Tanuki-Anime

O Matulu ale się działo. Początkowo wydawało się ten sezon nie będzie aż taki super. Jakże się myliłem. Każdy odcinek zostawiał tyle myśli i pytań. Kiedy już myślisz, że bohater przetrwał kryzys, staje przed kolejną próbą.

O ile pierwszy sezon był dla Subaru głównie „próbami fizycznymi” (tak ogólniakowo), wydaje mi się że ten arc kładzie nacisk na „psychiczne” próby jego charakteru. Jest tyle rzeczy które mógłbym napisać, tyle przemyśleń, tyle odniesień do myśli z jakimi człowiek nie raz sam musi się mierzyć. W jednej chwili dostajemy wzruszające, budujące momenty, by za chwilę znowu myśleć „kurcze ale ten człowiek ma przechlapane”. Góry z którymi musi się mierzyć to nie tylko fizyczne przeciwności, ale głównie i psychiczne. Jest ciągle wystawiany na próby i kiedy wydaje ci się że już ogarnął kolejny temat, za chwilę dostaję kolejną kłodę, przeciwność czy rewelacje. Ta seria trafia do mnie na wielu płaszczyznach i uważam że jest to jedno z najlepszych anime w historii.

Całą serię oceniam na 10, a pojedyncze odcinki, takie jak ten z rodzicami, czy momenty, jak Subaru  kliknij: ukryte  widzący swoje śmierci z perspektywy „świata po”, na zawsze pozostaną w mej pamięci…

Opis GoHS wyraźnie mówi o turnieju sztuk walki licealistów. To jak już się seria później rozwija to inna sprawa. Dragonball też był anime o turnieju sztuk walki a doszedł do między­‑galaktycznych rozgrywek :P

Nie znając za bardzo pierwowzoru nie myślałem, że seria osiągnie taki poziom absurdu… nie to że to coś zmienia, tak mówię po prostu :P

Jedno z pozytywniejszych zaskoczeń sezonu. Spodziewałem się ociekającego fanserwisem erotycznego snu miłośników „zwierzo­‑ludzi” a tymczasem fanserwis był podany w wyważonych dawkach. No tak, są sceny gdy mało subtelny bohater­‑doktor „maca” panny a te wydają szereg erotycznych odgłosów, ale nie odniosłem nigdy wrażenia że jest to jakoś nadmiernie wulgarne. Otrzymaliśmy natomiast sympatyczną serię z dającymi się lubić bohaterami (poza jedną sceną kobiece bohaterki nie sprawiają wrażenia, że ich jedynym celem istnienia jest „przelecieć” protagonistę, jak w poprzedniej serii spod tego szyldu). Odcinki są epizodyczne, ale cały czas ma się poczucie postępującej fabuły i ciągłości której kulminacją jest bardzo istotny (i dosyć dramatyczny) zabieg medyczny. Nie sądziłem że to powiem, ale tak naprawdę ta seria to takie bardziej slice of life z elementami komediowymi, niż balansujący na granicy dobrego smaku pokaz kobiecych wdzięków, co może być zaskoczeniem biorąc pod uwagę „rodowód” tejże…

Bardzo fajna i oryginalna seria. Niby znajome pomysły, ale chyba nigdy jeszcze nie zrealizowane w ten sposób. W sumie końcówka może spokojnie zwiastować kontynuacje, chociaż seria jako taka jest zamkniętą historią.

Bardzo fajna seria. Widać że od początku do końca twórcy mieli pomysł i go zrealizowali. Po prostu przyjemna, rozrywkowa seria.

No wiesz, jakbym brał tytuł dosłownie nie czytając opisu to prędzej pomyślałbym że to jedna z serii o szkolnych łobuzach (tzw. delikwentach) najpierw pnących się w hierarchii swojej szkoły a później już zwalczających inne szkoły.

A tymczasem mamy  kliknij: ukryte  totalne rozpierduchy, jakieś dziwne symboliki, wszelkie możliwe istoty ze świata wierzeń, mitów i legend oraz ataki nuklearne na Seul i masowe teleportacje . Tak wiedziałem o czym jest seria ale myślałem że będzie trochę subtelniejsza. Tymczasem dosyć szybko zeszła z tematyki turnieju sztuk walk do jakiegoś armagedonu. To już Dragonball był subtelniejszy :D

Więęęęc, mówicie że ta seria jest o turnieju sztuk walki z udziałem nastolatków tak?

Ten wątek był jeszcze spoko w Aincrad. Tam faktycznie ich romans mógł się podobać – zakochali się, potrzebowali bliskości itd. Nie kojarzę czy później dochodziło miedzy nimi do cielesności (już jak wydostali się ze świata wirtualnego), ale chyba był jakiś motyw że uznali to za „nie do końca” skoro nie stało się w tylko tam pod wpływem chwili. Ale niestety później ich uczucie jest jakby na pół gazie – Kirito co rusz dostaje pod nos kolejna wzdychającą panienkę (bo fanserwis), dosłownie się musi od nich odganiać, a Asuna chyba jakoś nie bardzo ma z tym problem. Albo się z tym pogodziła, że panienki lgną do niego, albo gdzieś tam to uczucie jest nie do końca (pamiętam coś z LN).

