję to anime jako swojego rodzaju ciekawostkę. Znaczy samo anime drop­‑nąłem, natomiast chodzi mi tu o zjawisko oceniania przez nas, bywalców Tanuki, anime. Otóż zaobserwowałem, że jakkolwiek recenzja „główna” nie zjechałaby danego anime, oceny i tak je „wyśródkują” (takie SMnT to po prostu n­‑ty raz to samo niczym kalka, a ze średniej wychodzi, że to solidniak. Słusznie?). Sam się na tym łapie. Niby oglądam jakieś anime, które jako *V*eteran anime powinieniem zjechać od góry do dołu, „bo przecież widziałem tyle dzieł wybitnych: Ghibli­‑sribli, Akiry, Gołsty i inne srele­‑morele, iż poprzeczkę mam postawioną wysoko”, a jednak zawsze liberalnie do każdego, nawet wybitnie słabego, podchodzę. „A bo w sumie coś tam dobrego w nim było”, „A bo zapewniło mi rozrywkę”, „A bo widziałem gorsze” i inne pleple…

Co w związku z tym? A nic, pozostawiam to przemyślenie sobie i Wam, tak żeby sobie podumać…