Właśnie, drugi raz nie dam się już zrobić w konia – „ekspektacje” będą niskie…

Przecież ta seria zawsze była krwawa, już pierwsze parę odcinków to Subaru  kliknij: ukryte  z wyprutymi flakami i odciętymi kończynami. Ciesz się że szczegółowo nie zobrazowano pierwszego ataku  kliknij: ukryte  króliczków gdzie podobno wżerały się w jego „otwory wylotowe” (tak, ten z tyłu też) i zjadały od środka, bo tak jest to opisane w LN.

Makabra zawsze była elementem serii, bo potęguje obraz sił z jakimi musi się mierzyć Subaru, który jest w sumie zwykłym człowiekiem…

Nie zapominając o fakcie że restarty stanowią o głównej sile „mocy” bohatera: możliwości zbierania strzępków informacji które poskłada żeby stworzyć sobie właściwą ścieżkę aby pokonać przeciwności.

Blee  kliknij: ukryte  ani Komachi ani Sensei. Wybrołech zły statek :(

Pytasz co w tej serii jest możliwe? Wszystko. Chyba zauważyłeś że „dusza/jaźń” czy jak to tam się nazywa wdg ichniej terminologii jest w tym uniwersum traktowana jak płyta CD: wkładasz ją i wyciągasz kiedy chcesz.

Nie czytałem więcej bo mi się nie chciało, ale  kliknij: ukryte  te 200 lat spędzone w Underworld przez Kirito i Asunę, było okazją do napisania kolejnych dwóch nowelek pt. Moon Cradle. Ciekawe czy to też zanimują…

Ło Matulu, kto by przypuszczał że ta seria przybierze taki dramatyczny obrót…

Muszę sobie głęboko zapisać w pamięci ten odcinek. Przyszłe pokolenia będą go znały jako pinakiel patosu! Każde inne dzieło będzie mierzone miarą wyznaczoną przez ten oto święty relikt animacji!

Suspens, emocje, szczere reakcje bohaterów. Najtwardszy kamień zostałby zmiękczony takim nagromadzeniem wzruszeń. Kirito chwała ci, tylko ty potrafisz tak skupiać światła jupiterów…

Kret ma zajefajny głos :]

Team Komachi!

Albo własnie że będzie twist, zobaczymy.

A tak naprawdę gdyby to było legalne to powinien się ożenić z Komachi :D Grrr twórcy wiedzą co jest grane, bo ograniczają jej czas antenowy!

Ten chłop ma poważne problemy ze sobą. No ale musiał ukatrupić tylu zboczonych zwyroli, że mu psycha siadła w końcu. A nam też od oglądania tego badziewia :D

Mówisz masz :P Kolejne cameo.

I jeszcze obraża waifu Mary :D

Btw odcinek piąty to jakieś nieporozumienie. Kompletne marnowanie czasu widza. Cały o jakimś zboczonym dziadku który ani nic nie wnosi ani nie wiem kogo śmieszy… odcinki takie jak ten niszczą szanse tej serii na bycie czymś więcej…

Teoretycznie nie powinno się doszukiwać logiki w tego typu dziełach ale już to że chop chowa  kliknij: ukryte  całą szafkę z częściami zamiennymi w plecach, nie mówiąc już o dziale artyleryjskim to już trochę przesada, zwłaszcza że seria trochę tak próbuje stawiać na „realizm”...

Fajny film. Chyba najlepsza kinówka do tej pory. Widać że Oda miał tu duży udział bo historia nie wydaje się zupełnie znikąd, nie jest aż nadto oderwana od głównej osi fabularnej (pułapka która często pogrąża kinówki, bo historie wydają się aż nadto oderwane). Można się jedyne zastanawiać w którym momencie między poszczególnymi arcami się to dzieje (niestety tutaj są pewne nieścisłości bo  kliknij: ukryte  Sabo już ma owoc Mera Mera a załoga Luffy'ego jest w komplecie, a była rozdzielona na czas arca z Sanjim i Whole Cake Island, a są bez Carrot i Jimbei'a więc także (pewnie) nie po Wano, więc nie pasuje to do chronologii z mangi.

Ale co tam, film to czysta akcja i uczta dla fanów (dużo cameo z całości mangi, uważni widzowie wyłapią wiele znajomych twarzy). W końcu to „festiwal piratów” :) Jeśli chodzi o poziom wizualny to chyba tylko poprzedni może z się z nim równać. Myślę że nawet ci co nie lubią kinówek powinni dać temu szanse.